Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘LTTE’

මේ ඡායාරූපයේ ඉන්නේ පොලිස් නිලධාරියෙක්. හැබැයි ඔහු නියම පොලිස් නිලධාරියෙක් නම් නෙමෙයි. LTTE සංවිධානය පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස පුහුණුකර, මුලතිව් පොලිස් ස්ථානයට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු ලබා ගත් නිල ඇඳුමකින් සරසා වව්නියාව උසස් පොලිස් නලධාරීන් විසින් සාකච්ඡාවක් පවත්වනු ලබන අවස්ථාවක එම සාකච්ඡාවට කඩා වැදී සිය ගතෙහි දවටා ගෙන සිටි බෝම්බ කට්ටලය පුපුරවා සියලූ පොලිස් නිලධාරීන් ඝාතනය කිරීමට සූදානම් වූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු වූ ”සෙල්වා” යි.

එවකට වව්නියාව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා වශයෙන් කටයතු කළේ කීර්තිමත් පොලිස් නිලධාරියකු වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයකු ලෙස විශ‍්‍රාම ලැබූ ගාමිණි ද සිල්වා මහතායි. ”සෙල්වා” පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වුණේ වව්නියාව සිට ආපහු යාපනයට යෑමට ඕමන්තේ පොලිස් මුරපොළ හරහා යද්දියි. පොලිස් මුරපොළේ රඳවා සිටි පුහුණුවලත්, පසුව අත්අඩංගුවට පත් වූ LTTE සැකකරුවකු තමයි ඔහු සමග පුහුණු වූ අයකු ලෙස සෙල්වාව හඳුනාගත්තේ. ”සෙල්වා” ගේ ගම චාවකච්චේරිය. අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම මැරිලා. අක්කලා තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. තුන්දෙනාම අවිවාහකයි. මේ තුන්දෙනා ජීවත් කළේ ‘‘සෙල්වා” කුලී වැඩ කරලා. මෙහෙම ඉද්දි තමයි LTTE ය ”සෙල්වා” තම කාඩරයකු ලෙස බඳවා ගත්තේ. මූලික පුහුණුව ලැබුවේ පූනරීන්වල. පූනරීන්, මුලතිව් හා මුහමාලේ වැනි ප‍්‍රධාන ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයන් කිහිපයකට ‘‘සෙල්වා” ඉතා ක‍්‍රියාශීලීව සහභාගී වුණා. මේ දක්ෂතා හින්දා කෙටි කාලයකින් ”සෙල්වා”ව කළුකොටි අංශයට උසස් කළා.

LTTE ය සිය මරාගෙන මැරෙන කාඩරයන් හඳුනාගනු ලබන්නේ කළුකොටි අතරිනුයි. ටික කලකින් සෙල්වාට LTTE යෙන් අපූරු යෝජනවාක් ආවා. ඒ තමයි මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුවීමට. සෙල්වා මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුව ලැබුවා. මේ අතරම සෙල්වාට මානසික අල්ලසක් දීමට LTTE ය පසුබට උනේ නැහැ. ඒ ඔහුගේ කැපවීම වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයේම පණ වගේ හිටපු අක්කලා තුන්දෙනා බලා ගන්නවා කියලා. කෙසේ වෙතත් සෙල්වා තමාට ලැබුණු ඉලක්කයත් අරගෙන වව්නියාවට අවා.

”රත්නම්” වව්නියාවේ රාජ්‍ය ආයතනයක පියන් කෙනෙක්. රත්නම්ගේ බිරිඳ ජයලක්ෂ්මී, ඔහුගේ දියණියන් දෙදෙනා කුඩා කාලේදීම පිළිකාවක් හැදිලා මිය ගියා. ජීවා සහ ලක්ෂ්මී යන දියණියන් දෙදෙනා සමග වව්නියාව, පුන්තෝට්ටම් ප‍්‍රදේශයේ කරදරයක් නැතුව ජීවත් වුණා. රත්නම්ගේ අයියා ජේසුදාසන් හිටියේ චාවකච්චේරියේ. ජේසුදාසන්ගේ පෙරත්තවට එක් දීපවාලී උත්සව කාලයකදී තම ඇස්දෙක වගේ ඉන්න දියණියන් දෙදෙනා සමග අයියව බලන්න චාවකච්චේරියට ගියා. එහිදි ඔවුන්ට ලොකු අකරතැබ්බකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා. රත්නම් දියණියන් දෙදෙනා සමග සිය අයියාගේ නිවසේ සිටින එක් රාත‍්‍රියක LTTE යේ ජීප් රථයක් නිවසට පැමිණියා. රත්නම් සහ දියණියන් දෙදෙනා විලාප නඟද්දී රත්නම්ගේ වැඩිමහල් දියණිය වූ ජීවාව LTTE විසින් පැහැර ගත්තා. රත්නම් එදා ?ම ජේසුදාසන් එක්ක චාවකච්චේරි LTTE කඳවුර ළඟට ගිහිල්ලා එළිවෙනකම් හිටියා. ඒ වුණාට ඔවුන්ට කඳවුර ඇතුළට යන්න හම්බවුණේ නැහැ. රත්නම් මේ විදියට දවස් තුනක් නොකා නොබී සිය බාල දියණිය සමග LTTE ගේට්ටුව ළඟ හිටියා. අවසානයේ දින තුනකින් පසු චාවකච්චේරි LTTE කඳවුරේ ප‍්‍රධානියා හමුවෙන්න අවස්ථාවක් රත්නම්ට ලැබුණා. ඔහු හරිම සැර පරුෂ පුද්ගලයෙක්. ඔහු කිව්වා.

”උඹලා හොඳට කාලා ඇඳලා ඉන්නවා. අපි මේ කැලෑවට වෙලා විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කරනවා. අපිට ඒකට ඉඩ දෙන්න බැහැ. අපි උඹට එක චාන්ස් එකක් දෙන්නම්. අපි එවනවා අපේ එකෙක් උඹේ ගෙදරට. එයා උඹේ ගෙදර තියා ගන්න ඕනේ. උඹේ අයියගේ පුතා කියලා. නැත්තම් උඹලගේ දුවල දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් LTTE එකට බැඳෙන්න ඕනේ.”

ප‍්‍රධානියාගේ නියෝගය පිළිගන්නවා හැරෙන්න රත්නම්ට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ. ඒ අනුව තමයි සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ. සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ අයියගේ පුතෙක් විදියට පිටරට යන්න අවශ්‍ය වැඩ ටික කර ගන්න කියලා. ටික දවසක් යද්දි හරි පුදුම දෙයක් වුණා. LTTE විසින් ලබා දෙන දැඩි පුහුණුව හේතුවෙන් ගලක් වෙලා තිබ්බ සෙල්වාගේ හිතට රත්නම්ගේ වැඩිමහල දුව ජීවා එබිකම් කරන්න ගත්තේ මේ දවස්වල. සෙල්වා නිතරම රත්නම්ගේ දියණියන් දෙදෙනා එක්ක වව්නියාව නගරයේ චිත‍්‍රපට ශාලාවල සැරිසරන්න ගත්තා. LTTE සංවිධානය සිය මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් මෙහෙයුමකට යෙදෙවුවොත් ඔහුගේ ක‍්‍රියාකාරකම් පරීක්ෂා කරන්න වෙනම කිහිපදෙනකු යොදවනවා. ඒ පොට්ටුඅම්මාන්ගේ ”ටොසී” ඔත්තුසේවාවේ ඔත්තුකරුවන්. ඔත්තුකරුවන් සෙල්වාගේ වෙනස්වීම පොට්ටුඅම්මාන්ට වාර්තා කළා. පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලයේ ඉලක්කය සම්පූර්ණ කර ගැනීමට LTTE සංවිධානය සෙල්වාව කිහිප අවස්ථාවකදී සූදානම් කරත් ඒ වනවිට සෙල්වා මිනිස් බෝම්බයක් වී කෑලී කෑලී වලට කැඞී යෑමේ අදහසින් ඉවත්වයි හිටියේ. ඒ වෙනුවට ජීවාගේ ආදරයට මැදිව මහත් උභතෝකෝටියක තත්ත්වයට මැදිව සිටියා. මේ වනවිට සෙල්වාගේ මරාගෙන මැරෙන ජැකට්ටුව සහ පොලිස් ඇඳුම් සියල්ල පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලය ඉදිරිපිට පිහිටි තේක්ක කැලෑවෙ LTTE සංවිධානයේ හිතවතකුගේ නිවස තුළ සඟවා තිබුණා. අවසානයේ පොට්ටුඅම්මාන් තීරණය කළා සෙල්වා නැවත කැඳවන්න. කෙසේ හෝ සෙල්වා නැවත ජීවාගෙන් වෙන්ව යන රාත‍්‍රීය ඉතා වේදනාත්මක රාත‍්‍රියක් වුණා. සෙල්වා බලාපොරොත්තු වුණේ ඕමන්තේ මුරපොළ හරහා ගිහිල්ල කෙසේ හෝ වෙනත් කෙටි පාරකින් පැමිණ ජිවා ද සමග කොහේ හෝ ගොස් ජීවත් වීමටයි. එහෙත් සෙල්වා ඕමන්තේ මුර පොළේදී හඳුනාගෙන අත්අඩංගුවට පත් වුණා. සෙල්වාව ප‍්‍රශ්න කරන්න අවස්ථාව හම්බවුණේ මට. ඔහු එහිදි කිසි දෙයක් කිව්වේ නැහැ. හැබැයි සෙල්වාව බලන්න රත්නම් සිය දියණියන් දෙදෙනා පැමිණෙන සෑම අවස්ථාවකදීම සෙල්වා ජීවා සමග ඇසින් කතා කළ ඉඟි තේරුම් ගැනීමට යම්තම් යොවුන් විය පසු කරපු මට තේරුම් ගැනීමට අමාරු වුණේ නැහැ. අවසානයේ සෙල්වා සහ ජීවා සම්මුඛ කර ප‍්‍රශ්න කිරීමේදී සියල්ල හෙළි වුණා. පස්සේ සෙල්වා අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළා. අධිකරණයට යන දවසේ සෙල්වා පැය 01 ක කාලයක් ඇඬුවා. ඒ වනවිට ඔහු අපේ කාර්යාලයේ බොහෝ දෙනා සමග ඉතාමත් කුළුපග වෙලා හිටියා. ඔහුගේ වෙන්වීම ඔහුට මෙන්ම අපටත් දරාගත නොහැකි වුණා. මේ වන විට සෙල්වා හෝ ජීවා කොහේ ඉන්නවද දන්නේ නැහැ. හැබැයි මගේ ප‍්‍රාර්ථනාව සෙල්වා ජීවා සමග කොහේ හෝ තැනක පුංචි කුරුලූ කැදැල්ලක් තනලා ජීවත් වනු දැකීමයි.

මිනිස් බෝම්බයක් වූ සෙල්වාගේ මෙහෙයුමේ සැලසුම වී තිබුණේ මන්නාරමේ සේවය කරන ද්‍රවිඩ පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස උසස් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ රැස්වීම් පැවැත්වෙන අවස්ථාවේ පොලිස් අධිකාරි සංකීර්ණයට ඇතුළු වී සාකච්ඡා පැවැත්වෙන ස්ථානයට ගොස් සිය බෝම්බ කට්ටලය පුපුරා ගැනීමයි. මෙහිදී ඔහු අපූරු හැඳුනුම්පතක් සූදානම් කරගෙන තිබුණා. ඒ හැඳුනුම්පතේ එක පසක ජාතික හැඳුනුම්පත ලෙසත් අනෙක් පස කහ පාට පසුබිමේ කළුපාට අකුරින් ”මගේ ඇෙඟ් බෝම්බ හයිකරලා තිබෙනවා. මට යන්න දීපන්, නැත්තම් මෙතනම පුපුරවා ගන්නවා.” ලෙසත් සඳහන්ව තිබුණා. සෙල්වාගේ ඉලක්කය වී තිබුණේ කෙසේ හෝ බෝම්බය පුපුරවා හැරීමටය. සෙල්වා ජීවා සමග ඇතිකර ගත් පේ‍්‍රම සබඳතාවය මා ඇතුළු පොලිස් නිලධාරීන් රාශියකගේ ජීවිත බේරා ගැනීමට හැකි වූ බව සිතීමේ මහත් ආශ්චර්යක් බව හැෙඟ්.

(මෙහි එන සියලූ නම් ගම් මන:කල්පිතයි…)

(මෙම සත්‍ය කතාව ඇසුරෙන් ”මොහාන් නියාස්” විසින් ”කළු සුදු මල්” චිත‍්‍රපටය නිර්මාණය කරන ලදි. එහෙත් එය අප සිතූ තරම් පේ‍්‍රක්ෂක ප‍්‍රතිචාරයට ලක් නොවූ බව කනගාටුවෙන් සඳහන් කරමි.)

Advertisements

Read Full Post »

බෝට්ටු හතරකින් කොටි වරාය වට කරති – දෙහිවල දෙසින් ත‍්‍රස්තයෝ පෙළගැසෙති;

කොළඹ වරාය මෙරට ප‍්‍රධානතම ආර්ථික මර්මස්ථානයකි. ආනයන, අපනයන භාණ්ඩ වෙළෙඳාම සහ භාණ්ඩ හුවමාරුව සිදු කෙරෙන මෙරට ප‍්‍රධාන නාවික තොටුපළය. එමෙන්ම ඉන්දියන් සාගරයේ සුවිශේෂී ස්ථානයක පිහිටා ඇති කොළඹ වරාය භාණ්ඩ ප‍්‍රති අපනයනය කිරීම සඳහා ලෝකයේ විවිධ රටවල් බහුලව භාවිත කරනු ලැබේ. එහෙයින් කොළඹ වරාය අතිශය කර්යබහුල ස්ථානයකි. විවිධ අවශ්‍යතා සඳහා දිනකට පුද්ගලයන් තිස්පන්දහසකට වැඩි පිරිසක් පැමිණෙන බවත් දෛනිකව වාහන දසදහසකට වැඩි ප‍්‍රමාණයක් පැමිණෙන බවත් වාර්තා වේ.

රටක මෙවැනි ආර්ථික මර්මස්ථානයක් ආරක්‍ෂා කරගැනීම අතිශය වගකීම් සහගත කර්යභාරයකි. විශේෂයෙන්ම පැවති ත‍්‍රස්තවාදී යුද සමයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ ප‍්‍රධාන ඉලක්කයන් අතර කොළඹ වරාය ඉදිරියෙන් තිබිණි. සැහැල්ලූ ගුවන් යානාවලින් (කුරුම්බැට්ටි මැෂින්* සහ මුහුදෙන් මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටුවලින් පැමිණි කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් කොළඹ වරායට පහරදීමට උත්සාහ කළ අවස්ථා රැුසකි. එහෙත් ඒ සියලූ ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රයත්නයන් දුර්දර්ශී යුද සෙන්පතියන් හමුවේ ව්‍යර්ථ විය. පැවති යුද ගිනියමේ කොළඹ වරායේ ආරක්‍ෂාව සුරක්‍ෂිතව පවත්වාගෙන ගිය ආකාරය ගැන එවකට හිටපු බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාර ආඥාපති රියර් අද්මිරාල් ආනන්ද පීරිස් අපට කීවේය.

ඔහු හිටපු නාවික ප‍්‍රදේශයන් භාර ආඥාපතිවරයෙක් මෙන්ම සිවිල් ආරක්‍ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්‍ෂවරයෙකි. ත‍්‍රස්තවාදී යුද්ධයෙන් රට මුදාගැනීමට දිවි හිමියෙන් කැප වී සේවය කළ රණවිරුවෙකි. යුද ගිනි නිවී ගිය රටේ පන්සල් හාරසීයක් නැවත පිළිසකර කිරීමට මෙන්ම අලූතින් ගොඩනැඟීමට නායකත්වය ලබාදුන් පින්සාර නිලධාරියෙකි. දැන් විශ‍්‍රාම සුවයෙන් සැඳෑ සමය ගත කරන ආනන්ද පීරිස් මහතා අතිශය වගකීම් සහගතව සිදු කළ මේ හෙළිදරව්ව අපගේ වචනයෙන් කියනවාට වඩා ඔහුගේම වචනවලින් ඇසීම ඔබට වඩාත් සංවේදීවනු ඇත. මෙතැන් සිට පෙළගැසෙන්නේ හිටපු බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාර ආඥාපති ආනන්ද පිරීස් කියන ඒ කතාවය.

