Feeds:
Posts
Comments

හිටපු පොලිස් අධිකාරි  ලාසිරාන් අසන් කියන කතාව

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ පළමු කඳවුර පිහිටුවා ඇත්තේ 1984 වසරේ සැප්තැම්බර් මාසයේ කල්අඩි ප්‍රදේශයේදී සහකාර පොලිස් අධිකාරී එම්.කේ. ඉලංගකෝන් මහතාගේ මූලිකත්වයෙනි.  

දෙවැනි කඳවුර පිහිටුවා තිබෙන්නේ කලවංචිකුඩි ප්‍රදේශයේය.  

1984 වසරේම අග භාගයේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් බඳවාගෙන ඔවුන්ට පුහුණවීම් ලබාදීම ආරම්භ කර ඇත්තේද මේ බ්‍රිතාන්‍ය යුද විශේෂඥයන්ගේ මාර්ගෝපදේශය යටතේය. පොලිස් කොස්තාපල්වරුන්ට පුහුණුවීම් ලබාදීමට ලාසිරාන් අසන් මහතා ඇතුළු උප පොලිස් පරීක්ෂකවරු තිදෙනෙක්ද බ්‍රිතාන්‍ය විශේෂඥයන්ට සහාය ලබාදුන්හ.  ඉන්පසු යළිත් අසන් මහතා සක්‍රීය සේවය සඳහා කොටි ක්‍රියාකාරකම් පැවති ප්‍රදේශවලට රාජකාරි සඳහා යොමුකර තිබේ

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිර්මාතෘ රවි ජයවර්ධන මහතා එල්ටීටීඊයට එරෙහිව සැලසුම් කළ ප්‍රහාරයක් ගැනත් ඒ සඳහා අසන් මහතා සහාය වූ ආකාරය ගැනත් මතකය අවදි කළේ මේ අන්දමිනි.  ඒ වෙනකොට මම රාජකාරි කළේ මඩකලපුව කලවංචිකුඩි කඳවුරේ. 1985 වසරේ සැප්තැම්බර් මාසයේ දවසක එරාවුර් පොලිසියට කොටි ත්‍රස්තයන් දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. ඒ ප්‍රහාරයෙන් පොලිස් නිලධාරීන් 10 දෙනෙක් විතර මියගොස් තවත් පිරිසක් තුවාල ලැබුවා. ත්‍රස්තවාදීන් පොලිසියේ තිබුණ අවි ආයුද පවා පැහැරගෙන ගොස් තිබුණා.  එරාවුර් පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කර නිලධාරීන් මරා දමා තවත් නිලධාරින් රැසකට තුවාල සිදුකර පොලිසියේ අවි ආයුද පැහැරගෙන ගිය කොටි කල්ලියට ප්‍රහාරයක් එල්ල කර ඔවුන් විනාශ කිරීමට රවි ජයවර්ධන මහතාගේ මගපෙන්වීම යටතේ සැලැස්මක් සකස්කර තිබෙනවා. දැන් විශ්‍රාම ලබා සිටින ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති නිමල් ලෙව්කේ මහත්තයාගේ නායකත්වයෙන් තමා ඒ ප්‍රහාරය දියත් කිරීමට කටයුතු යොදා තිබුණේ.

කලවංචිකුඩි එස්.ටී.එෆ්. කඳවුරේ රාජකාරියේ යෙදී ඉන්න අතරවාරයේ අපිට පණිවිඩයක් ආවා පසුදින අලුයම මඩකලපුව ගුවන්හමුදා කඳවුරට එන්න කියා. ඒ අනුව අපි කණ්ඩායමක් මඩකලපුව ගුවන් හමුදා කඳවුරට ගියා. එතකොට තමා අපිට පැවරිලා තිබුණ රාජකාරිය ගැන දැනගත්තේ. කතරගම පැත්තේ ඉඳලා හෙලිකොප්ටර් යානා හයක් විතර ආවා. අපි ඒ හෙලිකොප්ටර් යානාවලට ගොඩවුණා. එරාවුර් පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කළ ත්‍රස්තවාදීන් මඩකලපුව පිල්ලුමලේ ප්‍රදේශයේ කැලෑවේ කඳවුරු බැඳගෙන ඉන්නවා කියා බුද්ධි තොරතුරු වලින් හෙළිකරගෙන තිබෙනවා.

හෙලිකොප්ටර් යානා වලින් පිල්ලුමලේ ප්‍රදේශයට ගොස් ගුවනේ සිට ඒ ප්‍රදේශයේ පිහිටි කොටි අඩවියට ගොඩබැස එක්වරම දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. කොටි ත්‍රස්තවාදීන් රැසක් මරා දමා එරාවුර් පොලිසියෙන් පැහැරගෙන ගිය අවි ආයුධ තොගයෙන් කොටසක්ද අත්පත් කරගෙන නිරුපද්‍රිතව කොටි අඩවියෙන් පිටතට පැමිණීමට අප කණ්ඩායම සමත්වුණා. මෙය සතුරා විස්මිත කළ ප්‍රහාරයක් ලෙස හඳුන්වන්න පුළුවනි යැයි විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි ලාසිරාන් අසන් මහතා කිව්වේ සිනාසෙමිනි.

මෙම සාර්ථක ප්‍රහාරයෙන් ටික වේලාවකට පස්සේ රවී ජයවර්ධන මහත්තයා එස්.ටී.එෆ්. නිල ඇඳුමකින් සැරසී වෙපන් එකක්ද අතැතිව හෙලිකොප්ටර් යානයකින් ආවා. රවි ජයවර්ධන මහත්තය අපි සියලුදෙනාට අතට අත දීලා සුබපැතුවා’ ඔහුගේ මේ පැමිණීම අපිට ලොකු ධෛර්යයක් වුණා. ඇත්තෙන්ම අපට මේ වගේ සාර්ථක ක්‍රියාන්විතයක් කරන්න හැකියාව ලැබුණේ අපි ලබා තිබුණ පුහුණුවීම් නිසයි. ඕනෑම දෙයකට හොඳින් ඔරොත්තුදීමේ හැකියාව එස්.ටී.එෆ්’ නිලධාරීන්ට තිබෙනවා. දැන් අපි හිටිය කාලයටත් වඩා හොඳ පුහුණුවක් එස්.ටී.එෆ්. එකට ලබාදෙනවා යැයි විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරී අසන් මහතා පවසයි.

එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් විවිධ උපක්‍රම යොදාගනිමින් ප්‍රධානපෙළේ දේශපාලනඥයන් ඝාතනය කිරීමට පටන්ගත් පසු එම ඝාතන වළක්වා ගැනීමට හා ඒවාට සාර්ථකව මුහුණදීමේ අරමුණ ඇතිව පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය යටතේ ප්‍රභූ ආරක්ෂක කොට්ඨාසයක් ආරම්භ කරනු ලැබීය.  1987 වසරේදී පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් තෝරාගෙන ඔවුන්ට ප්‍රභූ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් විශේෂ පුහුණුවක් ලබාදී ඇත.

එය පළමු පුහුණු පාඨමාලාව විය.

ප්‍රභූ ආරක්ෂාව සඳහා නිලධාරීන් තෝරා ගැනීමට කලින් ඔවුන්ගේ ශාරීරික යෝග්‍යතාව, ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ හැකියාව හා ක්ෂණික ප්‍රතික්‍රියා දැක්වීමේ වේගය පරීක්ෂා කර බලා ඒවාට සමත්කම් දක්වන නිලධාරීන් පමණක් මේ සඳහා බඳවාගෙන තිබේ.

පුහුණු කාලය සති 10 කි.

දෙවන පාවුළු පාප්වහන්සේ ශ්‍රී ලංකාවට 2015 වසරේ වැඩම කළ අවස්ථාවේ උන්වහන්සේගේ ආරක්ෂකයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව හිමිවූයේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ ප්‍රභූ ආරක්ෂක කොට්ඨාසයේ පොලිස් අධිකාරී අතුල දවුලගල මහතාටය.

පොලිස් අධිකාරි දවුලගල මහතා ඇ​ෙමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ​ෙජා්ර්ජියාවලදී ප්‍රභූ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් විශේෂ පුහුණුව ලබා ඇති නිලධාරියෙකි.  ප්‍රභූ ආරක්ෂක කොට්ඨාසයේ පුරෝගාමියා ලෙස සැලකෙන්නේ විශ්‍රාමික ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති නිමල් ලෙව්කේ මහතාය.  ප්‍රභූ ආරක්ෂක කොට්ඨාසයේ පළමු අධ්‍යක්ෂවරයා වන්නේද ලෙව්කේ මහතාය.  පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ වත්මන් අණදෙන නිලධාරී ලතීෆ් මහතාද එක්සත් රාජධානියේදී ප්‍රභූ ආරක්ෂාව පිළිබඳ විශේෂ පුහුණුවීමක් ලැබ 1989 වසරේ සිට 1992 වසර දක්වා ප්‍රභූ ආරක්ෂක කොට්ඨාසයේ ස්ථානාධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කර ඇත.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට අනුයුක්තව ක්ෂණික ප්‍රතික්‍රියා කණ්ඩායමක් ස්ථාපිත කරනු ලැබුවේ 1996 වසරේදීය.

පවනට බඳු වේගයකින් ධාවනය වන යතුරුපැදියක සිට ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමට හැකියාව ඇති නිලධාරීන් 24 දෙනෙකු පුහුණු කිරීමෙන් පසු මෙම ඒකකයට මුලින්ම බඳවාගනු ලැබිණි.  එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා බහුලවශයෙන් සිදුවෙමින් පැවති වකවානුවේ එම ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම්වලට සාර්ථකව මුහුණදීමට විශේෂ අවි හා උපක්‍රම (SWAT) ඒකකයක් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට ආරම්භකර ඇත්තේ 2005 වසරේදීය.

ප්‍රාණ ඇපකරුවන් මුදවා ගැනීම, සමීප සටන් ක්‍රම ගැනද විශේෂ පුහුණුවක් මෙම ඒකකයේ නිලධාරීන්ට ලබාදෙන අතර පැරෂුට් කුසලතාව වර්ධනය කිරීමට ඒ ගැනද පුහුණුවක් ලබාදෙනු ඇත.  ඕනෑම ආකාරයක අවදානම් තත්ත්වයකට අතිශය සාර්ථක ලෙස මුහුණදීමට අවශ්‍ය පුහුණුව මනා ලෙස ප්‍රගුණ කර ඇති මෙම ඒකකයේ නිලධාරීන්ට විදේශවල සිට පැමිණෙන ප්‍රභූවරුන්ට හා ක්‍රීඩා කණ්ඩායම්වල ආරක්ෂාව සැපයීමද අයත්ය.

බියගම නිදහස් වෙ​ෙළඳ කලාපයේ කර්මාන්තශාලාවක සේවක සේවිකාවන් පිරිසක් එහි විධායක ශ්‍රේණිවල නිලධාරීන් පිරිසක් ප්‍රාණ ඇපයට තබාගෙන සිටියදී එම නිලධාරීන් මුදවාගැනීම හා තංගල්ල බන්ධනාගාරය තුළ 2002 වසරේදී රැඳවියන් පිරිසක් බන්ධනාගාර නිලධාරීන් පිරිසක් ප්‍රාණ ඇපයට තබාගෙන සිටියදී ඔවුන් මුදවාගැනීමට ගියේද පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ විශේෂ අවි හා උපක්‍රම කණ්ඩායම විසිනි.  තංගල්ල බන්ධනාගාර කැරැල්ල මැඩ පැවැත්වීමට ගිය එම කණ්ඩායමට නායකත්වය දෙනු ලැබුවේ එවකට සහකාර පොලිස් අධිකාරී තනතුරේ සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයකු ලෙස පසුකාලයක උසස්වීම් ලබා විශ්‍රාම ගිය අමරසිරි සේනාරත්න මහතා විසිනි.

අන්තර්ජාතික පරමාණුක බලශක්ති අධිකාරියේ ජාත්‍යන්තර නිතිරීති අනුගමනය කරමින් විකිරණශීලී ද්‍රව්‍ය ආරක්ෂාකාරීව ප්‍රවාහනය කිරීමේ වගකීම ඇත්තේද මෙම විශේෂ අවි හා උපක්‍රම ඒකකයේ නිලධාරීන් වෙතය.

මාලදිවයින රජයේ ඉල්ලීමකට අනුව එරට පොලිස් කණ්ඩායමකට විශේෂ අවි හා උපක්‍රම පිළිබඳව පුහුණුවීම් ලබාදී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ අවි හා උපක්‍රම ඒකකයේ පුහුණු උපදේශකයන් විසිනි.

ශ්‍රී ලංකා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකා ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට එම බළකායේ නිලධාරීන් කණ්ඩායමකට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාමසාධක හමුදාවේ සේවය කිරීමට යාමට අවස්ථාවක් උදා විය.

දකුණු සුඩානයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාම සාධක හමුදාවේ රාජකාරි සඳහා 2004 වසරේ එහි ගියේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි වරුණ ජයසුන්දර මහතා සහ සහකාර පොලිස් අධිකාරී අතුල දවුලගල යන මහත්වරුන් දෙදෙනා වෙති.

ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී වරුණ ජයසුන්දර මහතා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය වෙනුවෙන් අනගි මෙහෙවරක් ඉටුකර මේ වනවිට කොළඹ ත්‍රස්තවාදී විමර්ශන කොට්ඨාසයේ අධ්‍යක්ෂ ලෙස කටයුතු කරයි.

ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී ජයසුන්දර මහතා නීතිඥයෙකු ද වේ.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ සහකාර පොලිස් අධිකාරී ආර්.එම්. විමලරත්න සහ පොලිස් පරීක්ෂක ඩී.ජී.එම්. චින්තක යන මහත්වරුන් 2015 වසරේදී ජෝර්දානය බලා ගොස් ඇත්තේ විශේෂ පුහුණුවීම් ලබාගැනීමටය.

ශ්‍රී ලංකාවට අමතරව තවත් රටවල් 32 ක් නියෝජනය කරමින් මෙම විශේෂ පුහුණු පාඨමාලාව සඳහා සහභාගි වූ අතර මෙය ඉතා කටුක හා අතිශය දුෂ්කර පුහුණුවීමක් වී ඇත්තේ අධික උෂ්ණත්වයක් සහිත කාන්තාරයක පුහුණුවීම් ලබාදුන් නිසාය.

මෙම විශේෂ පුහුණු පාඨමාලාව මාස දෙකක් පුරා පැවති අතර මෙහිදී විමලරත්න මහතා අතිශය දක්ෂ පුහුණුවන්නෙකු ලෙස තේරී ඇත්තේ අපේ මව්බිමට අභිමානයක්ද ගෙනදෙමිනි.

ඒ කාලයේ විමලරත්න මහතා ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක නිලයේ සිටි අයෙකි.

විමලරත්න සහ චින්තක යන පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ මේ නිලධාරීන් දෙදෙනා එම පුහුණු පාඨමාලාව සාර්ථක ලෙස හදාරා මෙරටට පැමිණ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ තවත් නිලධාරීන් කණ්ඩායම්වලට එවැනිම ආකාරයේ පුහුණුවීම් ලබාදීම එවැනි නිලධාරීන්ගේ හැකියාවන් ප්‍රගුණ කර එම බළකාය තවත් දියුණු තත්ත්වයකට ගෙන ඒමට කටයුතු කර ඇත.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ කාන්තා බළඇණියක් ආරම්භ කරනු ලැබ ඇත්තේ 1990 වසරේදීය.

