Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ඉරිදා දිවයින’

මේ ඡායාරූපයේ ඉන්නේ පොලිස් නිලධාරියෙක්. හැබැයි ඔහු නියම පොලිස් නිලධාරියෙක් නම් නෙමෙයි. LTTE සංවිධානය පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස පුහුණුකර, මුලතිව් පොලිස් ස්ථානයට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු ලබා ගත් නිල ඇඳුමකින් සරසා වව්නියාව උසස් පොලිස් නලධාරීන් විසින් සාකච්ඡාවක් පවත්වනු ලබන අවස්ථාවක එම සාකච්ඡාවට කඩා වැදී සිය ගතෙහි දවටා ගෙන සිටි බෝම්බ කට්ටලය පුපුරවා සියලූ පොලිස් නිලධාරීන් ඝාතනය කිරීමට සූදානම් වූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු වූ ”සෙල්වා” යි.

එවකට වව්නියාව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා වශයෙන් කටයතු කළේ කීර්තිමත් පොලිස් නිලධාරියකු වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයකු ලෙස විශ‍්‍රාම ලැබූ ගාමිණි ද සිල්වා මහතායි. ”සෙල්වා” පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වුණේ වව්නියාව සිට ආපහු යාපනයට යෑමට ඕමන්තේ පොලිස් මුරපොළ හරහා යද්දියි. පොලිස් මුරපොළේ රඳවා සිටි පුහුණුවලත්, පසුව අත්අඩංගුවට පත් වූ LTTE සැකකරුවකු තමයි ඔහු සමග පුහුණු වූ අයකු ලෙස සෙල්වාව හඳුනාගත්තේ. ”සෙල්වා” ගේ ගම චාවකච්චේරිය. අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම මැරිලා. අක්කලා තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. තුන්දෙනාම අවිවාහකයි. මේ තුන්දෙනා ජීවත් කළේ ‘‘සෙල්වා” කුලී වැඩ කරලා. මෙහෙම ඉද්දි තමයි LTTE ය ”සෙල්වා” තම කාඩරයකු ලෙස බඳවා ගත්තේ. මූලික පුහුණුව ලැබුවේ පූනරීන්වල. පූනරීන්, මුලතිව් හා මුහමාලේ වැනි ප‍්‍රධාන ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයන් කිහිපයකට ‘‘සෙල්වා” ඉතා ක‍්‍රියාශීලීව සහභාගී වුණා. මේ දක්ෂතා හින්දා කෙටි කාලයකින් ”සෙල්වා”ව කළුකොටි අංශයට උසස් කළා.

LTTE ය සිය මරාගෙන මැරෙන කාඩරයන් හඳුනාගනු ලබන්නේ කළුකොටි අතරිනුයි. ටික කලකින් සෙල්වාට LTTE යෙන් අපූරු යෝජනවාක් ආවා. ඒ තමයි මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුවීමට. සෙල්වා මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුව ලැබුවා. මේ අතරම සෙල්වාට මානසික අල්ලසක් දීමට LTTE ය පසුබට උනේ නැහැ. ඒ ඔහුගේ කැපවීම වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයේම පණ වගේ හිටපු අක්කලා තුන්දෙනා බලා ගන්නවා කියලා. කෙසේ වෙතත් සෙල්වා තමාට ලැබුණු ඉලක්කයත් අරගෙන වව්නියාවට අවා.

”රත්නම්” වව්නියාවේ රාජ්‍ය ආයතනයක පියන් කෙනෙක්. රත්නම්ගේ බිරිඳ ජයලක්ෂ්මී, ඔහුගේ දියණියන් දෙදෙනා කුඩා කාලේදීම පිළිකාවක් හැදිලා මිය ගියා. ජීවා සහ ලක්ෂ්මී යන දියණියන් දෙදෙනා සමග වව්නියාව, පුන්තෝට්ටම් ප‍්‍රදේශයේ කරදරයක් නැතුව ජීවත් වුණා. රත්නම්ගේ අයියා ජේසුදාසන් හිටියේ චාවකච්චේරියේ. ජේසුදාසන්ගේ පෙරත්තවට එක් දීපවාලී උත්සව කාලයකදී තම ඇස්දෙක වගේ ඉන්න දියණියන් දෙදෙනා සමග අයියව බලන්න චාවකච්චේරියට ගියා. එහිදි ඔවුන්ට ලොකු අකරතැබ්බකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා. රත්නම් දියණියන් දෙදෙනා සමග සිය අයියාගේ නිවසේ සිටින එක් රාත‍්‍රියක LTTE යේ ජීප් රථයක් නිවසට පැමිණියා. රත්නම් සහ දියණියන් දෙදෙනා විලාප නඟද්දී රත්නම්ගේ වැඩිමහල් දියණිය වූ ජීවාව LTTE විසින් පැහැර ගත්තා. රත්නම් එදා ?ම ජේසුදාසන් එක්ක චාවකච්චේරි LTTE කඳවුර ළඟට ගිහිල්ලා එළිවෙනකම් හිටියා. ඒ වුණාට ඔවුන්ට කඳවුර ඇතුළට යන්න හම්බවුණේ නැහැ. රත්නම් මේ විදියට දවස් තුනක් නොකා නොබී සිය බාල දියණිය සමග LTTE ගේට්ටුව ළඟ හිටියා. අවසානයේ දින තුනකින් පසු චාවකච්චේරි LTTE කඳවුරේ ප‍්‍රධානියා හමුවෙන්න අවස්ථාවක් රත්නම්ට ලැබුණා. ඔහු හරිම සැර පරුෂ පුද්ගලයෙක්. ඔහු කිව්වා.

”උඹලා හොඳට කාලා ඇඳලා ඉන්නවා. අපි මේ කැලෑවට වෙලා විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කරනවා. අපිට ඒකට ඉඩ දෙන්න බැහැ. අපි උඹට එක චාන්ස් එකක් දෙන්නම්. අපි එවනවා අපේ එකෙක් උඹේ ගෙදරට. එයා උඹේ ගෙදර තියා ගන්න ඕනේ. උඹේ අයියගේ පුතා කියලා. නැත්තම් උඹලගේ දුවල දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් LTTE එකට බැඳෙන්න ඕනේ.”

ප‍්‍රධානියාගේ නියෝගය පිළිගන්නවා හැරෙන්න රත්නම්ට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ. ඒ අනුව තමයි සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ. සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ අයියගේ පුතෙක් විදියට පිටරට යන්න අවශ්‍ය වැඩ ටික කර ගන්න කියලා. ටික දවසක් යද්දි හරි පුදුම දෙයක් වුණා. LTTE විසින් ලබා දෙන දැඩි පුහුණුව හේතුවෙන් ගලක් වෙලා තිබ්බ සෙල්වාගේ හිතට රත්නම්ගේ වැඩිමහල දුව ජීවා එබිකම් කරන්න ගත්තේ මේ දවස්වල. සෙල්වා නිතරම රත්නම්ගේ දියණියන් දෙදෙනා එක්ක වව්නියාව නගරයේ චිත‍්‍රපට ශාලාවල සැරිසරන්න ගත්තා. LTTE සංවිධානය සිය මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් මෙහෙයුමකට යෙදෙවුවොත් ඔහුගේ ක‍්‍රියාකාරකම් පරීක්ෂා කරන්න වෙනම කිහිපදෙනකු යොදවනවා. ඒ පොට්ටුඅම්මාන්ගේ ”ටොසී” ඔත්තුසේවාවේ ඔත්තුකරුවන්. ඔත්තුකරුවන් සෙල්වාගේ වෙනස්වීම පොට්ටුඅම්මාන්ට වාර්තා කළා. පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලයේ ඉලක්කය සම්පූර්ණ කර ගැනීමට LTTE සංවිධානය සෙල්වාව කිහිප අවස්ථාවකදී සූදානම් කරත් ඒ වනවිට සෙල්වා මිනිස් බෝම්බයක් වී කෑලී කෑලී වලට කැඞී යෑමේ අදහසින් ඉවත්වයි හිටියේ. ඒ වෙනුවට ජීවාගේ ආදරයට මැදිව මහත් උභතෝකෝටියක තත්ත්වයට මැදිව සිටියා. මේ වනවිට සෙල්වාගේ මරාගෙන මැරෙන ජැකට්ටුව සහ පොලිස් ඇඳුම් සියල්ල පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලය ඉදිරිපිට පිහිටි තේක්ක කැලෑවෙ LTTE සංවිධානයේ හිතවතකුගේ නිවස තුළ සඟවා තිබුණා. අවසානයේ පොට්ටුඅම්මාන් තීරණය කළා සෙල්වා නැවත කැඳවන්න. කෙසේ හෝ සෙල්වා නැවත ජීවාගෙන් වෙන්ව යන රාත‍්‍රීය ඉතා වේදනාත්මක රාත‍්‍රියක් වුණා. සෙල්වා බලාපොරොත්තු වුණේ ඕමන්තේ මුරපොළ හරහා ගිහිල්ල කෙසේ හෝ වෙනත් කෙටි පාරකින් පැමිණ ජිවා ද සමග කොහේ හෝ ගොස් ජීවත් වීමටයි. එහෙත් සෙල්වා ඕමන්තේ මුර පොළේදී හඳුනාගෙන අත්අඩංගුවට පත් වුණා. සෙල්වාව ප‍්‍රශ්න කරන්න අවස්ථාව හම්බවුණේ මට. ඔහු එහිදි කිසි දෙයක් කිව්වේ නැහැ. හැබැයි සෙල්වාව බලන්න රත්නම් සිය දියණියන් දෙදෙනා පැමිණෙන සෑම අවස්ථාවකදීම සෙල්වා ජීවා සමග ඇසින් කතා කළ ඉඟි තේරුම් ගැනීමට යම්තම් යොවුන් විය පසු කරපු මට තේරුම් ගැනීමට අමාරු වුණේ නැහැ. අවසානයේ සෙල්වා සහ ජීවා සම්මුඛ කර ප‍්‍රශ්න කිරීමේදී සියල්ල හෙළි වුණා. පස්සේ සෙල්වා අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළා. අධිකරණයට යන දවසේ සෙල්වා පැය 01 ක කාලයක් ඇඬුවා. ඒ වනවිට ඔහු අපේ කාර්යාලයේ බොහෝ දෙනා සමග ඉතාමත් කුළුපග වෙලා හිටියා. ඔහුගේ වෙන්වීම ඔහුට මෙන්ම අපටත් දරාගත නොහැකි වුණා. මේ වන විට සෙල්වා හෝ ජීවා කොහේ ඉන්නවද දන්නේ නැහැ. හැබැයි මගේ ප‍්‍රාර්ථනාව සෙල්වා ජීවා සමග කොහේ හෝ තැනක පුංචි කුරුලූ කැදැල්ලක් තනලා ජීවත් වනු දැකීමයි.

මිනිස් බෝම්බයක් වූ සෙල්වාගේ මෙහෙයුමේ සැලසුම වී තිබුණේ මන්නාරමේ සේවය කරන ද්‍රවිඩ පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස උසස් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ රැස්වීම් පැවැත්වෙන අවස්ථාවේ පොලිස් අධිකාරි සංකීර්ණයට ඇතුළු වී සාකච්ඡා පැවැත්වෙන ස්ථානයට ගොස් සිය බෝම්බ කට්ටලය පුපුරා ගැනීමයි. මෙහිදී ඔහු අපූරු හැඳුනුම්පතක් සූදානම් කරගෙන තිබුණා. ඒ හැඳුනුම්පතේ එක පසක ජාතික හැඳුනුම්පත ලෙසත් අනෙක් පස කහ පාට පසුබිමේ කළුපාට අකුරින් ”මගේ ඇෙඟ් බෝම්බ හයිකරලා තිබෙනවා. මට යන්න දීපන්, නැත්තම් මෙතනම පුපුරවා ගන්නවා.” ලෙසත් සඳහන්ව තිබුණා. සෙල්වාගේ ඉලක්කය වී තිබුණේ කෙසේ හෝ බෝම්බය පුපුරවා හැරීමටය. සෙල්වා ජීවා සමග ඇතිකර ගත් පේ‍්‍රම සබඳතාවය මා ඇතුළු පොලිස් නිලධාරීන් රාශියකගේ ජීවිත බේරා ගැනීමට හැකි වූ බව සිතීමේ මහත් ආශ්චර්යක් බව හැෙඟ්.

(මෙහි එන සියලූ නම් ගම් මන:කල්පිතයි…)

(මෙම සත්‍ය කතාව ඇසුරෙන් ”මොහාන් නියාස්” විසින් ”කළු සුදු මල්” චිත‍්‍රපටය නිර්මාණය කරන ලදි. එහෙත් එය අප සිතූ තරම් පේ‍්‍රක්ෂක ප‍්‍රතිචාරයට ලක් නොවූ බව කනගාටුවෙන් සඳහන් කරමි.)

Advertisements

Read Full Post »

කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත් වන ලෙසට ඉහළින් ආ නියෝගයක්‌ මත කොටින්ට යටත්වූ නිරායුධ පොලිස්‌ නිලධාරීන් හයසියයකට ආසන්න පිරිසක්‌ 1990 ජුනි මස 11 වැනිදා වෙඩි තබා ඝාතනය කෙරිණි.

කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත්වූ පසු නිරායුධ පොලිස්‌ නිලධාරීන් පොලිස්‌ ස්‌ථානවල සිට බස්‌ රථවලින් කැලෑවට ගෙන ගොස්‌ අත් බැඳ මුහුණු වසා ඔවුන්ගේ හිස්‌වලට වෙඩි තබන ලද අතර වෙඩි තැබීමට පෙර ඔවුන් විවිධ ආකාරයේ කෲර වධ හිංසාවලට ලක්‌ කරන ලද බවද පසුව අනාවරණය විය.

මෙම මහා ඛේදවාචකය සිදුවූයේ කංචිකුඩිච්චිආරු කැලෑවේය. අම්පාර දිස්‌ත්‍රික්‌කයට අයත් ප්‍රදේශයක්‌ වූ මෙය එදා කොටින්ගේ රාජධානියක්‌ව තිබිණි.

මෙම බිහිසුණු අවස්‌ථාවේ කොටින්ට යටත් නොවී ඔවුන්ගේ වෙඩි උණ්‌ඩවලින් ජීවිතය බේරා ගත් පොලිස්‌ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක්‌ද සිටිති. මරණයේ දොරටුව අභියසටම පා තබා යළි ජීවිතය ලැබූ එවැනි පොලිස්‌ නිලධාරියකු පසුගියදා අපට හමුවිය.

කුරුණෑගල, කුඹුක්‌ගැටේ පදිංචිකරුවකු වන කුරුණෑගල පොලිස්‌ සේවාස්‌ථ පුහුණු ආයතනයෙහි සේවයෙහි නියුතු පොලිස්‌ සැරයන් ආර්. එම්. තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර (37692) මෙම බිහිසුණු අත්දැකීමට මුහුණ දුන් නිලධාරියාය.

සැරයන් තෙන්කෝන් බණ්‌ඩාර එවකට රාජකාරි කරමින් සිටියේ කල්මුණේ පොලිස්‌ ස්‌ථානයේ පොලිස්‌ කොස්‌තාපල්වරයකු වශයෙනි. එදා ඔහු 23 වියෑති තරුණයෙකි.

ඔහු සිය ලොමු ඩැහැගැන්වෙන කතාව මෙසේ ආරම්භ කළේය.

එදා 1990 ජුනි 11 වැනිදා මට අද වගේ මතකයි.

එදින උදේ සිටම හතර වටින්ම වෙඩි හඬ හා බෝම්බ පුපුරණ හඬ ඇසුණා.

උදේ 9.30 සිටම එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්‌තවාදීන් 150 ක්‌ විතර අපේ පොලිස්‌ ස්‌ථානයට වටකරගෙන සිටියා. මා හට රාත්‍රි රාජකාරිය නියමිතව තිබූ බැවින් මා තනිකඩ නිවාසයේ රැඳී සිටියා.මෙම වේලාව වනවිට මඩකලපුව පොලිසියද ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් වටකරගෙන සිටින බැව් අපට දැන ගන්නට ලැබුණා.

අප අනෙකුත් නිලධාරින් සමග සාකච්ඡා කොට කොටින් සමග සටනට සූදානම් වී සිටියා. 9.45 ට විතර අම්පාර පැත්තෙන් වෙඩි ශබ්ද සහ බෝම්බ පුපුරණ හඬ එක දිගටම ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. තත්ත්වය දරුණු අතට හැරීගෙන එන බව පෙනී ගිය නිසා මා ආරක්‌ෂාව සඳහා අංක 03 මුරපළට ගියා.

හිටිහැටියේම ත්‍රස්‌තවාදීන් පොලිසියට මෝටර් ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. පැය තුනක්‌ පමණ සටන පැවතුණා. මෙම ප්‍රහාරවලින් අංක 01 මුරපළේ සිටි පොලිස්‌ නිලධාරීන් හය දෙනාම මිය ගියා.

ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත් වන ලෙස ඉහළින් නියෝගයක්‌ ආ බැව් යුද්ධය අතර දී ආරංචි වුණා. ඒ අනුව සියලුම පොලිස්‌ නිලධාරින් අවි බිම තබා යටත් වීමට තීරණය කළා. ප්‍රථමයෙන් උ.පො.ප. ආනන්ද සහ උප සේවා උ.පො.ප. රණවීර යන නිලධාරීන් දෑත් ඔසවාගෙන ඉදිරියට ගියා. අනෙකුත් නිලධාරීන් ඔවුන් පසුපස ඒ අයුරින්ම ගමන් කළා. ඒ සමගම ත්‍රස්‌තවාදී ප්‍රහාර නතර වුණා.

කලපුවට පැන මිය ගියත් කොටින්ට යටත් නොවීමට මම දැඩි ලෙස අදිටන් කර ගත්තා. මා භාරයේ තිබුණු ටී 56 ගිනි අවිය බංකරයේ වහලයේ සැඟවූ මම තමිල්නාඩු බැරැක්‌කය නමින් හඳුන්වන තනිකඩ නිවාසය පිටුපසට දුවගෙන ගියා. ආනන්ද, සෙනෙවිරත්න, දළුවත්ත සහ සරත් යන නිලධාරීන්ද එතැන සිටියා. ඔවුන්ටද යටත් නොවන ලෙස කී මම කලපුව දෙසට බඩ ගා ගෙන ගියා. ඉන්පසු මඩකලපුවට පැන්නා. මා සමග තවත් කිහිප දෙනකු පැන්නා. මෙය දුටු ත්‍රස්‌තවාදීන් අපට නැවත වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. එවිට කලපුවට පැන සිටි අනෙක්‌ සියලු දෙනාම බියට පත්ව නිකම් වෙඩි කාලා මැරෙන්න බැ අපි යටත් වෙමු කියා මා තනිකර දමා කලපුවෙන් ගොඩට අවුත් අත් ඔසවාගෙන ඉදිරියට ගියා.

මම කලපුව මැද්දට පිහිනා ගෙන ගියා. කලපුවේ විශාල කූඩැල්ලන් සිටියා. දිය බරිද සිටියා. මට කිහිප විටක්‌ම මඩ වතුර පෙවුණා.

පාසි පිරුණු කලපුවේ පීනන එක හරිම අමාරුයි. පැය කීපයක්‌ කලපුවේ සිටි මා පීනා ගොස්‌ එගොඩ වී පාරක්‌ දිගේ බඩ ගාගෙන ගිය විට වෙල් යායක්‌ හමුවුණා. වෙල්යායේ ගොයම් අතරින් බඩගාගෙන යන විට මට ඈතින් විශාල ගිනි ගොඩක්‌ පෙනුණා. ඒ ගිනි ගනිමින් තිබුණේ හමුදා වාහනයක්‌. වෙල්යාය දිගේ ගිය මා යළිත් වැටුණේ වෙනත් කලපුවකටයි. එය එතරම් විශාල නැහැ. ඒ කලපුව දිගේ පීනාගෙන ගිය විට යළිත් වෙල් යායක්‌ හමුවුණා. පොල්ලක්‌ කර තියාගත් මා ගොවියෙක්‌ උදෑල්ලක්‌ කර තියාගෙන යන ආකාරයට ගමන කළා. එවිට මට ගොවීන් දෙදෙනකු හමුවුණා. මා කවුද කියා ඔවුන් විමසුවා. මා ඔවුන්ට සිද්ධිය විස්‌තර කළා. මම ඔවුන්ගෙන් කෑමට යමක්‌ ඉල්ලුවා. කලපුව අසල නවතා තිබූ ඔරුවක්‌ අසලට ගිය ඔවුන් මට බත් ටිකක්‌ දුන්නා. අඳින්න දෙන්න නම් දෙයක්‌ නැහැයි කිව්වා. ඔවුන් මට අම්පාර මධ්‍යම කඳවුරට යන පාර පෙන්නුවා.

ඒ අනුව මා ඉදිරියට යන විට මුස්‌ලිම් ජාතිකයන් කිහිප දෙනකු හමුවුණා. ඔවුන් මා කැටුව ගොස්‌ කන්න බොන්න දී සරමක්‌ සහ කමිසයක්‌ද දුන්නා. ඔවුන් මගේ තනියට තරුණයන් දෙදෙනකුද එව්වා.

මම ඔවුන් සමග මධ්‍යම කඳවුරට ගියා. පසුවදා එම කඳවුරේ නිලධාරින් මා අම්පාර රෝහලට යෑව්වා.

කොටින්ගේ වෙඩි පහරවල් කාගෙන බේරී ආ කිහිප දෙනෙකුම රෝහලේදී මට හමුවුණා. ඔවුන්ගේ අත් පාවලට වෙඩි වැදි තිබුණා. කල්මුණේ සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරි බොතේජු ඇතුළු අනෙකුත් සියලුම නිලධාරින් කොටි උණ්‌ඩයට ගොදුරු වූ බැව් ඔවුන් කියා සිටියා.

සිය බිහිසුණු කතාව මෙසේ අවසන් කළ සැරයන් තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර එවැනිම තවත් අත්දැකීම් කිහිපයක්‌ පිළිබඳව ද අපට පැවැසීය.

1989.11.17 දින සිට 1989.11.23 දින දක්‌වා පුරා දින හතක්‌ තිස්‌සේ ත්‍රස්‌තවාදීන් කල්මුණේ පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කළා. එම ප්‍රහාරයේදී යුද හමුදා නිලධාරීන් හය දෙනෙකු සහ ත්‍රස්‌තවාදීන් දාහත් දෙනෙකු මිය ගියා. මෙම ප්‍රහාරය මැඩ පැවැත්වීමට අනෙකුත් නිලධාරීන් සමග මාද දායක වුණා.

මෙවැනි ප්‍රහාර ගණනාවකට මුහුණ දී සිටි තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර එවැනි හපන්කම් කිසිවකුගේ ඇගයීමකට ලක්‌ නොවීම නිසා කළකිරීමට පත්ව 1996.12.15 වැනි දින රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ අංක 44/90 යටතේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගත්තේය. ඔහු යළිත් 1999.05.16 වැනි දින පොලිස්‌ සේවයට බැඳුනේය.

ඔහුගේ දීර්ඝ සේවා කාලය පදනම් කරගෙන ඔහුට 2006.01.01 දින සිට පොලිස්‌ සැරයන් තනතුරට උසස්‌ වීමක්‌ ලැබුණි.

විශ්‍රාම ලත් ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරි ටාසි සෙනෙවිරත්න විසින් නොබෝදා ප්‍රකාශයට පත් කළ “HUMAN RIGHTS AND POLICING නමැති ග්‍රන්ථයෙහිද සැරයන් තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර පිළිබඳව විශේෂ සටහනක්‌ ඇතුළත් කර තිබේ.

කල්මුණේ පොලිස්‌ නිලධාරින්ගේ ඝාතනය එම පොතේ සඳහන් කර ඇත්තේ පොලිස්‌ ඉතිහාසයේ අතිශයින්ම ශෝකජනකවූ දිනය වශයෙනි.

ඉහළින් ආ නියෝගයට අවනතවීම නිසා අවසානයේ පොලිස්‌ නිලධාරීන් හයසියයක පමණ සිය ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවීමට සිදුවිය. දුරදිග නොබලා ගත් එවැනි තීන්දු තීරණ නිසා ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමට සිදුවූ ඒ පොලිස්‌ නිලධාරින් අවාසනයේ මිය ගියේ මිනිසෙකුට ඉසිලිය නොහැකි දරුණු දුක්‌වේදනා විදිමිනි.

මැරුම් කෑ කොටින් වෙනුවෙන් තවමත් කිඹුල් කඳුළු හෙලන අය මෙවැනි ම්ලේච්ඡ ක්‍රියා ගැන කියන්නේ කුමක්‌ද? ඉහලින් ආ නියෝගයක්‌ නිසා සිය ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවීමට සිදුවූ පොලිස්‌ නිලධාරින් සිහිකර ඔවුන්ට උත්තමාචාර පිරිනැමීමටත් එම ප්‍රහාරවලින් දිවි ගලවාගෙන තවමත් සේවයෙහි යෙදී සිටින නිලධාරීන්ට ඔවුන්ගේ සේවය හා නිර්භීතකම ගැන සලකා බලා උසස්‌ වීම් ලබාදීමටත් වගකිව යුත්තන් විසින් නොපමාව පියවර ගත යුතුව ඇතැයි මධ්‍යස්‌ථ මතධාරි පොලිස්‌ නිලධාරීහු පෙන්වා දෙති.

රණවීර මනුකුලසූරිය

Read Full Post »

බෝට්ටු හතරකින් කොටි වරාය වට කරති – දෙහිවල දෙසින් ත‍්‍රස්තයෝ පෙළගැසෙති;

කොළඹ වරාය මෙරට ප‍්‍රධානතම ආර්ථික මර්මස්ථානයකි. ආනයන, අපනයන භාණ්ඩ වෙළෙඳාම සහ භාණ්ඩ හුවමාරුව සිදු කෙරෙන මෙරට ප‍්‍රධාන නාවික තොටුපළය. එමෙන්ම ඉන්දියන් සාගරයේ සුවිශේෂී ස්ථානයක පිහිටා ඇති කොළඹ වරාය භාණ්ඩ ප‍්‍රති අපනයනය කිරීම සඳහා ලෝකයේ විවිධ රටවල් බහුලව භාවිත කරනු ලැබේ. එහෙයින් කොළඹ වරාය අතිශය කර්යබහුල ස්ථානයකි. විවිධ අවශ්‍යතා සඳහා දිනකට පුද්ගලයන් තිස්පන්දහසකට වැඩි පිරිසක් පැමිණෙන බවත් දෛනිකව වාහන දසදහසකට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් පැමිණෙන බවත් වාර්තා වේ.

රටක මෙවැනි ආර්ථික මර්මස්ථානයක් ආරක්‍ෂා කරගැනීම අතිශය වගකීම් සහගත කර්යභාරයකි. විශේෂයෙන්ම පැවති ත‍්‍රස්තවාදී යුද සමයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ ප‍්‍රධාන ඉලක්කයන් අතර කොළඹ වරාය ඉදිරියෙන් තිබිණි. සැහැල්ලූ ගුවන් යානාවලින් (කුරුම්බැට්ටි මැෂින්* සහ මුහුදෙන් මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටුවලින් පැමිණි කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් කොළඹ වරායට පහරදීමට උත්සාහ කළ අවස්ථා රැුසකි. එහෙත් ඒ සියලූ ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රයත්නයන් දුර්දර්ශී යුද සෙන්පතියන් හමුවේ ව්‍යර්ථ විය. පැවති යුද ගිනියමේ කොළඹ වරායේ ආරක්‍ෂාව සුරක්‍ෂිතව පවත්වාගෙන ගිය ආකාරය ගැන එවකට හිටපු බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාර ආඥාපති රියර් අද්මිරාල් ආනන්ද පීරිස් අපට කීවේය.

ඔහු හිටපු නාවික ප‍්‍රදේශයන් භාර ආඥාපතිවරයෙක් මෙන්ම සිවිල් ආරක්‍ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්‍ෂවරයෙකි. ත‍්‍රස්තවාදී යුද්ධයෙන් රට මුදාගැනීමට දිවි හිමියෙන් කැප වී සේවය කළ රණවිරුවෙකි. යුද ගිනි නිවී ගිය රටේ පන්සල් හාරසීයක් නැවත පිළිසකර කිරීමට මෙන්ම අලූතින් ගොඩනැඟීමට නායකත්වය ලබාදුන් පින්සාර නිලධාරියෙකි. දැන් විශ‍්‍රාම සුවයෙන් සැඳෑ සමය ගත කරන ආනන්ද පීරිස් මහතා අතිශය වගකීම් සහගතව සිදු කළ මේ හෙළිදරව්ව අපගේ වචනයෙන් කියනවාට වඩා ඔහුගේම වචනවලින් ඇසීම ඔබට වඩාත් සංවේදීවනු ඇත. මෙතැන් සිට පෙළගැසෙන්නේ හිටපු බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාර ආඥාපති ආනන්ද පිරීස් කියන ඒ කතාවය.

‘‘2006 අවුරුද්දට කලින් මම හිටියේ දකුණේ ප‍්‍රදේශ භාර නාවික ආඥාපති විදිහට. අවසාන සටන පටන් ගන්න ඔන්න, මෙන්න තියලා එවකට හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා නාවික හමුදාපතිවරයාගෙන් මාව කොළඹට ඉල්ලලා තිබුණා. ඒ අවසරයෙන් 2006 අවුරුද්දේ බටහිර ප‍්‍රදේශය භාර නාවික ආඥාපතිවරයා විදිහට මම පත්වෙලා ආවා…’’

‘‘දකුණේ වගේ නෙමෙයි, බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාරව කටයුතු කිරීම වගකීම වැඩියි. විශේෂයෙන්ම කොළඹ වරාය. රටේ ප‍්‍රධාන ආර්ථික මර්මස්ථානය. වරායට එන නෞකාවකට පහර දුන්නොත් සේරම ඉවරයි… නැව් එන්නෙ නැතිව මුළු ආර්ථිකයම කඩා වැටෙනවා. යුද්ධය නිකංම නතර වෙනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ ය යුද්ධය දිනුවා වගේ වෙනවා. ඔය කාලේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයත් පුහුණුකිරීම්, අභ්‍යාස කටයුතු වැඩි කරලා, ඉන්ධන, කෑම වර්ග එකතු කිරීම බහුලව සිදු කරන ගමන් රට පුරා යොදවා තිබුණු ඔත්තුකරුවන් ප‍්‍රමාණයත් වැඩි කරගෙන යන බව බුද්ධි තොරතුරුවලින් අනාවරණය වෙලා තිබුණා. දුර්දර්ශීව වැඩ කරපු ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමා කොළඹ නගරය සහ වරායේ ආරක්‍ෂාව වැඩි කරන්න කියලා එවකට හිටපු හමුදාපතිවරුන්ට උපදෙස් දීලා තිබුණා…’’

‘‘ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයාගේ උපදෙස් පිට කොළඹ නගරය සහ වරායේ ආරක්‍ෂාව සඳහා කළුතර, මතුගම, හොරණ, අවිස්සාවේල්ල, කෑගල්ල, කුරුණෑගල, හලාවත දක්වා සමස්ත ප‍්‍රදේශයම ආවරණය වන පරිදි විශේෂ ආරක්‍ෂක වැඩපිළිවෙළක් දියත් කළා. සෑම සතියකම සඳුදා බස්නාහිර පළාතේ ආරක්‍ෂක අංශ භාර අණදෙන නිලධාරිවරු සහ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරුන් සමඟ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා විශේෂ සාකච්ඡුාවක් පැවැත්වුවා. සමහර රැුස්වීම් උදේ 9.00 ට ආරම්භ කරලා සවස හතර, පහ වෙනකම් පැවැත්වෙච්ච අවස්ථා තිබුණා. ඒ හැරුණුකොට සෑම මාසයකම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා හමුදාපතිවරුන්ගෙන් තොරව පළාත් භාර හමුදා නායකයන් සමඟ ප‍්‍රදේශයේ ආරක්‍ෂාව සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡුා කළා. පසුව ආරක්‍ෂක කමිටුව රැුස් කරලා එම රැුස්වීමේදී ඉදිරිපත් වෙච්ච ගැටලූ සාකච්ඡුා කරලා විසඳුම් ලබාදුන්නා. ඒ වගේම සමහර අවස්ථාවල ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා කෙළින්ම මට කතා කරලා වරාය ආරක්‍ෂක කටයුතු ගැන සාකච්ඡුා කළා. ආරක්‍ෂාව තහවුරු කිරීමට අවශ්‍ය පිරිස් බලය, අවි ආයුධ ඉල්ලන පමණින් දුන්නා. ඒත් කොළඹ වරායට ආරක්‍ෂාව ලබාදීම අතිශය අසීරු කටයුත්තක් වුණා. මුහුද, ගොඩබිම, ගුවන තුන් තැනම දවසේ පැය විසිහතර පුරාම සෝදිසි කරන්න වුණා…’’

‘වරායට නෞකා ඇතුළු වන දොරටු දෙකයි. වරායට ගොඩබිමින් වාහන ඇතුළුවන දොරටු නවයක් තියෙනවා. අන්තිම දොරටුව තියෙන්නෙ මට්ටක්කුලියේ. කොළඹ කොටුව, පිටකොටුව, කොටහේන, මට්ටක්කුලිය සහ මෝදර ප‍්‍රදේශවලට දිවෙන ප‍්‍රධාන මාර්ග වගේම අතුරු මාර්ග රැසක් තියෙනවා. කොළඹ නගරයට එකතු වන වැසි ජලය පිට කරන්න විවිධ ප‍්‍රමාණයේ උමං මාර්ග දහනවයක් තියෙනවා. සමහරක් උමං මාර්ග කෙනෙකුට හිටගෙන ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන් තරම් විශාලයි. ඒ වගේම දිනපතා විශාල නෞකා ප‍්‍රමාණයක් කොළඹ වරායට ඇතුළු වෙනවා. කොළඹ වරාය අවට මුහුදේ විශාල බෝට්ටු ප‍්‍රමාණයක් ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙනවා. වරාය ආසන්නයේ මෝදර ධීවර වරායට දේශීය මෙන්ම විදේශීය ධීවර යාත‍්‍රා විශාල ප‍්‍රමාණයක් එනවා. කැලණි ගෙඟ් මෝයකට පිහිටලා තියෙන්නෙත් කොළඹ වරාය ආසන්නයේ. මේ හේතු නිසා කොළඹ වරායට ආරක්‍ෂාව සැලසීම සංකීර්ණ කටයුත්තක් වුණා. එතකොට වරායේ ආරක්‍ෂාවට හිටියේ දාහක්් වගේ පිරිසක්. ප‍්‍රථමයෙන් මම පිරිස් බලය වැඩි කළා. දෙවනුව වරායට ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති ප‍්‍රධාන ඉලක්ක හඳුනාගෙන ඒවා වසා දැම්මා…’’

‘‘මරාගෙන මැරෙන යාත‍්‍රා, ප‍්‍රහාරක යාත‍්‍රා, වෙළෙඳ නෞකා ලෙස පැමිණ ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීම, වරායට එන තෙල්, ගෑස් හෝ වෙනත් අන්තරායකර ද්‍රව්‍ය රැගෙන එන යාත‍්‍රා පැහැරගෙන යෑම, සැහැල්ලූ ගුවන් යානාවලින් පැමිණ බෝම්බ හෙලීම, ගොඩබිම මාර්ග ඔස්සේ පැමිණ ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති සියලූ තැන් හඳුනාගෙන ආවරණය කළා. වරාය අවට ආරක්‍ෂිත කලාපය කොටස් හයකට බෙදලා ආරක්‍ෂිත රැකවල් දැඩි කළා. වරායට නෞකා ඇතුළු කරන දොරටු දෙකෙන් උතුරු දොරටුව සම්පූර්ණයෙන්ම වසා දැමුවා.