‘‘2006 අවුරුද්දට කලින් මම හිටියේ දකුණේ ප‍්‍රදේශ භාර නාවික ආඥාපති විදිහට. අවසාන සටන පටන් ගන්න ඔන්න, මෙන්න තියලා එවකට හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා නාවික හමුදාපතිවරයාගෙන් මාව කොළඹට ඉල්ලලා තිබුණා. ඒ අවසරයෙන් 2006 අවුරුද්දේ බටහිර ප‍්‍රදේශය භාර නාවික ආඥාපතිවරයා විදිහට මම පත්වෙලා ආවා…’’

‘‘දකුණේ වගේ නෙමෙයි, බටහිර නාවික ප‍්‍රදේශය භාරව කටයුතු කිරීම වගකීම වැඩියි. විශේෂයෙන්ම කොළඹ වරාය. රටේ ප‍්‍රධාන ආර්ථික මර්මස්ථානය. වරායට එන නෞකාවකට පහර දුන්නොත් සේරම ඉවරයි… නැව් එන්නෙ නැතිව මුළු ආර්ථිකයම කඩා වැටෙනවා. යුද්ධය නිකංම නතර වෙනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ ය යුද්ධය දිනුවා වගේ වෙනවා. ඔය කාලේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයත් පුහුණුකිරීම්, අභ්‍යාස කටයුතු වැඩි කරලා, ඉන්ධන, කෑම වර්ග එකතු කිරීම බහුලව සිදු කරන ගමන් රට පුරා යොදවා තිබුණු ඔත්තුකරුවන් ප‍්‍රමාණයත් වැඩි කරගෙන යන බව බුද්ධි තොරතුරුවලින් අනාවරණය වෙලා තිබුණා. දුර්දර්ශීව වැඩ කරපු ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමා කොළඹ නගරය සහ වරායේ ආරක්‍ෂාව වැඩි කරන්න කියලා එවකට හිටපු හමුදාපතිවරුන්ට උපදෙස් දීලා තිබුණා…’’

‘‘ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයාගේ උපදෙස් පිට කොළඹ නගරය සහ වරායේ ආරක්‍ෂාව සඳහා කළුතර, මතුගම, හොරණ, අවිස්සාවේල්ල, කෑගල්ල, කුරුණෑගල, හලාවත දක්වා සමස්ත ප‍්‍රදේශයම ආවරණය වන පරිදි විශේෂ ආරක්‍ෂක වැඩපිළිවෙළක් දියත් කළා. සෑම සතියකම සඳුදා බස්නාහිර පළාතේ ආරක්‍ෂක අංශ භාර අණදෙන නිලධාරිවරු සහ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරුන් සමඟ ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා විශේෂ සාකච්ඡුාවක් පැවැත්වුවා. සමහර රැුස්වීම් උදේ 9.00 ට ආරම්භ කරලා සවස හතර, පහ වෙනකම් පැවැත්වෙච්ච අවස්ථා තිබුණා. ඒ හැරුණුකොට සෑම මාසයකම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා හමුදාපතිවරුන්ගෙන් තොරව පළාත් භාර හමුදා නායකයන් සමඟ ප‍්‍රදේශයේ ආරක්‍ෂාව සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡුා කළා. පසුව ආරක්‍ෂක කමිටුව රැුස් කරලා එම රැුස්වීමේදී ඉදිරිපත් වෙච්ච ගැටලූ සාකච්ඡුා කරලා විසඳුම් ලබාදුන්නා. ඒ වගේම සමහර අවස්ථාවල ආරක්‍ෂක ලේකම්වරයා කෙළින්ම මට කතා කරලා වරාය ආරක්‍ෂක කටයුතු ගැන සාකච්ඡුා කළා. ආරක්‍ෂාව තහවුරු කිරීමට අවශ්‍ය පිරිස් බලය, අවි ආයුධ ඉල්ලන පමණින් දුන්නා. ඒත් කොළඹ වරායට ආරක්‍ෂාව ලබාදීම අතිශය අසීරු කටයුත්තක් වුණා. මුහුද, ගොඩබිම, ගුවන තුන් තැනම දවසේ පැය විසිහතර පුරාම සෝදිසි කරන්න වුණා…’’

‘වරායට නෞකා ඇතුළු වන දොරටු දෙකයි. වරායට ගොඩබිමින් වාහන ඇතුළුවන දොරටු නවයක් තියෙනවා. අන්තිම දොරටුව තියෙන්නෙ මට්ටක්කුලියේ. කොළඹ කොටුව, පිටකොටුව, කොටහේන, මට්ටක්කුලිය සහ මෝදර ප‍්‍රදේශවලට දිවෙන ප‍්‍රධාන මාර්ග වගේම අතුරු මාර්ග රැසක් තියෙනවා. කොළඹ නගරයට එකතු වන වැසි ජලය පිට කරන්න විවිධ ප‍්‍රමාණයේ උමං මාර්ග දහනවයක් තියෙනවා. සමහරක් උමං මාර්ග කෙනෙකුට හිටගෙන ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන් තරම් විශාලයි. ඒ වගේම දිනපතා විශාල නෞකා ප‍්‍රමාණයක් කොළඹ වරායට ඇතුළු වෙනවා. කොළඹ වරාය අවට මුහුදේ විශාල බෝට්ටු ප‍්‍රමාණයක් ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙනවා. වරාය ආසන්නයේ මෝදර ධීවර වරායට දේශීය මෙන්ම විදේශීය ධීවර යාත‍්‍රා විශාල ප‍්‍රමාණයක් එනවා. කැලණි ගෙඟ් මෝයකට පිහිටලා තියෙන්නෙත් කොළඹ වරාය ආසන්නයේ. මේ හේතු නිසා කොළඹ වරායට ආරක්‍ෂාව සැලසීම සංකීර්ණ කටයුත්තක් වුණා. එතකොට වරායේ ආරක්‍ෂාවට හිටියේ දාහක්් වගේ පිරිසක්. ප‍්‍රථමයෙන් මම පිරිස් බලය වැඩි කළා. දෙවනුව වරායට ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති ප‍්‍රධාන ඉලක්ක හඳුනාගෙන ඒවා වසා දැම්මා…’’

‘‘මරාගෙන මැරෙන යාත‍්‍රා, ප‍්‍රහාරක යාත‍්‍රා, වෙළෙඳ නෞකා ලෙස පැමිණ ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීම, වරායට එන තෙල්, ගෑස් හෝ වෙනත් අන්තරායකර ද්‍රව්‍ය රැගෙන එන යාත‍්‍රා පැහැරගෙන යෑම, සැහැල්ලූ ගුවන් යානාවලින් පැමිණ බෝම්බ හෙලීම, ගොඩබිම මාර්ග ඔස්සේ පැමිණ ප‍්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති සියලූ තැන් හඳුනාගෙන ආවරණය කළා. වරාය අවට ආරක්‍ෂිත කලාපය කොටස් හයකට බෙදලා ආරක්‍ෂිත රැකවල් දැඩි කළා. වරායට නෞකා ඇතුළු කරන දොරටු දෙකෙන් උතුරු දොරටුව සම්පූර්ණයෙන්ම වසා දැමුවා.

ඒ විතරක් නෙමෙයි ඒ දොරටුවේ ආරක්‍ෂාවට දවසේ පැය විසිහතර පුරාම නාවිකයාත‍්‍රා කිහිපයක් යෙදෙව්වා. වරාය ආසන්නයේ මුහුද ආරක්‍ෂිත කලාපයක් කරලා ඩෝරා යාත‍්‍රා ඇතුළු ප‍්‍රහාරක යාත‍්‍රා ගණනාවක් යෙදෙව්වා. එම අධි ආරක්‍ෂිත කලාපයේ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදීම සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළා. එම මුහුදු සීමාවේ ධීවර කටයුතුවල යෙදුණු ධීවර පවුල්වලට සෑම මාසයකම වියළි සලාකයක් ලබා දුන්නා. මෝදර වරායට එන යන සියලූ ධීවර බෝට්ටු පරීක්‍ෂා කළා. පානදුරේ සිට මීගමුව දක්වා මුහුදේ ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන සියලූ යාත‍්‍රා නාවික හමුදා මුරපොළකට වාර්තා කරලා පරීක්‍ෂා කළාට පස්සෙ තමයි, කර්මාන්තයේ යෙදෙන්න පුළුවන්. නැවත ගොඩබිමට යනකොටත් නවික හමුදා මුරපොළකට වාර්තා කරලා පරීක්‍ෂා කළාට පස්සේ තමයි පිටත් වෙන්න අවසර දුන්නේ. කැලණි ගෙඟ් වතුර බහින මෝයකට ළඟට මුරපොළක් දැම්මා. පානදුරේ මෝයකට ළඟ මුරපොළක් දැම්මා. බේරේ වැවේ වතුර මුහුදට එකතු වෙන තැනට මුරපොළක් දැම්මා. කොළඹ වැසි ජලය බහින සියලූ උමං මාර්ගවල කටවල් කම්බි දැලකින් ආවරණය කරලා උමඟ පේන විදිහට ලොකු ෆ්ලෑෂර් ලයිට් දාලා ?, දවල් දෙකේම ආරක්‍ෂාවට ඒ ස්ථානවල නිලධාරියෙක් තිබ්බා…’’

‘‘වරාය තුළ අනුඛණ්ඩ හයක් පිිහිටුවා ස්ථිර ලෙස භට පිරිස් ස්ථානගත කළා. යුද හමුදා අනුඛණ්ඩයක් වරාය තුළ ආරම්භ කළා. ගුවන් හමුදා භට පිරිස් වරාය තුළ ආරක්‍ෂක රාජකාරිවලට යොදාගත්තා. වරාය වටා ගුවන් නාශක අවි සීයක් විතර ස්ථානගත කළා. යුද හමුදාවට අයත් බර අවි කිහිපයක්ම වරාය වටා ස්ථානගත කළා. පානදුරේ ඉඳලා මීගමුව දක්වා නාවික අනුඛණ්ඩ අටක් ස්ථාපිත කළා. උස්වැටකෙයියාව ප‍්‍රදේශයේ නාවික කඳවුරක් ආරම්භ කළා. ගුවන් යානා පරීක්‍ෂා කිරීම සඳහා විශේෂිත රේඩාර් සවි කළා. වරායට ගොඩබිමින් ඇතුළු වන දොරටු නවයෙන් තුනක් සම්පූර්ණයෙන්ම වහලා දැම්මා. දිවා,

? වරාය වටා මීටර් සීයෙන්, සීය නාවික භටයන් ස්ථානගත කළා. මුහුදෙන් එන යාත‍්‍රා නිරීක්‍ෂණය කිරීමට පානදුරේ සිට මීගමුව දක්වා ගොඩබිම සහ මුහුදේ නාවික යාත‍්‍රා තුළ අධි තාක්‍ෂණික රේඩාර් යන්ත‍්‍ර විශාල ප‍්‍රමාණයක් සවි කළා. දිය යටින් පැමිණෙන කිමිදුම්කරුවන් නිරීක්‍ෂණයට සෝනාර් යන්ත‍්‍ර මෙන්ම ඔවුන් විනාශ කරන බෝම්බ සහිත නාවික යාත‍්‍රා ස්ථානගත කළා…’’

‘‘වරායට පැමිණෙන සහ පිට වන නෞකා ආරක්‍ෂිතව රැුගෙන යෑමට නියමුවන්ගේ සහායකයන් ලෙස නාවික හමුදා භටයින් යොමු කළා. ඉන්දියාවේ තූත්තුකුඩි වරායේ ඉඳලා කොළඹ වරායට එන පාරම්පරික රුවල් වෙළෙඳ නැව් පැය විසිහතරක් තබාගෙන විශේෂ පරීක්‍ෂාවකට ලක් කළා. වරාය අවට නැංගුරම්ලා සිටින නෞකාවලට ආරක්‍ෂාව වැඩි කළා. වරායට පැමිණෙන ගෑස්, තෙල් ගොඩබෑම සිදු කළේ දිවා කාලයේ විතරයි. ඒ කටයුත්ත සිදු කළෙත් අධි ආරක්‍ෂිත රැුකවල් යටතේ. ධීවරයන් විදිහට වෙස් වලාගත් නාවික භටයින් ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන මුවාවෙන් පානදුරේ සිට මීගමුවට යන තෙක් වරාය අවට මුහුදේ සෝදිසි කටයුතු සිදු කළා. සිවිල් පුද්ගලයන් මෙන් වරාය තුළ වගේම අවට ප‍්‍රදේශවල බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් යෙදෙව්වා. අවශ්‍ය රාජකාරිවලට අවසර ලත් වාහන විතරයි, වරායට ඇතුළු කළේ. සෙසු සියලූ වාහන හරවලා යැව්වා. අවසර නොගෙන පැමිණි ප‍්‍රභූ වාහනත් හරවලා යැව්වා. එක් අවස්ථාවක අවසරයෙන් තොරව චන්ද්‍රිකා මැතිනිය ඇවිත් අංක එක දොරටුවේ ආරක්‍ෂාවට හිටිය නිලධාරීන් වාහනය ඇතුළු කරලා තිබුණේ නෑ. පස්සෙ ඒ සිද්ධිය ලොකු කතාන්දරයක් වුණා. ඒත් ඒ සිද්ධියට මුහුණ දුන් නාවික භටයව මම බේරගත්තා…’’

‘‘කොටුව, මෝදර දක්වා පාමුර සංචාර අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාත්මක කළා. එම ප‍්‍රදේශවල සෝදිසි කටයුතුවලට යතුරුපැදි මුර සංචාරයක් ආරම්භ කළා. ඊට අමතරව ත‍්‍රිරෝදකරුවන් මුවාවෙන් නාවික භටයන් සෝදිසි මෙහෙයුම්වල යෙදෙව්වා. හැමදාම  වරාය අවට කොළඹ නගරයේ සියලූම ලොජ් සෝදිසි කළා. හඳුනාගත් සැකකටයුතු පුද්ගලයන් ප‍්‍රශ්න කරලා ඔවුන්ගේ ගම්වලට පිටත් කර හැරියා…’’

‘‘වරායේ ආරක්‍ෂාව ගැන සොයාබැලීමට පෙර දැනුම්දීමකින් තොරව සතියට දින දෙකක් නාවික හමුදාපතිවරයා වරාය වටා රාත‍්‍රි සංචාරයක නිරත වුණා. මම හැමදාම රාත‍්‍රියට හිටි හැටියේ වරාය තුළ මෙන්ම අවට සංචාරය කළා. ගෙදර ඉඳලා ඒ රාජකාරිය කරන්න බැරි නිසා බටහිර ප‍්‍රදේශය භාර නාවික ආඥාපති විදිහට වැඩ භාරගත්ත දවසේ ඉඳලා මම ගෙදර ගියේ නෑ. අන්තිමේ මගේ බිරිඳයි, දරුවො තුන්දෙනාවයි මගේ නිල කාමරයේම නතර කර ගත්තා. පුංචි කාමරයක ලොකු පුතාලා තුන්දෙනෙක් එක්ක ජීවත් වෙන්න අසීරු වුණා. පස්දෙනෙකුට නිදාගන්නවත් කාමරය ඉඩ මදි. ඒත් වරායේ ආරක්‍ෂාව ගැන හිතලා ඒ කැපකිරීම අපි කළා. හැමදාම උදේ නවයට සියලූ අණදෙන නිලධාරීන් දැනුවත් කිරීමක් කළා. වරාය ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්, පොලිසිය සහ වරාය සේවකයින් සමඟ සතියකට දෙවරක් පුහුණු වැඩමුළු පැවැත්වුවා. ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමාගේ, නාවික හමුදාපතිවරයාගේ දැනුවත්වීම මත සැකකටයුතු යාත‍්‍රාවක්, ගුවන් යානයක් දුටු සැණින් ප‍්‍රහාරදීමට ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ට උපදෙස් දීලා තිබුණා…’’

‘‘අවට ප‍්‍රදේශවාසීන් දැනුවත් කරලා ඔවුන්ගේ උපරිම සහයෝගය මත හැකි උපරිමයෙන් වරායේ ආරක්‍ෂාව තර කර තියෙද්දීත් එක දවසක් ?ක වරාය පැත්තට කුරුම්බැට්ටි මැෂිමක් එනවා රේඩාර්වලට වැදිලා තිබුණා. මමත් රේඩාර්වලින් දැක්කා. මීගමුව පැත්තෙන් එනකොටම ප‍්‍රහාර දෙන්න කියලා මම නියෝග කළා. මල් වෙඩි වරුෂාවක් වගේ වෙඩි උණ්ට අහසට විදිනකොට වත්තලට මඳක් එපිටින් යානය හැරිලා ගෙනාව බෝම්බ තැන, තැන හලාගෙන ගිහින් තිබුණා. එදා කොටි ඇවිත් තියෙන්නෙ වරායට ගහන්නම තමයි. ඊට පස්සෙ 2007 ජනවාරි 28 වැනිදා මරාගෙන මැරෙන කොටි යාත‍්‍රා හතරකින් වරායට ප‍්‍රහාර දෙන්න ආවා. පාන්දර හතරට විතර දෙහිවල පැත්තෙන් එනකොටම කොල්ලූපිටියේ මුහුද අයිනේ උස කුළුණේ හිටපු නාවික භටයෙක් යාත‍්‍රා හතර දැකලා තියෙනවා. ඒ මොහොතේම නාවික භටයා ප‍්‍රහාර දීලා. ඊට පස්සෙ අනිත් සියලූ මුරපොළවලින් ප‍්‍රහාර එල්ල කරලා. මුහුදේ තිබුණු ඩෝරා යාත‍්‍රාවලිනුත් ගැහුවා. ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහත්තයා සිද්ධිය බලාගෙන ඉඳලා මට කතා කරලා ‘ආනන්ද මොකද තත්ත්වය…’ කියලා ඇහුවා…’’

‘බොහෝ දුරට තත්ත්ව පාලනය වෙලා ඉවරයි…‘ කියලා මම කියනකොට ගෝඨාභය සර් කියනවා ආනන්ද පරිස්සමින් ගොඩබිමින් ඇටෑක් එන්න පුළුවන්…’ කියලා. ඒ කියනකොටත් මම අවශ්‍ය සියලූ තැන්වල ආරක්‍ෂාව තර කරලා ඉවරයි. පැය දෙකක් විතර ප‍්‍රහාරදීම සිද්ධ වුණා. අන්තිමේ එක යාත‍්‍රාවක් ගිහින් නැවක හප්පලා පොඩි හානියක් කළා. අනිත් යාත‍්‍රා තුනෙන් දෙකක් අපි ගහනකොට විනාශ වෙලා තිබුණා. එකක් උන්ම විනාශ කරගෙන තිබුණා…’’

‘‘පැය දෙකක් විතර මෙහෙයුම ක‍්‍රියාත්මක වුණා. හතට විතර මම ඇවිත් මහන්සියට ඇලවුණා. ඒ කාලය තුළ ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමා කොටි යාත‍්‍රාව මුලින්ම දැකපු නාවික භටය හමුවෙලා පෞද්ගලිකව ස්තූති කරලා තිබුණා. ඒ දිරිගැන්වීම තමයි අපිව ශක්තිමත් කළේ. යුද්ධය දිනන්න ප‍්‍රධාන හේතුවත් ඒකම තමයි…’‘ ආනන්ද පිරීස් දීර්ඝ කතාවකින් පසු අසුන මත හරිබැරි ගැසිණි. ඒ සමඟ යුද ගිනියමේ වරායේ ආරක්‍ෂාව සුරක්‍ෂිත කිරීමේ මෙහෙයුමේ කතාවේ ද අවසාන විය.