වර්තමානය වන විට පොලිස් කොස්තාපල් නිලයේ සිට ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක නිලය දක්වා කාන්තා නිලධාරිනියෝ 500 ක් පමණ රාජකාරියේ නිරතව සිටිති.

පරිපාලන කටයුතු, පිළිගැනීමේ කටයුතු, ප්‍රභූන් සිටින ප්‍රදේශවලට ඇතුළු වන ජනතාව පරීක්ෂා කිරීම, සන්නිවේදන රාජකාරි කටයුතු සෝදිසි කිරීම හා බුද්ධි තොරතුරු එක්රැස් කිරීමටද කාන්තා නිලධාරිනියන්ට පැවරී ඇති රාජකාරීන් අතර වෙයි.

පිරිමි නිලධාරීන්ට ලබාදෙන මූලික පුහුණුවම කිසිම අඩුවක් නොමැතිව පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට බඳවා ගන්නා කාන්තා නිලධාරිනියන්ටද ලබාදෙනු ලැබේ.

මෙම පුහුණුවීම් ලබාදෙන්නේ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂක (පුහුණු) පොලිස් අධිකාරී ෆයිසාල් හජ්ජි මහතාගේ උපදේශකත්වයෙනි.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ කාන්තා ඒකකයේ ස්ථානාධිපතිනිය ලෙස කටයුතු කරන්නේ ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක කුමාරි අමරසිංහ මහත්මිය වන්නීය.

විශේෂ කාර්ය බළකා කාන්තා බළඇණියක් ඇති කිරීමෙන් පසු එම කාන්තා නිලධාරිනියෝ පිරිමි නිලධාරීන් සමග උරෙන් උර ගැටෙමින් උතුරු – නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල ඇතුළු දිවයිනේ සෑම ප්‍රදේශයකම රාජකාරියේ නිරතව සිටිති.

එල්.ටී.ටී.ඊ. ය මෙරට ක්‍රියාත්මකවූ වකවානුවේදී විශේෂ කාර්ය බළකා කාන්තා නිලධාරිනියන් සුවිශේෂී කාර්යයක් රට වෙනුවෙන් ඉටුකර ඇත.

යුද්ධය පැවති සමයේ එල්.ටී.ටී.ඊ.ය සතු පුපුරන ද්‍රව්‍ය සොයා ගැනීමටද කොටි අත්අඩංගුවට ගැනීමටද කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියන් සමත් වී තිබේ.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ ශූරයන්ගේ තෝතැන්නකි.

විශේෂ කාර්ය බළකායේ හිටපු අණදෙන නිලධාරීන් ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ෂර්නි විජේසූරිය, පැට්‍රික් එඩ්වා, පොලිස් අධිකාරී ෆයිසාල් හජ්ජි, සහකාර පොලිස් අධිකාරී ආර්.එම්. විමලරත්න, ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක උපුල් රත්නායක, පොලිස් පරීක්ෂක දිවුල්වැව, උප පොලිස් පරීක්ෂක සුමල් සිල්වා, පොලිස් සැරයන් බණ්ඩාර යන මහත්වරු ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ ශූරයෝය.

පොලිස් පරීක්ෂක දිවුල්වැව මහතා ජාතික ප්‍රායෝගික පිස්තෝල වෙඩි තැබීමේ තරගාවලියේ ජාතික ශූරතාව ද ජාත්‍යන්තර තරගවලට සහභාගි වී රන් පදක්කම්ද දිනා ඇත.

සහකාර පොලිස් අධිකාරීවරුන් ලෙස පොලිස් සේවයට බැඳී පසුව පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට එක්වූ එච්.කේ. ඉලංගකෝන් මහතා පසුව පොලිස්පති නිලයට පත්වූ අතර ගාමිණි නවරත්න මහතා ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති පරිපාලන සහ මැතිවරණ කටයුතු ලෙස රාජකාරි කර විශ්‍රාම ගියේය.

උතුරු පළාත් භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති රොෂාන් ප්‍රනාන්දු සහ නැගෙනහිර පළාත් බාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති කපිල ජයසේකර යන මහත්වරුද කාලයක් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ රාජකාරි කළ නිලධාරීහුය.

 

හිටපු පොලිස් අධිකාරි ලාසිරාන් අසන් කියන කතාව

ලෝකයේ දරුණුම ත්‍රස්තවාදී සංවිධානය ලෙස එදා සැලකුනේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයයි. 

මරාගෙන මැරෙන මිනිස් බෝම්බ සංස්කෘතිය ලෝක ත්‍රස්තවාදී සංවිධානවලට පවා හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු ද නොවේ. 

එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය මෙරට ක්‍රියාත්මක වූ වකවානුවේ නැගෙනහිර පළාතේ ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් මැඩපවත්වා නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කිරීමට සුවිශේෂී කාර්යභාරයක් ඉටු කළේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායයි. එහෙමත් නැත්නම් කවුරුත් දන්නා භාෂාවෙන් කියනවා නම් එස්.ටී.එෆ්. එකයි. 

ගස්වල කොළ පොතු ගඩා ගෙඩි කමින් සතුන් දඩයම් කර ඒ මස් පුලුස්සා කමින් මඩ වතුර පොදකින් සා පිපාසාව යාන්තම් නිවා ගනිමින් මහ කැලෑවල දින ගණන් රැක සිට එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන්ට ප්‍රහාර එල්ල කර ඔවුන් බුරුතු පිටින් මරා දැමීමටත්, නැගෙනහිර පළාතේ මහ කොටි කඳවුරු විනාශ කර දැමීමටත් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් හා භටයන් දිවි පරදුවට තබා කළ යුග මෙහෙවර ජාතියේ ප්‍රණාමය නිතැතින්ම හිමි වනවා නොඅනුමානය. එල්.ටී.ටී.ඊ. සමග නිර්භීතව සටන් වැදීමට ගොස් දිවි දුන් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ගේ හා භටයන්ගේ සංඛ්‍යාව 672කි. තවත් 1374 දෙනක් ආබාධිත තත්ත්වයට පත්වූහ. සැලකිය යුතු රණවිරු පිරිසක් තුවාල ලැබ ආබාධිත වූහ. එසේ වූයේ රටට වඩාත් හොඳ හෙට දවසක් උදාකරදීමට ගොස්ය.

යුද්ධය නිමා කිරීමට නායකත්වය දුන් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ හිටපු අණදෙන නිලධාරින්වත්, හිටපු උසස් පොලිස් නිලධාරින්වත් මෙහිදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ ඔවුන්ට කරන උපහාරයක් වශයෙනි.

ත්‍රස්තවාදය තුරන් කිරීමේ සටනට තම ඇස්, ඉස්, මස් හා ලේ දන්දෙමින් සක්‍රීයව දායකවීමෙන් පසු පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරියෝ හා භටයෝ එතැන් පටන් තවත් ජාතික මෙහෙවරක අඛණ්ඩව නිරතව සිටිති.

ඒ පාතාල කල්ලි පසුපස හඹා යමින් ඔවුන් මර්දනය කිරීමට හා මත්ද්‍රව්‍ය ඇල්ලීමේ මහා ජාතික මෙහෙවරක් ඉටු කරමිනි.
පසුගිය කාලය පුරාවට වරින් වර මත්ද්‍රව්‍ය තොග, පාතාලයේ අවි ආයුධ තොග පිටින් අල්ලා ගත්තේ ප්‍රධාන පෙලේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරමුන් හා පාතාල නායකයන් හා ඔවුන්ගේ ගෝලබාලයන්ද සමගය.

වර්තමානයේ මේ කාර්යභාරයේ නියමුවා වී සිටින්නේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණදෙන නිලධාරි පොලිස් මත්ද්‍රව්‍ය නාශක කාර්යංශයේ හා සංවිධානාත්මක අපරාධ නිවාරණ කොට්ඨාසය ද භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති එම්.ආර්. ලතීෆ් මහතාය.

පාතාලයන් අල්ලා ඔවුන්ගේ අවි ආයුධ ගබඩා හා මත්ද්‍රව්‍ය ගබඩා කර ඇති රහසිගත ස්ථාන ​ෙසායා කරන මෙම මෙහෙයුම්වලට එම බළකායේ සියලුම තරාතිරම්වල නිලධාරීන් හා භටයන්ගෙන් ලැබෙනුයේ කියා නිම කළ නොහැකි මෙහෙයකි.

මෙම කාර්යයට නායකත්වය ලබාදී පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායෙන් ඉවත්ව ගොස් සාමාන්‍ය පොලිස් සේවයට එක්වූ සෑම තරාතිරමක නිලධාරීන්ද මෙහිදී සිහිපත් කළ යුත්තේ ඔවුන්ගෙන්ද සිදුවූ මෙහෙවර වෙනුවෙනි.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය නමින් බළකායක් මීට වසර 36කට පෙර ආරම්භ නොකරන්නට ජාතිය වෙනුවෙන් මෙතරම් සුවිශේෂී මෙහෙයක් කරන්නට කිසිසේත් ඉඩ ප්‍රස්ථා ලැබෙන්නේ නම් නැත.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය මෙරට ස්ථාපිත කිරීමට පුරෝගාමී මෙහෙවරක් ඉටු කරමින් එයට නායකත්වය ලබාදී ඇත්තේ රවින්ද්‍ර විමල් ජයවර්ධන මහතාය. කා අතරත් ඔහු ප්‍රසිද්ධව සිටියේ “රවි ජයවර්ධන” කියන නමින්ය. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම විධායක ජනාධිපතිවරයා වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ එකම පුත්‍රයා වූ රවි ජයවර්ධන මහතා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිර්මාතෘවරයාය. විධායක ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ පුත් රවි ජයවර්ධන ඒ වන විට සිටියේ සිය පියාගේ ප්‍රධාන ආරක්ෂක උපදේශකවරයා වශයෙනි. රවි ජයවර්ධන මහතා දක්ෂ ගුවන් නියමුවකු මෙන්ම ශ්‍රී ලංකා පාබල හමුදාවේ කපිතාන්වරයකු ලෙස ද කටයුතු කර ඇත්තේය.

 

1983 සහ 1989 වසරවල පැවැති දරුණු භීෂණ ක්‍රියාවන්ට හා වර්ධනය වෙමින් තිබූ එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවලට වඩාත් හොඳින් මුහුණදීමේ අරමුණින් පොලිසියේම අතුරු හමුදාවක් ලෙස පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය ස්ථාපිත කර ඇත.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය පිහිටුවා ඇත්තේ 1984 වසරේදීය. ඒ විශේෂ පරීක්ෂණයකින් පසු තෝරා ගත් උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් 60 දෙනකුගෙනි. එම පළමු කණ්ඩායමේ වර්තමානයේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස විශිෂ්ට සේවයක් කරන එම්.ආර්. ලතීෆ් මහතා ද සිටියේය.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ පළමුවැනි අණදෙන නිලධාරියා එවකට සහකාර පොලිස් අධිකාරි නිලයේ සිට පසුව ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති නිලයට උසස්වීම් ලැබූ බෝධි ලියනගේ මහතාය.

ඊට පසු පිළිවෙළින් නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ධර්මසිරි වීරකෝන්, ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ෂර්නි විජේසූරිය, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලයනල් කරුණාසේන, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ධර්මසිරි වීරකෝන් (දෙවැනි වරට යළිත් පත්විය) නියෝජ්‍ය පොලිස්පති නිමල් ගුණතිලක, ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති නිමල් ලෙව්කේ, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති කේ.එම්.එල්. සරත් බන්දුල, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ආර්.ඩබ්ලිව්.එම්. රණවක, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති රංජිත් පෙරේරා යන මහත්වරුන් විශේෂ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණදෙන නිලධාරීන් ලෙස පත්වී විශිෂ්ට සේවයක් රට ජාතිය වෙනුවෙන් සිදුකර ඇත.

ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලතීෆ් මහතා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ 11 වැනි වත්මන් අණදෙන නිලධාරිවරයාය.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට පළමුවෙන් එක්වූ උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් 60 ගේ කණ්ඩායමේ සිටි ලාසිරාන් අසන් මහතා පොලිස් අධිකාරිවරයෙක් ලෙස පසුකාලීනව උසස්වීම් ලබා මේ වන විට විශ්‍රාම ගොස් සිටී.

උපපොලිස් පරීක්ෂකවරයකු ලෙස 1982 වසරේ පොලිස් සේවයට බැඳී ඇති ලාසිරාන් අසන් මහතාගෙන් පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ ආරම්භය හා ඒ හා බැඳුණු තොරතුරු දැනගැනීමට ඔහු හමුවූයේ නාරාහේන්පිටදීය.

විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි ලාසිරාන් අසන් මහතා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ ආරම්භය හා එහි විකාශනය ගැන කරුණු කාරණා එකිනෙක ගෙනහැර දක්වමින් කතා බහ ආරම්භ කළේ මෙසේය.

ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා පළමු විධායක ජනාධිපතිවරයා ලෙස රට පාලනය කරන කාලයේ තමා එස්.ටී.එෆ්. එක මුලින්ම ආරම්භ කළේ. ජනාධිපතිවරයාගේ පුත් රවි ජයවර්ධන මහතාගේ අදහසකට අනුව ඒ මහතාගේ මගපෙන්වීම යටතේ 1984 වසරේ පෙබරවාරි මාසයේ 06 වැනිදා. ඒ වෙනකොට රවි ජයවර්ධන මහතා ජේ.ආර්. ජනාධිපතිතුමාගේ ප්‍රධාන ආරක්ෂක උපදේශකවරයා ලෙස තමා කටයුතු කරමින් සිටියේ. පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය ආරම්භ කරන්න කලින් තෝරා ගත් තරුණ පොලිස් නිලධාරින් කණ්ඩායම් කිහිපයක් යුද හමුදා පුහුණුව ලබාදී ප්ලැටුන් නමින් යාපනයේ සේවයේ යොදවා තිබුණා. විදේශීය යුද විශේෂඥයන්ගේ පුහුණුවීම් යටතේ පොලිස් නිලධාරීන් කණ්ඩායමකට විශේෂ පුහුණුවීම් ලබාදී විශේෂ කාර්ය බළකායක් පිහිටුවීමට අවශ්‍යතාවය පෙන්වාදී එය එයාකාරයෙන්ම ක්‍රියාවට යෙදෙව්වේ රවි ජයවර්ධන මහත්තයා.

ඒ වෙනකොට මම පොලිසියට බැඳිලා අවුරුදු දෙකක් විතර වෙනවා. මට අද වගේ මතකයි විශේෂ පොලිස් පණිවිඩයක් ලංකාවේ තියන සෑම පොලිස් ස්ථානයකටම එවා තිබුණා. ඒ විශේෂ පොලිස් පණිවිඩයෙන් සඳහන්ව තිබුණේ අවුරුදු 25ට අඩු අවිවාහක හොඳ තරුණ ජවයක් තියෙන උපපොලිස් නිලයේ සිටින සියලු නිලධාරීන්ට කළුතර පොලිස් අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ ප්‍රධාන රැස්වීම් ශාලාවට එන්න කියන නියෝගයයි.