ඒ විතරක් නෙමෙයි ඒ දොරටුවේ ආරක්‍ෂාවට දවසේ පැය විසිහතර පුරාම නාවිකයාත‍්‍රා කිහිපයක් යෙදෙව්වා. වරාය ආසන්නයේ මුහුද ආරක්‍ෂිත කලාපයක් කරලා ඩෝරා යාත‍්‍රා ඇතුළු ප‍්‍රහාරක යාත‍්‍රා ගණනාවක් යෙදෙව්වා. එම අධි ආරක්‍ෂිත කලාපයේ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදීම සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළා. එම මුහුදු සීමාවේ ධීවර කටයුතුවල යෙදුණු ධීවර පවුල්වලට සෑම මාසයකම වියළි සලාකයක් ලබා දුන්නා. මෝදර වරායට එන යන සියලූ ධීවර බෝට්ටු පරීක්‍ෂා කළා. පානදුරේ සිට මීගමුව දක්වා මුහුදේ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන සියලූ යාත‍්‍රා නාවික හමුදා මුරපොළකට වාර්තා කරලා පරීක්‍ෂා කළාට පස්සෙ තමයි, කර්මාන්තයේ යෙදෙන්න පුළුවන්. නැවත ගොඩබිමට යනකොටත් නවික හමුදා මුරපොළකට වාර්තා කරලා පරීක්‍ෂා කළාට පස්සේ තමයි පිටත් වෙන්න අවසර දුන්නේ. කැලණි ගෙඟ් වතුර බහින මෝයකට ළඟට මුරපොළක් දැම්මා. පානදුරේ මෝයකට ළඟ මුරපොළක් දැම්මා. බේරේ වැවේ වතුර මුහුදට එකතු වෙන තැනට මුරපොළක් දැම්මා. කොළඹ වැසි ජලය බහින සියලූ උමං මාර්ගවල කටවල් කම්බි දැලකින් ආවරණය කරලා උමඟ පේන විදිහට ලොකු ෆ්ලෑෂර් ලයිට් දාලා ?, දවල් දෙකේම ආරක්‍ෂාවට ඒ ස්ථානවල නිලධාරියෙක් තිබ්බා…’’

‘‘වරාය තුළ අනුඛණ්ඩ හයක් පිිහිටුවා ස්ථිර ලෙස භට පිරිස් ස්ථානගත කළා. යුද හමුදා අනුඛණ්ඩයක් වරාය තුළ ආරම්භ කළා. ගුවන් හමුදා භට පිරිස් වරාය තුළ ආරක්‍ෂක රාජකාරිවලට යොදාගත්තා. වරාය වටා ගුවන් නාශක අවි සීයක් විතර ස්ථානගත කළා. යුද හමුදාවට අයත් බර අවි කිහිපයක්ම වරාය වටා ස්ථානගත කළා. පානදුරේ ඉඳලා මීගමුව දක්වා නාවික අනුඛණ්ඩ අටක් ස්ථාපිත කළා. උස්වැටකෙයියාව ප‍්‍රදේශයේ නාවික කඳවුරක් ආරම්භ කළා. ගුවන් යානා පරීක්‍ෂා කිරීම සඳහා විශේෂිත රේඩාර් සවි කළා. වරායට ගොඩබිමින් ඇතුළු වන දොරටු නවයෙන් තුනක් සම්පූර්ණයෙන්ම වහලා දැම්මා. දිවා,

? වරාය වටා මීටර් සීයෙන්, සීය නාවික භටයන් ස්ථානගත කළා. මුහුදෙන් එන යාත‍්‍රා නිරීක්‍ෂණය කිරීමට පානදුරේ සිට මීගමුව දක්වා ගොඩබිම සහ මුහුදේ නාවික යාත‍්‍රා තුළ අධි තාක්‍ෂණික රේඩාර් යන්ත‍්‍ර විශාල ප‍්‍රමාණයක් සවි කළා. දිය යටින් පැමිණෙන කිමිදුම්කරුවන් නිරීක්‍ෂණයට සෝනාර් යන්ත‍්‍ර මෙන්ම ඔවුන් විනාශ කරන බෝම්බ සහිත නාවික යාත‍්‍රා ස්ථානගත කළා…’’

‘‘වරායට පැමිණෙන සහ පිට වන නෞකා ආරක්‍ෂිතව රැුගෙන යෑමට නියමුවන්ගේ සහායකයන් ලෙස නාවික හමුදා භටයින් යොමු කළා. ඉන්දියාවේ තූත්තුකුඩි වරායේ ඉඳලා කොළඹ වරායට එන පාරම්පරික රුවල් වෙළෙඳ නැව් පැය විසිහතරක් තබාගෙන විශේෂ පරීක්‍ෂාවකට ලක් කළා. වරාය අවට නැංගුරම්ලා සිටින නෞකාවලට ආරක්‍ෂාව වැඩි කළා. වරායට පැමිණෙන ගෑස්, තෙල් ගොඩබෑම සිදු කළේ දිවා කාලයේ විතරයි. ඒ කටයුත්ත සිදු කළෙත් අධි ආරක්‍ෂිත රැුකවල් යටතේ. ධීවරයන් විදිහට වෙස් වලාගත් නාවික භටයින් ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන මුවාවෙන් පානදුරේ සිට මීගමුවට යන තෙක් වරාය අවට මුහුදේ සෝදිසි කටයුතු සිදු කළා. සිවිල් පුද්ගලයන් මෙන් වරාය තුළ වගේම අවට ප‍්‍රදේශවල බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් යෙදෙව්වා. අවශ්‍ය රාජකාරිවලට අවසර ලත් වාහන විතරයි, වරායට ඇතුළු කළේ. සෙසු සියලූ වාහන හරවලා යැව්වා. අවසර නොගෙන පැමිණි ප‍්‍රභූ වාහනත් හරවලා යැව්වා. එක් අවස්ථාවක අවසරයෙන් තොරව චන්ද්‍රිකා මැතිනිය ඇවිත් අංක එක දොරටුවේ ආරක්‍ෂාවට හිටිය නිලධාරීන් වාහනය ඇතුළු කරලා තිබුණේ නෑ. පස්සෙ ඒ සිද්ධිය ලොකු කතාන්දරයක් වුණා. ඒත් ඒ සිද්ධියට මුහුණ දුන් නාවික භටයව මම බේරගත්තා…’’

‘‘කොටුව, මෝදර දක්වා පාමුර සංචාර අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාත්මක කළා. එම ප‍්‍රදේශවල සෝදිසි කටයුතුවලට යතුරුපැදි මුර සංචාරයක් ආරම්භ කළා. ඊට අමතරව ත‍්‍රිරෝදකරුවන් මුවාවෙන් නාවික භටයන් සෝදිසි මෙහෙයුම්වල යෙදෙව්වා. හැමදාම  වරාය අවට කොළඹ නගරයේ සියලූම ලොජ් සෝදිසි කළා. හඳුනාගත් සැකකටයුතු පුද්ගලයන් ප‍්‍රශ්න කරලා ඔවුන්ගේ ගම්වලට පිටත් කර හැරියා…’’

‘‘වරායේ ආරක්‍ෂාව ගැන සොයාබැලීමට පෙර දැනුම්දීමකින් තොරව සතියට දින දෙකක් නාවික හමුදාපතිවරයා වරාය වටා රාත‍්‍රි සංචාරයක නිරත වුණා. මම හැමදාම රාත‍්‍රියට හිටි හැටියේ වරාය තුළ මෙන්ම අවට සංචාරය කළා. ගෙදර ඉඳලා ඒ රාජකාරිය කරන්න බැරි නිසා බටහිර ප‍්‍රදේශය භාර නාවික ආඥාපති විදිහට වැඩ භාරගත්ත දවසේ ඉඳලා මම ගෙදර ගියේ නෑ. අන්තිමේ මගේ බිරිඳයි, දරුවො තුන්දෙනාවයි මගේ නිල කාමරයේම නතර කර ගත්තා. පුංචි කාමරයක ලොකු පුතාලා තුන්දෙනෙක් එක්ක ජීවත් වෙන්න අසීරු වුණා. පස්දෙනෙකුට නිදාගන්නවත් කාමරය ඉඩ මදි. ඒත් වරායේ ආරක්‍ෂාව ගැන හිතලා ඒ කැපකිරීම අපි කළා. හැමදාම උදේ නවයට සියලූ අණදෙන නිලධාරීන් දැනුවත් කිරීමක් කළා. වරාය ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්, පොලිසිය සහ වරාය සේවකයින් සමඟ සතියකට දෙවරක් පුහුණු වැඩමුළු පැවැත්වුවා. ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමාගේ, නාවික හමුදාපතිවරයාගේ දැනුවත්වීම මත සැකකටයුතු යාත‍්‍රාවක්, ගුවන් යානයක් දුටු සැණින් ප‍්‍රහාරදීමට ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ට උපදෙස් දීලා තිබුණා…’’

‘‘අවට ප‍්‍රදේශවාසීන් දැනුවත් කරලා ඔවුන්ගේ උපරිම සහයෝගය මත හැකි උපරිමයෙන් වරායේ ආරක්‍ෂාව තර කර තියෙද්දීත් එක දවසක් ?ක වරාය පැත්තට කුරුම්බැට්ටි මැෂිමක් එනවා රේඩාර්වලට වැදිලා තිබුණා. මමත් රේඩාර්වලින් දැක්කා. මීගමුව පැත්තෙන් එනකොටම ප‍්‍රහාර දෙන්න කියලා මම නියෝග කළා. මල් වෙඩි වරුෂාවක් වගේ වෙඩි උණ්ට අහසට විදිනකොට වත්තලට මඳක් එපිටින් යානය හැරිලා ගෙනාව බෝම්බ තැන, තැන හලාගෙන ගිහින් තිබුණා. එදා කොටි ඇවිත් තියෙන්නෙ වරායට ගහන්නම තමයි. ඊට පස්සෙ 2007 ජනවාරි 28 වැනිදා මරාගෙන මැරෙන කොටි යාත‍්‍රා හතරකින් වරායට ප‍්‍රහාර දෙන්න ආවා. පාන්දර හතරට විතර දෙහිවල පැත්තෙන් එනකොටම කොල්ලූපිටියේ මුහුද අයිනේ උස කුළුණේ හිටපු නාවික භටයෙක් යාත‍්‍රා හතර දැකලා තියෙනවා. ඒ මොහොතේම නාවික භටයා ප‍්‍රහාර දීලා. ඊට පස්සෙ අනිත් සියලූ මුරපොළවලින් ප‍්‍රහාර එල්ල කරලා. මුහුදේ තිබුණු ඩෝරා යාත‍්‍රාවලිනුත් ගැහුවා. ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහත්තයා සිද්ධිය බලාගෙන ඉඳලා මට කතා කරලා ‘ආනන්ද මොකද තත්ත්වය…’ කියලා ඇහුවා…’’

‘බොහෝ දුරට තත්ත්ව පාලනය වෙලා ඉවරයි…‘ කියලා මම කියනකොට ගෝඨාභය සර් කියනවා ආනන්ද පරිස්සමින් ගොඩබිමින් ඇටෑක් එන්න පුළුවන්…’ කියලා. ඒ කියනකොටත් මම අවශ්‍ය සියලූ තැන්වල ආරක්‍ෂාව තර කරලා ඉවරයි. පැය දෙකක් විතර ප‍්‍රහාරදීම සිද්ධ වුණා. අන්තිමේ එක යාත‍්‍රාවක් ගිහින් නැවක හප්පලා පොඩි හානියක් කළා. අනිත් යාත‍්‍රා තුනෙන් දෙකක් අපි ගහනකොට විනාශ වෙලා තිබුණා. එකක් උන්ම විනාශ කරගෙන තිබුණා…’’

‘‘පැය දෙකක් විතර මෙහෙයුම ක‍්‍රියාත්මක වුණා. හතට විතර මම ඇවිත් මහන්සියට ඇලවුණා. ඒ කාලය තුළ ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමා කොටි යාත‍්‍රාව මුලින්ම දැකපු නාවික භටය හමුවෙලා පෞද්ගලිකව ස්තූති කරලා තිබුණා. ඒ දිරිගැන්වීම තමයි අපිව ශක්තිමත් කළේ. යුද්ධය දිනන්න ප‍්‍රධාන හේතුවත් ඒකම තමයි…’‘ ආනන්ද පිරීස් දීර්ඝ කතාවකින් පසු අසුන මත හරිබැරි ගැසිණි. ඒ සමඟ යුද ගිනියමේ වරායේ ආරක්‍ෂාව සුරක්‍ෂිත කිරීමේ මෙහෙයුමේ කතාවේ ද අවසාන විය.

ආනන්ද පීරිස්ට තවත් අභියෝගයක් පැවරිණි. ඒ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයන් භාර නාවික ආඥාපතිවරයා ලෙස වැඩ භාරගැනීමය. තවත් දිනක නැගෙනහිර මුහුදේ සිදු කළ වික‍්‍රමයන් ගැන කතා කිරීමේ අදහසින් අපි ඒ සොඳුරු කැදැල්ලෙන් සමුගත්තෙමු.

තරංග රත්නවීර

Read Full Post »

මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට…
ප්‍රභාකරන්ව මරා දැමූ 53 වැනි සේනාංකයේඅණදෙන නිලධාරී මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න

සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබිය හැකිවුවත් කිසිදා විශ්‍රාම නොයන වීරත්වයක්‌ ඔහු ජාතියට පතල කර හමාරය. ජාතිය සිහිනයක්‌ සේ දුටු ත්‍රස්‌ත නායකයාගේ මරණය සිදුවුයේ ඔහු අණ දුන් සේනාංක අතින් ඔහුට ලබා දී තිබූ රණ භූමියේදීය. මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්නගේ විශ්‍රාම ලැබීම නිමිත්ත කරගෙන අපි, ඔහු සමඟ සාකච්ඡාවක්‌ ඉල්ලා දුරකතන ඇමතුමක්‌ දුන්නෙමු. මේ සිංහල අපගේ රටයි – අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි … යන මහගමසේකරයන් ලියූ ගීතය ඔහුගේ දුරකතනයෙන් ඇසෙන්නට විය. අප උපන් මියයන දේශය වෙනුවෙන් තම අනගිතම යුතුකම ඉටුකළ මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න සමග ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ කරන ලද සාකච්ඡාවයි මේ.

හමුදා සේවයෙන් විශ්‍රාම යන මොහොතේ, අතීතයට අපේ කතා බහ රැගෙන යැම සඳහා 2009 මැයි 18 වෙනිදා දිනය ඔබට මතක්‌ කර ගන්න පුළුවන්ද…?
ඇත්තටම එදා පාන්දර දෙකහමාරට විතර, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් මගේ කණ්‌ඩායමට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළා. නන්දිකඩාල් කලපුව ආශ්‍රිතව පුදුමාතලන් ප්‍රදේශයේදී තමයි මේ පහර දීම සිදුවුණේ. අපි මෙවැනි තත්ත්වයක්‌ බලාපොරොත්තු වුණා. ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ අවසාන පිරිස අපි කොටු කරගෙනයි මේ වෙනකොට හිටියේ.