ආනන්ද පීරිස්ට තවත් අභියෝගයක් පැවරිණි. ඒ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයන් භාර නාවික ආඥාපතිවරයා ලෙස වැඩ භාරගැනීමය. තවත් දිනක නැගෙනහිර මුහුදේ සිදු කළ වික‍්‍රමයන් ගැන කතා කිරීමේ අදහසින් අපි ඒ සොඳුරු කැදැල්ලෙන් සමුගත්තෙමු.

තරංග රත්නවීර

Read Full Post »

ත්‍රස්තවාදයෙන් රට රැක ගන්න එස්.ටී.එෆ්. හැදූ හැටි

1992 වසරේ අග භාගයේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයට අයත් අක්කරෙයිපත්තුව නගරයේ ඇඟලුම් කම්හලක් විවෘත කිරීමේ උත්සවයකට එවකට ජනාධිපතිවරයාව සිටි ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා ප්‍රධාන අමුත්තා වශයෙන් සහභාගිවීමට නියමිතව සිටියේය. ඒ වකවානුව වන විට ඒ ප්‍රදේශයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා බහුල වශයෙන් සිදු කරමින් තිබිණි.   

මායිම් ගම්මානවලට හිටි හැටියේ කඩා වැදී අහිංසක මිනිසුන් බුරුතු පිටින් මරා දැමීමට හා ආරක්ෂක අංශවලට සැඟවී සිට ප්‍රහාර එල්ල කිරීම එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් සිදු කරගෙන ගිය නිසා ඒ පළාතේ තිබුණේ දැඩි අනාරක්ෂිත බවකි.

​ෙප්‍ර්මදාස මහතා මෙම උත්සව අවස්ථාවට පැමිණි පසු එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට සූදානම් වන බවට බුද්ධි තොරතුරුවලින් ද සනාථ විය.

මෙවැනි තත්ත්වයක් යටතේ ඇඟලුම් කම්හල විවෘත කිරීමේ උත්සවයට ප්‍රේමදාස මහතාගේ පැමිණීම ඔහුගේ ජීවිතයට බලවත් තර්ජනයක් බව පැහැදිලිවම පෙනී ගිය නිසා ඒ ගමන වැළැක්වීමට බලධාරීන් උත්සාහ කර ඇත.

අක්කරෙයිපත්තුව නගරයේ ඉදිකළ ඇඟලුම් කම්හල විවෘත කිරීමේ උත්සවයට පැමිණීම නවතා දැමීමට කොතරම් උත්සාහ කර ඇතත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ තීරණය වෙනස් කිරීමට බලධාරීන්ට හැකියාව ලැබී නොමැත.

ජනතාවාදී ජනනායකයෙකු වූ ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා තමාගේ ජීවිතය ගැන නොතකා පොදු ජන මෙහෙවරේ නිරතව සිටි දේශපාලනඥයෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධිව සිටියේය.

එල්.ටී.ටී.ඊ. එකට මගේ පොදු ජන මෙහෙවර නවත්වන්න බැහැ. යැයි ප්‍රේමදාස මහතාගේ ගමන නැවැත්වීමට කතා කළ රජයේ බලධාරීන්ට පවසා ඇති බව කියති.
ආරක්ෂක අංශවල උසස් නිලධාරීන්ට ලැබී තිබුණු බුද්ධි තොරතුරුවලින් කිය වී තිබී ඇත්තේ කංචිකුඩිච්චිආරු මහ කැලෑවේ සිට ප්‍රේ‍මදාස මහතා සහභාගි වන උත්සවයට බර අවි යොදාගෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් සැලසුම් කර ඇති බවටය.

ජනාධිපති ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා ඇඟලුම් කම්හල විවෘත කිරීමේ උත්සවයට අනිවාර්​ෙ‌යන්ම සහභාගි වන නිසා මෙම එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්ත ප්‍රහාර සැලසුම් ව්‍යර්ථ කිරීමට උසස් ආරක්ෂක අංශ නිලධාරීන් තීරණය කළහ.

ඇඟලුම් කම්හල විවෘත කිරීමේ උත්සවයට ප්‍රේමදාස මහතා පැමිණී​ෙමන් පසු එල්ල විය හැකි එල්.ටී.ටී.ඊ. ප්‍රහාරය ව්‍යර්ථ කිරීමේ භාරදූර වගකීම පවරා ඇත්තේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකාය වෙතය.

පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ එවකට අණ දෙන නිලධාරියාව සිටි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලයනල් කරුණාසේකර මහතාගේ නියෝගයක් මත ලැබී තිබුණ බුද්ධි තොරතුරු මත එල්.ටී.ටී.ඊ. ප්‍රහාර සැලසුම් ව්‍යර්ථ කිරීමේ මෙහෙයුමක් ක්‍රියාත්මක කෙරී ඇත.

එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ මෙම සැලසුම ව්‍යර්ථ කිරීමට කංචිකුඩිච්චිආරු මහා කැලෑවේ මෙහෙයුමකට පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් 30 දෙනෙකුගෙන් පමණ සමන්විත කණ්ඩායමක් යොදවා ඇත.

මේ කණ්ඩායමට අම්පාර සංගමන්කන්ද පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකා කඳවුරේ අණ දෙන නිලධාරියා වශයෙන් රාජකාරි කළ පොලිස් පරීක්ෂක ලාසිලාන් අසන් මහතා ද ඇතුළත්ව සිටියේය.

අසන් මහතා පසුකාලීනව පොලිස් අධිකාරි නිලයට උසස් වීම් ලබා මේ වන විට විශ්‍රාම ලබා සිටී.

මීට වසර 27 කට පමණ පෙර සිදු කළ එ් මෙහෙයුම ගැන විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි ලාසිලාන් අසන් මහතා මතකය අවදි කළේ මේ අන්දමිනි.

ජනාධිපති ආර්. ප්‍රේමදාස මහතාගේ ඇඟලුම් කම්හල් පිහිටුවීමේ හා ඔරලෝසු කණු සෑදීමේ දීපව්‍යාප්ත සංක්ලපය යටතේ අක්කරෙයිපත්තුව නගරයේ ඉදිකර තිබුණු ඇඟලුම් කම්හලක් හා ඔරලෝසු කණුවක් විවෘත කිරීමේ උත්සවයකට ප්‍රධාන අමුත්තා වශයෙන් සහභාගි වීමට නියමිතව තිබුණ ඒ 1992 වසරේ අගභාගයේ දවසක කංචිකුඩිච්චිආරු මහ කැලෑවේ සිට බර අවි යොදාගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට සැලසුම් කර ඇති බවට ද බුද්ධි තොරතුරු ලැබී තිබුණි.

එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ මෙම ප්‍රහාරය ව්‍යර්ථ කිරීමට බාර දී තිබුණේ එවකට පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණ දෙන නිලධාරියාව සිටි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලයනල් කරුණාසේකර මහත්තයාට. කරුණාසේකර මහතා ලබා දුන් නියෝගයක් අනුව එල්ල විය හැකි ​ෙමම ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය ව්‍යර්ථ කිරීමට සැලසුම් සකස් කළා. ප්‍රේමදාස මහත්තයා එන්න කලින් දවස් පහක් පුරා කංචිකුඩිච්චිආරු කැලෑවේ මෙහෙයුමක් සිදුකිරීමට තමා සැලසුම් කළේ.

ඒ වෙන කොට මම අම්පාර සංගමන්කන්ද පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකා කඳවුරේ අණ දෙන නිලධාරියා ලෙස රාජකාරි කරමින් සිටියා. මා ඇතුළු පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් 30 දෙනෙකුගෙන් පමණ සමන්විත කණ්ඩායමක් දින පහකට විතර සෑහෙන්න කෑම බීමත් අරගෙන කංචිකුඩිච්චි ආරු කැලෑවට ඇතුළු වුණා. කිලෝ මීටර් 15 ක් පමණ දුර කැලෑව ඇතුළට ගියා.

කණ්ඩායමේ නායකයාව සිටියේ ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක තිස්ස රත්නායක මහත්තයායි.

ඊට පස්සේ විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් 30 දෙනා කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් බෙදුවා. මේ කුඩා කණ්ඩායම් කැලෑව ඇතුළේ ත්‍රස්තවාදීන් සොයා මෙහෙයුම් ආරම්භ කළා. මෙම කුඩා කණ්ඩායම් කැලෑව තුළට වරින් වර මෝටාර් හා ග්‍රෙනේඩ් ලෝන්චර් අවිවලින් ත්‍රස්තවාදී ගැවසෙන මර්මස්ථානවලට ප්‍රහාර එල්ල කළා. දින තුනක් විදිහට කංචිකුඩිච්චි ආරු මහ කැලෑවේ මෙහෙයුම් සිදු කළා. ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් අපට ඒ දින තුනක පමණ කාලය තුළ කිසිම ප්‍රතිප්‍රහාරයක් එල්ල වුණේ නැහැ.

අපේ කණ්ඩායමේ නායකයාව සිටි ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක තිස්ස රත්නායක මහත්තයා කිව්වා තවදුරටත් මහ කැලෑවේ රැඳී සිටීමෙන් පළක් නොවන නිසා අක්කරෙයිපත්තු පොතුවිල් මාර්ගයේ කිලෝ මීටර් දෙකක් පමණ වන්නට ඇති තංගවේලායුදපුරම් ගමට යමු කියා. ඒ අනුව අපි කණ්ඩායමම ඒ ගමට ගියා තංගවේලායුද පුරම් ගමට යමු කිය​ා. ගමේ අත හැර දමා තිබූ පාසල් ගොඩනැගිල්ලක් තිබුණා. අපි ඒ පාසල් ගොඩනැගිල්ලේ කඳවුරු බැඳ ගත්තා.

තංගවේලායුද පුරම් ගමේ පසල් ගොඩනැගිල්ලේ කඳවුරු බැඳ ගෙන සිටියදී ත්‍රස්තවාදීන් පාසල් ගොඩනැගිල්ල වට කර ප්‍රහාරයක් එල්ල කර ඇත්තේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරින් අන්දමන්ද කරමිනි.

ඒ බිහිසුණු එල්.ටී.ටී.ඊ. ප්‍රහාරය ගැන විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි අසන් මහතා කිව්වේ මෙවැනි කතාවකි.

දවස් තුනක් තිස්සේ එක දිගටම පැලැඳ සිටි බූට් සපත්තු යකඩ හිස් වැසුම් ගලවා දමා අපි පාසල් ගොඩනැගිල්ලේ බිම දිගා වී විඩා නිවමින් සිටියා. ගොඩනැගිල්ල අවට තෝරා ගත් ස්ථාන කිහිපයක නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක් යොදවා ආරක්ෂාවක් ද සපයා ගෙන තිබුණා.

අපට වැඩි වේලාවක් විඩා නිවන්නට ලැබුණෙ නැහැ. පාසල් ගොඩනැගිල්ල පිටුපසින් එක දිගටම වෙඩි හඬ ඇ​ෙසන්න පටන් ගත්තා. එය එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ප්‍රහාරයක් බව තේරුම් ගන්න අපට වැඩි වේලාවක් ගත වූයේ නැහැ. අයට යකඩ හෙල්මට් හෝ බූට් සපත්තු දා ගන්නවත් වේලාවක් තිබුණේ නැහැ. වෙපන් අතර අරගෙන වෙඩි ප්‍රහාරය එල්ල වූ දෙසට දිවගොස් ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කිරීමට පටන් ගත්තා. කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ද එක දිගටම ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට පටන් ගත්තා. කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ද එක දිගට ප්‍රහාර එල්ල කරනවා. අපි හිටියේ එළිමහනේ භූමියක. අප බිම දිගා වී ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කළා. අපේ ගිය ළඟින්ම වෙඩි උණ්ඩ ඇදී යනවා. පොඩ්ඩක් හෝ ඔළුව ඉස්සුවොත් එයින්ම ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්න සිදු වෙනවා.

පස් කාගෙනම අපිත් එක දිගට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කළා. විවෘත භූමියක සිටි නිසා අපි… එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ ඉලක්ක වී තිබුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවිවලින් විතරක් නෙවේ කාර්ල් ගුස්ටා වර්ගයේ බර අවිවලින් ද ඔවුන් අපට ප්‍රහාර එල්ල කළා. ඒ නිසා තත්ත්වය තවත් බැරෑරුම් වුණා. අපිත් ඇරියේ නැහැ. පස් කාගෙනම ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කළා.
අපේ කණ්ඩායම සංවිධානාත්මකව එල්ල කළ ප්‍රහාර හමු​වේ ත්‍රස්තවාදීන් පලා ගියා. සටන පැය 1/2 ක විතර කාලයක් පැවැත්වුණා. අපේ කිසිම නිලධාරියෙකුට හෝ භටයකුට තුවාල සිදු නොවීම ගැන අපට ලොකු සැනසීමකට හේතු වුණා. අපි කංචිකුඩිච්චිආරු කැලෑවෙන් පිටතට පැමිණ තිබුණේ කලින් අපේ උසස් නිලධාරීන් ලබා දී තිබූ නියෝගවලට පටහැනිවයි.

ඉහළ නිලධාරීන් ලබා දී තිබූ නියෝග කඩකර ඇති බව එම නිලධාරීන් යම් හෙයකින් දැනගත්තොත් විනය ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බව අපි හොඳාකාරවම දැන සිටියා. මෙය රහසක් වශයෙන් තබා ගැනීමට සියලු දෙනා කතිකා කර ගත්තා. මේ ගැන ආරංචි වේවි යැයි කියා අප තුළ ලොකු බියක්ද පැවතුණා.

ඇඟලුම් කම්හල හා ​ඔරලෝසු කණුව විවෘත කිරීමේ උත්සවයට ආර්. ප්‍රේමදාස මහත්තයා එක්ක අක්කරෙපත්තුවට පැමිණ සිටි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති කරුණාසේන මහත්තයා අපිට වහාම සංගමන්කන්ද විශේෂ කාර්ය බළකා කඳවුරට රපෝත්තු කරන්න කියා පණිවිඩ හුවමාරු යන්ත්‍ර මගින් නියෝගයක් කළා. ඒ වෙන කොටත් අපි හිටියේ කැලෑවේ මෙහෙයුම්වල නිරතවෙමින්. අපි කළ වැඩේ ගැන කෙසේ හෝ ආරංචි වෙලා නියෝග කඩකිරීමේ වරදට දඬුවම් දෙන්න තමා කැඳවීම කළේ කියා අපි සිතුවා. ලැබෙන ඕනෑම දඬුවමකට යටත් වෙනවා කියා හිත හදාගෙන සංගමන් කන්ද කඳවුරට අපි 30 දෙනාම ආවා.

ඊට පස්සේ මොකද වුණේ කියන ප්‍රශ්නයට ද පිළිතුරු දුන්නේ විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි අසන් මහතාය.

සංගමන්කන්ද කඳවුරේ ඉදිරිපිට ජ්‍යෙෂ්‍ඨත්වයට අනුව අපේ කණ්ඩායම අණ දෙන නිලධාරි කරුණාසේන මහත්තයාගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තුවෙන් පෙළ ගැසී සිටියා. ජීප් රථ කිහිපයක් පිරිවරාගෙන ආ කරුණාසේන මහත්තයා ඔහු පැමිණි ජීප් රථයෙන් බැහැලා ඇවිත් අපිට අතට අත දෙමින් සුබ පතන්න පටන් ගත්තා. මේ වෙන්නේ මොකක්ද කියා අපිට හිතා ගන්නා බැරිව ගියා.

දඬුවම් විඳින්න වෙයි කියා හිතාගෙන හිටිය අපිට අත අත දී දීලා සුබ පැතුවේ ඇයිද කියන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක් වුණා.

​ෙපර දිනයේ අපේ කණ්ඩායම එල්ල කළ ප්‍රහාරයෙන් කංචිකුඩිච්චි ආරු ප්‍ර​දේශය බාරව සිටි කොටි සංවිධානයේ අණ දෙන නිලධාරියාව සිටි ශෂී සහ ඔහුගේ දෙවැනියා ඇතුළු කොටි ත්‍රස්තයන් කිහිප දෙනෙක් මැරුම්කා තවත් පිරිසක් තුවාල ලබා තිබෙනවා. ඒ බව කොටින්ගේ පණිවිඩ හුවමාරු ජාලයට සවන් දී​ෙමන් අපේ ලොකු නිලධාරින් තහවුරු කරගෙන තිබෙනවා. ඒ විතරක් නෙමේ කොටි හඬ ගුවන් විදුලියෙන් මේ නායකයන් දෙදෙනා මියගිය නිසා ශෝක ගී පවා ප්‍රචාරය කරලා.

මේ නිසා තමා එදා අපට කරුණාසේන මහත්තයා අතට අත දීලා සුබ පතා තියෙන්නේ. නමුත් අපි කළ විනය විරෝධි ක්‍රියාව ගැන ආරංචි වෙලා නැහැ. අපි එදා විනය විරෝධී ක්‍රියාවක් සිදු කළත් එයින් යහපතක් ද සිදු වුණා යැයි විශ්‍රාමික පොලිස් අධිකාරි අසන් මහතා කිව්වේ සිනා සෙමින්ය.

ආර්. ප්‍රේමදාස මහත්තයා ඇඟලුම් කම්හල විවෘත කිරීමේ උත්සවයට පැමිණි පසු එයට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට සැලසුම් කර ඇත්තේ ද එදා විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ගේ ප්‍රහාරයකින් මැරුම් කෑ කංචිකුඩිච්චිආරු ප්‍රදේශය භාරව සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. සන්නද්ධ අංශයේ නායක ශෂී නමැත්තාය.