මේ රැස්වීම් ශාලාව මඟුල් මඩුව කියා තමා හඳුන්වන්නේ. ඒ විශේෂ පොලිස් පණිවිඩය අනුව මමත් එහි ගියා. අවිවාහක තරුණ උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් 100කට වැඩි පිරිසක් ප්‍රධාන රැස්වීම් ශාලාවට පැමිණ සිටියා. මේ කිසිම කෙනෙක් තමන්ව මෙතැනට කැඳෙව්වේ මොකද කියලා දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

බ්‍රිතාන්‍ය විශේෂ ගුවන් ප්‍රහාරක සේවාවේ සේවය කර බොහෝ අත්දැකීම් ඇති විශ්‍රාම ලබා සිටි හා හිටපු කමාන්ඩෝ බළකායේ නිලධාරීන්ගෙන් සැදුම්ලත් පෞද්ගලික ආරක්ෂක සෙබළුන් ඒ රටේ පිහිටුවාගෙන තිබුණ මේ ආරක්ෂක සමාගම කේ.එච්.එස්. ලෙස හඳුන්වනු ලැබුවා. මේ ආරක්ෂක සමාගමේ ඉන්න කමාන්ඩෝ භටයන් වෙනත් රටවල යුද්ධ තිබෙන රටවල කුලී හේවායන් ලෙස සේවය කරනවා. ඒ නිසා ඔවුන්ට යුද උපක්‍රම ගැන විශේෂඥ දැනුමක් තිබෙනවා.

බ්‍රිතාන්‍යයේ කේ.එම්.එස්. ආරක්ෂක සමාගමේ සිටින විශේෂඥ දැනුම ඇති නිලධාරීන් පස් දෙනකුත් එහි පැමිණ සිටියා. රවි ජයවර්ධන මහතා​ෙග් තිබුණ ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා මත ඔහුගේ ඉල්ලීමකට අනුව තමා මේ බ්‍රිතාන්‍ය යුද විශේෂඥයන් කණ්ඩායම පැමිණ තිබුණේ. ඒ බව පසුකාලයක අපට දැනගන්නට ලැබුණා.

විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි අසන් මහතා ඊට පස්සේ වෙච්ච කෙරිච්ච දේවල් ගැන ද මතකය අවදි කරමින් තොරතුරු හෙළිකරන්නට පටන් ගත්තේය.

බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික යුද විශේෂඥයන්ගේ හා අපේ රටේ උසස් පොලිස් නිලධාරීන්ගෙන්ද සමන්විත පරීක්ෂණ මණ්ඩලයක් ඉදිරියේ එහි පැමිණ සිටි උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් සියලු දෙනාම පරීක්ෂණවලට වෙන වෙනම ලක් කළා. හොඳ ජවසම්පන්න නිරෝගී තරුණ උපපොලිස් පරීක්ෂකයින් 60 දෙනෙක් පරීක්ෂණ මණ්ඩලය විසින් අවසානයේ තෝරා ගත්තා. බ්‍රිතාන්‍ය යුද විශේෂඥයන් අපේ අතපයවල මස් ගොබ පවා මිරිකමින් පරීක්ෂා කර බැලූ ආකාරය මට අද වගේ මතකයි. අපේ අත්පාවල ශක්තිය හොඳට තියෙනවාද කියා පරීක්ෂා කර බලන්න තමා එහෙම කළේ.

විධිමත් පරීක්ෂණයකින් තෝරා ගත්ත උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් 60 දෙනා ඒ හා බී වශයෙන් කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදා ඒ කණ්ඩායම් දෙකට වෙන වෙනම නායකයන් දෙදෙනෙක් එම කණ්ඩායම් දෙකෙන් තෝරා ගත්තා. ඒ කියන කණ්ඩායමේ නායකයා වුණේ උපපොලිස් පරීක්ෂක එච්.ආර්. ලතීෆ් මහත්තයි. මාව ඇතුළු වුණේ බී කණ්ඩායමට. එහි නායකයා උපපොලිස් පරීක්ෂක තිස්ස රත්නායක මහත්තයා. ඔහු සහකාර පොලිස් අධිකාරි නිලයට පත්වීම් ලබා සිටියදී අරගන්විල ප්‍රදේශයේදී ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකට ලක්වී පසුකාලයක මියගියා.

පුහුණුවට තෝරා ගත්තාට පස්සේ මුලින්ම කළේ හැමදාම අලුයම් කාලයේ කළුතර කටුකුරුන්ද පොලිස් අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ සිට දොඩංගොඩ හා පයාගල ප්‍රදේශ දක්වා දුවවන එකයි. ඒ විදිහට දුවලා ශාරීරික අභ්‍යාස කරලා අපිව ඉදිරි පුහුණුවීම් සඳහා ඉහළ යෝග්‍ය මට්ටමකට ගෙනාවා.

ඊට පස්සේ අපිට අවි ආයුධ පරිහරණය, වනාන්තරවල සති ගණන් ගත කරමින් ගරිල්ලා සටන්, සැඟවී පහරදීම්, හෙලිකොප්ටර්වලින් යමින් ගුවනේ සිට බිමට පැනලා ත්‍රස්තවාදීන්ට ක්ෂණිකව ප්‍රහාර එල්ල කිරීම, වාහන හා යතුරුපැදිවලින් අධික වේගයෙන් ගමන් කර ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමට මනා ලෙස පුරුදු පුහුණු කළා. මේ පුහුණුවීම් ඉතාම කටුක හා ඉතාම බැරෑරුම් පුහුණුවීම් බව විශේෂයෙන්ම සඳහන් කළ යුතුයි.

සති ගණන් කැලෑවල ගස්වල කොල පොතු ගෙඩි වර්ග ආහාරයට ගනිමින් කැලෑවේ තිබෙන වතුරවලින් පිපාසය නිවා ගනිමින් පුහුණුවීම් තමා ලබාගත්තේ. කැලෑවේ ඉන්න සත්තු දඩයම් කරලා ඒ මස් පුලුස්සාගෙන කෑවා. අපි කුසගින්න නිවාගත්තේ එහෙමයි. සටන් ක්‍රම ගැන පුහුණුවීම් මගින් ඕනෑම බැරෑරුම් තත්ත්වයකට ඕනෑම අභියෝගයකට මුහුණදීමට අවශ්‍ය ශාරීරික හා මානසික ශක්තිය ලබාගෙන මෙසේ මාස 4 1/2ක පමණ කාලයක් අංගසම්පූර්ණ පුහුණුවීම් සම්පූර්ණ කළා.

මේ පුහුණුවීම් කාලයේ සියලුම පහසුකම් ලබාදීමට රවි ජයවර්ධන මහතා සෑම විටම වගබලා ගෙන ඇත.

පුහුණුවීම් ලබා දෙන ආකාරය ගැන ද සොයා බැලීමට නිරන්තරයෙන් ද රවි ජයවර්ධන මහතා පොලිස් අභ්‍යාස විද්‍යාලයට පැමිණ තිබේ.

මූලික පුහුණුවීම්වලින් පසු මෙම උපපොලිස් පරීක්ෂකවරුන් 60 දෙනා කැඳවාගෙන ගොස් ඇත්තේ අම්පාර ප්‍රදේශයටය.

 

විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි ලාසිරාන් අසන් මහතා ඒ ගැන කිව්වේ මේවගේ කතාවකි.  අපි දිග කතාවකට සවන් දෙමු.

මූලික පුහුණුවීම්වලින් පස්සේ අම්පාරට රැගෙන ගොස් ඒ ප්‍රදේශයේ තිබෙන පොලිස් අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ ස්ථාන ගත කළා. අපි අම්පාරේ ඉඳලා එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් වැඩි වශයෙන් සිදුවන ප්‍රදේශවලට කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් රැගෙන ගොස් සැඟවී සිටට ත්‍රස්තවාදීන්ට ප්‍රහාර එල්ල කිරිම් සිදු කළා.

එක දිගට දින ගණන් කැලෑවල සැඟවී සිටිමින් අසීරු රහසිගත මෙහෙයුම් සිදු කර කොටි ත්‍රස්තවාදීන් මරා දමා ඔවුන් සතු අවි ආයුධ තොග පිටින් අපි අරගෙන ආපු අවස්ථා ඕනෑ තරම් තිබුණා.

අම්පාරේ ටික කාලයක් ඉඳලා අපිව ත්‍රිකුණාමලයට රැගෙන ගියා. එහිදී අප නවාතැන් ගත්තේ ත්‍රිකුණාමලය බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානයේ. එහි සිටද කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ. ක්‍රියා බහුල වශයෙන් සිදුවන මුතූර් ප්‍රදේශයට ගොස් රහසිගත මෙහෙයුම් බොහොම සාර්ථක ආකාරයට කළා. එම මෙහෙයුම්වලදී ත්‍රස්තවාදී නායකයන් ඇතුළු සාමාජිකයන් මරා දැම්මා. අවි ආයුධ පවා අල්ලා ගත්තා. මාස දෙක තුනක කාලයක් මේ විදිහට එල්.ටී.ටී.ඊ. ක්‍රියාකාරකම් වැඩපැවැත්වීමේ රහසිගත මෙහෙයුම්වල නිරතව සිටියදී අපිව ආයෙත් කළුතර කටුකුරුන්ද කඳවුරට රැගෙන ආවා. එසේ අපිව මාස දෙක තුනක කාලයක් අම්පාර හා ත්‍රිකුණාමලය ප්‍රදේශවලට ගොස් මෙහෙයුම්වලට යවා ඇත්තේ ප්‍රායෝගික පුහුණුවීම් ලබාදීමට බව දැන ගැනීමට ලැබුණා.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ පුහුණු නවක කණ්ඩායම වූ අප සාර්ථක ලෙස ඒ කටයුතු සිදු කර තිබෙන බව කියා රවි ජයවර්ධන මහත්තයා ඇතුළු උසස් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ විශේෂ ඇගයීම්වලට ලක්කළා.

 

Her vision is blurry and the body is feeble but she still doesn’t want to abandon her ‘mission’ – searching for her son, ‘Sudu Putha’. Her memory of him is still vivid and fresh.

Wearing a white Kandyan saree with no jewelery, holding some lotus flowers and sitting at a corner of the decorated tent at the Boyagane Army Camp, she scanned through the soldiers in ceremonial outfits who were passing by, to see whether her son was among them.

She forgets all other important days in her life but not the day that her loving son’s name was added to the long list of names of soldiers who went Missing in Action (MIA).

“He called me on 17 July 1996 and that was his last call saying: Amma, I came to the Mullaitivu camp safely.’ I still hear his voice,” L.M. Punchimanike said sobbing.

She becomes emotional when she recalls her soldier son Corporal Chandrapala Samarasekara of the Vijayabahu Infantry Regiment (VIR), who died in the infamous ‘Mullaitivu debacle,’ where the entire Army camp with soldiers of the 6 VIR and the 9 Sinha Regiment (SR), was overrun by the now defunct LTTE on 18 July 1996. 1,300 soldiers were lost, the majority of them went missing in action.

A grenade attack by one of the soldiers who was in LTTE captivity resulted in the LTTE brutally killing 207 soldiers who were Prisoners of War (POWs).

Punchimanike was accompanied by two of her sons – a retired Government employee and an ex-solder of the Special Forces (SF) of the Sri Lanka Army (SLA) – to pay tribute to her son Chandrapala and over 3,000 soldiers who had sacrificed their lives to bring peace and harmony after 30 years, at the War Hero Commemoration Ceremony named ‘Nihendiyawe Handa’ (Voice of Silence) at the VIR Regimental Headquarters at Boyagane, Kurunegala, recently.

Colonel of the Regiment and the Deputy Chief of the Army Maj. Gen. Ajith Kariyakarawana, Maj. Gen. D.M.D.C.D Gunawardena, Centre Commandant of the VIR Brig. W.S Ariyasinha and a large gathering of serving officers and other ranks attended the commemoration ceremony.

“I even saw him in my dreams yesterday,” Punchimanike, a mother of 11 children, who travelled from Welimada to Kurunegala, said, weeping, unable to control her emotions.

“He came to the Naval Base at Trincomalee and we both shared the same bed. I joined my 1 SF team that went on an operation in Valachchenai in the wee hours of that day and he went to the Mullaitivu camp to report for duty. When I returned from the operation, we were instructed to go to Mullaitivu to rescue the camp that was badly attacked by the LTTE. Our group, including me, was shipped to Mullaitivu to seal off the beach front to rescue our soldiers. We confronted heavy attacks from the LTTE. We couldn’t find bodies and couldn’t rescue any of our soldiers,” Chandrapala’s younger brother, who is a retired Sergeant Major, Gamini Samarasekara recalled.

Brutal Killing Of POWs

He said that there were some eyewitness accounts to say that the LTTE had gruesomely murdered the captured soldiers at the Mullaitivu camp, after removing their eyes and cutting their hands and legs while they were still alive.

“Some female cadres had urinated into the mouths of the badly injured soldiers who were screaming asking for water. I think that my brother may also have been subjected to torture before his death,” Samarasekara claimed.

According to Samarasekara, over 500 soldiers had surrendered to the LTTE during the Mullaitivu attack but no one had returned home, so far.

Punchimanike said that she was living every moment for the last 23 years thinking that the 25-year-old Chandrapala (at that time) would appear at her doorstep giggling laugh and embrace her.

“He gave me his gold chain before he left home that day asking me to pawn it if I wanted some money. When he came home on leave, he stayed with me all the time. I am waiting till my Sudu Putha comes home,” said Punchimanike, who refuses to believe that Chandrapala is dead.

Among over 5,000 guests – parents, wives, children and relatives – Kulatilake Padmakulasuriya, an 89-year-old father clad in a clean white national dress, refused to be seated until the commemoration ceremony was over.

“I stood throughout the function to pay my respects to my hero,” said the father of Major Athula Theja Kulatilake of 6 VIR, who was 27 years old at the time he went missing at the Mullaitivu debacle.

Being the only son of the family with two daughters, Kulatilake wanted him to become a lawyer like his elder sister. “But he was determined to join the Army to serve the country,” Kulatilake said.

The entire wall of the living room is dedicated to framed pictures of Athula in school, cricket and Army uniforms and also all his certificates, Kulatilake has a separate place to display his son’s military items like the sword given to him as a commissioned officer.

“When we see those souvenirs, we feel that our son is living with us,” Major Athula’s mother A.M. Ranmanike (82) said. The SLA had issued his death certificate but the couple is not willing to believe that their son is no more.

They were delighted to see their son’s batchmates who are now Colonels in the Army.

“If my son is alive today,” she said in a quivering voice showing a picture of Major Kulatilake in an Army ceremonial outfit.

Corporal N.M.P Wijewardena of 2 VIR is another soldier who has been declared missing following the LTTE attack on the Kondachchi Army Camp in 1990.

“My daughter was only 11 months old. He had seen her only few times. I have not received his remains and I have waited for four years expecting him to return home. But later the Army gave me a death certificate,” Malani Chandralatha said, adding that she raised her daughter alone, facing many hardships.

He was 25 years old when he went missing and her young age was sacrificed to raise their daughter, who is now employed and having a child.

No Faith In OMP

Like other parents and wives of MIAs, she had also gone before the Office of Missing Persons (OMP) to give a statement about Corporal Wijewardena. But she said she received nothing.

Although they still have hope that their children and husbands who went missing during the war will come home one day as they have not seen their remains, most relatives of the fallen soldiers have not given their details to the OMP as they lack interest or lack faith in the OMP process or lack awareness on how to report to the OMP.

Padmakulasuriya, the father of Major Kulatilake and a former Legal Assistant of the Department of Agrarian Services, said that he had no faith in the OMP as it was biased and treated the relatives of missing military personnel differently.

“Not only to the OMP but we went to the previous Lessons Learnt and Reconciliation Commission to give details of our son. But nothing happened,” he said, adding that the OMP was more interested in getting information on MIAs in the north and east than their children who were captured and tortured to death by the LTTE.