ඒ වෙනකොට ඔවුන්ට තිබුණ එකම විසඳුම කලපුවට පනින එක විතරයි… මොකද අනිත් තුන් පැත්තෙන්ම අපි ඔවුන්ව කොටු කරලයි තිබුණේ. එදා පාන්දර ඔවුන් මගේ වළල්ලේ පිටිපස්‌සේ තැනකට තමයි, ප්‍රහාරය එල්ල කළේ. එය අපි කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ ස්‌ථානයක්‌ සහ ප්‍රහාරයක්‌. එතැන කඩා ගෙන තුන්සිය පනහක පමණ ත්‍රස්‌තවාදීන් පිරිසක්‌ ඇතුලට පැන්නා. ඒ වෙනකොටත් ඕනෑම දේකට සූදානම්ව අපි එක්‌ එක්‌ සැලසුම් හදලා තිබ්බේ… අපි ඒකට කියන්නේ, ඉන්ජෙන්සන් ප්ලෑන් කියලා… ඒ කියන්නේ, මෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න, අරෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න යනාදී වශයෙන්, අවදානම් ගණනාවක්‌ සඳහා අපි සූදානම් වෙලයි හිටියේ…

මගේ පළවෙනි අණ දීම වුණේ කඩපු තැන ඉක්‌මනට වහගන්න කියන ඒකයි… සාමාන්‍යයෙන් මීටර් දෙසීයක විතර ආරක්‌ෂක බැම්මක්‌ කැඩිලා තිබ්බා… අපි විනාඩි විස්‌සක්‌ විතර ඇතුළත එම වළල්ල යළි හදා ගත්තා. තව එළිවෙන්න පැය තුනයි තියෙන්නේ… ඊට පස්‌සේ අපිට ඇතිවෙන්න ගහ ගන්න පුළුවන් කියලා මම හිතුවා… ඒ නිසා ඉක්‌මනින්ම අපේ ආරක්‌ෂිත වළල්ලේ කැඩුණු තැන හදා ගන්නයි මට ඕනේ වුණේ…

මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් තීරයේ රැඳී ඉන්නේ කොයි වැනි පිරිසක්‌ කියලා ඔබට අනුමානයක්‌ තිබ්බාද…?

නැහැ…නායකයෝ කවුද ඉන්නේ කියන එක ගැන අපි කිසිම දෙයක්‌ දන්නේ නැහැ. නමුත් එල්ටීටීඊයේ සිහින ඊලාම් රාජ්‍යයේ අවසාන බිම් කඩත් අපි අල්ලා ගැනීම සඳහා සූදානමින් තමයි හිටියේ… මේ වෙලාව වෙනකොට අපිට තිබ්බේ අතේ තියෙන දේ කටේ දාගන්න විතරයි. උදේ වරුවේත් අපි සටන් කළා… දහය විතර වෙනකොට ඒ සටන අවසන් වුණා. දවල් ආයෙත් අපිට දැනගන්න ලැබුණා, එක්‌ පිරිසක්‌ කලපුවේ කඩොල් කැලය ඇතුළේ ඉන්නවා කියලා… එතැනට අපි ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. දවල් දෙක විතර වෙනකොට ඒ සටන පටන් ගත්තා. ඒක හැන්දෑවේ හයාමාර වෙනකං විතර ගියා. මේ වෙලාව වෙනකොට මුළු ලංකාවම අපේ රජයේ පාලනය යටතට පත්වුණා.

ඊලාම් දේශයේ සිහිනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටිලා, සුනුවිසුණු වෙලා ගියා…ඔය පළාත අවුරුදු විස්‌සක්‌ විතර රජයෙන් ගිලිහිලා තිබුණේ. අනිත් පළාත් සේරම අපි අල්ලාගෙන ඉවරවෙලයි ඒ වෙනකොට තිබ්බේ. මෙතැන අල්ලා ගත්තා විතරයි, මුළු රටම එක ධජයක්‌ යටතට, සිංහ ධජය යටතට ආවා. එදා අපිට බොහෝම සන්තෝෂ දවසක්‌. මැරිච්ච ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ මළ සිරුරු අපි එකතු කර ගන්න පටන් ගත්තා. එතැන ඉහළ පෙලේ එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදී නායකයන් ගණනාවකගේ මළ සිරුරු තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්, පොට්‌ටු අම්මාන් සහ සුසෙයි ඇරෙන්න අනිත් ඔක්‌කොම නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. භානු, ජෙයම් වගේ නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස්‌ ඇන්තනිගේ මළ සිරුර එතැන තිබ්බා.

එදා අපිට බොහොම සන්තෝසයි… නමුත් මගෙ ඔලුවෙ එක ප්‍රශ්නයක්‌ තිබ්බා. ඒ ප්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුර කෝ කියන එක. ඒ වගේම මම ආමි කමාන්ඩර්ට කතා කරලා “සර්, අපේ රටේ අන්තිම බිම් අඟලත් අපි බේරා ගත්තා” කිව්වාම ආමි කමාන්ඩර් ටිකක්‌ කල්පනා කරලා මගෙන් ඇහැව්වා “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියලා. එතුමාට මම කිව්වා “සර්, ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එක නැහැ …” කියලා. එතකොට ආමි කමාන්ඩර් මට කිව්වා “එහෙනං යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ …..” කියලා. මමත් එතකොට කිව්වා “ඔව් සර්, එහෙනං යුද්දේ ඉවරවෙන්නේ නැහැ … හැබැයි මගේ ඔක්‌කොම බ්ලොක්‌ස්‌ මම දාලා තියෙන්නේ…” කියලා. මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් කඩොලාන ඇතුලේ හරි කරුවලයි. එතැන මොකුත් කරන්න බැහැ. කඩොලාන ඇතුලේ රැට සටන් කිරීම අමාරුයි. පොඩි සද්දයක්‌ වුණත් ඇහෙනවා. කුරුල්ලෝ පියාඹනවා. ඒ දිශාව අනුව කවුරු හරි එන දිශාව හඳුනාගන්න ලෙහෙසියි.

මම ආමි කමාන්ඩර්ට කිව්වා “සර්, හෙට උදේ මම සර්ච් එකක්‌ දාලා බලන්නම්” කියලා. මම එදා රෑ බොහෝම සන්තෝසෙන් නින්දට ගියත් “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතේ තිබ්බා. “මේ යකා පැනලද…? පැන්නොත් යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ නේද…?” කියන ඒවා මගේ හිතට ආවා. අපිට ඕනෑ වෙලා තිබුණේ අනාගත පරම්පරාවකට මේ යුද්දේ ඉතුරු නොකරන්න. බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන් වෙන රටකට පැන්නා නම් එහෙට වෙලා යුද්දේ මෙහෙයවන්න පුළුවන්.

මේක මම මගේ පොතේ හොඳට පැහැදිලි කරලා තියෙනවා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ දැඩි තීරණ වගේම මෝඩ තීරණ ගත්ත නායකයෙක්‌. එහෙම වුණාට ඔහු දක්‌ෂ නායකයෙක්‌… ඒ නායකත්වය රටටම ලොකු තර්ජනයක්‌. ඒ නායකත්වය අපිට විනාශ කරන්න බැරිවුණා නම් අපිට සහ අපේ අනාගත පරම්පරාවට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්‌ වෙනවා. ඒ වෙනකොට, හතර වෙනි ඊලාම් යුද්ධයෙන් පමණක්‌, අවුරුදු දෙකයි මාස නවයක්‌ ඇතුළත, අපේ පන්දාස්‌ නවසිය ගාණක්‌ මැරිලා, විසිනවදාස්‌ ගණනක්‌ තුවාල වෙලා ඉවරයි. මෙච්චර කැපවීමක්‌ කරලත් අපිට මේ මිනිහව මරා ගන්න බැරිවුණොත්, අපේ අනාගත පරම්පරාවට අපි කොහොමද උත්තර දෙන්නේ කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතට ආවා.

ඔබට ප්‍රභාකරන් හෝ භානු සජීවීව මුණගැහිලා තියෙනවද…?

ප්‍රභාකරන් කවදාවත් පණ පිටින් දැකලා නැහැ…භානු දැකලා තියෙනවා. හැබැයි කවදාවත් කතා කරලවත්, අතට අත දීලාවත් නැහැ… මේ මගේ දකුණු අත බොහොම පිරිසුදුයි. (සිය දකුණු අත ඉහළට ඔසවා පෙන්වමින්…) කිසිම ත්‍රස්‌තවාදී නායකයෙකුට සාමය කාලයේදීවත් මම අතට අත දීලා නැහැ… ඔය ත්‍රස්‌ත නායකයෝ සාම කාලවලදී මට අත දීක්‌ කරලා තියෙනවා… ඒ උනාට මම උන්ට අත දීලා නැහැ…

දැන් අපි දහ නමවෙනිදා දවස ගැන මතක්‌ කරගමු… රටේ හැම තැනම ජනතාව කිරිබත් කමින් ප්‍රීති ඝෝෂා පවත්වනවා…

ඔව්… අපේ ළමයිනුත් එදා උදේ කිරිබත් හදලා තිබ්බා…කඩොලානට තව බැටැලියන් එකක්‌ දාලා සර්ච් කරන්න කියලා එතකොට මම කියලයි තිබ්බේ. එදා ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවට ආවා. එතුමා එතකොට පාර්ලිමේන්තුවේ ඉඳන් තමන්ගේ කතාව පටන් අරගෙන තිබුණා.

මගේ නායකත්වය යටතේ තිබුණු පනස්‌ තුන්වෙනි සේනාංකය යටතේ තමයි අටවෙනි කාර්ය සේනාංකය තිබ්බේ. කර්නල් රවිප්‍රිය තමයි එක භාරව හිටියේ. මේ අතරේ කර්නල් රවිප්‍රිය මට කතා කරලා. “සර්, කඩොලානේ තව ඩිවලොප්මන්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා…” කිව්වා.

ඒ වෙනකොට අපි යුද්දේ දිනලා ඉවරනේ… එක දිගට මාස දෙක තුනක්‌ නිදි මරලා, ටිකක්‌ හිටියා විතරයි, මෙන්න ආයිත් කියනවා ගහ ගන්නවා කියලා. කන්න ගත්ත කිරිබත් කෑල්ලත් පැත්තකට දාලා මම ගියා, නන්දිකඩාල් සටන් භුමියට. උන් එනකොට “අපේ කට්‌ටියත් ගහ ගත්තා, අපිටත් උන් ෆයර් කළා. මේ සටන විනාඩි හතලිස්‌ පහක්‌ විතර ගියා… “සර්, ඔක්‌කොම් නියුට්‌රමලයිස්‌ කරලා තියෙන්නේ. එක පොයින්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා, ඒක කොන්ට්‍රොල් කරගන්නම බැහැ… එතැනින් දිගටම ගහනවා” කියලා මට අපේ අය කිව්වා. මට ලොකු සටනක්‌ කරලා අපේ කොල්ලෝ මරා ගන්න උවමනාවක්‌ නැහැ. අතට ගත්ත දේ කටට දාලා, දැන් හපා ගන්න විතරයි තියෙන්නේ… “ලොකු සෙනගක්‌ දාන්න එපා… අට දෙනාගේ කණ්‌ඩායම් දෙකක්‌ දාලා, ඕක බලාගන්න” කියලා මම කිව්වා..

කර්නල් රෝහිත අළුවිහාරේගේ නායකත්වයෙන් හතරවෙනි විජයබාහු බලඇණියේ පිරිසක්‌ ඒ සඳහා මම යෙදෙව්වා. ටික වෙලාවකින් “හරි සර්, ඔක්‌කොම ඉවරයි. ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එකත් තියෙනවා” කියලා මට එහෙන් කිව්වා. මේ වෙනකොට වෙලාව උදේ දහයයි තිහට විතර ඇති.

මගේ ගාව හිටියා, කර්නල් ලලන්ත ගමගේ. මෙතැන බලලා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියන්න කියලා මම කර්නල් ලලන්තව යෑව්වා. වැඩි ඈතක නෙමෙයි, මම හිටිය තැනින් මිටර් දෙසීයක්‌ ඈතින් තිබුණ කලපු ප්‍රදේශයට තමයි මම එයාව යෑව්වේ. “සර්, යුරේකා… ප්‍රභා මැරිලා ඉන්නවා” කියලා මට කර්නල් ගමගේ කතා කරලා කිව්වා. ” හොඳටම ෂුවර්ද…?” මම ඇහැව්වා.

“ඔව් සර්, ටක්‌ ගාලා ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න.”

“ඔය බොඩි එක මෙහෙට ගෙන්න…”

හරි…හරි සර්, බොඩි එක ගේන්නම් ටක්‌ ගාලා මේක කොළඹට කියන්න” කියලා මට කර්නල් ලලන්ත ගමගේ කිව්වා. එයත් හිටියේ ලොකු සන්තෝෂයකින්. මේ ජයග්‍රහණයේ පණිවුඩය ඉක්‌මනින්ම රටටම කියන්න තමයි හැමෝටම ඕනේ වුණේ.

“හරි…හරි සර් බොඩි එක ගේන්නම් මේ පණිවුඩේ ඉක්‌මනට කොළඹට කියන්න” ආයෙත් මට ලලන්ත කියනවා. මට ඒ පාර කේන්ති ගියා.

උඹ ඔතැනට වෙලා ඕකගේ පාංශුකුලය දෙන්නේ නැතුව ඕක ඉක්‌මනට මෙතැනට ගෙනෙන්…” කියලා මම කිව්වා.

එහෙම කිව්වට මගේ ඇස්‌ දෙකෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ මිනිය දකිනකන් මම ඒක ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න කැමති වුණේ නැහැ. මම මේක ආමි කමන්ඩර්ට කියලා, එතැනින් ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාට සහ ජනාධිපතිතුමාට කියලා, ඊට පස්‌සේ මේක රටටම කියලා, ඒ මැරිලා ඉන්නේ ප්‍රභාකරන් නෙමෙයි නම්, මටත් වෙඩි තියාගෙන නන්දිකඩාල් කලපුවට පනින්න තමයි වෙන්නේ… ඒ නිසා මේ මිනිය මම ම බලලා තහවුරු කර ගන්න වුවමනාවක්‌ තිබ්බා…

විනාඩි දහයක්‌ විතර යනකොට මිනිය ගොඩට ගෙනාවා. ඒවෙනකොට යුද බිමේ මේ ආරංචිය ගිහිල්ලා අපි ළඟ නිලධාරීන් සහ සෙබළු හාර පන්දාහක්‌ එකතුවෙලා හිටියා. සතුටින් කෑගහන කොටම කොල්ලෝ උඩට වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. ඔක්‌කොම තුවක්‌කුවලින් වෙඩි තිබ්බා. මැසින්ගන් වැල් පිටින් ගහනවා… පස්‌සේ මගේ ඔෆිසර්ස්‌ලා නවත්තන්න හදනකොට නැහැ… “වෙඩි තියපුවාවේ…” කියලා මම කිව්වා. ඒ ජයග්‍රහණයේ විතරක්‌ නෙමෙයි. තිබුණ පීඩනය පිට කිරීමක්‌. මේ කොල්ලෝ මරණ සහතිකය අතේ තියාගෙන අවුරුදු ගණනාවක්‌ පුරා උදේට නැගිටපු උදවිය. විනාඩි පහක්‌ විතර මුළු නන්දිකඩාල්ම ගිඟුරුම් දෙන විදිහට මේ වෙඩි පත්තු වුණා.

ඒ තමයි මගේ ජීවිතේ අමරණීයම මොහොත. අපේ රට අවුරුදු තිහක්‌ තිස්‌සේ අඳුරු අගාධයකට ඇදලා දාලා, සිංහල ජාතිය අප්‍රිකාවේ වනචාරීන්ටත් වඩා වනචාරී ජාතියක්‌ කියලා ලෝකයට පෙන්නලා, අහිංසක දරුවන්ගේ ඉඳන් ජීවිත බිලිගත්ත මිනිහව, මගේ කොල්ලෝ මරලා, මගේ කකුල් දෙක ගාවට ගෙනාවම මට දැනෙන සන්තෝෂය විස්‌තර කරන්න මට වචන නැහැ.

මම ඒ ඇඟට අත තියලා බලනකොට ඇඟ රස්‌නෙයි. ඔලුවෙන් ලේ එනවා.

මම අතට අත දුන්නේ නැහැ…

ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ දෙපා මුල මැරිලා ඉන්නවා දැක්‌කාම ඔබට දැනුන හැඟීම මොකක්‌ද…?

යුද්දේ ඉවර වුණාම යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක්‌ කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේ දී ලබා දුන්නා. එතැනදී ඔය ප්‍රශ්නයම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මැතිතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. “සර්, මට මම රජෙක්‌ වගේ කියන හැඟීම ආවා…” කියලා තමයි මම උත්තර දුන්නේ. ප්‍රභාකරන්ට දෙවියෝ අණ දුන්නාට, පනස්‌ තුන සේනාංකය එක්‌ක ඇවිල්ලා සටන් කරලා මැරියන් කියලා, මේ සටන කළේ අපි හැමෝම. මම කළේ සියලු සේනාංකාධිපතිවරුන්ට කතා කරලා කිව්වා  “වැඩේ හරි, ප්‍රභාකරන්ව මැරුවා ටක්‌ ගාලා මෙතැනට එන්න” කියලා. ජෙනරල් ජගත් ඩයස්‌, ජෙනරල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජෙනරල් චාගි ගාල්ලගේ වගේ සියල්ලට මේක කිව්වා. ඒ වෙලාවේ ආමි කමාන්ඩර් හිටියේ පාර්ලිමේන්තුවේ. ජනාධිපතිතුමාගේ කතාව අහන්න ගිහිල්ලා. විනාඩි දහයකින් විතර ආමි කමාන්ඩර්ට, මම මේ පණිවිඩය කතා කරලා කිව්වා.