සටහන
ශ්‍රීනාත් ප්‍රසන්න ජයසූරිය
ඡායාරූප
මාදම්පේ නිර්මාල් ප්‍රසංග ජයසූරිය.   

 

Read Full Post »

Her vision is blurry and the body is feeble but she still doesn’t want to abandon her ‘mission’ – searching for her son, ‘Sudu Putha’. Her memory of him is still vivid and fresh.

Wearing a white Kandyan saree with no jewelery, holding some lotus flowers and sitting at a corner of the decorated tent at the Boyagane Army Camp, she scanned through the soldiers in ceremonial outfits who were passing by, to see whether her son was among them.

She forgets all other important days in her life but not the day that her loving son’s name was added to the long list of names of soldiers who went Missing in Action (MIA).

“He called me on 17 July 1996 and that was his last call saying: Amma, I came to the Mullaitivu camp safely.’ I still hear his voice,” L.M. Punchimanike said sobbing.

She becomes emotional when she recalls her soldier son Corporal Chandrapala Samarasekara of the Vijayabahu Infantry Regiment (VIR), who died in the infamous ‘Mullaitivu debacle,’ where the entire Army camp with soldiers of the 6 VIR and the 9 Sinha Regiment (SR), was overrun by the now defunct LTTE on 18 July 1996. 1,300 soldiers were lost, the majority of them went missing in action.

A grenade attack by one of the soldiers who was in LTTE captivity resulted in the LTTE brutally killing 207 soldiers who were Prisoners of War (POWs).

Punchimanike was accompanied by two of her sons – a retired Government employee and an ex-solder of the Special Forces (SF) of the Sri Lanka Army (SLA) – to pay tribute to her son Chandrapala and over 3,000 soldiers who had sacrificed their lives to bring peace and harmony after 30 years, at the War Hero Commemoration Ceremony named ‘Nihendiyawe Handa’ (Voice of Silence) at the VIR Regimental Headquarters at Boyagane, Kurunegala, recently.

Colonel of the Regiment and the Deputy Chief of the Army Maj. Gen. Ajith Kariyakarawana, Maj. Gen. D.M.D.C.D Gunawardena, Centre Commandant of the VIR Brig. W.S Ariyasinha and a large gathering of serving officers and other ranks attended the commemoration ceremony.

“I even saw him in my dreams yesterday,” Punchimanike, a mother of 11 children, who travelled from Welimada to Kurunegala, said, weeping, unable to control her emotions.

“He came to the Naval Base at Trincomalee and we both shared the same bed. I joined my 1 SF team that went on an operation in Valachchenai in the wee hours of that day and he went to the Mullaitivu camp to report for duty. When I returned from the operation, we were instructed to go to Mullaitivu to rescue the camp that was badly attacked by the LTTE. Our group, including me, was shipped to Mullaitivu to seal off the beach front to rescue our soldiers. We confronted heavy attacks from the LTTE. We couldn’t find bodies and couldn’t rescue any of our soldiers,” Chandrapala’s younger brother, who is a retired Sergeant Major, Gamini Samarasekara recalled.

Brutal Killing Of POWs

He said that there were some eyewitness accounts to say that the LTTE had gruesomely murdered the captured soldiers at the Mullaitivu camp, after removing their eyes and cutting their hands and legs while they were still alive.

“Some female cadres had urinated into the mouths of the badly injured soldiers who were screaming asking for water. I think that my brother may also have been subjected to torture before his death,” Samarasekara claimed.

According to Samarasekara, over 500 soldiers had surrendered to the LTTE during the Mullaitivu attack but no one had returned home, so far.

Punchimanike said that she was living every moment for the last 23 years thinking that the 25-year-old Chandrapala (at that time) would appear at her doorstep giggling laugh and embrace her.

“He gave me his gold chain before he left home that day asking me to pawn it if I wanted some money. When he came home on leave, he stayed with me all the time. I am waiting till my Sudu Putha comes home,” said Punchimanike, who refuses to believe that Chandrapala is dead.

Among over 5,000 guests – parents, wives, children and relatives – Kulatilake Padmakulasuriya, an 89-year-old father clad in a clean white national dress, refused to be seated until the commemoration ceremony was over.

“I stood throughout the function to pay my respects to my hero,” said the father of Major Athula Theja Kulatilake of 6 VIR, who was 27 years old at the time he went missing at the Mullaitivu debacle.

Being the only son of the family with two daughters, Kulatilake wanted him to become a lawyer like his elder sister. “But he was determined to join the Army to serve the country,” Kulatilake said.

The entire wall of the living room is dedicated to framed pictures of Athula in school, cricket and Army uniforms and also all his certificates, Kulatilake has a separate place to display his son’s military items like the sword given to him as a commissioned officer.

“When we see those souvenirs, we feel that our son is living with us,” Major Athula’s mother A.M. Ranmanike (82) said. The SLA had issued his death certificate but the couple is not willing to believe that their son is no more.

They were delighted to see their son’s batchmates who are now Colonels in the Army.

“If my son is alive today,” she said in a quivering voice showing a picture of Major Kulatilake in an Army ceremonial outfit.

Corporal N.M.P Wijewardena of 2 VIR is another soldier who has been declared missing following the LTTE attack on the Kondachchi Army Camp in 1990.

“My daughter was only 11 months old. He had seen her only few times. I have not received his remains and I have waited for four years expecting him to return home. But later the Army gave me a death certificate,” Malani Chandralatha said, adding that she raised her daughter alone, facing many hardships.

He was 25 years old when he went missing and her young age was sacrificed to raise their daughter, who is now employed and having a child.

No Faith In OMP

Like other parents and wives of MIAs, she had also gone before the Office of Missing Persons (OMP) to give a statement about Corporal Wijewardena. But she said she received nothing.

Although they still have hope that their children and husbands who went missing during the war will come home one day as they have not seen their remains, most relatives of the fallen soldiers have not given their details to the OMP as they lack interest or lack faith in the OMP process or lack awareness on how to report to the OMP.

Padmakulasuriya, the father of Major Kulatilake and a former Legal Assistant of the Department of Agrarian Services, said that he had no faith in the OMP as it was biased and treated the relatives of missing military personnel differently.

“Not only to the OMP but we went to the previous Lessons Learnt and Reconciliation Commission to give details of our son. But nothing happened,” he said, adding that the OMP was more interested in getting information on MIAs in the north and east than their children who were captured and tortured to death by the LTTE.

Corporal R.M. Yamuna Bandara was 25 years old when he went missing at the LTTE attack in Elephant Pass in 2000. Although the Army has declared him as MIA, he was issued a death certificate. Now he has been enlisted under those soldiers who were Killed in Action (KIA).

“I don’t still believe he is dead. I search for him everywhere. I went to several camps but I couldn’t find him,” his mother R.M. Sumanawathi Manike (68) said.

Bandara managed to save a portion from his meagre salary to build a house of their own. Today, Manike has fulfilled his dream by building a small house from his savings of his pension, which she gets.

“No value can be put on my son. Wherever I go, I look at the faces of young men to see whether my son is among them,” she said, as tears streamed down her face.

Not Aware Of OMP

 

Manike is not really aware of the OMP or its benefits. Looking after her sick husband, Manika still dedicates her time to have poojas to invoke blessings for her son, Bandara.

Usually Bandara would return home on leave during late nights. “So I have kept the door open till late night for the last 19 years hoping that he would come home one day,” Manike said. She got emotional and couldn’t talk anymore.

Some say that holding war hero commemorations would hurt the close relatives and they would be further traumatised. But especially for the parents, grieving for their missing sons is a part of their daily routine. They said that they cannot overcome grief until they have breathed their last.

Maj. Gen. Ajith Kariyakarawana said that the SLA wanted to remember the fallen VIR war heroes who sacrificed their lives to protect the country’s sovereignty, as Sri Lanka is commemorating the 10th year of eliminating LTTE terrorism in the country in 2019.

He said that this mass commemoration ceremony would not be an annual feature but would be held every three years to venerate the fallen VIR soldiers for their bravery.

“In 1996, the entire 6 VIR battalion got killed or captured by the LTTE at the Mullaitivu debacle. Over 580 went missing and later they have been declared as KIAs,” he said.

Spelling out welfare programs, he said that there are scholarships for school-going children It is the responsibility of the regiment to look after the close relatives of fallen VIR heroes who sacrificed their future for the country’s peace and harmony.

VIR Fired Last Bullet To End War

“The VIR is the regiment that fought on the last day of the final battle and used the last bullet to kill LTTE Leader Velupillai Prabhakaran to end the 30-year-long war.

“The VIR is the most junior regiment in the Sri Lamkan Army but we have proved our mettle and professionalism in warfare. The VIR has been awarded two Parama Weera Vibhushanaya (Decoration of Supreme Heroism) awards and over 3,000 other gallantry awards,” he said.

VIR Founder, Maj. Gen. Jaliya Nammuni, commending the SLA for commemorating the fallen VIR soldiers said that the regiment was credited for its heroism and contribution to ending the war.

During the JVP’s second insurrection, the then Army Commander Maj. Gen. Hamilton Wanasinghe had instructed Lt. Col. Nammuni to form a new battalion with a strength of 800 soldiers.

“I felt it was no easy task as I had to form the battalion within a month. I and another senior officer, who was enlisted to support me, had to recruit and train 800 soldiers. We asked 16 infantry battalions to give us soldiers to form the new battalion,” Maj. Gen. Nammuni recalled.

The Vijayabahu battalion, which was named after King Vijayabahu I of Polonnaruwa, was first deployed to control JVP activities in the South. The soldiers in the new battalion, who were deployed for the task even before their passing out ceremony, had assisted in controlling JVP violence successfully.

Maj. Gen. Nammuni, who later became the regimental Colonel of the VIR, which was officially formed in 1990, said that it had fought well and professionally until the Government ended terrorism in May 2009.

“The regiment, which was set up from scratch, has performed well and they are par with other regiments today,” he said.

Last bullet to end war by the VIR

“The VIR is the regiment that fought on the last day of the final battle and used the last bullet to kill LTTE Leader Velupillai Prabhakaran to end the 30-year-long war. It is the most junior regiment in the SLA but we have proved our mettle and professionalism in warfare. The VIR has been awarded two Parama Weera Vibhushanaya (Decoration of Supreme Heroism) awards and over 3,000 other gallantry awards,” he said.

VIR Founder Maj. Gen. Jaliya Nammuni commending the SLA for commemorating the fallen VIR soldiers said that the regiment was credited for its heroism and contribution to end the war.

Maj. Gen. Nammuni, who later became the regimental Colonel of the VIR, which was officially formed in 1990, said that it had fought well and professionally until the Government ended terrorism in May 2009.

“The regiment, which was set up from scratch, has performed well and they are par with other regiments today,” he said.

Over 3,488 SLA soldiers including 125 officers missing

The VIR has lost 132 officers and 2,268 soldiers from other ranks in the military thrust against the LTTE since the formation of the regiment. Although a low number of MIA cases from the SLA have been reported to the OMP, 3,488 soldiers including 125 officers had gone missing during heavy fighting between the SLA and the LTTE.

Military Spokesman Brig. Sumith Atapattu said that although most of the MIAs had been declared as KIAs later for administrative purposes, they had been tortured to death by the LTTE who kept them as POWs.

He said that there were some records that the LTTE had kept some of the missing soldiers as POWs even until the last phase of the war. Later the LTTE had killed them.

“For example, the CO of the 9 Sinha Regiment Battalion Major Hiran Dabarahewa, who was a POW of the Mullaitivu debacle, was killed by the LTTE after some years,” he said.

According to Brig. Atapattu, the Army encourages close relatives of the MIAs to report to the OMP.

“After four years of being MIAs, those soldiers were declared as KIAs for administrative purposes to facilitate the close relatives to obtain death certificates to get the benefits given to fallen soldiers. Later, the four-year period had changed and those who went missing during the final phases of the war were declared as KIAs after a year of being missing, he said.

However, the relatives of those MIAs were reluctant to report to the OMP as their missing sons and husbands have been declared as KIAs and possessing death certificates now.

“This has resulted in a low representation by the Army to the OMP,” Atapattu said.

“We are old now and weary of going from one commission to another. The Government should look into the plight of ageing parents like us who are desperately waiting to see our children before we die,” Kulatilake, Major Athula’s father, said.

Read Full Post »

ධීවර සම්පත ගැන කතා කරන විට වසර ගණනාවක සිට මුලතිව් හි කෝකිලායි ධීවර ගම්මානයට හිමි වන්නේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. කෝකිලායි ධීවර ගම්මානය සුන්දර ගම්මානයක් වුවත් එහි ජීවත් වන ධීවරයන්ගේ ජීවිත නම් සුන්දර නැත.   

කෝකිලායි දූපතේ එක් පැත්තක ජීවත් වන්නේ මුස්ලිම් ජනතාවයි. තවත් පැත්තක ජීවත් වෙන්නේ දමිළ ජනතාවයි. ඒ ගම්මාන සියල්ලන්ටම මැදි වී ඇත්තේ කෝකිලායි දූපතේ පිහිටි ධීවර ගම්මානයයි. කතෝලික ජනතාවක් සිටින එම ගම්මානයේ සිටින්නේ වසර ගණනාවක සිට ධීවර කර්මාන්තයේ නිරත වූවන්ය. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුගේ මුල් බිම් වන්​නේ මීගමුව ප්‍රදේශයයි. ඇතැම් අය කෝකිලායි ගම්මානයේ උපන් අය වෙති.   

කෝකිලායි ගම්මානය පසුගිය යුද සමයේ අතිශයින්ම ප්‍රහාරවලට ලක් වූ ගම්මානයකි. 1984 වසරේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවලින් 40 දෙනෙක් පමණ මිය ගියහ. එහෙත් ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර හමුවේ වුවද එම ගම්වාසීන් ගම්මානය අත හැර ගියේ නැත. ගම්මානයට ඇතුළු වීමට නිසි මාර්ග පද්ධතියක් නොතිබිණි.

ඒ සඳහා එක්කෝ යාත්‍රාවක් හෝ බෝට්ටුවක් අවශ්‍ය විය. එහෙත් අද මාර්ගයක් ඉදි වී තිබේ. එහෙත් එම මාර්ගය නිසි නඩත්තුවක් කර නැත.

ගම්මානයේ සිට මීටර 500ක් පමණ දුරකින් කාපට් කළ මාර්ග ඉදි කර ඇත. ඒ දෙමළ ගම්මාන බහුල ප්‍රදේශවලයි. පසුගිය දිනවල උතුරු වසන්තය ක්‍රියාත්මක කළ ද කෝකිලායි ගම්මානයට ඒ වසන්තය උදා නොවුණේ සිංහල ගම්මානයක් නිසාවෙනි. ගම්මානයට ඇත්තේ එකම එක පාසලකි. එහෙත් පාසලේ අධ්‍යාපන කටයුතු පවත්වාගෙන යාමට ප්‍රමාණවත් ගුරුවරුන් සංඛ්‍යාවක් නොමැත. බොහෝ දෙනෙකු දුෂ්කර ගම්මාන නිසා සේවයට වාර්තා කරන්නේ නැත.

කෝකිලායි ධීවර ගම්මානයේ ධීවරයන් මුහුණ දෙන ගැටලු පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා අපි පසුගියදා එහි චාරිකාවක නිරත වුණෙමු.

කෝකිලායි ශාන්ත ආනා ග්‍රාමීය ධීවර සංගමයේ සභාපති දමයන්ත ප්‍රනාන්දු මහතා මෙසේ අදහස් පළ කළේය.

අපි පාරම්පරික ධීවරයෝ. මම ඉපදුණෙත් මුලතිව්වල. හැඳුනුම්පතේ පවා එය සඳහන් වෙනවා. නමුත් අපේ ගෙවල්වලට අංකයක් හෝ ලියාපදිංචි ඔප්පුවක් නැහැ. අපි ඒවා ඉල්ලන්න ගියාම අපිව හඳුන්වන්නේ කල්ලතෝනි හැටියට.

මේ ගම්මානය අවුරුදු 90ක පමණ ඉතිහාසයකට හිමිකම් කියනවා.

සමහරු සිතන් ඉන්නේ අපි යුද්ධයෙන් පස්සේ මේ ගම්මානයට පදිංචියට ආවා කියලා. අපේ උප්පැන්න සහතික, හැඳුනුම්පත්වල පවා තිබෙන්නේ මේ ගමේ ලිපිනය. ඇතැම් අයගේ ඡන්දය තිබෙන්නේත් මෙහේ. අපි යුද්ධය දරුණුවට යන කාලේත් මේ ගමේමයි පදිංචි වෙලා හිටියේ. අපිට කිසිම සාධාරණයක් කරලා නැහැ මොන ආණ්ඩුවකින්වත්. දැන් උතුරු වසන්තය කියලා එකක් ආවා. මෙතන ඉඳලා මීටර් 500ක් ඈතින්. ඒත් ඒ වැඩසටහන මේ ගමට ආවේ නැහැ අපි සිංහල නිසා. අපි ග්‍රාමසේවක ළඟට ගියත් ප්‍රාදේශීය ලේකම් ළඟට ගියත් අධිකරණයට ගියත් ජාති භේද සලකනවා. කිසිම සේවයක් මේ ගමට හෝ ගමේ ජනතාවට කරන්නේ නැහැ. අපිත් මේ රටේ මිනිස්සු. අපිටත් සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ වෙන්න ඕනෑ.