Corporal R.M. Yamuna Bandara was 25 years old when he went missing at the LTTE attack in Elephant Pass in 2000. Although the Army has declared him as MIA, he was issued a death certificate. Now he has been enlisted under those soldiers who were Killed in Action (KIA).

“I don’t still believe he is dead. I search for him everywhere. I went to several camps but I couldn’t find him,” his mother R.M. Sumanawathi Manike (68) said.

Bandara managed to save a portion from his meagre salary to build a house of their own. Today, Manike has fulfilled his dream by building a small house from his savings of his pension, which she gets.

“No value can be put on my son. Wherever I go, I look at the faces of young men to see whether my son is among them,” she said, as tears streamed down her face.

Not Aware Of OMP

 

Manike is not really aware of the OMP or its benefits. Looking after her sick husband, Manika still dedicates her time to have poojas to invoke blessings for her son, Bandara.

Usually Bandara would return home on leave during late nights. “So I have kept the door open till late night for the last 19 years hoping that he would come home one day,” Manike said. She got emotional and couldn’t talk anymore.

Some say that holding war hero commemorations would hurt the close relatives and they would be further traumatised. But especially for the parents, grieving for their missing sons is a part of their daily routine. They said that they cannot overcome grief until they have breathed their last.

Maj. Gen. Ajith Kariyakarawana said that the SLA wanted to remember the fallen VIR war heroes who sacrificed their lives to protect the country’s sovereignty, as Sri Lanka is commemorating the 10th year of eliminating LTTE terrorism in the country in 2019.

He said that this mass commemoration ceremony would not be an annual feature but would be held every three years to venerate the fallen VIR soldiers for their bravery.

“In 1996, the entire 6 VIR battalion got killed or captured by the LTTE at the Mullaitivu debacle. Over 580 went missing and later they have been declared as KIAs,” he said.

Spelling out welfare programs, he said that there are scholarships for school-going children It is the responsibility of the regiment to look after the close relatives of fallen VIR heroes who sacrificed their future for the country’s peace and harmony.

VIR Fired Last Bullet To End War

“The VIR is the regiment that fought on the last day of the final battle and used the last bullet to kill LTTE Leader Velupillai Prabhakaran to end the 30-year-long war.

“The VIR is the most junior regiment in the Sri Lamkan Army but we have proved our mettle and professionalism in warfare. The VIR has been awarded two Parama Weera Vibhushanaya (Decoration of Supreme Heroism) awards and over 3,000 other gallantry awards,” he said.

VIR Founder, Maj. Gen. Jaliya Nammuni, commending the SLA for commemorating the fallen VIR soldiers said that the regiment was credited for its heroism and contribution to ending the war.

During the JVP’s second insurrection, the then Army Commander Maj. Gen. Hamilton Wanasinghe had instructed Lt. Col. Nammuni to form a new battalion with a strength of 800 soldiers.

“I felt it was no easy task as I had to form the battalion within a month. I and another senior officer, who was enlisted to support me, had to recruit and train 800 soldiers. We asked 16 infantry battalions to give us soldiers to form the new battalion,” Maj. Gen. Nammuni recalled.

The Vijayabahu battalion, which was named after King Vijayabahu I of Polonnaruwa, was first deployed to control JVP activities in the South. The soldiers in the new battalion, who were deployed for the task even before their passing out ceremony, had assisted in controlling JVP violence successfully.

Maj. Gen. Nammuni, who later became the regimental Colonel of the VIR, which was officially formed in 1990, said that it had fought well and professionally until the Government ended terrorism in May 2009.

“The regiment, which was set up from scratch, has performed well and they are par with other regiments today,” he said.

Last bullet to end war by the VIR

“The VIR is the regiment that fought on the last day of the final battle and used the last bullet to kill LTTE Leader Velupillai Prabhakaran to end the 30-year-long war. It is the most junior regiment in the SLA but we have proved our mettle and professionalism in warfare. The VIR has been awarded two Parama Weera Vibhushanaya (Decoration of Supreme Heroism) awards and over 3,000 other gallantry awards,” he said.

VIR Founder Maj. Gen. Jaliya Nammuni commending the SLA for commemorating the fallen VIR soldiers said that the regiment was credited for its heroism and contribution to end the war.

Maj. Gen. Nammuni, who later became the regimental Colonel of the VIR, which was officially formed in 1990, said that it had fought well and professionally until the Government ended terrorism in May 2009.

“The regiment, which was set up from scratch, has performed well and they are par with other regiments today,” he said.

Over 3,488 SLA soldiers including 125 officers missing

The VIR has lost 132 officers and 2,268 soldiers from other ranks in the military thrust against the LTTE since the formation of the regiment. Although a low number of MIA cases from the SLA have been reported to the OMP, 3,488 soldiers including 125 officers had gone missing during heavy fighting between the SLA and the LTTE.

Military Spokesman Brig. Sumith Atapattu said that although most of the MIAs had been declared as KIAs later for administrative purposes, they had been tortured to death by the LTTE who kept them as POWs.

He said that there were some records that the LTTE had kept some of the missing soldiers as POWs even until the last phase of the war. Later the LTTE had killed them.

“For example, the CO of the 9 Sinha Regiment Battalion Major Hiran Dabarahewa, who was a POW of the Mullaitivu debacle, was killed by the LTTE after some years,” he said.

According to Brig. Atapattu, the Army encourages close relatives of the MIAs to report to the OMP.

“After four years of being MIAs, those soldiers were declared as KIAs for administrative purposes to facilitate the close relatives to obtain death certificates to get the benefits given to fallen soldiers. Later, the four-year period had changed and those who went missing during the final phases of the war were declared as KIAs after a year of being missing, he said.

However, the relatives of those MIAs were reluctant to report to the OMP as their missing sons and husbands have been declared as KIAs and possessing death certificates now.

“This has resulted in a low representation by the Army to the OMP,” Atapattu said.

“We are old now and weary of going from one commission to another. The Government should look into the plight of ageing parents like us who are desperately waiting to see our children before we die,” Kulatilake, Major Athula’s father, said.

කින්නියා වැලි යුද්ධය යළිත් ඇවිළී තිබේ. වැලි ජාවාරම මැඬලීමට ගිය නාවික හමුදාව සහ ජාවාරම්කරුවන් අතර ඇති වූ ගැටුමේදී උදලූ සහ සවල් පහරවලට ලක් වූ නාවික නිලධාරීන් සිව්දෙනකු බරපතළ තුවාල ලබා ඇති අතර, පොලිසිය හා එස්.ටී.එෆ් ඇතුළු තවත් අටදෙනකු ද, තුවාල ලබා රෝහල්ගත කර ඇත. ජාවාරම වැටලීමේදී මහවැලි ගඟට පැන පලායෑමට උත්සාහ කළ ජාවාරම්කරුවන් දෙදෙනකු අතුරුදන්වීම සිද්ධියට හේතුව බව කියයි. එසේ අතුරුදන් වූයේ නැතත්, ජාවාරම්කරුවන් සහ ආරක්‍ෂක අංශ අතර ගැටුමක් සිදුවනවා නියත ය. ඒ කින්නියා අන්තවාදයේ හැටිය. අප එසේ කියන්නේත් කින්නියා හි යළිත් වැලි යුද්ධයක් ඇති වී ඇති බව කියන්නේත් අතීත තොරතුරු පදනම් කරගෙනය. මීට පෙර වතාවකදී ද (2018* මෙසේම ආරක්‍ෂක අංශ හා ජාවාරම්කාර වැලි ගොඩදමන්නන් අතර මෙවැනිම ගැටුමක් කින්නියාහිදී ඇති විය. එහිදීද ආරක්‍ෂක අංශ පහර කෑමට ලක්විය. හේතුව ජාවාරම්කරුවකු පාළමෙන් ගඟට පැන මියයෑමය. එසේ හෙයින් කින්නියා වැලි අර්බුදය යනු ‘‘වහා ගිනි ඇවිළෙන සුළු’’ පහසුවෙන් නවතා දැමිය නොහැකි ජාතියේ එකකි.

පොලිසිය, හමුදාව, වනජීවී හා වන සංරක්‍ෂණ අංශ කියන පරිදි කින්නියා , මුතූර් ප‍්‍රදේශය වන හා පරිසර අපරාධ සම්බන්ධයෙන් නම් දරාපු ප‍්‍රදේශයකි. අතීතයේදී ත‍්‍රිකුණාමලය කළපුවෙන් වෙන්ව පැවති මෙම ප‍්‍රදේශය හිතූ හිතූ පරිදි ජාවාරම් සඳහා යොදවා ගත් කොළණියකි. එම ජාවාරම් මැඬලීම වඩාත් පහසුවක් වූයේ යුද්ධයෙන් පසු රජය මගින් කින්නියා පාලම ඉදිකර එගොඩ මෙගොඩ යා කිරීම නිසාය. එසේම මෙහි ඇතැම් දේශපාලනඥයන් ද ජාවාරම්කරුවන් වන නිසා තවත් අතකින් පාලම ඉදිවීම ඔවුන්ට ‘ඉබ්බා දියේ දැම්මා’ මෙන් (වැලි ප‍්‍රවාහනයට* පහසු කටයුත්තක් ද විය. මේ නිසා දේශපාලකයෝ ද ඇතුළුව ප‍්‍රදේශයේ ජාවාරම්කරුවන් මහවැලියේ වැලි ගැරීම හොඳ ඉල්ලමක් කරගෙන දිවි ගෙවති. එය පාලනය කරන්නට රජයට ද නොහැකිය. කොටින්ම මනම්පිටියෙන් ඔබ්බට වැලි ජාවාරම් පාලනය කරන්නට රජයට ද වුවමනාවක් නැත. එය වෙනමම කතා කළ යුත්තකි.

හෝර්ටන්තැන්නෙන් පටන් ගෙන කිලෝමීටර් 335 ක් ගෙවා ත‍්‍රිකුණාමල බොක්කෙන් (කින්නියා* මුහුදට එකතුවන මහවැලි නදී තොමෝ බාධක අවසන් කර නිදහසේ ගලා යන්නේ මනම්පිටියෙන් පසුවය. එහෙත් අතීතයේ පැවති ඒ නිදහස අද මහවැලි නදියට එහි නැත. ඈ වඩාත් ¥ෂණයට ලක් වන්නේ මේ තැනිතලාවේදීය. ඒ වැලිතොටුපළ නිසාමය. කොටින්ම මහවැලිය ‘‘ආපසු කොළඹ බලා හරවා එවන්නේ’’ මනම්පිටියෙන් පසුවය. මහවැලි ගෙඟ් වැලි නිධි ලයිසන් කඩදාසිවලට හා හොර ලයිසන් කඩදාසිවලට මෙන්ම කිසිම ලයිසමක් නොගෙන මනම්පිටියෙන් කොළඹ බලා හරවා යවනු ලබයි. එහි තත්ත්වය කෙබඳුද යත් මනම්පිටිය වැලි තොටුපළෙන් පමණක් දිනකට ටිපර් 700 ක් පමණ පොලොන්නරුවෙන් පිටමං කරන බව වාර්තා වේ. සෝමාවතියෙන්, කින්නියාවෙන්, මුතූර්වලින් ආදී වශයෙන් ඒ ගණන දහසද ඉක්මවයි. මනම්පිටියේදී වැලි ටිපර් 700 ක් පිටමං කරන විට තවත් 700 ක් පෝලිමේ තිබේ. මේ නිසා වැලි කාගෙ කාගෙත් ‘ඉල්ලමක්’ බවට පත්ව ඇති අතර මනම්පිටිය කුඩු, ගණිකා, අරක්කු, සිගරට් රජයන ප‍්‍රදේශයක් බවට ද පත්ව ඇත.

එනම් මහවැලියේ වැලි අර්බුදය ගැන කතා කරන විට ‘වැලි රාජුලාගේ’ සිට තවත් බොහෝ දෙනා ගැන අපට සිහිපත් කරන්නට සිදු වේ. කින්නියා වැලි අර්බුදය එම බොහෝ අර්බුදවල කොටසකි. එසේ හෙයින් මහවැලියේ වැලි ගොඩදමන්නට මෙන්ම මනම්පිටියේ සිට මහවැලිය ත‍්‍රිකුණාමලයෙන් මුහුදට වැටෙන ඉසව්ව දක්වා පරිසර පද්ධතිය සංරක්‍ෂණය සඳහා රජය මගින් වහාම වඩාත් ඵලදායක, තිරසාර වැඩපිළිවෙළක් ක‍්‍රියාවට නැඟිය යුතුව ඇත. අප එසේ කියන්නේ කින්නියාවේත්, සෝමාවතියේත්, මනම්පිටියේත් ඇත්තේ එකම අර්බුදයක් නිසාය. ඒ අර්බුදයට මහවැලිය බිලිදිය යුතු නැත. බලපත් ඇතත් නැතත් අසීමාන්තිකව ගොඩදමන වැලි කන්දරාව හේතුවෙන් අද ජල ගැලූම් නිම්නයෙන් පසු මහවැලිය හොඳටෝම ඔත්පොල වී මහලූ වී ඇත. එබැවින් මොරගහකන්ද – කළුගඟ යනු මහවැලියේ අවසන් සංවර්ධන යෝජනා ක‍්‍රමය යැයි පැවසීම අපි ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරමු. අවසන් සංවර්ධන කටයුත්ත වී ඇත්තේ මනම්පිටියෙන් පසු මෝය කට දක්වා මහවැලි ගෙඟ් තිරසර සංරක්‍ෂණයයි. එය ආරම්භ වූ දවසක මනම්පිටියේ, සෝමාවතියේ, කින්නියාහි හොර වැලි ප‍්‍රශ්නයට විසඳුම ලැබෙනු ඇත. එදාට කින්නියා අන්තවාදී ප‍්‍රහාරකයන්ට ද උත්තර ලබා දිය හැකිය.

ත‍්‍රිකුණාමලය, කින්නියා, කන්දකාඩු ප‍්‍රදේශය පසුගිය 29 දා එකම යුද පිටියක් බඳු විය. ඒ නාවික හමුදාව සහ වැලි ජාවාරම්කරුවන් අතර ඇතිවූ ගැටුමක් දුරදිග යෑම හේතුවෙනි. අවසානයේ එම ගැටුම සමථයකට පත් කිරීම සඳහා පොලිසියට සහ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායට ද මැදිහත්වීමට සිදුවිය. එහිදී නාවික භටයන් 12 ක් තුවාල ලැබූ අතර ඉන් සිව් දෙනකුගේ තත්ත්වය ඉතා බරපතළ විය. ඒ අතර ගම්වැසියන් කිහිප දෙනෙක් ද තුවාල ලැබූහ. කින්නියා ප‍්‍රදේශයේ ඇතිවූ එම සිද්ධිය සැකවින් මෙසේය.

ත‍්‍රිකුණාමලය දිස්ත‍්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති කින්නියා, කන්දකාඩු ආදී ප‍්‍රදේශවල ජීවත්වන ජනතාවගෙන් බහුතරයක් මුස්ලිම් ජාතිකයන්ය. එම මුස්ලිම් ජාතිකයන් අතරින් සමහරු මෙරට බලපවත්නා නීතිය තඹ සතයකටවත් මායිම් නොකරති. ඔවුන් ජීවත් වන්නේ ඔවුන් විසින්ම සාදාගත් නීතිරීති මාලාවක් යටතේය. කොටින්ම කියතොත් එම අන්තවාදීන් ලෙස හැසිරෙන මුස්ලිම් ජනතාවට වුවමනා ඔවුන්ගේම පාලනයකි. සමහර මුස්ලිම් දේශපාලනඥයන්ගේ සහාය ඇතිව ඔවුහු ඒ ගමන යෑමට සැරසෙති. එම නිසා පොලිසිය ඇතුළු මෙරට ආරක්‍ෂක අංශ, රාජ්‍ය ආයතන සහ නීතිරීති ආදිය ඔවුන් ගණන් ගන්නේ නැත. පසුගිය දින කින්නියා ප‍්‍රදේශයේ ඇතිවූ සිද්ධිය ද එවැන්නකි.