මෙයිට වඩා වෙනස්‌ කට කතා පසු කාලයේදී මේ පිළිබඳව රට පුරා පැතිරිලා ගියා.  “ප්‍රභාකරන් පනාගොඩට රැගෙන ගිහිල්ලා, ඔහුට පහර දීලා මරා දැම්මා” කියලා සමහරු කිව්වා…

ඒ කතා ඔක්‌කොම බොරු…ප්‍රභාකරන් මැරෙනකන් එතැන හිටියේ ඔහු කියලා කිසිම කෙනෙක්‌ දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඔතැන වැදගත් නායකයෙක්‌ ඉන්නවා කියලා අර සටන යනවෙලාවේ අපි තේරුම් ගත්තා. ඒත් ඒ ප්‍රභාකරන් කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ප්‍රභාකරන්ගේ හිස පසාරු කරගෙන ගියේ ස්‌නයිෆර් උණ්‌ඩයක්‌ද…?

නැහැ… මමත් දැක්‌කා සමහර පොත්වල සහ පත්තරවල එහෙම ලියලා තියෙනවා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම ඒක වැරදියි… එදා උදේ අටේ කණ්‌ඩායම් දෙක විසින් තබපු උණ්‌ඩයකින් තමයි ප්‍රභාකරන් මැරුණේ… මගේ පොතේ මේ ගැන පින්තුර සමග විස්‌තර සියල්ල එනවා.

කොටි බුද්ධි අංශ නායක පොට්‌ටු අම්මාන්ට මොකද වුණේ…? ඔහු රටින් පැන ගිය බවට පවා කතා පළවුණා…

නන්දිකඩාල් කියන්නේ විශාල කලපුවක්‌ පස්‌සේ අපි මිනී හොයනකොට ඉදිමුණු, කුණුවෙච්ච මිනී ඕනෑ තරම් හම්බු වුණා. සති දෙකක්‌ විතර යනකන් අපිට මිනී හම්බු වුණා. ඒ අතර පොට්‌ටුඅම්මාන් ඉන්න ඇති කියලා අපි සැක කරනවා. ඒ වගේම පොට්‌ටු අම්මාන් මැරුණ බවට ඇසෙන් දුටු සාක්‌ෂි අපිට හමුවුණා.

ප්‍රභාකරන් මිය ගිය බවට මේ දක්‌වා මරණ සහතිකයක්‌ නිකුත් වී නැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මළසිරුර යයි කියූ මළ සිරුරේ ඩී.එන්.ඒ පරීක්‌ෂණයක්‌ තවමත් සිදුකර නොමැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මරණය සැක සහිත බවත් ඔහු අයත්වන්නේ අතුරුදන් වූවන්ගේ ගණයට බවත් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රී වන එම්. කේ. සිවාජිලිංගම් පවසා තිබුණා..

ඔහොම සැකකරන කට්‌ටියට මම කියන්නේ එහෙම කතා කියලා විහිළුකාරයින්ගේ තත්ත්වයට පත්වෙන්න එපා කියලයි… අපි බොරුකාරයෝ නෙමෙයි. අපි වෘත්තීමය හමුදාවක්‌. අපි ප්‍රභාකරන් කියන ත්‍රස්‌තවාදී නායකයා මැරුවා… අපි එයාගෙයි එයාගේ පුතා චාර්ල්ස්‌ ඇන්තනිගෙයි ජාන පරීක්‌ෂණයක්‌ කළා. ඒකෙන් ප්‍රභාකරන් සහ පුතා කියලා තහවුරු වුණා. සමහර දෙමළ දේශපාලකයන් ජනප්‍රිය වෙන්න කරන ළදරු ක්‍රියා ගැන අපිට කනගාටුයි. මම ළදරුවෙක්‌ නෙමෙයි. පරිණත හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සමහරු හිතනවා ඇති ප්‍රභාකරන් දිව්‍ය ලෝකයට ගියා කියලා. අපි හිතනවා අපායට ගියා කියලා. කොහොම වුණත් එයා මේ ලෝකේ නැතුව වෙන ලෝකෙක ඇති.

ඔබ හෙට සිට විශ්‍රාමික හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සේවය නිමවා හමුදාවට සමුදෙන මොහොතේ ඇතිවෙන හැඟීම ගැන කිව්වොත්…

අපේ තරුණ කාලය ගතවුණේ කැලෑවල්වල සටන් කිරීමට. අනිත් සේනාංකාධිපතිවරුන්ගේ ජීවිතත් එහෙමයි. වසර තිස්‌ පහකුයි දවස්‌ පහක්‌ මේ නිල ඇඳුම ඇන්දාට පස්‌සේ ඒක එල්ලා, ගෙදර යන එක කනගාටුයි. නමුත් මම හිතනවා, මගෙන් රටට විය යුතු සේවය මම කරලා තියෙනවා කියලා… මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න ලියපු අබේවර්ධන බාලසූරිය ගයපු ගීතයක මුල් කෑල්ල මගේ හිතේ තදින්ම සටහන් වෙලා තියෙනවා. ඒක මගේ ජීවිතයට බොහෝම සම්බන්ධයි.

අවසන් හුස්‌ම පොද නොබියව හෙළන්නට
සිව් රියනේ හිත සතුටින් නිදන්නට
මිනිසෙකු විලස ඉපදුනු පල දකින්නට
පුළුවනි මරණ මංචකයේ වුවද මට”

යුගයේ වීරයෙක්‌ ලෙස හමුදාව තුළ සහ දේශයේ කීර්තියක්‌ ලබාගෙන, රට සිටි ප්‍රධානම සතුරා තමන්ගේ දෙපා මුල මරලා දමලා, හමුදාපති තනතුර නොලබා විශ්‍රාම යැම ගැන ඔබට දුකක්‌ නැද්ද…?

ඕනෑම වෘත්තීය හමුදා නිලධාරියෙක්‌ගේ අභිලාශය, සරලව කිව්වොත් ආශාව, කවදාහරි යුද හමුදාපති වෙලා ලෝකෙම ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්න්ගේ නායකයා වෙන්න. ලෝකයේ ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්ගෙන් කොටසක නායකයා වෙන්න මට පුළුවන් වුණා. නමුත් ඒ සොල්දාදුවෝ ඔක්‌කොමලාගේ නායකයා වෙන්න මට අවස්‌ථාව ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගැන යම් කනගාටුවක්‌ තියෙනවා. අපේ රටේ හමුදාපති තනතුර ලැබෙන්න දක්‌ෂකම විතරක්‌ නෙමෙයි, වාසනාවත් තියෙන්න ඕනේ. මට ඒ වාසනාව තිබුණේ නැහැ. හමුදාපති පුටුවට නොගියාට මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී විදිහට. ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට ගෙදර යන්නයි මට වුවමනා වුණේ. අප දක්‌ෂ ජෙනරාල්ලා පරාජිත සොල්දාදුවෝ වගේ ගෙදර යනවා මම දැක්‌කා. මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට. ඒ ජයග්‍රහණයේ කතාවත් රටට කියාගෙන තමයි මම ගෙදර යන්නේ… මම විශ්‍රාම ගියේ පස්‌වෙනිදා සඳුදා. මගේ පොත එළිදැක්‌කේ ඊට පස්‌සේ දවසේ, ඒ කියන්නේ අඟහරුවාදා…මම ඉගෙන ගත්තෙ කොළඹ ආනන්ද මහා විද්‍යාලයේදී. මේ පොතේ තියෙන්නේ “මා දුටු දේ සහ අප කළ දේ” ගැන.

හමුදා වහරෙන් කිව්වොත් ඔබගේ එක මෙහෙයුමක්‌ දැන් නිමා වෙනවා. පත්තර භාෂාවෙන් කිව්වොත් ඔබගේ ජීවිතයේ එක පිටුවක්‌ ඉවරයි. මොකක්‌ද ඔබේ ඊළඟ මෙහෙයුම නැත්නම් පිටුව…?

රජයේ රැකියාවක්‌ දුන්නාට මම ඒක භාර ගන්නේ නැහැ. මම මේ රට දාලා වෙන රටකට යන්නෙත් නැහැ. මම ආඩම්බර රට වැසියෙක්‌ විදිහට මේ රටේ ජීවත් වෙනවා…

ඔබ අපට වීරයෙක්‌ වුණාට සමහරුන්ට යුද අපරාධ චෝදනාකරුවෙක්‌. නැත්නම් යුද අපරාධකාරයෙක්‌. සමහර රටවලට ඔබට අඩිය තියන්නවත් බැහැ… මේ ගැන හිතන කොට දුකක්‌ එහෙම දැනෙන්නේ නැද්ද…?

මම පස්‌වෙනි පන්තියට වෙනකං ගියේ පන්නිපිටියේ ධර්මපාල විද්‍යාලයට. මට හතරේ පන්තියේදී ඉගැන්නුවේ සෝමා රණවිර ගුරු මෑණියෝ. එදා ඒ ගුරු මෑණියෝ උගන්වපු, එස්‌. මහින්ද හාමුදුරුවන්ගේ කවි දෙකක්‌ මට හොඳට පාඩම් හිටියා. මගේ ජීවිතේ පාඩම බවටත් මම ඒක පත්කර ගත්තා.

ජාතිය රන් විමනක්‌ වේ
ආගම මිණි පහනක්‌ වේ
එය රැක ගන්නට මෙලොවේ
සමත් වෙතොත් පුත නුඹවේ

අනිත් කවිය තමයි ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර

ඉටුකොට කළයුතු යුතුකම්
ලැබුණත් ලෝකෙන් ගැරහුම්
ඉවසන්නට පුළුවන් නම්
නුඹයි මගේ පුතා උතුම්

Read Full Post »

* ඉඩම් ගත්තේ හෝටල් සංකිර්ණයකට
* ගෙවල්වලට ගිනිතබා මිනිසුන් එළවයි

thrada1පානම කී විට අප සිහියට නැගෙන්නේ ඉතා මනරම් රමණිය සුන්දර බිම්කඩකි. පානම දෙවොළේ අංඇදීම, පානම හරහා ඔක`ද දේවොළට ගොස්‌ පාද යාත්‍රාවෙන් කතරගමට යැම සහ කුමන කුරුළු පාරාදිසය මතකයට නැගෙන නිසාදෝ මෙම ගම්මානය මුළු ලංකාවේම අවධානය දිනා ගන්නේය. මිනිස්‌සු හිතන්නේ පානමත් පානම අවට ගම්වලත් ඇත්තන් වාසනාවන්ත ජීවිත ගත කරන බවය. මේ කතාව පානමට නුදුරු රාගම්වල ගම්මානය ගැනය.

එහෙත් දැනට වසර හයක සිට පානමට ආසන්නයේ පිහිටි රාමගම්වල ගමේ ජනයා ඉඩම් ආරවුලකට මැදිව දිගින් දිගට බළධාරීන්ගේ කෙණහිලිවලට ලක්‌ව ඇත්තේය. ඒ රාගම්වල මෙම සුන්දර ගම්මානයටම ක`දුළක්‌ එක්‌ කරලමිනි. මෙම ප්‍රදේශයේ එක්‌ පසෙකින් සුන්දර වෙරළ තීරයය. අනෙක්‌ පසින් ඇත්තේ කළපුවකි. තවත් පසෙකින් කුඹුරු යාය සහ වන පෙතෙන් වටව ඇති සුන්දරම බිම්කඩක්‌ නිසා ලොකු ලොකු බලවතුන් මෙම ස්‌ථානයේ සංචාරක ව්‍යාපාරයෙන් උපදින මුදලේ කුණු රසයට ඉව කරමින් සිටිති. එබැවින් පානම මිනිස්‌සුන්ට සිදුව ඇත්තේ තමන් පදිංචිව සිටි බිම්කඩද අහිමි වූ සරණාගතයින් වීමටය.

2010 වසරේ ජුනි 17වන දින පානම ඔක`ද දෙවොල හරහා කුමන වන පෙතේ මැදින් හරෝ හරෝ කියමින් බැතිමතුන් පාද චාරිකාවේ යෙදුන සමයයි. එදින රාත්‍රියේ ඔක`ද දේවොලේ සිට මැදියම් රෑ අප නැවත පානම හරහා අම්පාරට එන විට දුටුවේ රාත්‍රියේ කළුවර කපා මහා ගින්නක්‌ ඇවිලෙන අයුරුය. හේන්වලට තැබු ගින්නක්‌ යෑයි සිතා එදා අපි අම්පාරට පැමිණියෙමු. පසු දින ආරංචිවුයේ රාගම්වල පදිංචිව සිටි ජනයාට එදින රාත්‍රියේ කිසියම් පිරිසක්‌ පැමිණ පහරදි නිවස 07 කට ගිනි තබා පළවා හැර තිබෙන බවය.

එය සිදුවුයේ රාජපක්‌ෂ පාලන සමයේය. සුන්දර මුහුදු තීරයකට යාබදව ඇති මෙම ප්‍රදේශයේ කොයි කාගෙත් අවධානයට ලක්‌වු බිම් කඩක්‌ වූයේය. 60 දශකයේ සිට පානම ගම්මානයේ ජනයා මෙම රාගම්වළ ප්‍රදේශයේ පදිංචිව ගොවිතැන් සිදු කරමින් දිවිසරි කර ගත්හ. රාගම්වළ ගමින් පන්නා දැමු ජනයා නැවතත් තම අතීත අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කරන්නට වූහ. දිගින් දිගටම විරෝධය පාමින් උද්ඝෝෂණයන් සිදු කරන්නට වූහ. මේ ආකාරයෙන් තම අයිතීන් වෙනුවෙන් සටන් වැදි ජනයා අවසානයේදී තමන්ගේ ඉඩකඩම්වලට යැම නිසා රජයේ ඉඩම්වලට බලෙන් ඇතුළු වූයේ යෑයි පවසමින් පොතුවිල අධිකරණයේ මෙම ජනයාට එරෙහිව නඩු පවරන ලදී.

දිගින් දිගටම පොතුවිල අධිකරණයේ ඇදී ගිය නඩුවට 2015 වසරේදී තින්දුවක්‌ ලැබුනේය. මෙම ගම්වාසින් මෙම ඉඩම්වලට තම අයිතිය සනාථ වන බලපත්‍ර ආදිය ඉදිරිපත් කළහ. නඩු තීන්දුව ලැබෙන්නේ මෙම ඉඩම්වල පදිංචි වීමට මිනිස්‌සුන්ට අවසර ලබා දෙමිනි. ඊට අමතරව මානව හිමිකම් කොමිසන් සභාවේ නිර්දේශයද හිමිවන්නේ එම ස්‌ථානයේම පදිංචිවීමට මේ මිනිසුන්ට ඉඩකඩ සලසා දෙමිනි.

වර්ෂ 2015 පෙබරවාරි මාසයේදී කැබිනට්‌ මන්ඩලයේ තීන්දු වූයේත් පසුගිය රජයේ සමයේ ඉදිකරන ලද ජත්‍යන්තර තොරතුරු මධ්‍යස්‌ථානයට අදාළ භූමියට අක්‌කර 25 ක්‌ වෙන් කර ඉතිsරි ප්‍රමාණය ජනතාවට ලබා දීමටය. මේ ආකාරයෙන් ලැබිය යුතු සෑම තැනකින්ම මිනිසුන් වෙනුවෙන් තීන්දුව ලැබුණත් රාගම්වෙල අසරණයන්ට මෙම ඉඩමට ඇතුළු වීමට අවසර නොලැබුණි.

පානම්පත්තුව සුරකීමේ සංවිධානයේ ප්‍රධාන සංවිධායක පී. සෝමසිරි මේ ගැන මෙසේ කීවේය.

”මෙම ප්‍රදේශයේ නාවික හමුදාව සතුව අක්‌කර 825 ක්‌ තියෙනවා. ජාත්‍යන්තර තොරතුරු මධ්‍යස්‌ථානය ඉදිකිරීම ස`දහා ගුවන් හමුදාවට තවත් අක්‌කර 25 ක්‌ වෙන්කර තිබෙනවා. ඉතිරි අක්‌කර 365 න් වැවට අක්‌කර 96 ක්‌ද කුඹුරු යායට අක්‌කර 64 ක්‌ද කැළයට අක්‌කර 40 ක්‌ද ගියාම ශාස්‌ත්‍රවෙල සහ රාගම්වෙළ ජනතාවට ලැබෙන්නේ ඉතිරි ටිකයි. මෙම ජනතාවට බලපත්‍ර සහ ප්‍රකාශන ඔප්පු තිබෙනවා. අපේ ජනතාව පදිංචි ස්‌ථානයේ දයා ගමගේ ඇමතිවරයා හෝටල් සංකර්ණයක්‌ හදන්න කටුතු කරනවා. අපි පදිංචි ස්‌ථානය වෙනුවට මාර්ගයේ අනෙක්‌ පස ගල් ගොඩලි සහිත ප්‍රදේශයට ගෙවල් හදන්න මුල්ගල් තියලා තියෙනවා. අපි ඉන්න මුහුදු ප්‍රදේශයෙන් එයාලා හෝටල් ගහන්න අපිව පන්නවා. අපිව ඉඩම්වලින් පන්නලා එතන හෝටල් හදන්න කාටවත් අපි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. හෝටල් හදලා ආර්ථිකය දියුණු වෙනවට අපි කැමතියි. හැබැයි එම හෝටල් හදන්න දිය යුත්තේ ජනතාවටයි. ඒ ස`දහා ජනතාවට සහයෝගය ලැබිය යුතුයි.