කෝකිලායි ගම්වාසීන් ජීවත් වන නිවාස

 

කෝකිලායි ගම්මානයේ ඇති එකම පාසල 

ගමේ පවුල් 400ක් විතර ජීවත් වෙනව. භූමිය වර්ග කිලෝ මීටර් 6ක වට ප්‍රමාණයක් තමයි. අපේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය තමයි මේ ධීවර කර්මාන්තය. පිටින් එන ලොරිවලින් තමයි අපේ මාළු මිලදී ගන්නේ. ධීවර අමාත්‍යාංශය මගින් විවිධ නීති රීති ක්‍රියාත්මක කරනවා. අපිත් කැමතියි ඒවා ක්‍රියාත්මක කරනවට. නමුත් මේ ප්‍රදේශයේ සිටින ධීවර පරීක්ෂකවරයාගෙන් තමයි අපට නොයෙකුත් බලපෑම් එල්ල වෙන්නේ. ධිවර ගැටලුවක් ගැන කතා කරන්න ගියාම ඒවා කල් දම දමා මඟ හරිනවා. අපෙන් පළිගන්න වගෙයි හදන්නේ. සුළු වැරැද්දක් කළොත් අපිව කෙළින්ම නීතිය ඉදිරියට ගෙන යන්න තමයි බලන්නේ. ඒ වගේ ප්‍රශ්න ගොඩකට මුහුණ දීලා තමයි අපි මේ කර්මාන්තයේ යෙදෙන්නේ. පසුගිය කාලයේ බෝට්ටු ඔක්කොම අත්අඩංගුවට ගත්තා. අපේ සිංහල අයගේ බෝට්ටු 5ක් විතර දුන්නේ නැහැ. අනිත් සෑම අයෙකුටම ගත්ත බෝට්ටු නැවත දුන්නා.

ධීවර අමාත්‍යාංශයේ අධ්‍යක්ෂ ​ෙජනරාල්තුමාගේ ලිපියටවත් මේ නිලධාරියා සලකන්නේ නැහැ. ඔහු නීතිය තමන්ගේ අතට අරගෙන වගෙයි හැසිරෙන්නේ.

අපිට දැන් කලපුව තුළ ඕනෑම වෙලාවක ධීවර කටයුතුවල නිරත වෙන්න පුළුවන්. යුද්ධ කාලයේ නම් සීමා පැනවූවා. අවුරුදු 20ක් යන කම් අපි සතියට දවස් 2යි ධීවර කර්මාන්තයේ නිරත වුණේ. උදේ 6ට ගියොත් සවස 6ට කලින් නැවත එන්න ඕනෑ. යුද්ධ කාලේ ​අපි බොහෝ දුක් කරදරවලට මුහුණ දුන්නා. දැන් නම් සාමය උදාවෙලා තිබෙන නිසා එච්චර කරදරයක් නැහැ. රජයෙන් හෝ දේශපාලන අධිකාරියෙන් මොන සහන ආවත් මුලතිව් ධීවර කාර්යාලයෙන් පිටට ඒවා එන්නේ නැහැ. විශේෂයෙන් මේ කෝකිලායි ගම්මානයට ඒ බවට මෙතන ඉඳලා මීටර 500ක් ගියහම හොඳට සාක්ෂි තිබෙනවා. ඉස්සර​ මේ ප්‍රදේශයේ මහ කැලෑවක් තිබ්බේ. දැන් දමිළ ජනතාවට එහි ගස් කපලා නිවාස ඉදි කරලා දීලා තිබෙනවා. නමුත් අපි තාම ඉන්නේ මේ තහඩු ගහපු පැල්පත්වල. අපි ඉල්ලන්නේ මේ නිවාස හදලා නිවාසවල අයිතිය තහවුරු කරලා දෙන්න කියලා. අපේ නිවාසවලට බලපත්‍රයක් නැහැ. ඒවා කරලා දෙන්නේ නැහැ. මේ ප්‍රදේශයේ දැන් ජාති භේදය උග්‍ර වෙලා. මැති-ඇමැතිගොල්ලෝ කිහිප දෙනෙක් ආවා. උදව් කරන්නම් අපි. සහන දෙන්නම් කියලා ගියා. නමුත් කවුරුත් කරපු දෙයක් නැහැ. මාසෙන් දෙකෙන් කරලා දෙන්නම් කියලා යනවා. එච්චරයි.

ධීවර කටයුතුවලට විශාල බලපෑමක් තිබෙනවා. අපි ගොඩක් අල්ලන්නේ සාලයේ, හාල්මැස්සෝ වගේ කුඩා මාළු. ඒක අද නීති විරෝධී තත්ත්වයට පත් වෙලා. දැන් ධීවර පරීක්ෂක කාර්යාලය ප්‍රකාශ කරන්නේ අඟල් එකයි කාල, ඒකයි කාල (1 1/4 x 1 1/4) වගේ ප්‍රමාණයේ දැල් පාවිච්චි කරන්න කියලා. ඒවට බලපත්‍ර දෙන්නම් කියනවා. ඒවගේ ප්‍රමාණයක් ඇති කොටු දැලකින් සාලයෝ‌, හාල්මැස්සෝ අල්ලන්න පුළුවන්ද? අපි ඉල්ලන්නේ ඔය වගේ ප්‍රශ්න විසඳලා දෙන්න කියලා. ඒක නිසා අප පසුගිය කාලයේ දවස් 3ක් විතර ධීවර රස්සාවට ගියේ නෑ.

කෝකිලායි ගම්මානයේ පදිංචි රෝස්මේරි කැන්සිඩා ප්‍රනාන්දු මහත්මිය.

උපන්දා ඉඳලා ජීවත් වුණෙත්, අම්මලා ඉපදුණෙත් මෙහෙ. මේක මගේ පාරම්පරික උපන් ගම. යුද්ධ කාලයේත් අපි ජීවත් වුණේ මේ ගම්මානයේ. අද ජීවත් වෙන්න බැරි තත්ත්වයක් තමයි උදා වෙලා තිබෙන්නේ.

උතුරු නැගෙනහිර තියෙන ප්‍රධාන සිංහල ගම්මානයක් වෙලත් අපිට කුමන ආණ්ඩුවකින්වත් සහනයක් ලබා දුන්නේ නැහැ. දැන් මීටර් 500ක් දුර දෙමළ ගම්මානවලට නම් නිවාස ඉදි කරල දුන්නා උතුරු වසන්තය තුළින්. අපි ඉන්නේ තහඩු ගෙවල්වල. ලොකු හුළඟක් ආවොත් කොයි වෙලේ ඒවා කඩා වැටෙයි ද දන්නේ නැහැ. ගෙවල් තුළ මැස්සෝ, මදුරුවෝ පිරිලා කුඩා ළමයෙකුටවත් ඉන්න බැහැ. පුල්මුඩේට මෙතන ඉඳලා කිලෝ මීටර් 50 යි. නිවාස ඇමතිව සිටි සජිත් ප්‍රේමදාස මහත්තයා ඇවිල්ලා ඒ ගමේ නිවාස ඉදි කළා. මේ සිංහල ගම්මානයට එකම ගෙයක්වත් හදලා දුන්නේ නැහැ. අපි ඉතින් බලන් ඉන්නවා කොයි පැත්තකින් හෝ සහනයක් ලැබෙයි කියලා. නමුත් ලැබෙන පාටක් නම් පේන්න නැහැ.
අපේ දරුවන්ට ගමේ ඉස්කෝලයක් තිබුණත් ප්‍රමාණවක් ගුරුවරු නැහැ. දැන් මේ ගමේ ගොඩක් ඉන්නේ මීගමුවේ ඉඳලා ඇවිත් ගෙවල් හදාගත්ත අය. ප්‍රමාණවත් අධ්‍යාපන පහසුකම් නැති නිසා දරුවන්ගෙන් ගොඩක් අය මීගමුවේ ඉස්කෝලවලට යවනවා. එහෙත් නැති බැරි අයෙක් තමයි මේ ගමේ ඉස්​කෝලවලට යවන්නේ. යුද්ධයක් තිබුණත් අපි මේ ගම දාලා ගියේ නැහැ. අපි සියලු දෙනා සිංහල කතා කරන, කතෝලික බැතිමතුන්. මේ වටේම සිටියේ නාවික හමුදාව කඳවුරු බැඳලා. දෙමළ කියන කිසි කෙනෙක් මේ ගම්මානයට ආවේ නැහැ.

එ් නිලධාරීන් දන්නවා අපි ජීවත් වුණේ කොහොමද කියලා. ඒත් සීත කාමරවල කැරකෙන පුටුවල හිටපු අය දන්නේ නැහැ කොහොමද අපි ජීවත් වුණේ කියලා. දැන් තමා නීති රීති පනවලා අපිට අසරණ තත්ත්වයට පත් කරන්නේ.

පිරිමි අය ගිහිල්ලා රැකියාවේ නිරත වෙලා රැගෙන එන මාළු විකුණලා තමයි දරුවොයි අපියි ජීවත් වෙන්නේ. කාන්තාවන්ට කියලා ස්වයං රැකියාවක් කරන්න පහසුකම් නැහැ. මේ ගම්මානයේ තිබෙන්නේ ධීවර රැකියාව විතරයි. එක එක බලධාරීන් එනවා. ඇවිල්ලා බලලා මැනගෙන යනවා. ලබන මාසේ ගෙවල් දෙනවා. ඊළඟ මාසේ දෙනවා කියලා. නමුත් කටින් බතල විතරයි.

මේ ගම්මානය ඇතුළට ඒ පහසුකම් නැහැ. ගම්මානයෙන් පිට මීටර් කිහිපයක් ගිය අයට තමයි හැම පහසුකමක්ම දෙන්නේ. අපි අයිති මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයට. නමුත් මුලතිව් දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයෙන් කිසිම සේවාවක් ලැබෙන්නේ නැහැ. අපි සෑම කෙනෙකුටම වගේ ලිපි මගින් දැනුම් දුන්නා. නමුත් දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයට ආවම එතනින් එහාට එන්නේ නැහැ. ඒගොල්ලෝ බලන්නේ අපට දැනටමත් ඉඩම් නැහැ කියලා එළවන්න තමයි. කොහොම වුණත් අපි මේ ගම දාලා යන්නේ නැහැ. දැන් මහවැලියෙන් කැමැතියි අපේ සංවර්ධන කටයුතු කරන්න. නමුත් ඒකට ඔවුන් අවසර දෙන්නේ නැහැ. මෙතන තිබෙන්නේ සිංහල, දෙමළ ප්‍රශ්නයක් බව පැහැදිළියි. අපි ඉන්න තැනට බලපත්‍රයක් ලබා දෙන්න කියලා හැමදාම ඉල්ලීම් කරනවා. නමුත් කෙරෙන්නේ නැහැ. කොටි ගහන කොට 1984 දී මට අවුරුදු 10 යි. අපි පණ බේර ගන්න දුවපු අතරේ ඔය දෙමළ කට්ටිය ආවා. එක පවුලක දරුවෝ 5 දෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඒ හැමෝටම ඉඩම් දීලා නිවාස හදලා දීලා තිබෙනවා. නමුත් අපිට දරුවෙකුට තියා අම්මලාටවත් ඉන්න තැනක් නැහැ.

යුද කලබලවලට ඉස්සරවෙලා මෙහි ගෙවල් 62ක් තිබුණා. අපිට ස්ථීර බලපත්‍ර දෙන්න කිව්වා. නමුත් ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගෙවල්වලට වරිපනම් ගෙවපු රිසිට් පත් පවා තිබෙනවා. නිලධාරීන් එනවා. බලනවා යනවා. ෆොටෝ ගහනවා. ඊට පස්සේ මුකුත් නැහැ. යුද්ධ කාලේ කිසිම රජයේ නිලධාරියෙක් හිටියේ නැහැ. අපේ පිහිටට හිටියේ යුද හමුදාවේ නිලධාරීන් විතරයි. එයාලට ලෙඩක් දුකක් වුණාම අපේ බෝට්ටු අරන් යනවා. අපිට කරදයක් වුණාම ඒ ගොල්ලන්ගේ බෙහෙත් තමයි අපට දෙන්නේ.

අපට තිබෙන තවත් ප්‍රධාන ගැටලුවක් තමයි ජල ප්‍රශ්නය. අපට මුහුදුබඩපත්තුව ප්‍රාදේශීය සභාව හරහා තමයි ජලය එන්නේ. අපෙන් මාසයකට රුපියල් 520ක් අය කරනවා. අපට දවස් දෙකකට වතුර ලීටර් 40ක් වගේ තමයි හම්බ වෙන්නේ. ඒක අපට කොහොමටත් ප්‍රමාණවත් නැහැ. සමහර අය වතුර ටික පවා අලෙවි කරන්න මෙහෙට ගේනවා. අපි ඉතින් ලීටර් 20ක් රුපියල් 20ක් වගේ මුදලක් ගෙවලා අරගනන්වා. ඒ ප්‍රශ්නය ඉතාම උග්‍ර වෙලා තිබෙන්නේ.

කෝකිලායි ගම්මානයේ පදිංචි නදීකා සෙව්වන්දි මහත්මිය.

අපේ පවුලේ 5 දෙනෙක් ඉන්නවා. ධීවර කර්මාන්තයෙන් ජීවත් වෙන්නේ බොහොම අමාරුවෙන්. රජයෙන් බෝට්ටු දුන්නාලු, බෝට්ටු එන්ජින් දුන්නාලු. අපට නම් කිසිවක් ලැබුණේ නැහැ. දෙන ඒවත් සමිති මට්ටමින් තිබෙන අයටම දෙනවා. මගේ මහත්තයත් අසනීපයෙන් ඉන්නේ. අපි ජීවත් වෙන්නේ මගේ තාත්තට තිබෙන ඔරුවෙන් ගිහින් මාළු අල්ලා. කාගෙන් හරි දැල් කෑල්ලක් කුලියට අරගෙන. අනික වතුර ප්‍රශ්නය උග්‍රව තිබෙනවා. සෑහෙන්න දුරක ඉඳලා තමයි වතුර ටික හරි ගේන්න ඕනෑ. මේ ඉස්කෝලේ ගුරුවරුන්ගේ හිඟකම නිසා ළමයින්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු පහතටම බැහැලා තිබෙන්නේ. අපි ඉල්ලන්නේ මේ ගෙවල් ටික හදලා අපේ වතුර ප්‍රශ්නය විසඳලා මේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබන්න ක්‍රමයක් සලසන්න කියලා.

මමයි, සැමියයි, තාත්තගේ ඔරුවෙ ගිහින් උදේ පාන්දර දැල් එළලා දවල්ට එනවා. මොනවා හරි තියෙන දෙයක් උයලා කන්න. ආපහු රෑට යනවා. නැවත දැල බලන්න මාළු හරි කකුළුවෝ හරි දැලට අසුවෙලා තිබුණොත් ඒක විකුණලා තමයි ජීවත් වෙන්නේ.

මෙම ජනතාවට දින දෙක තුනක කාලයක් ධීවර කටයුතුවල නිරත නොවුණහොත් කිසිදු ආදායම් මාර්ගයක් නැත. ජල ගැටලුවත් රැකියාවට එල්ල වන තර්ජනයත් නිසා අසරණ වී සිටිති.

මෙම ජනතාවගේ ගැටලු විසඳීමට කවුරුන් හෝ ඉදිරිපත් විය යුතු නොවේද? කවදත් ඔවුන් ඡන්ම භූමිය අත් නොහැර එහිම ජීවත් වන ජනතාවක් බැවිනි. ඔවුන්ගේ ගැටලු පිළිබඳ ඕනෑකමින් සොයා බලා කඩිනමින් විසඳුම් සැලසීමට අදාළ බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමු වේවා.

 

Read Full Post »

උබලාට ඕන නම් අපේ කුඹුරුවල වැඩ කරපල්ලා නැති නම් පව් නොදී මේ ගම්වලින් තොලොන්චි වෙලා පලයල්ලා…
 
 දහම් පාසලේ ළමයින් 146 ක් ඉගෙනගන්නවා තවමත් ශාලාවක් නෑ…
 
 ගමේ පාසලේ එකම උපාධිධාරියෙක්වත් නෑ…

‘ජනකපුර’ වැලිඔය සිංහල ගම් වැලේ එක් පුරුකකි. වැලිඔය සිංහල ගම්මාන යනු ත‍්‍රස්තවාදී යුද සමයේ උතුරු දකුණු මායිමේ පිහිටි ‘බැරියර්’ එකකි. එම ‘සිහළ’ තාප්පය බිඳගෙන කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට ඉදිරියට ඒමට කිසිලෙසකින්වත් ඉඩක් නොතිබිණි. ඒ වැලිඔය සිංහල මිනිසුන් කුසට අහරක් නොමැතිව හෝ ජීවිත පරදුවට තබා රට ජාතිය ආරක්‍ෂා කිරීමට හමුදාවන්ට සහාය වූ නිසාය. එහෙයින් වැලිඔය සිංහල ගම්මාන කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට හිසරදයක් වී තිබිණි.

විටින්, විට රෑ ජාමෙට එම ගම්මානවලට කඩා වැදුණු මිනීමරු කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් සිංහල වැසියන් පවුල් පිටින් කැති ගා දැමූ අවස්ථා ද බොහෝය. ම්ලේච්ඡු කොටි ප‍්‍රහාර හමුවේ දෙමවුපියන්ට දරුවන් අහිමි වූවා සේම දරුවන්ට දෙමවුපියන් අහිමි වූ පවුල් එම ගම්මානවල සුලබය. ම්ලේච්ඡු කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ට බිලි වී මියගිය ස්වාමිපුරුෂයන්ගේ බිරින්දෑවරු අදට ද තම දරු පවුල් ජීවත් කරවීමට එම ගම්බිම්වල නොනිමි ජීවන අරගලයක පැටලී සිටිති. රට වෙනුවෙන් එහෙව් කැපකිරීම් කළ වැලිඔය, ජනකපුර සිංහල වැසියන් මේ වන විට උපන් බිමේ කල්ලතෝනි ගානට වැටී සිටින බව කියන්නට ලැබීම ද ජාතියේ අවාසනාවකි. එහෙත් සුදු පිරුවටවලින් පුල්ලි සඟවා ගත් කොටි රැළ ජනකපුර වැසියන් පීඩාවට පත් කරන අයුරු දැන, දැනත් හෙළිදරව් නොකර සිටීම ඒ මිනිසුන්ට කරන අසාධාරණයකි. එහෙයින් අපි වැලිඔය ජනකපුර ගමට ගොස් ඒ පීඩිත මිනිසුන්ගේ කප්පරක් ගැටලූ ගැන ඔවුන් සමඟ කතාබහ කළෙමු. දැන් අප කියන්න යන්නේ ජනකපුර වැසියන්ට අද අත්ව ඇති ඉරණම ගැනය.