කින්නියා ප‍්‍රදේශය ආශ‍්‍රිතව ජීවත්වන මෙම මුස්ලිම්වරු මහවැලි ගග ආශ‍්‍රිතව නීති විරෝධී ලෙස වැලි ගොඩදැමීමේ ජාවාරමක ද නිරත වෙයි. ආරක්‍ෂක අංශ කොතරම් වැටලීම් සිදුකළ ද සමහර දේශපාලනඥයන්ගේ උදව් උපකාර යටතේ ඉතා සූක්‍ෂ්ම ලෙස මෙම වැලි ජාවාරම ඔවුහු සිදුකරති. මෙම නීති විරෝධී වැලි ජාවාරම නිසා මහවැලි ගෙගහි ඉවුරු බොහොමයක් විනාශ වී විශාල පරිසර හානියක් සිදුවී තිබේ.

ත‍්‍රිකුණාමලය විදුර නාවික හමුදා කඳවුරේ භටයන් පිරිසකට පසුගිය 29 වැනිදා නීති විරෝධී අයුරින් වැලි ගොඩදැමීමේ ජාවාරමක නිරත වී සිටින පිරිසක් පිළිබඳව තොරතුරක් ලැබුණි. ඒ පෞද්ගලික ඔත්තුකරුවකු මාර්ගයෙනි. ඒ අනුව නාවික හමුදා භටයන් පිරිසක් එම ස්ථානය වැටලීම සඳහා යෑමට පිටත් වූහ.

නාවික හමුදා භටයෝ ඉතා සූක්‍ෂ්ම ලෙස නීති විරෝධී අයුරින් වැලි ගොඩදමමින් තිබූ එම ස්ථානයට ළගා වූහ. ඒ වන විටත් බෝට්ටු 6 ක් පමණ උපයෝගී කර ගනිමින් ඔවුහු වැලි ගොඩදමමින් සිටියහ. ලද තොරතුරු නිවැරැදි බව දැනගත් නාවික හමුදා භටයෝ එම පිරිස අත්අඩංගුවට ගැනීමට සූදානම් වූහ.

සිදුවූයේ නාවික හමුදා භටයන් නොසිතූ දෙයකි. වැලි ජාවාරම්කරුවෝ නාවික හමුදාවේ භටයන්ව දුර තියා හඳුනා ගත්හ. ඒ සමගම එක් පුද්ගලයෙක් ‘නේවි එකෙන් ඇවිල්ලා පැන ගනින්’ කියා කෑගැසුවේය. තවත් එක් පුද්ගලයෙක් වැලි පටවාගත් ටිපර් රථයක් තුළට නැග වැටලීමට ගිය නාවික භටයන් යටකරගෙන පලා යෑමට සූදානම් විය. නාවික හමුදා භටයන්ට දුර තියාම ඒ බව දැනුණි. එයින් ආරක්‍ෂා වීම සඳහා එක් නාවික හමුදා භටයෙක් අහසට වෙඩි තැබුවේය. එයින් බියට පත්වූ රියැදුරු ටිපර් රථය දමා වෙන දිශාවකට පලා ගියේය.

ඒ අතර වැලි ගොඩදමමින් සිටි සිවු දෙනකු මහවැලි ගගට පැන්නේ පලායෑම සඳහාය. එහෙත් ඉන් දෙදෙනකු ගෙග් සැඩපහරට හසුවූහ. අනෙක් දෙදෙනා මීටර් කිහිපයක් පිහිනා ගොස් වෙනත් තොටුපළකින් ගොඩ වූහ.

නාවික හමුදාවේ වැටලීම නිසා එම මුස්ලිම් වැලි ජාවාරම්කරුවන් සිටියේ එම නාවික හමුදා නිලධාරීන් සමග ඉතා කෝපයෙනි. එම නිසා ඔවුනට අමතක නොවන පාඩමක් ඉගැන්විය යුතු යැයි ඔවුහු කතිකා කර ගත්හ. ඒ අනුව එම වැලි ජාවාරම්කරුවන් ගම පුරා බොරු ප‍්‍රචාරයක් පැතුරුවේය. ඒ ‘නාවික හමුදා භටයන් පිරිසක් වැලි ගොඩ දමමින් සිටි පිරිසකට වෙඩි තබා මහවැලි ගගට දැමූ බවයි.’ ලැව් ගින්නක් සේ එම අසත්‍ය ප‍්‍රචාරය ප‍්‍රදේශය පුරා පැතිර ගියේය.

වැලි ජාවාරම්කරුවන්ගේ අරමුණ සාර්ථක විය. එම අසත්‍ය ප‍්‍රචාරයට රැවටුණු මුස්ලිම්වරු ගාල කඩාගත් හරක් රැළක් මෙන් පොලූ මුගුරු රැගෙන වැටලීම සිදුකළ නාවික හමුදා භටයන්ට පහරදීමට පැමිණියහ. දෙසීයකට අධික පිරිසක් එලෙස පැමිණි අතර ඔවුන් ඉවක් බවක් නොතකා අසභ්‍ය වචන කියමින් නාවික හමුදා භටයන්ට පහර දුන්හ. නාවික හමුදා භටයෝ කුපිත වූ එම මැර පිරිසගෙන් ජීවිතය බේරා ගැනීම සඳහා විශාල උත්සාහයක නිරත වූහ. එහෙත් ඔවුනට බේරීමට නොහැකි විය. තත්ත්වය එන්න එන්නම දරුණු විය. ඉවක් බවක් නොමැතිව මුස්ලිම්වරු එම භටයන්ට පහර දුන්හ. ඒ වනවිට එම සිද්ධිය පිළිබඳව විදුර නාවික හමුදා කඳවුරට ආරංචි වී තිබුණි. ඒ අනුව වහාම එම තත්ත්වය පාලනය කිරීම සඳහා තවත් නාවික හමුදා භට පිරිසක් එම ස්ථානයට ළගා වූහ.

එලෙස පැමිණි අතිරේක නාවික හමුදා භට කණ්ඩායමට ද ගම්වාසීන් විසින් ග‍්‍රහණයට ගෙන සිටි නාවික භටයන් එක්වරම බේරා ගැනීමට නොහැකි වූහ. පොලූ මුගුරු රැගෙන පැමිණි එම මුස්ලිම්වරු තත්ත්වය පාලනය කිරීමට පැමිණි නාවික හමුදා භටයන්ට ද ප‍්‍රහාර එල්ල කළහ. තත්ත්වය එන්න එන්නම දරුණු විය. ඉන් අනතුරුව සිද්ධිය පාලනය කිරීම සඳහා පොලිසිය සහ විශේෂ කාර්ය බළකාය ද එම ස්ථානයට පැමිණියහ.

සිද්ධිය වූ ස්ථානයේ තවත් තැනක පනහකට අධික මුස්ලිම්වරු පිරිසක් එක් නාවික හමුදා භටයෙක් සිය ග‍්‍රහණයට ගත්හ. එලෙස ග‍්‍රහණයට ගත් නාවික හමුදා භටයා මහවැලි ගෙග් ගිල්වා මැරීමට සූදානම් වූහ. ඒ අතර තවත් පිරිසක් එම නාවික හමුදා භටයාගේ රාජකාරි ගිනි අවිය උදුරා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් එම නාවික හමුදා භටයා මහත් වෙහෙසක් දරා තම ගිනි අවිය ආරක්‍ෂා කර ගත්තේය. ගිනි අවිය ගැනීමට නොහැකි වූ කළ එම මුස්ලිම්වරු වියරුවෙන් මෙන් කෑගසා ‘මූව ගෙග් ගිල්වලා මරනවා’ යැයි පැවසූහ. එසේ පවසමින් එම නාවික භටයාව ගග ප‍්‍රදේශයට ඇදගෙන ගියේය. ඒ ගෙග් ගිල්වා මැරීම සඳහාය.

විශේෂ කාර්ය බළකායේ භටයන් එම සිද්ධිය දුටුහ. වහාම ඔවුහු එම ස්ථානයට පැමිණ මුස්ලිම්වරුන්ගේ ග‍්‍රහණයේ සිටි එම නාවික භටයාව මුදා ගත්හ. එසේ නොකළා නම් කලහකාරී ලෙස හැසිරුණු මුස්ලිම්වරුන් එම නාවික භටයා මහවැලි ගෙග් ගිල්වා මරාදමා ගිනි අවිය ද පැහැර ගන්නේය.

එම කලබල අතරතුර මහවැලි ගගට පැන අතුරුදන්ව සිටි දෙදෙනා බේරා ගැනීම සඳහා නාවික හමුදා භට පිරිසක් උත්සාහ කළහ. ඔවුහු නාවික හමුදා යාත‍්‍රා පවා යොදා ගනිමින් එම දෙදෙනා සෙවීමට සූදානම් වූහ. එහෙත් හරක් රැළක් සේ හැසිරුණු එම මුස්ලිම්වරු එම යාත‍්‍රාවලට සහ නාවික හමුදා භටයන්ට ගල් ගසමින් ප‍්‍රහාර එල්ල කර එයට විරෝධය දැක්වූහ.

ඒ අතර තවත් වැලි ජාවාරම්කරුවන් පිරිසක් නීත්‍යානුකූලව වැලි ගොඩදැමූ අයට නාවික හමුදාවෙන් වෙඩි තබා ඝාතනය කර ඇතැයි කියා සමහර මුස්ලිම් දේශපාලනඥයන්ට පවා පවසා තිබේ. තවද මෙම වැලි ජාවාරම්වලට සම්බන්ධ ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලනඥයන් පවා එම ස්ථානයට පැමිණ ජනතාව තව තවත් කුපිත කර තිබේ.

කින්නියා, කන්දකාඩු ප‍්‍රදේශයේ ඇතිවූ මෙම සිද්ධිය පැය හතරකට ආසන්න කාලයක් තිබුණි. අවසානයේ පොලිසිය සහ විශේෂ කාර්ය බළකාය එක්වී මහත් පරිශ‍්‍රමයක් යොදා එම තත්ත්වය පාලනය කර කලහකාරීන් එම ස්ථානයෙන් ඉවත් කළහ. මෙම ගැටුම නිසා මුස්ලිම්වරු එල්ල කළ ප‍්‍රහාර වලින් නාවික හමුදා භටයෝ 12 දෙනකු තුවාල ලැබූහ. ඉන් සිවු දෙනෙකුගේ තත්ත්වය ඉතා බරපතළ විය. ඒ සමගම පොලිසිය සහ නාවික හමුදාව එල්ල කළ ප‍්‍රහාරවලින් කලහකාරී ලෙස හැසිරුණු පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙක් ද තුවාල ලැබූහ.

පළමුව වැටලීම කළ අවස්ථාවේදී මෙම තත්ත්වය පාලනය කිරීමට නාවික හමුදාව අහසට වෙඩි තබා ඇත්තේ අජීවී උණ්ඩවලින් බව පොලිස් පරීක්‍ෂණවලදී හෙළිවී ඇත. එම උණ්ඩ හතර ද පොලිසිය සොයාගෙන තිබිණි.

තවද මෙම සිද්ධියේදී නීති විරෝධී ලෙස වැලි ගොඩ දැමීමට භාවිත කර තිබුණු බෝට්ටු 6 ක්, වැලි ප‍්‍රවාහනයට යොදාගත් ටිපර් රථ 2 ක් සහ වැලි ජාවාරම්කරුවන් හත් දෙනකු අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ.

කින්නියා ප‍්‍රදේශයේ ඇතිවූ මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් නාවික හමුදා මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ලූතිනන් කමාන්ඩර් ඉසුරු සූරියබණ්ඩාර මහතාගෙන් කළ විමසුමකදී ඔහු සඳහන් කළේ ‘මහවැලි ගග ආශ‍්‍රිතව සිදුකරන නීති විරෝධී ලෙස වැලි ගොඩදමන පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ මෙහෙයුම් දින කිහිපයක් පුරාවට නාවික හමුදාව සහ විශේෂ කාර්ය බළකාය එක්වී සිදුකළ බවත් මෙම සිද්ධිය ද එවැනි වැටලීමකදී සිදුවූ එකක් බවයි. තවද මෙම ප‍්‍රහාරය වැලි ජාවාරම්කරුවන් සංවිධානාත්මකව ජනතාව උසිගන්වා සිදුකළ එකක් බවත්, මෙවැනි ප‍්‍රහාර කොතරම් සිදුකළත් නීති විරෝධී අයුරින් වැලි ගොඩදමන ජාවාරම්කරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ මෙහෙයුම් නතර නොකරන බවයි.

මෙරට බහුතර ජනතාව ජාතිවාදයට අකමැතිය. එහෙත් මුස්ලිම් ජනතාව බහුතරයක් ජීවත්වන ප‍්‍රදේශවල ඇතිවන සුළු සිද්ධියකදී පවා එම ජනතාව නීතිය අතට ගෙන හැසිරෙන්නේ ඉතාමත් අසික්කිත ලෙසිනි. එවැනි අවස්ථා ඕන තරම් අප දැක ඇත. ශිෂ්ටසම්පන්න සමාජයක ජීවත්වන මිනිසුන් කිසි දිනෙක මෙවැනි ක‍්‍රියා අනුමත නොකරනු ඇත. එම නිසා මුස්ලිම් දේශපාලනඥයන් නැතහොත් ආගමික නායකයන් කළ යුත්තේ මෙවැනි ජාතිවාදය අවුස්සන මුස්ලිම් ජනතාවට සහජීවනයෙන් ජීවත් වන්නේ කෙසේ දැයි ඉගැන්වීම පමණි.

ගයාන් සමරසිංහ

ධීවර සම්පත ගැන කතා කරන විට වසර ගණනාවක සිට මුලතිව් හි කෝකිලායි ධීවර ගම්මානයට හිමි වන්නේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. කෝකිලායි ධීවර ගම්මානය සුන්දර ගම්මානයක් වුවත් එහි ජීවත් වන ධීවරයන්ගේ ජීවිත නම් සුන්දර නැත.   

කෝකිලායි දූපතේ එක් පැත්තක ජීවත් වන්නේ මුස්ලිම් ජනතාවයි. තවත් පැත්තක ජීවත් වෙන්නේ දමිළ ජනතාවයි. ඒ ගම්මාන සියල්ලන්ටම මැදි වී ඇත්තේ කෝකිලායි දූපතේ පිහිටි ධීවර ගම්මානයයි. කතෝලික ජනතාවක් සිටින එම ගම්මානයේ සිටින්නේ වසර ගණනාවක සිට ධීවර කර්මාන්තයේ නිරත වූවන්ය. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුගේ මුල් බිම් වන්​නේ මීගමුව ප්‍රදේශයයි. ඇතැම් අය කෝකිලායි ගම්මානයේ උපන් අය වෙති.   