ඒ වෙනුවට අපිව පන්නලා බලපුළුවන්කාරයන්ට හෝටල් හදන්න අපි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. එදා වේල බොහෝම අමාරුවෙන් දිවිය සරි කරගන්නා මෙම ජනතාවට මෙම ඉඩම් වලට නැවත ඒමට ඉඩ නොලැබුන නිසා පසුගියාද අපි බලයෙන් එම ඉඩම් වල පදිංචි වුවා. කුමන හේතුවක්‌ නිසාවත් අපි මෙම ඉඩම් අත් හරින්නෙ නෑ..” පි. සෝමසිරි පවසා සිටියේය.

පානම්පත්තුව සුරකීමේ සංවිධානයේ සභාපති පානම ශ්‍රී සංඝරතන නාහිමියන් මේ සම්බන්ධව කීවේ මෙවැනි අදහසකි .

”පානම ගැටළුව සම්බන්ධව පොතුවිල උසාවියෙන් නඩු තීන්දු දෙකක්‌ ලැබිලා තියෙනවා. නමුත් ප්‍රාදේශීය ලේකම් මිනුම් කටයුතු කරලා මිනිස්‌සු පදිංචි කරන්න තවමත් කටයුතු කලේ නැහැ. දයා ගමගේ ඇමතිවරයා මේ ආයෝජන කළාපයක්‌ කරන්න දිසාපතිවරයාටයි ප්‍රාදේශීය ලේකම්ට බලපෑම් කරනවා. ජනාධිපතිවරයා මෙය වහාම දෙන්න කියලා නියෝග කරලා තිබුණත් මෙම ජනයාට තවමත් ඉඩම් ලැබුනේ නැහැ. එම නිසා මෙම ගම්මානයේ පවුල් 35ක්‌ විතර නතර වෙලා ඉන්නවා. මෙතන ව්‍යාපෘති නොවෙයි මිනිසුන්ට ඉන්න ඉඩ දෙන්න. මෙම ගම්වාසීන්ගේ අයිතිය වෙනුවෙන් ඉදිරියේදී නිරන්තරයෙන් කටයුතු කරනවා…” පානම ශ්‍රී සංඝරතන නායක හිමියන් ‘දිවයින’ට අදහස්‌ දක්‌වමින් කීහ.

පානම ඉඩම් ගැටළුව සම්න්ධව මැදිහත්ව ක්‍රියා කරන උතුරු සහ නැගෙනහිර සිංහල සංවිධානයේ සභාපති සේනාපතියේ ආනන්ද හිමියන් මෙසේ පවසා සිටියහ.

”එදා 1818 ඌව වෙල්ලස්‌ස කැරැල්ල නිසා පැමිණි ජනයාගෙන් සැදුම්ලත් පිරිසක්‌ තමයි පානම රාගම්වෙල පදිංචිව සිටින්නේ. නිවාස ගිනි බත් කරමින් ඉතා කුරිරු ලෙස පන්නා දැමු මෙම ජන කොටස වෙනුවෙන් අපි පසුගිය අප්‍රේල් මස 07 වන දින සිට කටයුතු කරන්න පටන් ගත්තා. අපි අමාත්‍ය දයා ගමගේ, නියෝජ්‍ය ඇමතිsනි අනෝමා ගමගේ, මහ දිසාපති තුසිත වනගසිංහ, නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිතුමා ඇතුළු දේශපාලන අධිකාරියේ සහ රාජ්‍ය නිළධාරි මහත්ම මහත්මීන් සමග අම්පාර කච්ෙච්රියේදී සාකච්ජාවක්‌ කරනු ලැබුවා. එහිදි දේශපාලන අධිකාරිය රටේ ආයෝජනය ස`දහා මෙම භුමිය භාවිතා කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බවත් මෙම භුමියේ පදිංචි ජනයා වෙනත් ස්‌ථානයකට පදිංචි කරවන බවත් පැවසුවා.”

”නමුත් තමන් ජීවත්වන පරිසරයෙන් ඇත් කරලා වෙනත් ප්‍රදේශයට පදිංචි කරන්න යැමෙන් එම ජනතාවගේ ජීවත්වීමේ ආර්ථික වැඩ පිලිවෙළ තර්ජනයට ලක්‌ වෙනවා. තමන්ට හිමිව තිබු අක්‌කර දෙක තුනක ඉඩම් අහිමිව යැමෙන් මොවුන්ගේ අර්ථිකය මුළුමනින්ම බි`ද වැටෙනවා. මේ රටේ ජනතාවගෙන් ජීවත්වීමේ අයිතිය උදුරා ගැනීමද යහපාලනේ කියන්නේ. මේ රටේ අධිකරණ වලින් ලබා දුන් නඩු තීන්දු දෙකක්‌ උල්ලංඝනය කරමින් වත්මන් පාලකයන් කටයුතු කරනවා. උතුරු නැගෙනහිර සිංහල සංවිධානය රාගම්වෙල මිනිස්‌සු මේ අරගලය දිනන තුරු දිවි හිමියෙන් කටයුතු කරනවා” යෑයිද කීහ.

පොතුවිල අධිකරනයෙන් දුන් නඩු තීන්දු දෙක අනුව මෙම ජනයාට තමන් සිටි ඉඩම්වල පදිංචිවීමට අවසර ලැබුණි. නමුත් තවමත් රාගම්වෙල ගමේ තමන් සිටි ඉඩම්වලට පදිංචිවීමට බළධාරින් ගම් වැසියන්ට අවසර දි නොමැත. අධිකරණ තින්දුව දෙමළෙන් ඇති බව පවසමින් මෙහි මොනවා තියෙනවාද කියා දන්නේ නැතැයි පවසමින් ඇතැම් නිළධාරීහු හිමින් සිරුවෙන් ඇ`ග බේරා ගනිති. අවසානයේ ස්‌වකීය උරුමය අනුව රාගම්වෙල ගමේ පදිංචි වූවන් පන්නා දැමිමට විවිධ උපක්‍රම යොදමින් සිටිති. නමුත් ඒ සියලුදේට නොසැලී මුහුණ දෙන ගම් වැස්‌සෝ උද්ඝෝෂණ අරගල කරමින් තම අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කරමින් සිටිති.

රාජපක්‌ෂ සමයේ පන්නා දමන ලද රාගම්වෙළ ජනයාගෙන් ඉඩම් අයිතිsය ලබා දෙන බවටද එදා යහපාලන ලොක්‌කෝ පාරම්බෑහ. යහපාලනේ යේ සො`දුරු ජනතා සිහින පානම වෙරළේ හෙලුවෙන් ඇවිදිමින් සිටී. අධිකරණ තීන්දු පයිසයකට මායිම් නොකරන ඇමතිවරයෙක්‌ ස්‌වකීය බිරි`ද සමග මිනිස්‌සුන්ගේ ජීවිත කුඩුපට්‌ටම් කර හෝටල් හදමින් සිටිති.

අම්පාරේ දිඝවාපියේ නොරච්චෝලේ නිවාස 500 ක්‌ ස`දහා ලබා දුන් අධිකරණ තීන්දුව පයිසයකට මායිම් වී නැත. පානම රාගම්වෙල ඉඩම් සදහා ලබා දුන් අධිකරණ තීන්දු වලට සිදුවූයේ මෙයය. නීතියේ ආධිපත්‍ය ඇත්තේ අහවල් තැනදැයි දැන් අපට අසන්නට සිතේ. ඒ සමගම අම්පාර පැත්තෙන් රටට වැදගත් පණිවුඩයක්‌ රැගෙන ඇවිත් ඇත. එනම් දේශපාලන තුප්පහිකම් වලට ජාති ආගම් භේද නොමැති බවය.

සදාචාරය හෝ නීතිය වැදගත් නොවන බවය.

Read Full Post »

මඩකලපුව දිස්‌ත්‍රික්‌කයට අයත් එරාවුර් නගරයේ සිsංහල පදිංචිකරුවන් අදට ඉතිරිව සිsටින්නේ දෙදෙනෙකු පමණි. ඒ එදා සිටි එක්‌දහස්‌ පන්සියයකට අධික සිංහල ජනයා අතරිනි. මොවුන් දෙපළ හැර අනෙක්‌ සියලුම සිංහල මිනිස්‌සු යුද්ධයේ කෲරත්වය හමුවේ සබ්බ සකලමනාව අත්හැර ජීවිතය පමණක්‌ රැගෙන එරාවුර්වලින් පලා ගියෝය. දැනට ඉතිරිව සිටින මේ දෙදෙනා ද පන්නා දමන්නට ජාතිවාදීන් මේ වන විට කළ හැකි උපරිම උත්සාහයන් සිදු කරමින් සිටිති.

n1-2මිනී මරාගන්නා යුදධය නිමාවට පත්ව ඇත. දැන් ඉඩම් අත්පත් කරගන්නා යුද්ධයක්‌ උතුරු නැගෙනහිර පළාත්හි ඇති වී තිබේ. දෙමළ ජනයාගේ ඉඩම් යෑයි පවසමින් සම්බන්ධන් ප්‍රමුඛ ටී.එන්.ඒ. දේශපාලකයන් යුද හමුදා ක`දවුරුවලටද බලෙන් ඇතුළු වෙමින් සිටිති. පෙඩරල් ගැන කථා කරති. දෙමළ ජනයා පිළිබ`ද ඔවුන් දිගින් දිගටම හ`ඩ නගති. නමුත් නැගෙනහිර අවත්න්වූ සිංහලයෝ හ`ඩක්‌ නොමැතිව විතැන්ව සිටිති.මේ රටේ ඔවුන් ගැන එක වචනයක්‌ කථා කිරීමට කිසිම මැති ඇමැත්තෙක්‌ නැත. ඔවුන්ට අනුව එසේ කතාකිරීම වාර්ගික සහජීවනයට බාධා පැමිණවීමකි.

මඩකලපුව දිස්‌ත්‍රික්‌කයට අයත් එරාවුර් නගරයේ සිsංහල පදිංචිකරුවන් අදට ඉතිරිව සිsටින්නේ දෙදෙනෙකු පමණි. ඒ එදා සිටි එක්‌දහස්‌ පන්සියයකට අධික සිංහල ජනයා අතරිනි. මොවුන් දෙපළ හැර අනෙක්‌ සියලුම සිංහල මිනිස්‌සු යුද්ධයේ කෲරත්වය හමුවේ සබ්බ සකලමනාව අත්හැර ජීවිතය පමණක්‌ රැගෙන එරාවුර්වලින් පලා ගියෝය. දැනට ඉතිරිව සිටින මේ දෙදෙනා ද පන්නා දමන්නට ජාතිවාදීන් මේ වන විට කළ හැකි උපරිම උත්සාහයන් සිදු කරමින් සිටිති.

n1-1වර්ෂ 1948 වන විට වෙළෝදාමට පැමිණි සිංහලයින්ගෙන් එරාවුර් නගරය පිරී ගියේය. ඒරාවුර් නගර මධ්‍යයේ තිබුණු පොදු වෙළ`ද පොළ නැගෙනහිර පළාතේම ප්‍රමුඛ වෙළෝද මධ්‍යස්‌ථානය විය. එහි කඩවල් 72 ක්‌ තිබිණි. ඒ අතර සිංහල ජනයාට අයත් කඩවල් 52 ක්‌ විය. 19 ක්‌ මුස්‌ලිම් ජනයාටත් 01 දෙමළ අයෙකුටත් අයත් විය. යාපනය, මහනුවර, ත්‍රිකුණාමලය, කල්මුණ, කාත්තන්කුඩි, මඩකලපුව, වැලිකන්ද ආදි හතර දිග් භාගයෙන් මෙහි පැමිණි වෙළ`දුන් දෙහි දොඩම්, මා`ඵ, කෙසෙල් ආදී වෙළෝද ද්‍රව්‍ය රැගෙන ගියහ. මේ ආකාරයෙන් එකල සිටම ඒරාවුර් හි පදිංචිව සිටි සිංහල ජනයා සක්‍රීය ලෙස වෙළෝදාමෙහි යෙදෙන්ට වුහ. එරාවුර් තරුණ බෞද්ධ සංගමය වර්ෂ 1960 ආරම්භ විය. වර්ෂ 1963 දී නැගෙනහිර බුදුරැස්‌ නමින් වෙසක්‌ උත්සවයක්‌ද ඔවුහු සංවිධානය කළහ. සිංහල සිසු දරුවන්ට ඉගෙනීම ස`දහා දුම්රිය පොළ අසල සිංහල පාසලක්‌ද ආරම්භ විණි. මේ ආකාරයෙන් සිංහල දෙමළ මුස්‌ලිම් ජනයා ඉතා සාමකාමීව එරාවුර් නගරයේ කල්ගත කළහ.

එරාවුර් නගරයේ සිංහල පවුල් පන්සියයකට ආසන්න ගණනක්‌ උන්හ. එක්‌දහස්‌ පන්සියයට වැඩි සිංහල ජනකායක්‌ එකල්හි එරාවුර්හි වූහයි පැවසිනි. කොටි ත්‍රස්‌ත්‍රවාදීන්ට මෙම සිංහල මිනිසුන් වහ කදුරු විය. එරාවුර් සිංහලයන්ගෙන් තොර කාලපයක්‌ බවට පත්කිරීම එල්.ටී.ටී.ඊ. අභිලාෂය විය. එය වෙනුවෙන් කැපවුණු ජාතිවාදී ද්‍රවිඩ රාජ්‍ය නිලධාරි පිරිසක්‌ද වූහ.

වර්ෂ 1983 උදාවිය. එරාවුර්වලට නුදුරින් කෝපාවෙලි තිඹිරිගස්‌තැන්නේ සිංහල ගම්මානයක්‌ සහ කීර්ති ශ්‍රී මේඝවර්ණ විහාරස්‌ථානයද තිබුණි. එම ගම්මානයට යන මාර්ගය හරස්‌ කරමින් කෝපාවෙලි වැව සාදන්නට ජාතිවාදීහු කටයුතු කළහ. තිඹිරිගස්‌තැන්න ගම්මානයම ජලයෙන් යටව ගියේය. වර්ෂ 1984 වසරේදී තම ඔප්පු සහිත ඉඩ කඩම් අත්හැර ගිය මෙම ජනයා ඉන් පසුව තමන්ට අහිමිවු ඉඩකඩම් වෙනුවට විකල්ප ඉඩම් ඉල්ලා හ`ඩ නගන්නට වූහ. ඉඩම් අහිමිව අදට වසර 32 කි. කෝපාවෙලි අවතැන් සිංහල ජනතාවට අදටත් විකල්ප ඉඩම් ලැබී නොමැත.

එවකට මහවැලි ඇමතිවරයාව සිටි මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ඇමතිවරයාගෙන් මෙම ජනයා දිගිsන් දිගටම ඉල්ලීමක්‌ කර තිබිණි. එහෙත් විකල්ප ඉඩම් නොලැබුණි. එදා පටන් රාජපක්‌ෂ ආණ්‌ඩුවෙන්ද යහපාලනයේ මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ ආණ්‌ඩුවෙන්ද මොවුන් කළ ඉල්ලීම් ඒ ආණ්‌ඩුවලට ඇසුනේ නැත. මේ අවතැන් මිනිසුන්ට මේ මොහොතේත් සිදුවන සාධාරණයක්‌ නැත.

එරාවුර් පුළිමතලාව විහරස්‌ථානයේ වැඩ සිටි හික්‌කඩුවේ සුමනසිරි හිමි වර්ෂ 1986 දී කොටින් විසින් ඝාතනය කරන ලදී. මහාබාගේ සුමනසිරි හිමි වැඩ වාසය කළ සිප්පිමඩුව විහරස්‌ථානයේ බෝධීන් වහන්සේ කපා විනාශ කරමින් එම පුජා භුමියද ගිනි තබා විනාශ කරන්නට ත්‍රස්‌තවාදීහු කටයුතු කළහ. කැළණියේ අනුරුද්ධ හිමි වැඩවාසය කළ කොස්‌ගොල්ල විහරස්‌ථානයද ගිනිතබා විනාශ කෙරි. අනතුරුව එම ගම්මානයම පා`ඵවට ගියේය. මේ අකාරයෙන් ටිකෙන් ටික මඩකලපුවේ සිංහල ජනයා පැන්නීමේ කොටි මෙහයුම ආරම්භ විය. එදත් ඔවුන් වෙනුවෙන් හ`ඩක්‌ නොවුණි. මේ මිනිස්‌සු අන්ත අසරණ වූහ.

එරාවුර් සිංහල විදුහල කොටින් විසින් විනාශ කෙරිණි. අකුරක්‌ ඉගෙන ගැනීමට සිංහල දරුවන්ට තිබු අවස්‌ථාව ඉන් ඇහිරී ගයේය. පසු කාලයේ එම භුමියේ ජල ටැංකියක්‌ ඉදිකරන ලදී.