මාඔය නිම්නය සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් ලෙස වැලිඔය ව්‍යපාරය ආරම්භ වී ඇත්තේ 1983 වර්ෂයේදීය. ආරම්භයේදී නිකවැව දකුණ, වම සහ ඇතාවැටුණුවැව ගම්මාන බිහිකරමින් පොළොන්නරු දිස්ති‍්‍රක්කයේ දිඹුලාගල ප‍්‍රදේශයේ ජනතාව පදිංචි කර ඇත. පසුකාලීනව මේජර් ජනරාල් ජානක පෙරේරා මහතාගේ යුද සැලසුමකට අනුව මහවැලි ‘එල්’ කලාපය යටතේ වැලිඔය ව්‍යාපාරය පුළුල් කෙරිණි. එම ව්‍යාපෘතිය යටතේ ජනකපුර, හැළඹවැව, කිරිඉබ්බන්වැව වම, දකුණ, ඇහැටුගස්වැව, මොනරවැව, ගජබාපුර, හංසවිල, සපුමල්තැන්න, කල්‍යාණපුර එක පියවර, කල්‍යාණපුර තුන පියවර, නාමල්පුර ඇතුළුව තවත් ගම්මාන කිහිපයක් ආරම්භ විය. මේ වන විට වැලිඔය එල් කලාපය යටතේ සිංහල ගම්මාන විසි එකක් ආරම්භ වී තිබේ. එම සියලූ ගම්මානවල මෙරට විවිධ ප‍්‍රදේශවල සිංහල මිනිස්සු පදිංචි වී සිටිති.

කුලියාපිටිය, දුම්මලසූරිය ප‍්‍රදේශයෙන් ගොස් ජනකපුර ගමේ පදිංචි වී සිටින පැරැණිතම සාමාජිකයෙක් දැන් අප අසල සිටී. ඔහු නෙල්සන්ය. වයස අවුරුදු හැත්තෑ තුනකි. එහෙත් වයසට වඩා හේ වියපත්ය. දෙපයින් ඇවිදගෙන යෑමටත් අසීරු ගානය. ‘සැප’ කියන වචනයේ අරුතවත් නොතේරන තරමට ජීවිතයේ දුකම පමණක් වැළª නෙල්සන් මාමා මෙලෙසින් හෝ දකින්නට ලැබීම වාසනාවකි. එමෙන්ම ඔහු ජනකපුර පුරාවෘතයකි. එහෙයින් ජනකපුර ඉතිහාස කතාව අප කියනවාට වඩා නෙල්සන් මාමාගේ හඬින්ම ඇසෙන විට සංවේදී හදවත්වලට වඩාත් හොඳින් සන්නිවේදනය වේ. එහෙයින් දැන් අපි ඔහුට සවන්දී සිටිමු.

‘‘අපි තමයි මේ ගමේ මුල් පදිංචිකරුවො. සර්වෝදය හරහා තමයි අපිව මෙහෙට ගෙනාවේ. ජානක පෙරේරා මහත්තයා මූලිකත්වය අරගෙන මේ ගම ආරම්භ කළේ 1987 අවුරුද්දේ. ජානක මහත්තයාව සිහිපත් වෙන්න තමයි මේ ගමට ‘ජනකපුර’ කියලා නම තියලා තියෙන්නේ. ඒ කාලේ මේ ගමේ පවුල් හාරසිය අසූ හතරක් පදිංචි වෙලා හිටියා. ඒ සේරම සිංහල පවුල්. ඒ සන්දියේ නම් අපිට රජයෙන් හොඳට සැලකුවා. ගමේ පස් දෙනෙක් ඉන්න පවුලකට සෑම මාසයකම හාල් කිලෝ හැටයි, සීනි කිලෝ පහයි. රුපියල් දෙසිය විසි පහකුයි දුන්නා…’’.

‘‘ගමේ එක පවුලකට ගොඩ, මඩ ඉඩම් අක්කර තුනහමාරක් බෙදා දුන්නා. අපි ඒ සියලූම ඉඩම් අස්වැද්දුවා. ගම ආරම්භ වෙලා අවුරුද්දක්, දෙකක් යනකොට මේක තනිකරම සරුසාර ගොවිපොළක් බවට පත් වෙලා තිබුණා. අපේ දරුවො ගමේ පාසලට ගියා. හවසට හැම ගෙදරකම මිනිස්සු බුදුන් වඳින්න මේ පන්සලට එකතු වුණා. පිටගම්කාරයන් වුණාට මේ ගමේ මිනිස්සු අතර පුදුමාකාර බැඳීමක් තිබුණා. අපේ ගමට හෙණය පාත් වුණේ 1993 අවුරුද්දේ. එදා රෑ කොටි ගමට පැනලා අපේ උන් කිහිපදෙනෙක්ම මරලා දැම්මා. එදා කොටි වෙඩි තියලා දාලා ගිය අපේ උන්ව ඉස්පිරිතාලයකට ගෙනියන්න වාහනයක් තිබුණේ නෑ. වෙඩි වැදුණු එක දරුවෙක් ලේ ගිහිල්ලම මැරුණා. ඒ සිද්ධිය මතක් වෙනකොටත් දුකයි. ෂෝක් කෙලි පැටියා…’’ නෙල්සන් මාමාගේ හීන් හඬ නැවතිණි. අප දෙසට එල්ල වී තිබුණු ඔහුගේ දෙනෙත් අප වටා රොක්ව සිටි ගමේ කාන්තාවක් අසල නතර විය.

‘අර ඉන්නෙ ඒ නැති වෙච්ච දුවගේ අම්මා…’ නෙල්සන් මාමා නැවත කතා කළේය.

මම ඇය අසලට ගියෙමි. දියණියගේ අකල් වියෝව මතක් කිරීම තවමත් ඇයව හඬවන්නක් බව කඳුළු දිලිසෙන දෙනෙත්වලින් මම දුටිමි. ඒ උණු කඳුළු කැට දෙකොපුල් තෙත් කිරීමට මත්තෙන් මම ඇයට කතා කළෙමි.

අම්මගේ නම…
‘අනුලාවතී…’
වයස…
‘පනස් හතයි…‘
දුවට මොකද වුණේ…

‘‘අනේ මහත්තයො මගේ දුව නැති වුණේ ලේ ගිහිල්ලා වැඩිකමටමයි. තුවාල වෙලා ටික වෙලාවකින් හරි ඉස්පිරිතාලයකට ගෙනිච්චා නම් අදත් මගේ කෙල්ල ජීවතුන් අතර. එදා රෑ ගමට කොටි ඇවිත් කියන කෑගැහිල්ලට මගේ කෙල්ල ගෙයි මුල්ලෙ හැංගුණා. එතකොට අපිට තිබුණේ පුංචි මැටි ගෙයක්. කොටි බිත්තිය කඩලා අත් බෝම්බය ගේ ඇතුළට විසි කරලා තිබුණේ කෙල්ල ළඟටමයි. දුවට හොඳටම තුවාල වුණා. කොටි ගහලා ගියාට පස්සෙ අපි දරුවා උස්සගෙන මේ පන්සලට ආවා. එතකොට මේ පන්සලෙත් මේ විදිහට ගොඩනැඟිලි නෑ. ටකරන් මඩු දෙකක් තිබුණේ. දැන් ‘හමුදා වාහනයක් එයි… එයි…’ කියලා බලාගෙන හිටියා ආවේ නෑ… පාන්දර යාමේ මහා හයියෙන් හූ තුනක් කියලා මගේ දරුවා ඇස් පියා ගත්තා. උදේ ආපු ට‍්‍රක් එකෙත් තුවාල වෙච්ච හමුදාවේ අය පටවගෙන ගියා මිසක් සාමාන්‍ය තුවාලකාරයන් අරගෙන ගියේ නෑ. හවස තමයි මගේ දුව ඉස්පිරිතාලයට අරගෙන ගියේ. දොස්තර මහත්තයා බලලා කිව්වා මේ ළමයා මැරිලා තියෙන්නෙ ලේ ගිහිල්ලා වැඩිකමට කියලා. එදා විතරක් මගේ දරුවා එක්ක ගමේ තව අට දෙනෙක් කොටි මරලා දලා තිබුණා. ඊට පස්සෙත් කිහිප සැරයක්ම කොටි අපේ මිනිස්සුන්ව කපලා කොටලා මරලා දැම්මා. අත පය කපා දාල ගිය මිනිස්සු අදටත් අපේ ගමේ ජීවත් වෙනවා. යුද්දෙ ඉවර වෙලත් අපේ මිනිස්සු බිම් බෝම්බවලට කොටුවෙලා අබ්බගාතයන් වෙලා ඉන්නවා…’’

‘‘කොටි කලබල කාලේ නම් අපි පුදුම විදිහට දුක් වින්දා මහත්තයො. හේනකට, කුඹුරකට යන්න බයයි. අපේ ගොවිතැන් සේරම පාළු වුණා. රජයෙන් දුන්න හාල් ටික විතරයි. අපි කෙහෙල් අලත් තම්බලා කාලා තියෙනවා. හවස හයෙන් පස්සේ ගෙදරක කුප්පියක් පත්තු කරන්න බෑ. ගමට කොටි ගහන්න පටන් ගත්තට පස්සේ ගමේ සේරම මිනිස්සු තැන් දෙකකට එකතු වෙලා තමයි රෑ පහන් කළේ. ඒත් අපිට නින්ද ගියේ නෑ. ඊට පස්සේ ගමේ සෑම ගෙදරකටම බංකරයක් හදලා දුන්නා. ඒක කළේ හමුදාවෙන්. ඊට පස්සේ කොටි ආටි ගහනකොට ගෙවල්වල සේරම අර බංකරය ඇතුළට ගුලි වුණා. මොන බංකර් හැදුවත් රෑට අපේ ගෙවල්වල කුප්පි ලාම්ප්පුවක්වත් පත්තු වුණේ නෑ. ?කට අපේ දරුවකුට පොතක්, පතක් පාඩම් කරන්න බැරි වුණා. දරුවන්ට ඉස්කෝලෙන් උගන්වන දෙයක් විතරයි. ඉස්කෝලෙත් හැමදාම තිබුණේ නෑ. ඒ නිසා අපේ ගමේ ළමයි අධ්‍යාපනය පැත්තෙන් මොට වුණා. අදටවත් අපේ ගමෙන් උපාධිධාරියෙක් බිහි වෙලා නෑ…’’ අනුලාවතී දිගු සුසුමක් පිට කළාය. ඒ කතා කර මහන්සියට නොව, මරණයේ සෙවණැලිත් සමඟ ජීවත් වූ අඳුරු මූසල යුගය ආවර්ජනය කිරීමේදී සිත තුළ හට ගත් කම්පනය පිට කිරීමටය.

‘‘ඒ කාලේ අපිට තිබුණේ මරණ බය. දැන් තියෙන්නේ අපේ ගම අපිට නැති වෙයි කියන බය…’’ අනුලාවතී හද සැහැල්ලූ කර ගන්න ඇසිල්ලට ගලා යන කතාවට ගමේ තවත් කෙනෙක් එකතු විය. ඔහු සරත්ය. සිංහ ගොවි සංවිධානයේ සභාපතිය. කුඹුරේ වැඩ කරමින් සිටින අතරේ ඔහු පන්සලට දිවආවේ ගැටලූ මල්ලක් ද හදවතේ තුරුලූ කරගෙනය. දැන් ඔහු එම ගැටලූ එකිනෙක අප ඉදිරියේ පෙළගස්වන්නේය.

‘‘එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයො කෙළින්ම ඇවිත් අපිට පහර දුන්නා. දැන් ගහන්නෙ අපේ අයිතිවාසිකම්වලට. ඒක කොටි ගහනවාට වඩා භයානකයි. අවුරුදු තිහකට වඩා වැඩි කාලයක් ජීවත් වෙච්ච අපේ ඉඩම්වලට දැන් දෙමළ මිනිස්සු අයිතිය කියාගෙන එනවා. ඔප්පු තිරප්පු තියෙනවා කියනවා. මහවැලි අධිකාරියේ නිලධාරීන් ඇතුළු සියලූ නිලධාරීන් ඒ මිනිස්සුන්ගේ පැත්තට කතා කරනවා. අපේ පැත්තට කතා කරන්න ඉන්නේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවො විතරයි. දැන් අපි අන්ත අසරණයි මහත්තයො…

’’

‘‘මුල්ලියාවේලී කියන ගමේ දෙමළ මිනිස්සු තමයි අපේ ඉඩම්වලට අයිතිය කියාගෙන එන්නේ. ඒ සමහර මිනිස්සු ඒකාලේ ඉඳලා අපේ ගම්වලට පහළ රජයේ ඉඩම්වල වගා කටයුතු කරගෙන ගියා. ඒත් ඒ මිනිස්සු ඒ ඉඩම්වල පදිංචි වෙලා හිටියේ නෑ. වගා කරන්න විතරයි ආවේ. ඒ් වගේම ඒ මිනිස්සුන්ට පොල්වතු, කුඹුරු, හේන් ඉඩම් අක්කර පහ, දහය උපන් ගමෙත් තියෙනවා. ඊට අමතරව කෝකිලායි, කොක්කුතුඩුවායි, කරනාටිකුලම් වගේ ගම්වලත් ඉඩම් අල්ලගෙන ඉන්නවා. ඔය එක පුද්ගලයකුට සේරම ඉඩම් අක්කර විසිපහක්, තිහක් තියෙනවා. සමහර මිනිස්සුන්ගේ ඉඩම් අයිතිය සාක්‍ෂි ඇතිව ඔප්පු කරලා පෙන්වන්න අපිට පුළුවන්. ඒත් අපිට අනුන්ගේ ඉඩම්වල අයිතිය වැඩක් නෑ. කොටි කටේ ඉඳගෙන අපි මේ ගම් ආරක්‍ෂා කර ගත්තා. අස්වැද්දුවා. එතකොට දැන් අයිතිය කියාගෙන එන එකෙක්වත් හිටියේ නෑ. දැන් තමයි ඔය හැමෝම අයිතිය කියාගෙන එන්නෙ. දැනටත් සමහර දෙමළ මිනිස්සු ඇවිත් බලහත්කාරයෙන් අපේ ගමේ ඉඩම්වල වගා කරගෙන යනවා. ඒ මදිවට අපේ ගම්වල මිනිස්සුන්ට පාට් එකත් දානවා. සමහර දෙමළ දේශපාලනඥයොත් ගමට ඇවිත් මිනිස්සුන්ට පාට් එක දාලා ගිහින්. ‘බොලාගේ කාලය ඉවරයි. දැන් තියෙන්නෙ අපේ කාලය. බොලාට ඕනෑ නම් අපේ කුඹුරුවල වැඩට එන්න පුළුවන්. නැති නම් පව් නොදී මේ ගම්වලින් තොලොන්චි වෙලා පලයව්…’ කියලා තියෙනවා…’’

‘අපිට මේ විදිහට කරදර කරනවා කියලා පොලිසියට, හමුදාවට කිව්වත් දැන් වැඩක් නෑ. කිසිම නිලධාරියෙක් ඔවුන්ට එරෙහිව ක‍්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. සමහර සිංහල නිලධාරීන් කියනවා ‘ඉතිං ඕයි ඇයි තමුසෙලා මේකෙ ඉන්නෙ… ඔය කොහේට හරි යනව කෝ…’ කියලා. යුද්දේ කාලේ ඔය කියන කටවල්වලින්ම අපිට කතා කළේ ජනකපුර සිංහයො කියලා. දැන් කතා කරන්නේ බල්ලන් ගානට දාලා. මහවැලියෙනුත් දැන් අපිට කියනවා ‘අක්කර තුනහමාරක් දෙන්න බෑ. ඕන නම් අක්කරයක් දෙන්නම් පුළුවන් විදිහට වගා

කරගන්න…’ කියලා. ඒත් අපිට මේ ගම්වල පදිංචියට එනකොට ගොඩින්, මඩින් අක්කර තුනහමාරක් දෙනවා කියලා දීපු පොරොන්දු පත‍්‍ර අපි ළඟ තියෙනවා. ඒ වගේම මේ ගම්වල සියලූම පවුල් ජීවත් වෙන්නෙ ගොවිතැන් කරලා. අපිට වැඩ කරන්න කර්මාන්තශාලා නෑ. ඔෆිස්වල ජොබ් කරන්න මේ ගම්වල මිනිස්සු ඉගෙනගෙනත් නෑ. කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් අපිට අකුරක් ඉගෙනගන්න ඉඩක් දුන්නෙ නෑ. ඒ නිසා අපි ජීවත් වෙලා ඉන්නකම් හේන්, කුඹුරු කරන්න වෙනවා. නැති නම් අපිට මේ ගම අතහැරලා කුලියට යන්න වෙනවා. දැනටත් මේ ප‍්‍රශ්න නිසා යුද්දේ කාලේවත් ගම දාලා නොගිය මිනිස්සු ගමෙන් ගිහින්. පවුල් හාරසිය අසූ ගාණක් ජීවත් වෙච්ච ජනකපුර ගමේ දැන් ජීවත් වෙන්නේ පවුල් තුන්සිය ගාණයි…’’

‘‘ඇත්තටම දැන් මේ ගම්වල ජීවත් වෙන්න අමාරුයි. කුඹුරු ටික හරක් පැනලා විනාශ කරනවා. අලි ඇවිත් හේන් කාබාසිනියා කරනවා. රෑකට දොට්ට බහින්න බයයි අලි ගේ මිදුලේ. එහෙන් පුල්ලි නැති කොටි අපිට දෙන සහනාධාර කපා දාලා. අවට සේරම දෙමළ ගම්මානවලට වගා කරන්න වතුර දෙනවා. අපේ ගම්මානවල මිනිස්සුන්ට වගා කර ගන්න වතුර ටිකක්වත් දෙන්නෙ නෑ. මේ අවට දෙමළ ගම්මානවලට රජයෙනුත් ආධාර දෙනවා. රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලිනුත් ආධාර බෙදනවා. අපිට දුක සිංහල ගිහි පැවිදි උදවියත් අපේ ගම උඩින් ගිහින් දෙමළ ගම්මානවලට ආධාර බෙදලා දෙන එක ගැන. ඒක ආධාර බෙදන අයගෙවත්, ආධෘර ගන්න අයගෙවත් වරදක් නෙමෙයි, අපේ කරුමය. දරුවෙක්ගේ ඈස් පාදගන්න හරියට පාසලක් නෑ. තියෙන පාසල්වලත් ගුරුවරු හිඟයි. උපාධිධාරී ගුරුවරු ඇත්තේම නෑ. ගොඩක්ම පාසල්වල උගන්වන්නේ සිවිල් ආරක්‍ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ ගුරුවරු. ඒ අයට ඉගැන්වීම සම්බන්ධයෙන් හරියට දැනුමක් නෑ. එහෙම උගන්වන ගුරුවරු යටතේ ගමෙන් උපාධිධාරියෙක් බිහිකිරීම සිහිනයක් විතරයි. මේ ගම්මානවල හැදෙන පරම්පරාවත් අපි වගේම කැලෑවට නාකි වෙලා මැරිලා යනවා. ඕක තමයි ඇත්ත…’’

දවස තිස්සේ කුඹුරේ වේළුනු සරත් ගිනියම් වී සිටින්නේ අව්රශ්මීයට නොවේ. හිරුගේ වියරුව ඔවුන්ට හොඳට හුරුය. දැන් ඔහු ගිනියමින් පුපුරා යන්නේ වෙස් මුහුණු පළඳාගෙන එන ඉඩම් කොල්ලකරුවන් විසින් ජීවත් වන භූමිය මංකොල්ල කා ගැනීමට දරන ප‍්‍රයත්නය සම්බන්ධයෙනි. ගිනිපුපුරු මෙන් පිට වූ සරත්ගේ වාග් ප‍්‍රහාරය ජනකපුර තිලකාරාමයේ විහාරාධිපති මිහින්තලේ සුජීව හිමි විසින් පාලනය කළහ.