කෝකිලායි ගම්මානය පසුගිය යුද සමයේ අතිශයින්ම ප්‍රහාරවලට ලක් වූ ගම්මානයකි. 1984 වසරේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවලින් 40 දෙනෙක් පමණ මිය ගියහ. එහෙත් ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර හමුවේ වුවද එම ගම්වාසීන් ගම්මානය අත හැර ගියේ නැත. ගම්මානයට ඇතුළු වීමට නිසි මාර්ග පද්ධතියක් නොතිබිණි.

ඒ සඳහා එක්කෝ යාත්‍රාවක් හෝ බෝට්ටුවක් අවශ්‍ය විය. එහෙත් අද මාර්ගයක් ඉදි වී තිබේ. එහෙත් එම මාර්ගය නිසි නඩත්තුවක් කර නැත.

ගම්මානයේ සිට මීටර 500ක් පමණ දුරකින් කාපට් කළ මාර්ග ඉදි කර ඇත. ඒ දෙමළ ගම්මාන බහුල ප්‍රදේශවලයි. පසුගිය දිනවල උතුරු වසන්තය ක්‍රියාත්මක කළ ද කෝකිලායි ගම්මානයට ඒ වසන්තය උදා නොවුණේ සිංහල ගම්මානයක් නිසාවෙනි. ගම්මානයට ඇත්තේ එකම එක පාසලකි. එහෙත් පාසලේ අධ්‍යාපන කටයුතු පවත්වාගෙන යාමට ප්‍රමාණවත් ගුරුවරුන් සංඛ්‍යාවක් නොමැත. බොහෝ දෙනෙකු දුෂ්කර ගම්මාන නිසා සේවයට වාර්තා කරන්නේ නැත.

කෝකිලායි ධීවර ගම්මානයේ ධීවරයන් මුහුණ දෙන ගැටලු පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා අපි පසුගියදා එහි චාරිකාවක නිරත වුණෙමු.

කෝකිලායි ශාන්ත ආනා ග්‍රාමීය ධීවර සංගමයේ සභාපති දමයන්ත ප්‍රනාන්දු මහතා මෙසේ අදහස් පළ කළේය.

අපි පාරම්පරික ධීවරයෝ. මම ඉපදුණෙත් මුලතිව්වල. හැඳුනුම්පතේ පවා එය සඳහන් වෙනවා. නමුත් අපේ ගෙවල්වලට අංකයක් හෝ ලියාපදිංචි ඔප්පුවක් නැහැ. අපි ඒවා ඉල්ලන්න ගියාම අපිව හඳුන්වන්නේ කල්ලතෝනි හැටියට.

මේ ගම්මානය අවුරුදු 90ක පමණ ඉතිහාසයකට හිමිකම් කියනවා.

සමහරු සිතන් ඉන්නේ අපි යුද්ධයෙන් පස්සේ මේ ගම්මානයට පදිංචියට ආවා කියලා. අපේ උප්පැන්න සහතික, හැඳුනුම්පත්වල පවා තිබෙන්නේ මේ ගමේ ලිපිනය. ඇතැම් අයගේ ඡන්දය තිබෙන්නේත් මෙහේ. අපි යුද්ධය දරුණුවට යන කාලේත් මේ ගමේමයි පදිංචි වෙලා හිටියේ. අපිට කිසිම සාධාරණයක් කරලා නැහැ මොන ආණ්ඩුවකින්වත්. දැන් උතුරු වසන්තය කියලා එකක් ආවා. මෙතන ඉඳලා මීටර් 500ක් ඈතින්. ඒත් ඒ වැඩසටහන මේ ගමට ආවේ නැහැ අපි සිංහල නිසා. අපි ග්‍රාමසේවක ළඟට ගියත් ප්‍රාදේශීය ලේකම් ළඟට ගියත් අධිකරණයට ගියත් ජාති භේද සලකනවා. කිසිම සේවයක් මේ ගමට හෝ ගමේ ජනතාවට කරන්නේ නැහැ. අපිත් මේ රටේ මිනිස්සු. අපිටත් සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ වෙන්න ඕනෑ.

කෝකිලායි ගම්වාසීන් ජීවත් වන නිවාස

 

කෝකිලායි ගම්මානයේ ඇති එකම පාසල 

ගමේ පවුල් 400ක් විතර ජීවත් වෙනව. භූමිය වර්ග කිලෝ මීටර් 6ක වට ප්‍රමාණයක් තමයි. අපේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය තමයි මේ ධීවර කර්මාන්තය. පිටින් එන ලොරිවලින් තමයි අපේ මාළු මිලදී ගන්නේ. ධීවර අමාත්‍යාංශය මගින් විවිධ නීති රීති ක්‍රියාත්මක කරනවා. අපිත් කැමතියි ඒවා ක්‍රියාත්මක කරනවට. නමුත් මේ ප්‍රදේශයේ සිටින ධීවර පරීක්ෂකවරයාගෙන් තමයි අපට නොයෙකුත් බලපෑම් එල්ල වෙන්නේ. ධිවර ගැටලුවක් ගැන කතා කරන්න ගියාම ඒවා කල් දම දමා මඟ හරිනවා. අපෙන් පළිගන්න වගෙයි හදන්නේ. සුළු වැරැද්දක් කළොත් අපිව කෙළින්ම නීතිය ඉදිරියට ගෙන යන්න තමයි බලන්නේ. ඒ වගේ ප්‍රශ්න ගොඩකට මුහුණ දීලා තමයි අපි මේ කර්මාන්තයේ යෙදෙන්නේ. පසුගිය කාලයේ බෝට්ටු ඔක්කොම අත්අඩංගුවට ගත්තා. අපේ සිංහල අයගේ බෝට්ටු 5ක් විතර දුන්නේ නැහැ. අනිත් සෑම අයෙකුටම ගත්ත බෝට්ටු නැවත දුන්නා.

ධීවර අමාත්‍යාංශයේ අධ්‍යක්ෂ ​ෙජනරාල්තුමාගේ ලිපියටවත් මේ නිලධාරියා සලකන්නේ නැහැ. ඔහු නීතිය තමන්ගේ අතට අරගෙන වගෙයි හැසිරෙන්නේ.

අපිට දැන් කලපුව තුළ ඕනෑම වෙලාවක ධීවර කටයුතුවල නිරත වෙන්න පුළුවන්. යුද්ධ කාලයේ නම් සීමා පැනවූවා. අවුරුදු 20ක් යන කම් අපි සතියට දවස් 2යි ධීවර කර්මාන්තයේ නිරත වුණේ. උදේ 6ට ගියොත් සවස 6ට කලින් නැවත එන්න ඕනෑ. යුද්ධ කාලේ ​අපි බොහෝ දුක් කරදරවලට මුහුණ දුන්නා. දැන් නම් සාමය උදාවෙලා තිබෙන නිසා එච්චර කරදරයක් නැහැ. රජයෙන් හෝ දේශපාලන අධිකාරියෙන් මොන සහන ආවත් මුලතිව් ධීවර කාර්යාලයෙන් පිටට ඒවා එන්නේ නැහැ. විශේෂයෙන් මේ කෝකිලායි ගම්මානයට ඒ බවට මෙතන ඉඳලා මීටර 500ක් ගියහම හොඳට සාක්ෂි තිබෙනවා. ඉස්සර​ මේ ප්‍රදේශයේ මහ කැලෑවක් තිබ්බේ. දැන් දමිළ ජනතාවට එහි ගස් කපලා නිවාස ඉදි කරලා දීලා තිබෙනවා. නමුත් අපි තාම ඉන්නේ මේ තහඩු ගහපු පැල්පත්වල. අපි ඉල්ලන්නේ මේ නිවාස හදලා නිවාසවල අයිතිය තහවුරු කරලා දෙන්න කියලා. අපේ නිවාසවලට බලපත්‍රයක් නැහැ. ඒවා කරලා දෙන්නේ නැහැ. මේ ප්‍රදේශයේ දැන් ජාති භේදය උග්‍ර වෙලා. මැති-ඇමැතිගොල්ලෝ කිහිප දෙනෙක් ආවා. උදව් කරන්නම් අපි. සහන දෙන්නම් කියලා ගියා. නමුත් කවුරුත් කරපු දෙයක් නැහැ. මාසෙන් දෙකෙන් කරලා දෙන්නම් කියලා යනවා. එච්චරයි.

ධීවර කටයුතුවලට විශාල බලපෑමක් තිබෙනවා. අපි ගොඩක් අල්ලන්නේ සාලයේ, හාල්මැස්සෝ වගේ කුඩා මාළු. ඒක අද නීති විරෝධී තත්ත්වයට පත් වෙලා. දැන් ධීවර පරීක්ෂක කාර්යාලය ප්‍රකාශ කරන්නේ අඟල් එකයි කාල, ඒකයි කාල (1 1/4 x 1 1/4) වගේ ප්‍රමාණයේ දැල් පාවිච්චි කරන්න කියලා. ඒවට බලපත්‍ර දෙන්නම් කියනවා. ඒවගේ ප්‍රමාණයක් ඇති කොටු දැලකින් සාලයෝ‌, හාල්මැස්සෝ අල්ලන්න පුළුවන්ද? අපි ඉල්ලන්නේ ඔය වගේ ප්‍රශ්න විසඳලා දෙන්න කියලා. ඒක නිසා අප පසුගිය කාලයේ දවස් 3ක් විතර ධීවර රස්සාවට ගියේ නෑ.

කෝකිලායි ගම්මානයේ පදිංචි රෝස්මේරි කැන්සිඩා ප්‍රනාන්දු මහත්මිය.

උපන්දා ඉඳලා ජීවත් වුණෙත්, අම්මලා ඉපදුණෙත් මෙහෙ. මේක මගේ පාරම්පරික උපන් ගම. යුද්ධ කාලයේත් අපි ජීවත් වුණේ මේ ගම්මානයේ. අද ජීවත් වෙන්න බැරි තත්ත්වයක් තමයි උදා වෙලා තිබෙන්නේ.

උතුරු නැගෙනහිර තියෙන ප්‍රධාන සිංහල ගම්මානයක් වෙලත් අපිට කුමන ආණ්ඩුවකින්වත් සහනයක් ලබා දුන්නේ නැහැ. දැන් මීටර් 500ක් දුර දෙමළ ගම්මානවලට නම් නිවාස ඉදි කරල දුන්නා උතුරු වසන්තය තුළින්. අපි ඉන්නේ තහඩු ගෙවල්වල. ලොකු හුළඟක් ආවොත් කොයි වෙලේ ඒවා කඩා වැටෙයි ද දන්නේ නැහැ. ගෙවල් තුළ මැස්සෝ, මදුරුවෝ පිරිලා කුඩා ළමයෙකුටවත් ඉන්න බැහැ. පුල්මුඩේට මෙතන ඉඳලා කිලෝ මීටර් 50 යි. නිවාස ඇමතිව සිටි සජිත් ප්‍රේමදාස මහත්තයා ඇවිල්ලා ඒ ගමේ නිවාස ඉදි කළා. මේ සිංහල ගම්මානයට එකම ගෙයක්වත් හදලා දුන්නේ නැහැ. අපි ඉතින් බලන් ඉන්නවා කොයි පැත්තකින් හෝ සහනයක් ලැබෙයි කියලා. නමුත් ලැබෙන පාටක් නම් පේන්න නැහැ.
අපේ දරුවන්ට ගමේ ඉස්කෝලයක් තිබුණත් ප්‍රමාණවක් ගුරුවරු නැහැ. දැන් මේ ගමේ ගොඩක් ඉන්නේ මීගමුවේ ඉඳලා ඇවිත් ගෙවල් හදාගත්ත අය. ප්‍රමාණවත් අධ්‍යාපන පහසුකම් නැති නිසා දරුවන්ගෙන් ගොඩක් අය මීගමුවේ ඉස්කෝලවලට යවනවා. එහෙත් නැති බැරි අයෙක් තමයි මේ ගමේ ඉස්​කෝලවලට යවන්නේ. යුද්ධයක් තිබුණත් අපි මේ ගම දාලා ගියේ නැහැ. අපි සියලු දෙනා සිංහල කතා කරන, කතෝලික බැතිමතුන්. මේ වටේම සිටියේ නාවික හමුදාව කඳවුරු බැඳලා. දෙමළ කියන කිසි කෙනෙක් මේ ගම්මානයට ආවේ නැහැ.

එ් නිලධාරීන් දන්නවා අපි ජීවත් වුණේ කොහොමද කියලා. ඒත් සීත කාමරවල කැරකෙන පුටුවල හිටපු අය දන්නේ නැහැ කොහොමද අපි ජීවත් වුණේ කියලා. දැන් තමා නීති රීති පනවලා අපිට අසරණ තත්ත්වයට පත් කරන්නේ.

පිරිමි අය ගිහිල්ලා රැකියාවේ නිරත වෙලා රැගෙන එන මාළු විකුණලා තමයි දරුවොයි අපියි ජීවත් වෙන්නේ. කාන්තාවන්ට කියලා ස්වයං රැකියාවක් කරන්න පහසුකම් නැහැ. මේ ගම්මානයේ තිබෙන්නේ ධීවර රැකියාව විතරයි. එක එක බලධාරීන් එනවා. ඇවිල්ලා බලලා මැනගෙන යනවා. ලබන මාසේ ගෙවල් දෙනවා. ඊළඟ මාසේ දෙනවා කියලා. නමුත් කටින් බතල විතරයි.

මේ ගම්මානය ඇතුළට ඒ පහසුකම් නැහැ. ගම්මානයෙන් පිට මීටර් කිහිපයක් ගිය අයට තමයි හැම පහසුකමක්ම දෙන්නේ. අපි අයිති මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයට. නමුත් මුලතිව් දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයෙන් කිසිම සේවාවක් ලැබෙන්නේ නැහැ. අපි සෑම කෙනෙකුටම වගේ ලිපි මගින් දැනුම් දුන්නා. නමුත් දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයට ආවම එතනින් එහාට එන්නේ නැහැ. ඒගොල්ලෝ බලන්නේ අපට දැනටමත් ඉඩම් නැහැ කියලා එළවන්න තමයි. කොහොම වුණත් අපි මේ ගම දාලා යන්නේ නැහැ. දැන් මහවැලියෙන් කැමැතියි අපේ සංවර්ධන කටයුතු කරන්න. නමුත් ඒකට ඔවුන් අවසර දෙන්නේ නැහැ. මෙතන තිබෙන්නේ සිංහල, දෙමළ ප්‍රශ්නයක් බව පැහැදිළියි. අපි ඉන්න තැනට බලපත්‍රයක් ලබා දෙන්න කියලා හැමදාම ඉල්ලීම් කරනවා. නමුත් කෙරෙන්නේ නැහැ. කොටි ගහන කොට 1984 දී මට අවුරුදු 10 යි. අපි පණ බේර ගන්න දුවපු අතරේ ඔය දෙමළ කට්ටිය ආවා. එක පවුලක දරුවෝ 5 දෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඒ හැමෝටම ඉඩම් දීලා නිවාස හදලා දීලා තිබෙනවා. නමුත් අපිට දරුවෙකුට තියා අම්මලාටවත් ඉන්න තැනක් නැහැ.

යුද කලබලවලට ඉස්සරවෙලා මෙහි ගෙවල් 62ක් තිබුණා. අපිට ස්ථීර බලපත්‍ර දෙන්න කිව්වා. නමුත් ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගෙවල්වලට වරිපනම් ගෙවපු රිසිට් පත් පවා තිබෙනවා. නිලධාරීන් එනවා. බලනවා යනවා. ෆොටෝ ගහනවා. ඊට පස්සේ මුකුත් නැහැ. යුද්ධ කාලේ කිසිම රජයේ නිලධාරියෙක් හිටියේ නැහැ. අපේ පිහිටට හිටියේ යුද හමුදාවේ නිලධාරීන් විතරයි. එයාලට ලෙඩක් දුකක් වුණාම අපේ බෝට්ටු අරන් යනවා. අපිට කරදයක් වුණාම ඒ ගොල්ලන්ගේ බෙහෙත් තමයි අපට දෙන්නේ.