වර්ෂ 1987 දී කොටි එරාවුර් සිංහල ගම්මානයට මහා විපත්තියක්‌ ගෙනාවේය. කොටියන්ගේ මන්නා පිහි වලට වැදි පෙත්තෙන් පෙත්ත කැපි සිංහල මිනිස්‌සු එකා මත එකා වැටෙමින් මිය ගියහ. ගිනි අවියෙන් නිරායුද සිංහල මිනිස්‌සුන්ගේ සිරුරු පෙනෙර මෙන් සිදුරුව ගියේය. එරාවුර් මහා පොළොව ලෙයින් තෙත්ව ගියේය. එක්‌ නිවසක්‌ තුළ සිටි 09 දෙනෙකු මරා දැමිණි. තවත් නිවසක නව දෙනෙකු පෙත්තන් පෙත්ත කැපී මැරිනි. දකින දකින සිංහලයාව කැති ගෑවිනි. එරාවුර් වැලි පොළොවේ 50 කට අධික සිංහලයින් පිරිසකගේ මරණීය අෙ`දාaනා සහිත ලෙයින් තෙත්ව ගියේය. සෙසු සිංහල ජනයා මාස තුන හමාරක කාලයක්‌ එරාවුර් අනාථ ක`දවුරක සිටියහ.

ඒ අවධිය ආරක්‌ෂක අංශයට සහ පොලිසියටද විටින් විට ප්‍රහාර එල්ලවන කාලයකි. සිවිල් ජනතාවගේ ආරක්‌ෂාව තහවුරුවන බවට සහතිකයක්‌ නොතිබිණි. එකම විකල්පය ජීවිතය පමණක්‌ බේරාගෙන උපන් බිම හැර යැමය. මේ සිංහල මිනිස්‌සු අතට පත් දේ රැගෙන සිය ගම් බිම් හැර දකුණේ රක්‌ෂිත ස්‌ථාන සොයා ගියහ.

වර්ෂ 2009 දී යුද්ධය නිමා විය. එරාවුර් සිංහල මිනිස්‌සු නැවත තම ගම් බිම් සොයා පැමිණියේ බලාපොරොත්තු සහිතවය. පෙරදා මෙන් නිදහසේ වෙළහෙළඳාම් කර තම දිවි පෙවෙත සරු කරගැනීමේ බලාපොරොත්තුව වෙනුවෙන් ඔවුන් ඔවුන් දශක තුනක්‌ අනුන්ගේ අගුපිල්වල දුක්‌ වි`ද තිබිණි.

මෙතැන් සිට අපට මේ කථාව කියන්නේ මේ වන විට තම දියණිය සමගින් දහසක්‌වූ බාධක මැද වි`දගෙන වෙළෝදාම් කරමින් එරාවුර් වල ජීවත්වන එකම සිංහලේ පවුලේ මව වන මැගිලින් වල්ගම මාතාවය.

zzමම 1964 තමයි ඒරාවුර් වලට ආවේ. අපේ ළමයි ගියේ එරාවුර් සිංහල මහා විද්‍යාලයට. ගුරුවරු ගොඩක්‌ ඒ කාලේ එහි වැඩ කළා. දිගින් දිගටම කොටි කරදර සිදුවුණා. ගමේ අයත් කපලා කොටලා වෙඩි තියලා මරලා දැම්මා. මගේ පුතෙකුත් වෙඩි තියලා කොටින් මැරුවා. අපේ කඩවල් 52 ක්‌ තිබ්බා. අපි ආයි එද්දී එතන කඩ කාමර 48 ක්‌ හදලා මුස්‌ලිම් අයට දීලා. අපේ තිබ්බ කඩ කාමර අපිට ලබුනේ නැහැ. අපි එරාවුර්වලට ආවම දැන් අපිට ඉන්න තැනක්‌ නැහැ. අපි ඉස්‌සර කඩ කුළි ගෙව්ව ශත පහේ රිසිට්‌ පවා අපේ ළ`ග තිබෙනවා.

ඉතිං අපිට යන්න තැනක්‌ නැති නිසා අපි 87 ඔක්‌තොම්බර් 05 වනදා පවුල් 43 ක්‌ බලෙන් පදිංචි වුණා. එදා පටන් අපිට මෙහි කිsසිම පහසුකමක්‌ තිබ්බේ නැහැ. අපි බලෙන් පදිංචි වුණා කියලා අපිට විරුද්ධව උසාවියේ නඩු දැම්මා. අපි දැන් අවුරුදු හතක ඉ`දන් අපේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් නඩු කියනවා. කිසිම පහසුකමක්‌ හව් හරණක්‌ නැති නිසා අනෙක්‌ අය යන්න ගියා. මමයි දුවයි බොහොම අපහසුවෙන් මේ කඩ කාමරයට වෙලා යන්තමට වෙළ`දාමක්‌ කරලා ජිවිතයේ ගැට ගහගන්නවා.ZZ

ඒ කාලෙ මගේ ඉඩමක්‌ තිබුණා එරාවුර් වල. යුද්ධය නිසා එය අත් හැරලා ගියේ. මගේ නමටයි ඔප්පුව තියෙන්නේ. මගේ ඉඩම මේ වෙනවිට බලෙන් අල්ලගෙන හොර ඔප්පු හදාගෙන තියෙනවා. මෙහේ අපි වෙනුවෙන් කථා කරන්න සිංහල නිsතිඥයෝ නැති එක හරිම ගැට`ඵවක්‌ වෙලා තියෙන්නේ. ඒ නිසා අපිට සාධාරණයක්‌ ඉටු කරලා දෙන්න. අපේ කම වෙනුවෙන් අපි සටන් කරද්දි අපි වෙනුවෙන් කථා කරන්න යම්කිසි නිතිඥ සංගමයක්‌ හෝ මැදිහත් වෙනවා නම් එය අපිට විශාල සහනයක්‌.Z ඇය පවසා සිටියාය.

මැගිලින් වල්ගම මාතාවගේ දියණිය ඩබ්ලියු. එල්. අනෝමාය. ඇය පැවසු කතාව මෙසේය.

zzඅපි රෑට ඉන්නේ ලාම්පු එළියෙන්. නඩුවක්‌ තියෙනවා කියලා අපිට විදුලි බල මණ්‌ඩලයෙන් විදුලිය ලබා දෙන්නේ නැහැ. විදුලි බල මණ්‌ඩලයට ගියාම කියනවා නගර සභාවට යන්න කිsයලා. එහෙට ගියාමත් අපිට විදුලිය ලබා දෙන්න කටයුතු කරන්නේ නැහැ. මේ පැත්තේ ගොඩක්‌ අය කොකු ගහලා විදුලිය ගන්නවා. ඒවාට විදුලි බල මණ්‌ඩලය කිසි දෙයක්‌ කරන්නේ නැහැ. අපි බැරිම තැන තවත් අයෙකුයි අපියි කොක්‌කක්‌ ගහලා විදුලිය ගත්තා කියාලා අපිව උසාවි දාලා රුපියල් 18,000 ගානේ අපි දෙගොල්ලට රුපියල් 36,000 ක දඩයක්‌ ගැසුවා. අපි කළේ වැරද්දක්‌ නමුත් ඇයි අපිට විතරක්‌ නීනිය ක්‍රියාත්මක වන්නේ. කොකු ගහලා විදුලිය ගන්න මුස්‌ලිම් අයව අත් අඩංගුවට ගන්නේ නැහැ. සිංහල අපිට තමයි මේ හැම නීතියක්‌ම බලපාල තියෙන්නේ. පාඨලි චම්පික ඇමතිතුමා විදුලිබල ඇමති වෙලා ඉන්න කාලේ අපි දිගින් දිගටම ඉල්ලීම් කළා. එතුමා අපිට විදුලිය ලබා දෙන ලෙස නියෝග කළත් අපිට තාමත් විදුලිය නැහැ. මේ කඩ කාමර වල වහලය කැඩිලා නිකන් දිරල යනවා. අපිට බොහෝම අමාරුවෙන් ජීවත් වෙන්නේ. අපිව මෙහෙන් පන්නන්න පුදුම උත්සාහයක්‌ ගන්නේ. අපි මෙහෙන් ගියොත් එරාවුර්වල සිංහල පදිංචිය නැත්තටම නැති වෙනවා.ZZ අනෝමා පවසන්නීය.

බැලු බැලු අත සහනයක්‌ නොමැති කල අනෝමා තම මව සමගින් එdරාවුර්හි සිංහල අයිතිය වෙනුවෙන් හුදකලා සටනක නිරත වෙමින් සිsටින්නීය. නමුත් මේ රටේ නිවට පාලකයින්ට මේ දිරිය ගැහැණු දෙදෙනා වෙනුවෙන් සාධාරණයක්‌ කරන්නට කශේරුකාවක්‌ නැත.

අපි එරාවුර් මාර්ගයේ ගමන් කරමින් සිටියෙමු. දකින දකින අත ඇත්තේ අනවසර විදුලි රැහැන්ය. එරාවුර් විදුලිය බල කාර්යාලය නුදුරෙනි. එහි නිලධාරීහු නිරන්තරව මේ මග ඔස්‌සේ යති. එති. එහෙත් ඔවුන් වරද දකින්නේ වාර්ගික දෘෂ්ටියකිනි.

එරාවුර් සිංහල ජනයා වෙනුවෙන් සාධාරණයක්‌ ඉටු කරගන්නට අදටත් මහත් වෙහෙසක්‌ ගන්නා එරාවුර් සරණාගත සුභ සාධක සංගමයේ සභාපති ඇල්මිස්‌ වල්ගම අපට කතා කළේය.

මම අවුරුදු 50 ක්‌ පමණ ජිවත් වුණේ ඒරාවුර්වල. අපේ බාප්පා 1895 තමයි මඩකලපුවට ආවේ. බාප්පත් එක්‌ක ආපු අය එකතුවෙලා ගහක්‌ යට ඉ`දන් වෙළ`දාම් කරන් ගිහින් තියනවා. ඔය අතරෙ 1940 දශකයේදී මාර්කට්‌ එක හදලා දීලා තියනවා. 87 කලබලෙ කාලේ අපි මෙව්වා දාලා ගියා. කෝපාවෙලි වැව හදපු වෙලේ මගේ අස්‌වැන්වන නෙළන්න තිබ්බ කුඹුරු අක්‌කර 25 ක්‌ වැවට යට උණා. කොටි මගේ කෝපාවෙලි තිබ්බ කඩය ගිනි තිබ්බා. පස්‌සේ එරාවුර් කඩය ගිනිs තිබ්බා. මගේ ට්‍රැක්‌ටරය ගිනි තිබ්බා. මගේ ගෙදර ගිsනි තිබ්බා. මට කෝටි එකහමාරක අලාභයක්‌ සිදු වුනා. ඒවායේ අදාල තක්‌සේරු වාර්තා මගේ ළ`ග තියෙනවා. නමුත් මට 2006 දී ලැබුණෙ රුපියල් 99970 ක වන්දියක්‌. අපි ඉල්ලා සිටින්නේ මා ඇතුලු සියලු දෙනාට සාධාරණ වන්දියක්‌ ලබා දෙන්න කියලා. උතුරු නැගෙනහිර අවතැන්වු ජනයාට නිවාස 65000 ක්‌ හදනවා. එකෙන් ගෙවල් 70 ක්‌ වත් මේ එරාවුර් සිංහල ජනයාට ලබා දෙන්න බලධාරින් කටයුතු කරන්නේ නැහැ. යහපාලන ආණ්‌ඩුවටත් දිගින් දිගටම ලියුම් ලීවා. අවුරුද්දයි මාස කිහිපයක්‌ ගෙවිලා ගියා. තාමත් අපිට වෙච්ච සෙතක්‌ නැහැ. අපි පදිංචි වෙන්න කැමතියි අපේ කඩ නැවත්ත ලැබෙනවා නම්. එහෙම නැත්නම් අපි සියල්ලටම සිදුවු හානිය වෙනුවෙන් වන්දි ලබා දෙන්න කියලා අපි ඉල්ලා සිටිනවා. අපිට සිදු වු හානි පිsළිබ`ද තොරතුරු පාර්ලිමේන්තුවේ හැන්සාඩ් ගත වෙලාත් තියෙනවා.” ඔහු පැවසුවේය.

මේ වන විට ආරවුලට ලක්‌ව ඇති වෙළෝද සංකීර්ණයේ එකේ කොටසක මුස්‌ලිම් අය වෙළෙඳාම් කරති. ඉතිරි ගොඩනැගිලි සියල්ලම මේ වන විට වහලය කැඩී විනාශව ගොස්‌ මහා කැලැවට යට වෙමින් තිබේ. මේ ආකාරයෙන් මහා සම්පතක්‌ නිකරුනේ විනාශ වීමට ඉඩදීම කවර ආකාරයකින් වත් යුක්‌ති යුක්‌ත නොවේ. මේ කඩ නැවත ඉදිවේ නම් එහි අයිතිය සිංහල හිමි කරුවන් වෙත යැමට ඉඩක්‌ තිබේ. කඩ කාමර මෙසේ දිරාපත්ව විනාශ වෙනන්ට හැරීමේ අරමුණ සිංහලයන් තුරන් කිරීමට ඇති අවශ්‍යතාවය බව පෙනේ.

අනතුරුව අපට සුපුරුදු පරිදිම මේ ගැටලුව ගැන අහන්නට සිදුවන්නේ මඩකලපුව මංගලාරාමාධිපති අම්පිටියේ සුමනරතන හිමියන්ගෙන්ය. උන් වහන්සේ මෙසේ අදහස්‌ දැක්‌වූහ.

මේ රටේ පාලකයිනගේ කටයුතු ගැන කියන්නත් විළි ලැ-ජයි. උතුරු නැගෙනහිර සිංහල ජනයාගේ ගැටලුවලට විස`දුමක්‌ දෙන්න මේ රටේ පාලකයින්ට උවමනාවක්‌ නැහැ. ඒරාවුර් කියන්නේ සිංහලයින් අති විශාල පිරිසක්‌ ජීවත් වුණු වෙළහෙළදාම් කළ ඉතා සශ්‍රීක ප්‍රදේශයක්‌. නමුත් අද එරාවුර් සිංහල ජනයා අන්ත අසරණයි. අද ඉඩ කඩම් අත් හැර ගිය අයට ජීවත් වෙන්න විදිහක්‌ නැහැ. ඉන්න ඉඩකඩම් නැහැ. කොටින් විසින් විනාශ කළ දේපළ වලට නිසි වන්දි දීමක්‌ තවමත් නැහැ. අද උතුරු නැගෙනහිර සිංහලයා මෙවැනි ප්‍රදේශවල නඩු කියන්න ගියාම අන්ත අසරණ වෙනවා. නඩු අහන්නෙත් මුස්‌ලිම් දෙමළ අය. පෙරකදොරුවොත් මුස්‌ලිම් දෙමළ අය. ඒ නිසා භාෂාව දැඩිසේ හරස්‌වනවා. එම නිසා මෙම අසරණ ජනයා වෙනුවෙන් කථා කරන්න ලංකාවේ තිබෙන නීති සංවිධාන ඉදිරිපත් වෙනවා නම් ඉතා සහනයක්‌. නිසි ආකාරයෙන් එතකොට මෙම නඩු අධිකරණයේදී කථා කරන්න පුළුවන්. නැතිනම් වෙන්නේ නිකම් පෙරකදෝරුවන්ට මුදල් වියදම් කරලා නිකරුනේ නඩුව අව නඩුවක්‌ වනකම් වෙනකම් බලා ගෙන ඉන්න. අපේ මෙම ගැටලු විස`දන්න මේ පිළිබ`ද අවබෝධයක්‌ තියෙන නිළධාරීන් කිහිප දෙනෙක්‌ පත් කරන්න රජය කටයුතු කළ යුතුයි. නමුත් එවැනි දෙයක්‌ කරන්න කිසිම වුවමනාවක්‌ නැහැ.”

මේ එරාවුර් සිංහල ජනයා වෙනුවෙන් සටන් වදින, දැන් ජීවිතයේ සැ`දෑ සමයේ සිටින ඇල්මිස්‌ වල්ගම ලියු කවියකි.

දරුවන් හය දෙනෙක්‌ ඇති දැඩි කළ තරුණ
මම දැන් නාකියෙකි ලෙඩ ගාණක්‌ තිබෙන
රජයෙන් ලැබෙන විට දේපොළ වල සහන
මිහිදන් කරපු තැන බ`දිනට හැක සොහොන

Read Full Post »

කොටින් දනගැස්‌සූ යුද කතාවේ හෙළි නොවූ කොටසක්‌..
5-1

ප්‍රභාකරන්ට එරෙහි යුද්ධය මුළුමනින්ම වෙනස්‌ කළේ 2000 වසරේදී ශ්‍රී ලංකා රජය රහසිගතව මෙරටට ගෙන්වූ මල්ටි බැරල් රොකට්‌ විදින යන්ත්‍ර සහ පොළව දෙදරන ග්‍රාඩ් රොකට්‌ය.