‘‘දැන් මම මේ පන්සලට වැඩම කරලා අවුරුදු හතරක් විතර වෙනවා. අපිට තියෙන ප‍්‍රධාන අඩුපාඩුව දහම් පාසලට අවශ්‍ය උපකරණ නැතිකමයි. මට ඕනෑ මේ ගමේ දරුවන්ට නිවැරැදි දහම් අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමයි. එහෙම වුණොත් මේ ගම්වල තියෙන දුරාචාරකම් හරි ටිකක් අඩු කරගන්න පුළුවන්. ඒත් ඒකට හරි හැටි ශාලාවක් නෑ. ළමයි එකසිය හතළිස් පහක් ඉගෙනගන්නෙ පුංචි ඉඩක. ඩෙස් බංකු නෑ. දහම් පොත්පත් ටික තියාගන්න කබඞ් එකක් නෑ. බුද්ධ ශාසන අමාත්‍යාංශයෙන් පාස් කරන ප‍්‍රතිපාදන අපිට එන්නෙත් නෑ. පුස්තකාල ගොඩනැඟිල්ලක් හදන්න හැදුවා. ඒක හදන්න මහවැලියෙන් අවසර දෙන්නෙ නෑ. වැහි කාලේට ළමයින්ට ඉගෙනගන්න තැනක් නැති නිසා නිවාඩු දෙනවා. මේ අපිට තියෙන එක ප‍්‍රශ්නයක් විතරයි. තව ප‍්‍රශ්න කප්පරක් තියෙනවා. ඒවා කතා කරන්න ගියොත් ඉවරයක් නෑ. මේ ගම්වල මිනිස්සු ලබා උපන් හැටි. ඒත් මේ මිනිස්සු රට බේරාගැනීමේ සටනේදී විශාල දායකත්වයක් ලබා දුන්න පිරිසක්. ඒක අපි අමතක කරන්න නරකයි…’’

අපට ඉතා ඉක්මනට හැමදේම අමතක වෙන්නේය. වැදූ මවුපියන් තබා තමුන්ගේ නම් ගම් වාසගමත් අමතක කර දමන්නට අපේ උදවිය සමත්ය. ඒ අපේ බොහෝ මිනිසුන්ගේ හැටිය. එහෙව් රටක මිනිසුන්ට කාලකණ්ණි යුද්ධයක් තිබූ බව අමතක වන්නේ නම් පුදුමයක් නොවේ. ජීවිත පරදුවට තබා යුද වැදුණු හමුදා විරුවන් මෙන්ම කොටි කටේ ජීවත් වූ ජනකපුර ඇතුළු මායිම් ගම්මානවල සිංහල මිනිසුන් ගැන අල්පමාත‍්‍රයක හෝ මතකයක් තිබුණොත්ය පුදුමය. ජනකපුර මිනිසුන් අද ගෝත‍්‍රික අන්තවාදීන්ගේ අතකොළු බවට පත්ව සිටින්නේ අපේ මිනිසුන්ගේ අමතකවීමේ මන්දබුද්ධික රෝගය නිසාය. මේ වන විට අපේ රට මෙතරම් ගැටලූ මල්ලක සිර වී සිටින්නේ ද අපේ මිනිසුන්ගේ අමතකවීමේ මන්දබුද්ධිකකම නිසාය.

බලය වෙනුවෙන් පොරකන ගෝත‍්‍රිකවාදී දේශපාලනඥයන් ජනකපුර සිංහලයන්ගේ අවනඩු ගැන ඇහැක් ඇර බලන්නේ නැති බව සැබෑය. ජනකපුර මිනිසුන්ගේ දුක්ගැනවිලි අසා සිත් තැවුලට පත් වී ලේ කුපිත වූයේ නම් එම ගම් බිම්වල දෙපයින් සිට ගැනීමට ඔවුන්ට අත දෙන්නට ඔබට හැකි යැයි කියමින් අපි කතාව නතර කරන්නෙමු.

Read Full Post »

මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට…
ප්‍රභාකරන්ව මරා දැමූ 53 වැනි සේනාංකයේඅණදෙන නිලධාරී මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න

සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබිය හැකිවුවත් කිසිදා විශ්‍රාම නොයන වීරත්වයක්‌ ඔහු ජාතියට පතල කර හමාරය. ජාතිය සිහිනයක්‌ සේ දුටු ත්‍රස්‌ත නායකයාගේ මරණය සිදුවුයේ ඔහු අණ දුන් සේනාංක අතින් ඔහුට ලබා දී තිබූ රණ භූමියේදීය. මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්නගේ විශ්‍රාම ලැබීම නිමිත්ත කරගෙන අපි, ඔහු සමඟ සාකච්ඡාවක්‌ ඉල්ලා දුරකතන ඇමතුමක්‌ දුන්නෙමු. මේ සිංහල අපගේ රටයි – අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි … යන මහගමසේකරයන් ලියූ ගීතය ඔහුගේ දුරකතනයෙන් ඇසෙන්නට විය. අප උපන් මියයන දේශය වෙනුවෙන් තම අනගිතම යුතුකම ඉටුකළ මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න සමග ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ කරන ලද සාකච්ඡාවයි මේ.

හමුදා සේවයෙන් විශ්‍රාම යන මොහොතේ, අතීතයට අපේ කතා බහ රැගෙන යැම සඳහා 2009 මැයි 18 වෙනිදා දිනය ඔබට මතක්‌ කර ගන්න පුළුවන්ද…?
ඇත්තටම එදා පාන්දර දෙකහමාරට විතර, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් මගේ කණ්‌ඩායමට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළා. නන්දිකඩාල් කලපුව ආශ්‍රිතව පුදුමාතලන් ප්‍රදේශයේදී තමයි මේ පහර දීම සිදුවුණේ. අපි මෙවැනි තත්ත්වයක්‌ බලාපොරොත්තු වුණා. ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ අවසාන පිරිස අපි කොටු කරගෙනයි මේ වෙනකොට හිටියේ.

ඒ වෙනකොට ඔවුන්ට තිබුණ එකම විසඳුම කලපුවට පනින එක විතරයි… මොකද අනිත් තුන් පැත්තෙන්ම අපි ඔවුන්ව කොටු කරලයි තිබුණේ. එදා පාන්දර ඔවුන් මගේ වළල්ලේ පිටිපස්‌සේ තැනකට තමයි, ප්‍රහාරය එල්ල කළේ. එය අපි කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ ස්‌ථානයක්‌ සහ ප්‍රහාරයක්‌. එතැන කඩා ගෙන තුන්සිය පනහක පමණ ත්‍රස්‌තවාදීන් පිරිසක්‌ ඇතුලට පැන්නා. ඒ වෙනකොටත් ඕනෑම දේකට සූදානම්ව අපි එක්‌ එක්‌ සැලසුම් හදලා තිබ්බේ… අපි ඒකට කියන්නේ, ඉන්ජෙන්සන් ප්ලෑන් කියලා… ඒ කියන්නේ, මෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න, අරෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න යනාදී වශයෙන්, අවදානම් ගණනාවක්‌ සඳහා අපි සූදානම් වෙලයි හිටියේ…

මගේ පළවෙනි අණ දීම වුණේ කඩපු තැන ඉක්‌මනට වහගන්න කියන ඒකයි… සාමාන්‍යයෙන් මීටර් දෙසීයක විතර ආරක්‌ෂක බැම්මක්‌ කැඩිලා තිබ්බා… අපි විනාඩි විස්‌සක්‌ විතර ඇතුළත එම වළල්ල යළි හදා ගත්තා. තව එළිවෙන්න පැය තුනයි තියෙන්නේ… ඊට පස්‌සේ අපිට ඇතිවෙන්න ගහ ගන්න පුළුවන් කියලා මම හිතුවා… ඒ නිසා ඉක්‌මනින්ම අපේ ආරක්‌ෂිත වළල්ලේ කැඩුණු තැන හදා ගන්නයි මට ඕනේ වුණේ…

මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් තීරයේ රැඳී ඉන්නේ කොයි වැනි පිරිසක්‌ කියලා ඔබට අනුමානයක්‌ තිබ්බාද…?

නැහැ…නායකයෝ කවුද ඉන්නේ කියන එක ගැන අපි කිසිම දෙයක්‌ දන්නේ නැහැ. නමුත් එල්ටීටීඊයේ සිහින ඊලාම් රාජ්‍යයේ අවසාන බිම් කඩත් අපි අල්ලා ගැනීම සඳහා සූදානමින් තමයි හිටියේ… මේ වෙලාව වෙනකොට අපිට තිබ්බේ අතේ තියෙන දේ කටේ දාගන්න විතරයි. උදේ වරුවේත් අපි සටන් කළා… දහය විතර වෙනකොට ඒ සටන අවසන් වුණා. දවල් ආයෙත් අපිට දැනගන්න ලැබුණා, එක්‌ පිරිසක්‌ කලපුවේ කඩොල් කැලය ඇතුළේ ඉන්නවා කියලා… එතැනට අපි ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. දවල් දෙක විතර වෙනකොට ඒ සටන පටන් ගත්තා. ඒක හැන්දෑවේ හයාමාර වෙනකං විතර ගියා. මේ වෙලාව වෙනකොට මුළු ලංකාවම අපේ රජයේ පාලනය යටතට පත්වුණා.

ඊලාම් දේශයේ සිහිනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටිලා, සුනුවිසුණු වෙලා ගියා…ඔය පළාත අවුරුදු විස්‌සක්‌ විතර රජයෙන් ගිලිහිලා තිබුණේ. අනිත් පළාත් සේරම අපි අල්ලාගෙන ඉවරවෙලයි ඒ වෙනකොට තිබ්බේ. මෙතැන අල්ලා ගත්තා විතරයි, මුළු රටම එක ධජයක්‌ යටතට, සිංහ ධජය යටතට ආවා. එදා අපිට බොහෝම සන්තෝෂ දවසක්‌. මැරිච්ච ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ මළ සිරුරු අපි එකතු කර ගන්න පටන් ගත්තා. එතැන ඉහළ පෙලේ එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදී නායකයන් ගණනාවකගේ මළ සිරුරු තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්, පොට්‌ටු අම්මාන් සහ සුසෙයි ඇරෙන්න අනිත් ඔක්‌කොම නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. භානු, ජෙයම් වගේ නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස්‌ ඇන්තනිගේ මළ සිරුර එතැන තිබ්බා.

එදා අපිට බොහොම සන්තෝසයි… නමුත් මගෙ ඔලුවෙ එක ප්‍රශ්නයක්‌ තිබ්බා. ඒ ප්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුර කෝ කියන එක. ඒ වගේම මම ආමි කමාන්ඩර්ට කතා කරලා “සර්, අපේ රටේ අන්තිම බිම් අඟලත් අපි බේරා ගත්තා” කිව්වාම ආමි කමාන්ඩර් ටිකක්‌ කල්පනා කරලා මගෙන් ඇහැව්වා “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියලා. එතුමාට මම කිව්වා “සර්, ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එක නැහැ …” කියලා. එතකොට ආමි කමාන්ඩර් මට කිව්වා “එහෙනං යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ …..” කියලා. මමත් එතකොට කිව්වා “ඔව් සර්, එහෙනං යුද්දේ ඉවරවෙන්නේ නැහැ … හැබැයි මගේ ඔක්‌කොම බ්ලොක්‌ස්‌ මම දාලා තියෙන්නේ…” කියලා. මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් කඩොලාන ඇතුලේ හරි කරුවලයි. එතැන මොකුත් කරන්න බැහැ. කඩොලාන ඇතුලේ රැට සටන් කිරීම අමාරුයි. පොඩි සද්දයක්‌ වුණත් ඇහෙනවා. කුරුල්ලෝ පියාඹනවා. ඒ දිශාව අනුව කවුරු හරි එන දිශාව හඳුනාගන්න ලෙහෙසියි.

මම ආමි කමාන්ඩර්ට කිව්වා “සර්, හෙට උදේ මම සර්ච් එකක්‌ දාලා බලන්නම්” කියලා. මම එදා රෑ බොහෝම සන්තෝසෙන් නින්දට ගියත් “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතේ තිබ්බා. “මේ යකා පැනලද…? පැන්නොත් යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ නේද…?” කියන ඒවා මගේ හිතට ආවා. අපිට ඕනෑ වෙලා තිබුණේ අනාගත පරම්පරාවකට මේ යුද්දේ ඉතුරු නොකරන්න. බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන් වෙන රටකට පැන්නා නම් එහෙට වෙලා යුද්දේ මෙහෙයවන්න පුළුවන්.

මේක මම මගේ පොතේ හොඳට පැහැදිලි කරලා තියෙනවා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ දැඩි තීරණ වගේම මෝඩ තීරණ ගත්ත නායකයෙක්‌. එහෙම වුණාට ඔහු දක්‌ෂ නායකයෙක්‌… ඒ නායකත්වය රටටම ලොකු තර්ජනයක්‌. ඒ නායකත්වය අපිට විනාශ කරන්න බැරිවුණා නම් අපිට සහ අපේ අනාගත පරම්පරාවට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්‌ වෙනවා. ඒ වෙනකොට, හතර වෙනි ඊලාම් යුද්ධයෙන් පමණක්‌, අවුරුදු දෙකයි මාස නවයක්‌ ඇතුළත, අපේ පන්දාස්‌ නවසිය ගාණක්‌ මැරිලා, විසිනවදාස්‌ ගණනක්‌ තුවාල වෙලා ඉවරයි. මෙච්චර කැපවීමක්‌ කරලත් අපිට මේ මිනිහව මරා ගන්න බැරිවුණොත්, අපේ අනාගත පරම්පරාවට අපි කොහොමද උත්තර දෙන්නේ කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතට ආවා.

ඔබට ප්‍රභාකරන් හෝ භානු සජීවීව මුණගැහිලා තියෙනවද…?

ප්‍රභාකරන් කවදාවත් පණ පිටින් දැකලා නැහැ…භානු දැකලා තියෙනවා. හැබැයි කවදාවත් කතා කරලවත්, අතට අත දීලාවත් නැහැ… මේ මගේ දකුණු අත බොහොම පිරිසුදුයි. (සිය දකුණු අත ඉහළට ඔසවා පෙන්වමින්…) කිසිම ත්‍රස්‌තවාදී නායකයෙකුට සාමය කාලයේදීවත් මම අතට අත දීලා නැහැ… ඔය ත්‍රස්‌ත නායකයෝ සාම කාලවලදී මට අත දීක්‌ කරලා තියෙනවා… ඒ උනාට මම උන්ට අත දීලා නැහැ…

දැන් අපි දහ නමවෙනිදා දවස ගැන මතක්‌ කරගමු… රටේ හැම තැනම ජනතාව කිරිබත් කමින් ප්‍රීති ඝෝෂා පවත්වනවා…

ඔව්… අපේ ළමයිනුත් එදා උදේ කිරිබත් හදලා තිබ්බා…කඩොලානට තව බැටැලියන් එකක්‌ දාලා සර්ච් කරන්න කියලා එතකොට මම කියලයි තිබ්බේ. එදා ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවට ආවා. එතුමා එතකොට පාර්ලිමේන්තුවේ ඉඳන් තමන්ගේ කතාව පටන් අරගෙන තිබුණා.