අපට තිබෙන තවත් ප්‍රධාන ගැටලුවක් තමයි ජල ප්‍රශ්නය. අපට මුහුදුබඩපත්තුව ප්‍රාදේශීය සභාව හරහා තමයි ජලය එන්නේ. අපෙන් මාසයකට රුපියල් 520ක් අය කරනවා. අපට දවස් දෙකකට වතුර ලීටර් 40ක් වගේ තමයි හම්බ වෙන්නේ. ඒක අපට කොහොමටත් ප්‍රමාණවත් නැහැ. සමහර අය වතුර ටික පවා අලෙවි කරන්න මෙහෙට ගේනවා. අපි ඉතින් ලීටර් 20ක් රුපියල් 20ක් වගේ මුදලක් ගෙවලා අරගනන්වා. ඒ ප්‍රශ්නය ඉතාම උග්‍ර වෙලා තිබෙන්නේ.

කෝකිලායි ගම්මානයේ පදිංචි නදීකා සෙව්වන්දි මහත්මිය.

අපේ පවුලේ 5 දෙනෙක් ඉන්නවා. ධීවර කර්මාන්තයෙන් ජීවත් වෙන්නේ බොහොම අමාරුවෙන්. රජයෙන් බෝට්ටු දුන්නාලු, බෝට්ටු එන්ජින් දුන්නාලු. අපට නම් කිසිවක් ලැබුණේ නැහැ. දෙන ඒවත් සමිති මට්ටමින් තිබෙන අයටම දෙනවා. මගේ මහත්තයත් අසනීපයෙන් ඉන්නේ. අපි ජීවත් වෙන්නේ මගේ තාත්තට තිබෙන ඔරුවෙන් ගිහින් මාළු අල්ලා. කාගෙන් හරි දැල් කෑල්ලක් කුලියට අරගෙන. අනික වතුර ප්‍රශ්නය උග්‍රව තිබෙනවා. සෑහෙන්න දුරක ඉඳලා තමයි වතුර ටික හරි ගේන්න ඕනෑ. මේ ඉස්කෝලේ ගුරුවරුන්ගේ හිඟකම නිසා ළමයින්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු පහතටම බැහැලා තිබෙන්නේ. අපි ඉල්ලන්නේ මේ ගෙවල් ටික හදලා අපේ වතුර ප්‍රශ්නය විසඳලා මේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබන්න ක්‍රමයක් සලසන්න කියලා.

මමයි, සැමියයි, තාත්තගේ ඔරුවෙ ගිහින් උදේ පාන්දර දැල් එළලා දවල්ට එනවා. මොනවා හරි තියෙන දෙයක් උයලා කන්න. ආපහු රෑට යනවා. නැවත දැල බලන්න මාළු හරි කකුළුවෝ හරි දැලට අසුවෙලා තිබුණොත් ඒක විකුණලා තමයි ජීවත් වෙන්නේ.

මෙම ජනතාවට දින දෙක තුනක කාලයක් ධීවර කටයුතුවල නිරත නොවුණහොත් කිසිදු ආදායම් මාර්ගයක් නැත. ජල ගැටලුවත් රැකියාවට එල්ල වන තර්ජනයත් නිසා අසරණ වී සිටිති.

මෙම ජනතාවගේ ගැටලු විසඳීමට කවුරුන් හෝ ඉදිරිපත් විය යුතු නොවේද? කවදත් ඔවුන් ඡන්ම භූමිය අත් නොහැර එහිම ජීවත් වන ජනතාවක් බැවිනි. ඔවුන්ගේ ගැටලු පිළිබඳ ඕනෑකමින් සොයා බලා කඩිනමින් විසඳුම් සැලසීමට අදාළ බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමු වේවා.

 

උබලාට ඕන නම් අපේ කුඹුරුවල වැඩ කරපල්ලා නැති නම් පව් නොදී මේ ගම්වලින් තොලොන්චි වෙලා පලයල්ලා…
 
 දහම් පාසලේ ළමයින් 146 ක් ඉගෙනගන්නවා තවමත් ශාලාවක් නෑ…
 
 ගමේ පාසලේ එකම උපාධිධාරියෙක්වත් නෑ…

‘ජනකපුර’ වැලිඔය සිංහල ගම් වැලේ එක් පුරුකකි. වැලිඔය සිංහල ගම්මාන යනු ත‍්‍රස්තවාදී යුද සමයේ උතුරු දකුණු මායිමේ පිහිටි ‘බැරියර්’ එකකි. එම ‘සිහළ’ තාප්පය බිඳගෙන කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට ඉදිරියට ඒමට කිසිලෙසකින්වත් ඉඩක් නොතිබිණි. ඒ වැලිඔය සිංහල මිනිසුන් කුසට අහරක් නොමැතිව හෝ ජීවිත පරදුවට තබා රට ජාතිය ආරක්‍ෂා කිරීමට හමුදාවන්ට සහාය වූ නිසාය. එහෙයින් වැලිඔය සිංහල ගම්මාන කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට හිසරදයක් වී තිබිණි.

විටින්, විට රෑ ජාමෙට එම ගම්මානවලට කඩා වැදුණු මිනීමරු කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් සිංහල වැසියන් පවුල් පිටින් කැති ගා දැමූ අවස්ථා ද බොහෝය. ම්ලේච්ඡු කොටි ප‍්‍රහාර හමුවේ දෙමවුපියන්ට දරුවන් අහිමි වූවා සේම දරුවන්ට දෙමවුපියන් අහිමි වූ පවුල් එම ගම්මානවල සුලබය. ම්ලේච්ඡු කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට බිලි වී මියගිය ස්වාමිපුරුෂයන්ගේ බිරින්දෑවරු අදට ද තම දරු පවුල් ජීවත් කරවීමට එම ගම්බිම්වල නොනිමි ජීවන අරගලයක පැටලී සිටිති. රට වෙනුවෙන් එහෙව් කැපකිරීම් කළ වැලිඔය, ජනකපුර සිංහල වැසියන් මේ වන විට උපන් බිමේ කල්ලතෝනි ගානට වැටී සිටින බව කියන්නට ලැබීම ද ජාතියේ අවාසනාවකි. එහෙත් සුදු පිරුවටවලින් පුල්ලි සඟවා ගත් කොටි රැළ ජනකපුර වැසියන් පීඩාවට පත් කරන අයුරු දැන, දැනත් හෙළිදරව් නොකර සිටීම ඒ මිනිසුන්ට කරන අසාධාරණයකි. එහෙයින් අපි වැලිඔය ජනකපුර ගමට ගොස් ඒ පීඩිත මිනිසුන්ගේ කප්පරක් ගැටලූ ගැන ඔවුන් සමඟ කතාබහ කළෙමු. දැන් අප කියන්න යන්නේ ජනකපුර වැසියන්ට අද අත්ව ඇති ඉරණම ගැනය.

මාඔය නිම්නය සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් ලෙස වැලිඔය ව්‍යපාරය ආරම්භ වී ඇත්තේ 1983 වර්ෂයේදීය. ආරම්භයේදී නිකවැව දකුණ, වම සහ ඇතාවැටුණුවැව ගම්මාන බිහිකරමින් පොළොන්නරු දිස්ති‍්‍රක්කයේ දිඹුලාගල ප‍්‍රදේශයේ ජනතාව පදිංචි කර ඇත. පසුකාලීනව මේජර් ජනරාල් ජානක පෙරේරා මහතාගේ යුද සැලසුමකට අනුව මහවැලි ‘එල්’ කලාපය යටතේ වැලිඔය ව්‍යාපාරය පුළුල් කෙරිණි. එම ව්‍යාපෘතිය යටතේ ජනකපුර, හැළඹවැව, කිරිඉබ්බන්වැව වම, දකුණ, ඇහැටුගස්වැව, මොනරවැව, ගජබාපුර, හංසවිල, සපුමල්තැන්න, කල්‍යාණපුර එක පියවර, කල්‍යාණපුර තුන පියවර, නාමල්පුර ඇතුළුව තවත් ගම්මාන කිහිපයක් ආරම්භ විය. මේ වන විට වැලිඔය එල් කලාපය යටතේ සිංහල ගම්මාන විසි එකක් ආරම්භ වී තිබේ. එම සියලූ ගම්මානවල මෙරට විවිධ ප‍්‍රදේශවල සිංහල මිනිස්සු පදිංචි වී සිටිති.

කුලියාපිටිය, දුම්මලසූරිය ප‍්‍රදේශයෙන් ගොස් ජනකපුර ගමේ පදිංචි වී සිටින පැරැණිතම සාමාජිකයෙක් දැන් අප අසල සිටී. ඔහු නෙල්සන්ය. වයස අවුරුදු හැත්තෑ තුනකි. එහෙත් වයසට වඩා හේ වියපත්ය. දෙපයින් ඇවිදගෙන යෑමටත් අසීරු ගානය. ‘සැප’ කියන වචනයේ අරුතවත් නොතේරන තරමට ජීවිතයේ දුකම පමණක් වැළª නෙල්සන් මාමා මෙලෙසින් හෝ දකින්නට ලැබීම වාසනාවකි. එමෙන්ම ඔහු ජනකපුර පුරාවෘතයකි. එහෙයින් ජනකපුර ඉතිහාස කතාව අප කියනවාට වඩා නෙල්සන් මාමාගේ හඬින්ම ඇසෙන විට සංවේදී හදවත්වලට වඩාත් හොඳින් සන්නිවේදනය වේ. එහෙයින් දැන් අපි ඔහුට සවන්දී සිටිමු.

‘‘අපි තමයි මේ ගමේ මුල් පදිංචිකරුවො. සර්වෝදය හරහා තමයි අපිව මෙහෙට ගෙනාවේ. ජානක පෙරේරා මහත්තයා මූලිකත්වය අරගෙන මේ ගම ආරම්භ කළේ 1987 අවුරුද්දේ. ජානක මහත්තයාව සිහිපත් වෙන්න තමයි මේ ගමට ‘ජනකපුර’ කියලා නම තියලා තියෙන්නේ. ඒ කාලේ මේ ගමේ පවුල් හාරසිය අසූ හතරක් පදිංචි වෙලා හිටියා. ඒ සේරම සිංහල පවුල්. ඒ සන්දියේ නම් අපිට රජයෙන් හොඳට සැලකුවා. ගමේ පස් දෙනෙක් ඉන්න පවුලකට සෑම මාසයකම හාල් කිලෝ හැටයි, සීනි කිලෝ පහයි. රුපියල් දෙසිය විසි පහකුයි දුන්නා…’’.

‘‘ගමේ එක පවුලකට ගොඩ, මඩ ඉඩම් අක්කර තුනහමාරක් බෙදා දුන්නා. අපි ඒ සියලූම ඉඩම් අස්වැද්දුවා. ගම ආරම්භ වෙලා අවුරුද්දක්, දෙකක් යනකොට මේක තනිකරම සරුසාර ගොවිපොළක් බවට පත් වෙලා තිබුණා. අපේ දරුවො ගමේ පාසලට ගියා. හවසට හැම ගෙදරකම මිනිස්සු බුදුන් වඳින්න මේ පන්සලට එකතු වුණා. පිටගම්කාරයන් වුණාට මේ ගමේ මිනිස්සු අතර පුදුමාකාර බැඳීමක් තිබුණා. අපේ ගමට හෙණය පාත් වුණේ 1993 අවුරුද්දේ. එදා රෑ කොටි ගමට පැනලා අපේ උන් කිහිපදෙනෙක්ම මරලා දැම්මා. එදා කොටි වෙඩි තියලා දාලා ගිය අපේ උන්ව ඉස්පිරිතාලයකට ගෙනියන්න වාහනයක් තිබුණේ නෑ. වෙඩි වැදුණු එක දරුවෙක් ලේ ගිහිල්ලම මැරුණා. ඒ සිද්ධිය මතක් වෙනකොටත් දුකයි. ෂෝක් කෙලි පැටියා…’’ නෙල්සන් මාමාගේ හීන් හඬ නැවතිණි. අප දෙසට එල්ල වී තිබුණු ඔහුගේ දෙනෙත් අප වටා රොක්ව සිටි ගමේ කාන්තාවක් අසල නතර විය.

‘අර ඉන්නෙ ඒ නැති වෙච්ච දුවගේ අම්මා…’ නෙල්සන් මාමා නැවත කතා කළේය.

මම ඇය අසලට ගියෙමි. දියණියගේ අකල් වියෝව මතක් කිරීම තවමත් ඇයව හඬවන්නක් බව කඳුළු දිලිසෙන දෙනෙත්වලින් මම දුටිමි. ඒ උණු කඳුළු කැට දෙකොපුල් තෙත් කිරීමට මත්තෙන් මම ඇයට කතා කළෙමි.

අම්මගේ නම…
‘අනුලාවතී…’
වයස…
‘පනස් හතයි…‘
දුවට මොකද වුණේ…

‘‘අනේ මහත්තයො මගේ දුව නැති වුණේ ලේ ගිහිල්ලා වැඩිකමටමයි. තුවාල වෙලා ටික වෙලාවකින් හරි ඉස්පිරිතාලයකට ගෙනිච්චා නම් අදත් මගේ කෙල්ල ජීවතුන් අතර. එදා රෑ ගමට කොටි ඇවිත් කියන කෑගැහිල්ලට මගේ කෙල්ල ගෙයි මුල්ලෙ හැංගුණා. එතකොට අපිට තිබුණේ පුංචි මැටි ගෙයක්. කොටි බිත්තිය කඩලා අත් බෝම්බය ගේ ඇතුළට විසි කරලා තිබුණේ කෙල්ල ළඟටමයි. දුවට හොඳටම තුවාල වුණා. කොටි ගහලා ගියාට පස්සෙ අපි දරුවා උස්සගෙන මේ පන්සලට ආවා. එතකොට මේ පන්සලෙත් මේ විදිහට ගොඩනැඟිලි නෑ. ටකරන් මඩු දෙකක් තිබුණේ. දැන් ‘හමුදා වාහනයක් එයි… එයි…’ කියලා බලාගෙන හිටියා ආවේ නෑ… පාන්දර යාමේ මහා හයියෙන් හූ තුනක් කියලා මගේ දරුවා ඇස් පියා ගත්තා. උදේ ආපු ට‍්‍රක් එකෙත් තුවාල වෙච්ච හමුදාවේ අය පටවගෙන ගියා මිසක් සාමාන්‍ය තුවාලකාරයන් අරගෙන ගියේ නෑ. හවස තමයි මගේ දුව ඉස්පිරිතාලයට අරගෙන ගියේ. දොස්තර මහත්තයා බලලා කිව්වා මේ ළමයා මැරිලා තියෙන්නෙ ලේ ගිහිල්ලා වැඩිකමට කියලා. එදා විතරක් මගේ දරුවා එක්ක ගමේ තව අට දෙනෙක් කොටි මරලා දලා තිබුණා. ඊට පස්සෙත් කිහිප සැරයක්ම කොටි අපේ මිනිස්සුන්ව කපලා කොටලා මරලා දැම්මා. අත පය කපා දාල ගිය මිනිස්සු අදටත් අපේ ගමේ ජීවත් වෙනවා. යුද්දෙ ඉවර වෙලත් අපේ මිනිස්සු බිම් බෝම්බවලට කොටුවෙලා අබ්බගාතයන් වෙලා ඉන්නවා…’’

‘‘කොටි කලබල කාලේ නම් අපි පුදුම විදිහට දුක් වින්දා මහත්තයො. හේනකට, කුඹුරකට යන්න බයයි. අපේ ගොවිතැන් සේරම පාළු වුණා. රජයෙන් දුන්න හාල් ටික විතරයි. අපි කෙහෙල් අලත් තම්බලා කාලා තියෙනවා. හවස හයෙන් පස්සේ ගෙදරක කුප්පියක් පත්තු කරන්න බෑ. ගමට කොටි ගහන්න පටන් ගත්තට පස්සේ ගමේ සේරම මිනිස්සු තැන් දෙකකට එකතු වෙලා තමයි රෑ පහන් කළේ. ඒත් අපිට නින්ද ගියේ නෑ. ඊට පස්සේ ගමේ සෑම ගෙදරකටම බංකරයක් හදලා දුන්නා. ඒක කළේ හමුදාවෙන්. ඊට පස්සේ කොටි ආටි ගහනකොට ගෙවල්වල සේරම අර බංකරය ඇතුළට ගුලි වුණා. මොන බංකර් හැදුවත් රෑට අපේ ගෙවල්වල කුප්පි ලාම්ප්පුවක්වත් පත්තු වුණේ නෑ. ?කට අපේ දරුවකුට පොතක්, පතක් පාඩම් කරන්න බැරි වුණා. දරුවන්ට ඉස්කෝලෙන් උගන්වන දෙයක් විතරයි. ඉස්කෝලෙත් හැමදාම තිබුණේ නෑ. ඒ නිසා අපේ ගමේ ළමයි අධ්‍යාපනය පැත්තෙන් මොට වුණා. අදටවත් අපේ ගමෙන් උපාධිධාරියෙක් බිහි වෙලා නෑ…’’ අනුලාවතී දිගු සුසුමක් පිට කළාය. ඒ කතා කර මහන්සියට නොව, මරණයේ සෙවණැලිත් සමඟ ජීවත් වූ අඳුරු මූසල යුගය ආවර්ජනය කිරීමේදී සිත තුළ හට ගත් කම්පනය පිට කිරීමටය.