බ්‍රිතාන්‍ය, ප්‍රංශය, ජර්මනිය, නෝර්වේ, ඇමරිකාව, කැනඩාව සහ ඉන්දියාව පවා මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර ශ්‍රී ලංකාවට ගෙන්වන බව දැන සිටියේ නැත. 40000 ක ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට සුදු කොඩි ඔසවා යටත් වන ලෙස ප්‍රභාකරන් නියෝග කරද්දී මෙරට ආරක්‍ෂක බලධාරීන් දැඩි අසරණ තත්ත්වයට පත්වූහ. මේ අවස්‌ථාවේ හමුදාව බේරා ගැනීමට නම් මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර ගෙන ආ යුතු යෑයි එදා අපි නියෝජ්‍ය ආරක්‍ෂක ඇමැතිව සිටි අනුරුද්ධ රත්වත්තේ වෙත කියා සිටියෙමු. ඒ වන විට ශ්‍රී ලංකා හමුදාව දැඩි අසරණ තත්ත්වයට පත්ව සිටියේය. යාපනයේ හමුදාව ඉවත් කර ගත යුතු බවට ඇතැම් හමුදා ප්‍රධානීන් රජයට යෝජනා පවා ඉදිරිපත් කර තිබුණේය. 2000 වසරේ ජංගම දුරකථන නොතිබූ නිසා ප්‍රභාකරන් විසින් යාපනය අල්ලා ගැනීමේ පුවත ලැබෙනතුරු විදේශ වාර්තාකරුවෝ කොළඹ තරු හෝටල්වලට පුන පුනා බලා සිටියහ.

එහෙත් අතිශයින්ම රහසිගත මෙහෙයුමක්‌ දියත් වී තිබුණි. මේ මෙහෙයුම මගින් බලගතු ආයුධයක්‌ මෙරටට ගෙන ඒමට ක්‍රියාත්මක විය. එකී මෙහෙයුමට පෙර ජෙනරාල් රත්වත්තේ එවකට පාකිස්‌තාන් ජනාධිපතිව සිටි පේවේස්‌ මුශාරප් අමතා මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලීමක්‌ කළේය. ශ්‍රී ලංකාව මුහුණපා සිටි අසීරු තත්ත්වය තේරුම් ගත් මුශාරප් එදා පාකිස්‌තාන් හමුදාව භාවිත කළ පැරණි රොකට්‌ යන්ත්‍ර්‍රයක්‌ මෙරටට සැපයීය. යාපනය ටයර් හංදියේ ස්‌ථාන ගත කළ මෙම පැරණි රොකට්‌ යන්ත්‍ර ක්‍රියාත්මක වීම ෙ€දජනක සිද්ධියක්‌ විය. ඉදිරියට යා යුතු රොකට්‌ වෙනුවට පිටුපසින් රොකට්‌ ක්‍රියාත්මක වීමෙන් සෙබළු කීපදෙනෙක්‌ ජීවිතක්‍ෂයට පත්වූහ.

මේ සමයේ චෙක්‌ රාජ්‍යයේ මයිකල් ස්‌මර්ස්‌ නමැති නිලධාරියෙක්‌ ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ පලාලි වෙත ගොස්‌ උතුරේ තත්ත්වය විමර්ශනය කළේය. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව දැඩි අනතුරුදායක තත්ත්වයකට මුහුණපා ඇති බව ඔහුට අවබෝධ විය.විගස චෙක්‌ රාජ්‍යයේ ප්‍රාග් නුවරට ගිය ඔහු අධි බලැති මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රයක්‌ මෙරටට එවීමට ක්‍රියා කළේය. මේ යන්ත්‍රය එවනු ලැබුවේ රුසියානු ඉලුෂින් නමැති දැවැන්ත කුලී ගුවන් යානාවකය. එහෙත් එම ගුවන් යානාව දින හතරක්‌ තිස්‌සේ අතුරුදන් වී තිබුණි.

5-2පසුව වාර්තා වූයේ යානාව අසර්බන්ජානයේ බාකු ගුවන්තොටුපළට ගොඩ බස්‌සා ඇති බවයි. ශ්‍රී ලංකා රජය හා චෙක්‌ රාජ්‍යය මැදිහත්වීමෙන් පසු යානාව නිදහස්‌ කෙරුණි. මෙම යානාව කටුනායක ගුවන්තොටුපළට පැමිණීමෙන් පසු මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රය එළියට ගනු ලැබීය. එහිදී හෙළි වූයේ එම යන්ත්‍රයේ වයර් කපා ඇති බවයි. මෙය විදේශ චරපුරුෂ සේවාවක ක්‍රියාදාමයක්‌ බවට පසුව වාර්තා විය.එහෙත් චෙක්‌ ඉංජිනේරුවන් හා ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා ඉංජිනේරුවන් එක්‌ව පැය 24 ක්‌ තුළ යන්ත්‍රය ප්‍රකෘති තත්ත්වයට පත් කෙරුණි.

මේ අන්දමට බොයින් භාණ්‌ඩ ප්‍රවාහන යානාවක දමා මෙරටට එවූ තවත් මල්ටි බැරල් යන්ත්‍රයක්‌ එක්‌සත් එමීර් රාජ්‍යයේ පුජාරා ගුවන්තොටුපළට ගොඩ බස්‌සා තිබුණි.එම අවස්‌ථාවේදී ශ්‍රී ලංකා රජය මැදිහත්වී යානාව බේරා ගනු ලැබීය. මේ නිසා මයිකල් ස්‌මර්ස්‌ මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර එවීමට තවත් උපක්‍රමයක්‌ භාවිත කළේය. මේ සමයේ ඉන්දියාවද චෙක්‌ රාජ්‍යයේ ටී 72 යුද ටැංකි ඇනවුම් කර තිබිණි.

ඒ අනුව ඒෂියා විෂන් නමැති නැවෙන් ඉන්දියාවට ටී 72 යුද ටැංකි ප්‍රවාහනය කිරීමට කටයුතු යොදා තිබිණි.
මෙම යුද්ධ ටැංකි නැවට ගොඩ බෑමට පෙර නැවේ යට තට්‌ටුවට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර කීපයක්‌ ඇතුළත් කර තිබිණි.

ඒෂියා විෂන් නැවට මුහුදේදී ප්‍රශ්නවලට මුහුණපෑමට සිදුවූයේ නැත. කොළඹ වරායට පැමිණි ඒෂියා විෂන් නැව දැවැන්ත මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර ගොඩබෑමත් සමඟම වරාය සේවකයෝ විස්‌මයට පත්වූහ.
එහෙත් බියකරු මල්ටි බැරල් රොකට්‌ ප්‍රහාරක යන්ත්‍ර මෙරටට ගෙනැවිත් ඇති බවට පොට්‌ටු අම්මාන්ගේ ටොසී චරපුරුෂ සේවාවට වාර්තා වූයේ නැත. ටොසී බුද්ධි සේවාව ලත් මුල්ම පරාජය එය බව ප්‍රභාකරන් පසුව පැවසීය.

5-3

සුදු කොඩි ඔසවා යටත් වීමේ කාල සීමාව දික්‌ කරන්නේ නැතැයි ප්‍රභාකරන් දැනුම් දෙන අවස්‌ථාවේ යෝධ මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රයක්‌ සහ ග්‍රාඩ් රොකට්‌ හතළිහක්‌ යාපනයේ සූදානම්වී තිබුණි.මොහොතකින් එම යන්ත්‍රයෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ කොටි හමුදාව සිටි ප්‍රදේශයට එකවර රොකට්‌ ප්‍රහාර 40 ක්‌ එල්ල විය. සිදුවූයේ කුමක්‌දැයි තේරුම් ගැනීමට ප්‍රභාකරන්ට හා කොටි හමුදා නායකයන්ට නොහැකි විය.

නොකඩවා එල්ල වූ ග්‍රාඩ් රොකට්‌ ප්‍රහාර හමුවේ ප්‍රභාකරන් ප්‍රමුඛ කොටි ත්‍රස්‌තයෝ වන්නියට පැන ගියහ.මේ නිසා යාපනය ඇද වැටෙනු ඇති බවට පුවත අපේක්‍ෂාවෙන් සිටි විදෙස්‌ වාර්තාකරුවෝ දුක්‌මුසු ලෙසින් මෙරටින් පිටව ගියහ.

වන්නියට පැනගිය ප්‍රභාකරන් ඒ වන විටත් ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ ලබාගෙන ඇති බව දැන සිටියේ නැත.ප්‍රභාකරන්ගේ ප්‍රකාශයක්‌ විකාශනය කළ ලන්ඩන් කොටි කාර්යාලය පැවසුවේ බලවත් රටවල් ශ්‍රී ලංකාවට බලගතු ආයුධ සපයා ඇති බවයි.

යාපන අර්ධද්වීපයේ සිටි 40,000 ක හමුදාව බේරා ගැනීම සඳහා මයික්‌ ස්‌මර්ස්‌ නමැති චෙක්‌ නිලධාරියා දියත් කළ රහසිගත මෙහෙයුම එදා හෙළි වූයේ නම් ප්‍රභාකරන් අනිවාර්යයෙන්ම යාපනයට කඩිනමින් ප්‍රහාර එල්ල කරනු නියතය.මයික්‌ ස්‌මර්ස්‌ ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ සපයන බව ඉන්දීය – රෝ බුද්ධි සේවාවට වාර්තා වූයේ නම් එම ක්‍රියාදාමය නතර කිරීමට ඉන්දීය රජයද ක්‍රියා කරනු ඇත.

එහෙත් ස්‌මර්ස්‌ගේa මෙහෙයුම මෙරට ආරක්‍ෂක විශ්ලේෂකයකු යෑයි හඳුන්වා ගන්නා තැනැත්තකුට පවා හෙළි වූයේ නැත. ශ්‍රී ලංකාවට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර කඩිනමින් ලබාදීමේදී අපි ප්‍රශ්න රැසකට මුහුණ පෑවා. අපිට වරායක්‌ නෑ. පෝලන්තයේ වරායේ සිට මල්ටි බැරල් එවීමට ක්‍රියා කළහොත් රහස එළිවෙනවා. ඒ නිසා ප්‍රාග් අගනුවර සිට චෙක්‌ රාජ්‍යයේ ප්‍රාදේශීය ඔස්‌ට්‍රාවා ගුවන්තොටුපළට මල්ටි බැරල් හා ග්‍රාඩ් රොකට්‌ දුම්රියෙන් ප්‍රවාහනය කළා.

එම දුම්රියේ අධි බල පුපුරන ද්‍රව්‍ය ලේබල් ඇලවීමට ක්‍රියා කළා යෑයි ස්‌මර්ස්‌ හෙළි කළේය. ඒ වන විට අපි රුසියානු ඉලුෂින් යානාවක්‌ කුලියට ගෙන තිබුණා. මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රය හා ග්‍රාඩ් රොකට්‌ රැගත් ඉලුෂින් යානාව පැරණි සෝවියට්‌ ප්‍රාන්තයක්‌ වූ අසර්බයිජානයේ බාකු ගුවන්තොටුපළට ගොඩබස්‌සා එහි රඳවා තිබුණේ අසර්බයිජාන් ගුවන් හමුදාවයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාව බේරා ගැනීම සඳහා මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර අත්‍යවශ්‍ය වූ අවස්‌ථාවේ එවකට රුසියානු ජනාධිපතිව සිටි ප්‍රයිස්‌ අසර්බයිජාන් බලධාරීන් අමතා යානාව මුදා හැරීමට සහය විය. මයිකල් ස්‌මර්ස්‌ ඇතුළු කණ්‌ඩායම දෙවැනි වරටත් ඔස්‌ට්‍රාවා ගුවන්තොටුපළේ සිට එවූ මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රය ද රැගත් බොයින් යානාවද අතුරුදන් වී තිබුණි.

මේ බොයින් යානාව එක්‌සත් එමීර් රාජ්‍යය අහසේ එන අවස්‌ථාවේ මිරා- ප්‍රහාරක යානා දෙකක්‌ විසින් වට කිරීම නිසා පුජාරා ගුවන් තොටුපළට ගොඩ බස්‌සා ඇත. එහෙත් එම යානාව ද මුදා හැරීමට එවකට සිටි ශ්‍රී ලංකා රජයට හැකි විය.චෙක්‌ රාජ්‍යය මෙරටට මල්ටි බැරල් සැපයූවේ අතිශයින්ම දුෂ්කර වූ තත්ත්වයක්‌ මතය. මේ බලගතු අවි ශ්‍රී ලංකාවට සැපයීම ව්‍යර්ථ කිරීමට චෙක්‌ ආරක්‍ෂක ඇමැති ඩේවිඩ් නියෝග කළත් චෙක්‌ පාර්ලිමේන්තුව ඊට ඉඩ දුන්නේය.

5-4

ඒ වන විට ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට තිබුණේ මි. මී. 122 මි. මී. 152 වැනි කාලතුවක්‌කු බතරොයි පමණකි.
මල්ටි බැරල් රොකට්‌ මෙරටට ගත යුතු යෑයි හමුදා බලධාරීන් වෙත යෝජනා වූ අවස්‌ථාවේ එක්‌ බ්‍රිගේඩියර්වරයෙක්‌ ඊට මුළුමනින්ම එරෙහි විය. මල්ටි බැරල් වලින් හමුදාවට වැඩක්‌ නැහැ යෑයි හෙතෙම කියා සිටියේය.

එසේ වුවත් චෙක්‌ රාජ්‍යය සැපයූ මල්ටි බැරල් රොකට්‌ ප්‍රහාරක යන්ත්‍රය මගින් ග්‍රාඩ් රොකට්‌ ප්‍රහාර එල්ල වෙද්දී සෙබළු ප්‍රීති ඝෝෂා කළහ. මෙම ග්‍රාඩ් රොකට්‌ වුවත් කිලෝ මීටර් 21 දුරට යෑවීමට හැකිය. තත්පර 35 ක්‌ වැනි කාලසීමාවකදී ග්‍රාඩ් රොකට්‌ 40 ක්‌ යෑවීමෙන් සතුරු ආගමනය මුළුමනින්ම නතර කළ හැකිය.

2009 මැයි 19 දා කොටි යුද්ධය අවසන් වනතුරුම ප්‍රභාකරන්ට එකම මල්ටි බැරල් යන්ත්‍රයක්‌වත් පැහැර ගැනීමට හැකි වූයේ නැත. කොටි හමුදාව මුහුණපෑ බලවත්ම ප්‍රහාරක අවිය මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍රයයි.

මේ බලගතු ප්‍රහාරක අවි ඉන්දියාවට පවා නොමැත. ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාව මෙන්ම ඉතියෝපියානු හමුදාවක්‌ එරිත්‍රියානු බෙදුම්වාදීන් හමුවේ පරාජය වන තත්ත්වයට පත්වුණා. එහෙත් අපි මල්ටි බැරල් ප්‍රහාර යන්ත්‍ර ඉතියෝපියාවට ලබාදීමෙන් දින 7 කදී යුද්ධය නිමාවුණා යෑයි මයික්‌ ස්‌මර්ස්‌ කියා සිටියේය.මේ පසුබිම මැද ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාවට මල්ටි බැරල් ගෙන්වා වසර 16 ක්‌ ගතවේ. එදා මල්ටි බැරල් මගින් යාපනය බේරා නොගත්තේ නම් වන්නි මෙහෙයුම දියත් කිරීම දුෂ්කර වනු නියතය.

මේ අතර ශ්‍රී ලංකා හමුදාව කොටි සංවිධානයට එරෙහිව මල්ටි බැරල් යන්ත්‍ර මගින් ප්‍රහාර එල්ල කර ඇති බවත් සිවිල් වැසියන් ද ඊට ගොදුරු වී ඇති බවට චෝදනා එල්ලවිය. මේ සාවද්‍ය ප්‍රකාශ නිසා චෙක්‌ රාජ්‍යයද ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේදී ඡන්දය පාවිච්චි කරනු ලැබීය.එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ ප්‍රහාරක යන්ත්‍ර සහ ග්‍රාඩ් රොකට්‌ සැපයුවේ චෙක්‌ රාජ්‍ය බව චෙක්‌ බලධාරීන්ට අමතක විය.

එසේම ශ්‍රී ලංකා හමුදා බලධාරීන්ද පසුව චෙක්‌ මන්ටි බැරල් යන්ත්‍ර සඳහා ග්‍රාඩ් රොකට්‌ මිලයට ගත්තේ චෙක්‌ රාජ්‍යයට එරෙහි ස්‌ලොවැකියාවෙනි.මල්ටි බැරල් රොකට්‌ ප්‍රහාරක යන්ත්‍ර මෙරටට ගෙන්වා වසර 14 ක්‌ සපිරෙන අවස්‌ථාවේ කලකට පෙර තවත් සිද්ධියක්‌ වාර්තා විය. ඒ එක්‌තරා හමුදා නිලධාරියකු එම යන්ත්‍රවලට අවශ්‍ය හයිඩ්‍රෝලික්‌ තෙල් වෙනුවට පොල්තෙල් භාවිත කරන ලෙස උපදෙස්‌ දීමය.

කොටි යුද්ධය දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යැමේ ආශාවෙන් පෙළුණු ඇතැම් හමුදා බලධාරීහු මල්ටි බැරල් රොකට්‌ යන්ත්‍ර මෙරටට ගෙන ඒම ගැන සතුටු වූයේ නැත. ඔවුන් කිසිවෙක්‌ 40000 ක හමුදාව බේරා ගැනීමට මල්ටි බැරල් රොකට්‌ හා ග්‍රාඩ් රොකට්‌ ගෙන ආ යුතු බව ඉහළ පෙළේ ආරක්‍ෂක බලධාරීන්ට නිර්දේශ කළේ නැත. එහෙත් අපි අපේ යුතුකම ඉටු කළෙමු.

 

Read Full Post »

Older Posts »

Advertisements