මගේ නායකත්වය යටතේ තිබුණු පනස්‌ තුන්වෙනි සේනාංකය යටතේ තමයි අටවෙනි කාර්ය සේනාංකය තිබ්බේ. කර්නල් රවිප්‍රිය තමයි එක භාරව හිටියේ. මේ අතරේ කර්නල් රවිප්‍රිය මට කතා කරලා. “සර්, කඩොලානේ තව ඩිවලොප්මන්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා…” කිව්වා.

ඒ වෙනකොට අපි යුද්දේ දිනලා ඉවරනේ… එක දිගට මාස දෙක තුනක්‌ නිදි මරලා, ටිකක්‌ හිටියා විතරයි, මෙන්න ආයිත් කියනවා ගහ ගන්නවා කියලා. කන්න ගත්ත කිරිබත් කෑල්ලත් පැත්තකට දාලා මම ගියා, නන්දිකඩාල් සටන් භුමියට. උන් එනකොට “අපේ කට්‌ටියත් ගහ ගත්තා, අපිටත් උන් ෆයර් කළා. මේ සටන විනාඩි හතලිස්‌ පහක්‌ විතර ගියා… “සර්, ඔක්‌කොම් නියුට්‌රමලයිස්‌ කරලා තියෙන්නේ. එක පොයින්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා, ඒක කොන්ට්‍රොල් කරගන්නම බැහැ… එතැනින් දිගටම ගහනවා” කියලා මට අපේ අය කිව්වා. මට ලොකු සටනක්‌ කරලා අපේ කොල්ලෝ මරා ගන්න උවමනාවක්‌ නැහැ. අතට ගත්ත දේ කටට දාලා, දැන් හපා ගන්න විතරයි තියෙන්නේ… “ලොකු සෙනගක්‌ දාන්න එපා… අට දෙනාගේ කණ්‌ඩායම් දෙකක්‌ දාලා, ඕක බලාගන්න” කියලා මම කිව්වා..

කර්නල් රෝහිත අළුවිහාරේගේ නායකත්වයෙන් හතරවෙනි විජයබාහු බලඇණියේ පිරිසක්‌ ඒ සඳහා මම යෙදෙව්වා. ටික වෙලාවකින් “හරි සර්, ඔක්‌කොම ඉවරයි. ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එකත් තියෙනවා” කියලා මට එහෙන් කිව්වා. මේ වෙනකොට වෙලාව උදේ දහයයි තිහට විතර ඇති.

මගේ ගාව හිටියා, කර්නල් ලලන්ත ගමගේ. මෙතැන බලලා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියන්න කියලා මම කර්නල් ලලන්තව යෑව්වා. වැඩි ඈතක නෙමෙයි, මම හිටිය තැනින් මිටර් දෙසීයක්‌ ඈතින් තිබුණ කලපු ප්‍රදේශයට තමයි මම එයාව යෑව්වේ. “සර්, යුරේකා… ප්‍රභා මැරිලා ඉන්නවා” කියලා මට කර්නල් ගමගේ කතා කරලා කිව්වා. ” හොඳටම ෂුවර්ද…?” මම ඇහැව්වා.

“ඔව් සර්, ටක්‌ ගාලා ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න.”

“ඔය බොඩි එක මෙහෙට ගෙන්න…”

හරි…හරි සර්, බොඩි එක ගේන්නම් ටක්‌ ගාලා මේක කොළඹට කියන්න” කියලා මට කර්නල් ලලන්ත ගමගේ කිව්වා. එයත් හිටියේ ලොකු සන්තෝෂයකින්. මේ ජයග්‍රහණයේ පණිවුඩය ඉක්‌මනින්ම රටටම කියන්න තමයි හැමෝටම ඕනේ වුණේ.

“හරි…හරි සර් බොඩි එක ගේන්නම් මේ පණිවුඩේ ඉක්‌මනට කොළඹට කියන්න” ආයෙත් මට ලලන්ත කියනවා. මට ඒ පාර කේන්ති ගියා.

උඹ ඔතැනට වෙලා ඕකගේ පාංශුකුලය දෙන්නේ නැතුව ඕක ඉක්‌මනට මෙතැනට ගෙනෙන්…” කියලා මම කිව්වා.

එහෙම කිව්වට මගේ ඇස්‌ දෙකෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ මිනිය දකිනකන් මම ඒක ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න කැමති වුණේ නැහැ. මම මේක ආමි කමන්ඩර්ට කියලා, එතැනින් ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාට සහ ජනාධිපතිතුමාට කියලා, ඊට පස්‌සේ මේක රටටම කියලා, ඒ මැරිලා ඉන්නේ ප්‍රභාකරන් නෙමෙයි නම්, මටත් වෙඩි තියාගෙන නන්දිකඩාල් කලපුවට පනින්න තමයි වෙන්නේ… ඒ නිසා මේ මිනිය මම ම බලලා තහවුරු කර ගන්න වුවමනාවක්‌ තිබ්බා…

විනාඩි දහයක්‌ විතර යනකොට මිනිය ගොඩට ගෙනාවා. ඒවෙනකොට යුද බිමේ මේ ආරංචිය ගිහිල්ලා අපි ළඟ නිලධාරීන් සහ සෙබළු හාර පන්දාහක්‌ එකතුවෙලා හිටියා. සතුටින් කෑගහන කොටම කොල්ලෝ උඩට වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. ඔක්‌කොම තුවක්‌කුවලින් වෙඩි තිබ්බා. මැසින්ගන් වැල් පිටින් ගහනවා… පස්‌සේ මගේ ඔෆිසර්ස්‌ලා නවත්තන්න හදනකොට නැහැ… “වෙඩි තියපුවාවේ…” කියලා මම කිව්වා. ඒ ජයග්‍රහණයේ විතරක්‌ නෙමෙයි. තිබුණ පීඩනය පිට කිරීමක්‌. මේ කොල්ලෝ මරණ සහතිකය අතේ තියාගෙන අවුරුදු ගණනාවක්‌ පුරා උදේට නැගිටපු උදවිය. විනාඩි පහක්‌ විතර මුළු නන්දිකඩාල්ම ගිඟුරුම් දෙන විදිහට මේ වෙඩි පත්තු වුණා.

ඒ තමයි මගේ ජීවිතේ අමරණීයම මොහොත. අපේ රට අවුරුදු තිහක්‌ තිස්‌සේ අඳුරු අගාධයකට ඇදලා දාලා, සිංහල ජාතිය අප්‍රිකාවේ වනචාරීන්ටත් වඩා වනචාරී ජාතියක්‌ කියලා ලෝකයට පෙන්නලා, අහිංසක දරුවන්ගේ ඉඳන් ජීවිත බිලිගත්ත මිනිහව, මගේ කොල්ලෝ මරලා, මගේ කකුල් දෙක ගාවට ගෙනාවම මට දැනෙන සන්තෝෂය විස්‌තර කරන්න මට වචන නැහැ.

මම ඒ ඇඟට අත තියලා බලනකොට ඇඟ රස්‌නෙයි. ඔලුවෙන් ලේ එනවා.

මම අතට අත දුන්නේ නැහැ…

ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ දෙපා මුල මැරිලා ඉන්නවා දැක්‌කාම ඔබට දැනුන හැඟීම මොකක්‌ද…?

යුද්දේ ඉවර වුණාම යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක්‌ කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේ දී ලබා දුන්නා. එතැනදී ඔය ප්‍රශ්නයම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මැතිතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. “සර්, මට මම රජෙක්‌ වගේ කියන හැඟීම ආවා…” කියලා තමයි මම උත්තර දුන්නේ. ප්‍රභාකරන්ට දෙවියෝ අණ දුන්නාට, පනස්‌ තුන සේනාංකය එක්‌ක ඇවිල්ලා සටන් කරලා මැරියන් කියලා, මේ සටන කළේ අපි හැමෝම. මම කළේ සියලු සේනාංකාධිපතිවරුන්ට කතා කරලා කිව්වා  “වැඩේ හරි, ප්‍රභාකරන්ව මැරුවා ටක්‌ ගාලා මෙතැනට එන්න” කියලා. ජෙනරල් ජගත් ඩයස්‌, ජෙනරල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජෙනරල් චාගි ගාල්ලගේ වගේ සියල්ලට මේක කිව්වා. ඒ වෙලාවේ ආමි කමාන්ඩර් හිටියේ පාර්ලිමේන්තුවේ. ජනාධිපතිතුමාගේ කතාව අහන්න ගිහිල්ලා. විනාඩි දහයකින් විතර ආමි කමාන්ඩර්ට, මම මේ පණිවිඩය කතා කරලා කිව්වා.

මෙයිට වඩා වෙනස්‌ කට කතා පසු කාලයේදී මේ පිළිබඳව රට පුරා පැතිරිලා ගියා.  “ප්‍රභාකරන් පනාගොඩට රැගෙන ගිහිල්ලා, ඔහුට පහර දීලා මරා දැම්මා” කියලා සමහරු කිව්වා…

ඒ කතා ඔක්‌කොම බොරු…ප්‍රභාකරන් මැරෙනකන් එතැන හිටියේ ඔහු කියලා කිසිම කෙනෙක්‌ දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඔතැන වැදගත් නායකයෙක්‌ ඉන්නවා කියලා අර සටන යනවෙලාවේ අපි තේරුම් ගත්තා. ඒත් ඒ ප්‍රභාකරන් කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ප්‍රභාකරන්ගේ හිස පසාරු කරගෙන ගියේ ස්‌නයිෆර් උණ්‌ඩයක්‌ද…?

නැහැ… මමත් දැක්‌කා සමහර පොත්වල සහ පත්තරවල එහෙම ලියලා තියෙනවා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම ඒක වැරදියි… එදා උදේ අටේ කණ්‌ඩායම් දෙක විසින් තබපු උණ්‌ඩයකින් තමයි ප්‍රභාකරන් මැරුණේ… මගේ පොතේ මේ ගැන පින්තුර සමග විස්‌තර සියල්ල එනවා.

කොටි බුද්ධි අංශ නායක පොට්‌ටු අම්මාන්ට මොකද වුණේ…? ඔහු රටින් පැන ගිය බවට පවා කතා පළවුණා…

නන්දිකඩාල් කියන්නේ විශාල කලපුවක්‌ පස්‌සේ අපි මිනී හොයනකොට ඉදිමුණු, කුණුවෙච්ච මිනී ඕනෑ තරම් හම්බු වුණා. සති දෙකක්‌ විතර යනකන් අපිට මිනී හම්බු වුණා. ඒ අතර පොට්‌ටුඅම්මාන් ඉන්න ඇති කියලා අපි සැක කරනවා. ඒ වගේම පොට්‌ටු අම්මාන් මැරුණ බවට ඇසෙන් දුටු සාක්‌ෂි අපිට හමුවුණා.

ප්‍රභාකරන් මිය ගිය බවට මේ දක්‌වා මරණ සහතිකයක්‌ නිකුත් වී නැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මළසිරුර යයි කියූ මළ සිරුරේ ඩී.එන්.ඒ පරීක්‌ෂණයක්‌ තවමත් සිදුකර නොමැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මරණය සැක සහිත බවත් ඔහු අයත්වන්නේ අතුරුදන් වූවන්ගේ ගණයට බවත් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රී වන එම්. කේ. සිවාජිලිංගම් පවසා තිබුණා..

ඔහොම සැකකරන කට්‌ටියට මම කියන්නේ එහෙම කතා කියලා විහිළුකාරයින්ගේ තත්ත්වයට පත්වෙන්න එපා කියලයි… අපි බොරුකාරයෝ නෙමෙයි. අපි වෘත්තීමය හමුදාවක්‌. අපි ප්‍රභාකරන් කියන ත්‍රස්‌තවාදී නායකයා මැරුවා… අපි එයාගෙයි එයාගේ පුතා චාර්ල්ස්‌ ඇන්තනිගෙයි ජාන පරීක්‌ෂණයක්‌ කළා. ඒකෙන් ප්‍රභාකරන් සහ පුතා කියලා තහවුරු වුණා. සමහර දෙමළ දේශපාලකයන් ජනප්‍රිය වෙන්න කරන ළදරු ක්‍රියා ගැන අපිට කනගාටුයි. මම ළදරුවෙක්‌ නෙමෙයි. පරිණත හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සමහරු හිතනවා ඇති ප්‍රභාකරන් දිව්‍ය ලෝකයට ගියා කියලා. අපි හිතනවා අපායට ගියා කියලා. කොහොම වුණත් එයා මේ ලෝකේ නැතුව වෙන ලෝකෙක ඇති.

ඔබ හෙට සිට විශ්‍රාමික හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සේවය නිමවා හමුදාවට සමුදෙන මොහොතේ ඇතිවෙන හැඟීම ගැන කිව්වොත්…

අපේ තරුණ කාලය ගතවුණේ කැලෑවල්වල සටන් කිරීමට. අනිත් සේනාංකාධිපතිවරුන්ගේ ජීවිතත් එහෙමයි. වසර තිස්‌ පහකුයි දවස්‌ පහක්‌ මේ නිල ඇඳුම ඇන්දාට පස්‌සේ ඒක එල්ලා, ගෙදර යන එක කනගාටුයි. නමුත් මම හිතනවා, මගෙන් රටට විය යුතු සේවය මම කරලා තියෙනවා කියලා… මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න ලියපු අබේවර්ධන බාලසූරිය ගයපු ගීතයක මුල් කෑල්ල මගේ හිතේ තදින්ම සටහන් වෙලා තියෙනවා. ඒක මගේ ජීවිතයට බොහෝම සම්බන්ධයි.

අවසන් හුස්‌ම පොද නොබියව හෙළන්නට
සිව් රියනේ හිත සතුටින් නිදන්නට
මිනිසෙකු විලස ඉපදුනු පල දකින්නට
පුළුවනි මරණ මංචකයේ වුවද මට”

යුගයේ වීරයෙක්‌ ලෙස හමුදාව තුළ සහ දේශයේ කීර්තියක්‌ ලබාගෙන, රට සිටි ප්‍රධානම සතුරා තමන්ගේ දෙපා මුල මරලා දමලා, හමුදාපති තනතුර නොලබා විශ්‍රාම යැම ගැන ඔබට දුකක්‌ නැද්ද…?

ඕනෑම වෘත්තීය හමුදා නිලධාරියෙක්‌ගේ අභිලාශය, සරලව කිව්වොත් ආශාව, කවදාහරි යුද හමුදාපති වෙලා ලෝකෙම ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්න්ගේ නායකයා වෙන්න. ලෝකයේ ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්ගෙන් කොටසක නායකයා වෙන්න මට පුළුවන් වුණා. නමුත් ඒ සොල්දාදුවෝ ඔක්‌කොමලාගේ නායකයා වෙන්න මට අවස්‌ථාව ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගැන යම් කනගාටුවක්‌ තියෙනවා. අපේ රටේ හමුදාපති තනතුර ලැබෙන්න දක්‌ෂකම විතරක්‌ නෙමෙයි, වාසනාවත් තියෙන්න ඕනේ. මට ඒ වාසනාව තිබුණේ නැහැ. හමුදාපති පුටුවට නොගියාට මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී විදිහට. ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට ගෙදර යන්නයි මට වුවමනා වුණේ. අප දක්‌ෂ ජෙනරාල්ලා පරාජිත සොල්දාදුවෝ වගේ ගෙදර යනවා මම දැක්‌කා. මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට. ඒ ජයග්‍රහණයේ කතාවත් රටට කියාගෙන තමයි මම ගෙදර යන්නේ… මම විශ්‍රාම ගියේ පස්‌වෙනිදා සඳුදා. මගේ පොත එළිදැක්‌කේ ඊට පස්‌සේ දවසේ, ඒ කියන්නේ අඟහරුවාදා…මම ඉගෙන ගත්තෙ කොළඹ ආනන්ද මහා විද්‍යාලයේදී. මේ පොතේ තියෙන්නේ “මා දුටු දේ සහ අප කළ දේ” ගැන.

හමුදා වහරෙන් කිව්වොත් ඔබගේ එක මෙහෙයුමක්‌ දැන් නිමා වෙනවා. පත්තර භාෂාවෙන් කිව්වොත් ඔබගේ ජීවිතයේ එක පිටුවක්‌ ඉවරයි. මොකක්‌ද ඔබේ ඊළඟ මෙහෙයුම නැත්නම් පිටුව…?

රජයේ රැකියාවක්‌ දුන්නාට මම ඒක භාර ගන්නේ නැහැ. මම මේ රට දාලා වෙන රටකට යන්නෙත් නැහැ. මම ආඩම්බර රට වැසියෙක්‌ විදිහට මේ රටේ ජීවත් වෙනවා…

ඔබ අපට වීරයෙක්‌ වුණාට සමහරුන්ට යුද අපරාධ චෝදනාකරුවෙක්‌. නැත්නම් යුද අපරාධකාරයෙක්‌. සමහර රටවලට ඔබට අඩිය තියන්නවත් බැහැ… මේ ගැන හිතන කොට දුකක්‌ එහෙම දැනෙන්නේ නැද්ද…?

මම පස්‌වෙනි පන්තියට වෙනකං ගියේ පන්නිපිටියේ ධර්මපාල විද්‍යාලයට. මට හතරේ පන්තියේදී ඉගැන්නුවේ සෝමා රණවිර ගුරු මෑණියෝ. එදා ඒ ගුරු මෑණියෝ උගන්වපු, එස්‌. මහින්ද හාමුදුරුවන්ගේ කවි දෙකක්‌ මට හොඳට පාඩම් හිටියා. මගේ ජීවිතේ පාඩම බවටත් මම ඒක පත්කර ගත්තා.

ජාතිය රන් විමනක්‌ වේ
ආගම මිණි පහනක්‌ වේ
එය රැක ගන්නට මෙලොවේ
සමත් වෙතොත් පුත නුඹවේ

අනිත් කවිය තමයි ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර

ඉටුකොට කළයුතු යුතුකම්
ලැබුණත් ලෝකෙන් ගැරහුම්
ඉවසන්නට පුළුවන් නම්
නුඹයි මගේ පුතා උතුම්

Read Full Post »

Older Posts »

Advertisements