‘‘ඒ කාලේ අපිට තිබුණේ මරණ බය. දැන් තියෙන්නේ අපේ ගම අපිට නැති වෙයි කියන බය…’’ අනුලාවතී හද සැහැල්ලූ කර ගන්න ඇසිල්ලට ගලා යන කතාවට ගමේ තවත් කෙනෙක් එකතු විය. ඔහු සරත්ය. සිංහ ගොවි සංවිධානයේ සභාපතිය. කුඹුරේ වැඩ කරමින් සිටින අතරේ ඔහු පන්සලට දිවආවේ ගැටලූ මල්ලක් ද හදවතේ තුරුලූ කරගෙනය. දැන් ඔහු එම ගැටලූ එකිනෙක අප ඉදිරියේ පෙළගස්වන්නේය.

‘‘එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයො කෙළින්ම ඇවිත් අපිට පහර දුන්නා. දැන් ගහන්නෙ අපේ අයිතිවාසිකම්වලට. ඒක කොටි ගහනවාට වඩා භයානකයි. අවුරුදු තිහකට වඩා වැඩි කාලයක් ජීවත් වෙච්ච අපේ ඉඩම්වලට දැන් දෙමළ මිනිස්සු අයිතිය කියාගෙන එනවා. ඔප්පු තිරප්පු තියෙනවා කියනවා. මහවැලි අධිකාරියේ නිලධාරීන් ඇතුළු සියලූ නිලධාරීන් ඒ මිනිස්සුන්ගේ පැත්තට කතා කරනවා. අපේ පැත්තට කතා කරන්න ඉන්නේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවො විතරයි. දැන් අපි අන්ත අසරණයි මහත්තයො…

’’

‘‘මුල්ලියාවේලී කියන ගමේ දෙමළ මිනිස්සු තමයි අපේ ඉඩම්වලට අයිතිය කියාගෙන එන්නේ. ඒ සමහර මිනිස්සු ඒකාලේ ඉඳලා අපේ ගම්වලට පහළ රජයේ ඉඩම්වල වගා කටයුතු කරගෙන ගියා. ඒත් ඒ මිනිස්සු ඒ ඉඩම්වල පදිංචි වෙලා හිටියේ නෑ. වගා කරන්න විතරයි ආවේ. ඒ් වගේම ඒ මිනිස්සුන්ට පොල්වතු, කුඹුරු, හේන් ඉඩම් අක්කර පහ, දහය උපන් ගමෙත් තියෙනවා. ඊට අමතරව කෝකිලායි, කොක්කුතුඩුවායි, කරනාටිකුලම් වගේ ගම්වලත් ඉඩම් අල්ලගෙන ඉන්නවා. ඔය එක පුද්ගලයකුට සේරම ඉඩම් අක්කර විසිපහක්, තිහක් තියෙනවා. සමහර මිනිස්සුන්ගේ ඉඩම් අයිතිය සාක්‍ෂි ඇතිව ඔප්පු කරලා පෙන්වන්න අපිට පුළුවන්. ඒත් අපිට අනුන්ගේ ඉඩම්වල අයිතිය වැඩක් නෑ. කොටි කටේ ඉඳගෙන අපි මේ ගම් ආරක්‍ෂා කර ගත්තා. අස්වැද්දුවා. එතකොට දැන් අයිතිය කියාගෙන එන එකෙක්වත් හිටියේ නෑ. දැන් තමයි ඔය හැමෝම අයිතිය කියාගෙන එන්නෙ. දැනටත් සමහර දෙමළ මිනිස්සු ඇවිත් බලහත්කාරයෙන් අපේ ගමේ ඉඩම්වල වගා කරගෙන යනවා. ඒ මදිවට අපේ ගම්වල මිනිස්සුන්ට පාට් එකත් දානවා. සමහර දෙමළ දේශපාලනඥයොත් ගමට ඇවිත් මිනිස්සුන්ට පාට් එක දාලා ගිහින්. ‘බොලාගේ කාලය ඉවරයි. දැන් තියෙන්නෙ අපේ කාලය. බොලාට ඕනෑ නම් අපේ කුඹුරුවල වැඩට එන්න පුළුවන්. නැති නම් පව් නොදී මේ ගම්වලින් තොලොන්චි වෙලා පලයව්…’ කියලා තියෙනවා…’’

‘අපිට මේ විදිහට කරදර කරනවා කියලා පොලිසියට, හමුදාවට කිව්වත් දැන් වැඩක් නෑ. කිසිම නිලධාරියෙක් ඔවුන්ට එරෙහිව ක‍්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. සමහර සිංහල නිලධාරීන් කියනවා ‘ඉතිං ඕයි ඇයි තමුසෙලා මේකෙ ඉන්නෙ… ඔය කොහේට හරි යනව කෝ…’ කියලා. යුද්දේ කාලේ ඔය කියන කටවල්වලින්ම අපිට කතා කළේ ජනකපුර සිංහයො කියලා. දැන් කතා කරන්නේ බල්ලන් ගානට දාලා. මහවැලියෙනුත් දැන් අපිට කියනවා ‘අක්කර තුනහමාරක් දෙන්න බෑ. ඕන නම් අක්කරයක් දෙන්නම් පුළුවන් විදිහට වගා

කරගන්න…’ කියලා. ඒත් අපිට මේ ගම්වල පදිංචියට එනකොට ගොඩින්, මඩින් අක්කර තුනහමාරක් දෙනවා කියලා දීපු පොරොන්දු පත‍්‍ර අපි ළඟ තියෙනවා. ඒ වගේම මේ ගම්වල සියලූම පවුල් ජීවත් වෙන්නෙ ගොවිතැන් කරලා. අපිට වැඩ කරන්න කර්මාන්තශාලා නෑ. ඔෆිස්වල ජොබ් කරන්න මේ ගම්වල මිනිස්සු ඉගෙනගෙනත් නෑ. කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් අපිට අකුරක් ඉගෙනගන්න ඉඩක් දුන්නෙ නෑ. ඒ නිසා අපි ජීවත් වෙලා ඉන්නකම් හේන්, කුඹුරු කරන්න වෙනවා. නැති නම් අපිට මේ ගම අතහැරලා කුලියට යන්න වෙනවා. දැනටත් මේ ප‍්‍රශ්න නිසා යුද්දේ කාලේවත් ගම දාලා නොගිය මිනිස්සු ගමෙන් ගිහින්. පවුල් හාරසිය අසූ ගාණක් ජීවත් වෙච්ච ජනකපුර ගමේ දැන් ජීවත් වෙන්නේ පවුල් තුන්සිය ගාණයි…’’

‘‘ඇත්තටම දැන් මේ ගම්වල ජීවත් වෙන්න අමාරුයි. කුඹුරු ටික හරක් පැනලා විනාශ කරනවා. අලි ඇවිත් හේන් කාබාසිනියා කරනවා. රෑකට දොට්ට බහින්න බයයි අලි ගේ මිදුලේ. එහෙන් පුල්ලි නැති කොටි අපිට දෙන සහනාධාර කපා දාලා. අවට සේරම දෙමළ ගම්මානවලට වගා කරන්න වතුර දෙනවා. අපේ ගම්මානවල මිනිස්සුන්ට වගා කර ගන්න වතුර ටිකක්වත් දෙන්නෙ නෑ. මේ අවට දෙමළ ගම්මානවලට රජයෙනුත් ආධාර දෙනවා. රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලිනුත් ආධාර බෙදනවා. අපිට දුක සිංහල ගිහි පැවිදි උදවියත් අපේ ගම උඩින් ගිහින් දෙමළ ගම්මානවලට ආධාර බෙදලා දෙන එක ගැන. ඒක ආධාර බෙදන අයගෙවත්, ආධෘර ගන්න අයගෙවත් වරදක් නෙමෙයි, අපේ කරුමය. දරුවෙක්ගේ ඈස් පාදගන්න හරියට පාසලක් නෑ. තියෙන පාසල්වලත් ගුරුවරු හිඟයි. උපාධිධාරී ගුරුවරු ඇත්තේම නෑ. ගොඩක්ම පාසල්වල උගන්වන්නේ සිවිල් ආරක්‍ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ ගුරුවරු. ඒ අයට ඉගැන්වීම සම්බන්ධයෙන් හරියට දැනුමක් නෑ. එහෙම උගන්වන ගුරුවරු යටතේ ගමෙන් උපාධිධාරියෙක් බිහිකිරීම සිහිනයක් විතරයි. මේ ගම්මානවල හැදෙන පරම්පරාවත් අපි වගේම කැලෑවට නාකි වෙලා මැරිලා යනවා. ඕක තමයි ඇත්ත…’’

දවස තිස්සේ කුඹුරේ වේළුනු සරත් ගිනියම් වී සිටින්නේ අව්රශ්මීයට නොවේ. හිරුගේ වියරුව ඔවුන්ට හොඳට හුරුය. දැන් ඔහු ගිනියමින් පුපුරා යන්නේ වෙස් මුහුණු පළඳාගෙන එන ඉඩම් කොල්ලකරුවන් විසින් ජීවත් වන භූමිය මංකොල්ල කා ගැනීමට දරන ප‍්‍රයත්නය සම්බන්ධයෙනි. ගිනිපුපුරු මෙන් පිට වූ සරත්ගේ වාග් ප‍්‍රහාරය ජනකපුර තිලකාරාමයේ විහාරාධිපති මිහින්තලේ සුජීව හිමි විසින් පාලනය කළහ.

‘‘දැන් මම මේ පන්සලට වැඩම කරලා අවුරුදු හතරක් විතර වෙනවා. අපිට තියෙන ප‍්‍රධාන අඩුපාඩුව දහම් පාසලට අවශ්‍ය උපකරණ නැතිකමයි. මට ඕනෑ මේ ගමේ දරුවන්ට නිවැරැදි දහම් අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමයි. එහෙම වුණොත් මේ ගම්වල තියෙන දුරාචාරකම් හරි ටිකක් අඩු කරගන්න පුළුවන්. ඒත් ඒකට හරි හැටි ශාලාවක් නෑ. ළමයි එකසිය හතළිස් පහක් ඉගෙනගන්නෙ පුංචි ඉඩක. ඩෙස් බංකු නෑ. දහම් පොත්පත් ටික තියාගන්න කබඞ් එකක් නෑ. බුද්ධ ශාසන අමාත්‍යාංශයෙන් පාස් කරන ප‍්‍රතිපාදන අපිට එන්නෙත් නෑ. පුස්තකාල ගොඩනැඟිල්ලක් හදන්න හැදුවා. ඒක හදන්න මහවැලියෙන් අවසර දෙන්නෙ නෑ. වැහි කාලේට ළමයින්ට ඉගෙනගන්න තැනක් නැති නිසා නිවාඩු දෙනවා. මේ අපිට තියෙන එක ප‍්‍රශ්නයක් විතරයි. තව ප‍්‍රශ්න කප්පරක් තියෙනවා. ඒවා කතා කරන්න ගියොත් ඉවරයක් නෑ. මේ ගම්වල මිනිස්සු ලබා උපන් හැටි. ඒත් මේ මිනිස්සු රට බේරාගැනීමේ සටනේදී විශාල දායකත්වයක් ලබා දුන්න පිරිසක්. ඒක අපි අමතක කරන්න නරකයි…’’

අපට ඉතා ඉක්මනට හැමදේම අමතක වෙන්නේය. වැදූ මවුපියන් තබා තමුන්ගේ නම් ගම් වාසගමත් අමතක කර දමන්නට අපේ උදවිය සමත්ය. ඒ අපේ බොහෝ මිනිසුන්ගේ හැටිය. එහෙව් රටක මිනිසුන්ට කාලකණ්ණි යුද්ධයක් තිබූ බව අමතක වන්නේ නම් පුදුමයක් නොවේ. ජීවිත පරදුවට තබා යුද වැදුණු හමුදා විරුවන් මෙන්ම කොටි කටේ ජීවත් වූ ජනකපුර ඇතුළු මායිම් ගම්මානවල සිංහල මිනිසුන් ගැන අල්පමාත‍්‍රයක හෝ මතකයක් තිබුණොත්ය පුදුමය. ජනකපුර මිනිසුන් අද ගෝත‍්‍රික අන්තවාදීන්ගේ අතකොළු බවට පත්ව සිටින්නේ අපේ මිනිසුන්ගේ අමතකවීමේ මන්දබුද්ධික රෝගය නිසාය. මේ වන විට අපේ රට මෙතරම් ගැටලූ මල්ලක සිර වී සිටින්නේ ද අපේ මිනිසුන්ගේ අමතකවීමේ මන්දබුද්ධිකකම නිසාය.

බලය වෙනුවෙන් පොරකන ගෝත‍්‍රිකවාදී දේශපාලනඥයන් ජනකපුර සිංහලයන්ගේ අවනඩු ගැන ඇහැක් ඇර බලන්නේ නැති බව සැබෑය. ජනකපුර මිනිසුන්ගේ දුක්ගැනවිලි අසා සිත් තැවුලට පත් වී ලේ කුපිත වූයේ නම් එම ගම් බිම්වල දෙපයින් සිට ගැනීමට ඔවුන්ට අත දෙන්නට ඔබට හැකි යැයි කියමින් අපි කතාව නතර කරන්නෙමු.