Feeds:
Posts
Comments

ජයසිකුරු මෙහෙයුම 1997මැයි මාසය තුල ආරම්භවී මාස 19කට පසු නැවතීමේ තිත තබන ලදී. ඒ මගින් මාන්කුලම් ඕමන්තෙයි නැදුන්කර්නි ආදී නගර ගනනාවක් ශ්‍රී ලංකා රජයේ හමුදා ග්‍රහණයට ගැනීමට සමත් විනි. නමුත් 2000 වර්ෂයේ අප්‍රියෙල් මාසයේ කොටි සංවිධානය විසින් දියත් කල නොනවතින රැල්ල III මගින් රජයේ ආරක්ෂක අංශ පසු බෑමකට ලක් විය. මන්නාරම සිට කොක්කුතුඩුවායි දක්වා යුධ ගුවන් හමුදා සහ පොලිසිය සකස් කල ආරක්ෂක වළල්ල තුල ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් සිදු කිරිමට ඔවුනට සිදුවිය. හමුදාවේ චිත්ත ධෛර්යය පහල යාම තේරුම් ගත් ඉහල යුධ නායකයින් ත්‍රස්ත ක්‍රියාකාරකම් බහුල ප්‍රදේශ වලට ගොස් කොටින්ගේ චිත්ත ධෛර්යය පහල හෙලීමටත් පාලන තන්ත්‍රය අවුල් කිරීමටත් සතුරාගේ ශක්තිය සතුරු බිම තුලදීම බිඳ හෙලීමට විශේෂ බලකායට පවරන ලදී. එක් දිනක් 3වන විශේෂ බලකායේ 6දෙනෙක්ගෙන් සමන්විත කුඩා කණ්ඩායමක් කොකාවිල් අක්කරායම් කුලම් මාර්ගයේ ‘රැක සිට පහරදීමක් ‘ සඳහා පිටත්ව යන ලදී.

ක්‍රියාන්විතය දින 20කට සැලසුම් කල ඔවුන් අවශ්‍ය ආහාරපාන,බෙහෙත් ,ජලය, වෙඩි ද්‍රව්‍ය, තාක්ෂණික උපකරණ සමගින් 2001 වර්ෂයේ හිරු උදාවෙමින් පවතී දිනක කල්මඩු හරහා සතුරු ආරක්ෂක වළල්ලට ඇතුළු විය. එක් අයෙකු කිලෝ 40කට අධ්ක බරක් සමග කිලෝ මිටර් 60 දුරක් යායුතුව තිබිණි. කොටි සංවිධානයේ මුර කපොලු, මර උගුල්, බිම් බෝම්බ, මුරසංචාර කණ්ඩායම් සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරකම් මග හරිමින් විශ්මිත ලෙස අක්කරායකුලම් ප්‍රදේශයට ඔවුන් පැමිණියෝය.

එම මාර්ගය ත්‍රස්ත ක්‍රියාකාරකම් මෙන්ම සිවිල් ක්‍රියාකාරකම්ද බහුලව පැවති එකක් විය. මෙහි විටින් විට මාර්ග පරික්ෂාව සතුරන් විසින් සිදු කරන ලදී. පුරා පැය 24ක් මාර්ග විමර්ශනයෙන් පසුව සමුහ සතුරු නාශක වෙඩි 3ක් ඇටවූ ඔවුන් සුදුසු ඉලක්කයක් පැමිණෙන තෙක් කල් මැරුවෝය. දීන 3ක් ඇවෑමෙන් සතුරු නායකයන් භාවිත කරන ටොයෝටා ඩබල් කැබ්ර ථයක් ඔවුන්ට අස ගැටිණි. ආරක්ෂක යතුරුපැදි 2ක් සමග කොකාවිල් ප්‍රදේශයට යාමට ඔවුන් පැමිණෙමින් සිටියහ. ලද අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ලබා ගත් ඔවුන් ප්‍රදේශය දෙදරවා හරිමින් බෝම්බ වැල ක්‍රියාත්මක කලෝය. ගිනි ජාලයක් මවමින් කැබ් රථය සුනු විසුනු විය.

ඒ සමගම ප්‍රදේශයේ සතුරු මුරපොළවල් වලින් වෙඩි වරුසා ඇදහැලෙන්නට විය. ක්ෂණිකව ක්‍රියාත්මක වුනු ඔවුන් කි.මි. 9ක් පමණ දකුණු දෙසට ගමන් කලෝය. ආරක්‍ෂිත ස්ථානයකට ගිය පසු ගුවන්විදුලි පණිවිඩයක් මගින් මුලස්ථානය වෙත දැනුම් දෙන ලදී. LTTE පණිවිඩ හුවමාරු මගින් මෙම ප්‍රහාරයෙන් ඔවුන්ගේ මුහුදු කොටි අංශයේ දෙවනියා වූ තංගේමරන් ඇතුළු පිරිසක් මරණයට පත්කළ බව තහවුරු විය. මියගිය තංගේමරන් පැමිණ ඇත්තේ යාපනය ප්‍රදේශය තම අනසකට යටත් කිරීමේ ප්‍රභල මෙහෙයුමක් පිළිබඳව කොටි නායකත්වය සමග සාකච්චා කිරීමට බව බුද්ධි තොරතුරු වලින් අනාවරණ විය. වියරු වැටුණු කොටි සාමාජිකයන් දඩබල්ලන්සේ භුමිය පිරද්දී තම සුවිශේෂ හැකියාවෙන් සතුරන් මගහරිමින් දීන 3ක් රැඳී සිටි ඔවුන් අති සාර්ථක මෙහෙයුමකින් දින 18කට පසු කල්මඩු අප පාලන ප්‍රදේශය කරා ළඟා විය.

1993 වසරේ අප්‍රේල් මාසයේ විශේෂ බලකා පවුලට අලුත් බලගණයක් එක්විය මේ නව සාමාජිකයා එකෝ “E ” නම් විය. ඔවුන් බලගණ පාඨමාලාවකින් පසුව තොප්පිගල තාරාවිකුලම්හි ක්‍රියාන්විත රාජකාරියක් සඳහා ස්ථානගත විය. මේ අතර නිලධාරී අණදෙන සහ දෙවන නිලධාරී අණදෙන පාඨමාලාවක් හැදෑරීම සඳහා පිටතට ගොස් සිටියහ. ඉතිරිව සිටි නිලධාරීන් ලෙස (එවකට) ලුතිනන්වරුන් වන කැලුම් පෙරේරා ,නිස්සංක ඊරියගම, ප්‍රසන්න විජේසුරිය සහ විජේමාල් එහි විය. මෙම තත්වය යටතේ වැඩ බලන බලඝන අදිපතිවරයා ලෙස විධායක අදිකාරී ලෙස සිටි (එවකට)කපිතන් හරේන්ද්‍ර රණසිංහ පත්කිරීමට අණදෙන නිලධාරී මේජර් ජයවී ප්‍රනාන්දු තීරණය කළේය. ඔවුන්ට මීළඟට පැවරුණු රාජකාරිය වුයේ නරකමුල්ල දකුණු පෙදෙසේ සිටි විශාල සතුරු කණ්ඩායමක් ඉලක්කය කොට රැකසිට පහරදීමක් සිදුකිරීමය. කපිතන් හරේන්ද්‍ර රණසිංහගේ ගේ නායකත්වයෙන් තුරුණු ජවයෙන් පිරි එකෝ බලගණය තමන්හට ලැබුණු රාජකාරිය අකුරටම ඉටු කිරීමේ අහිලාශයෙන් මෙහෙයුමට එක විය. එදින හවස් යාමයේ කඳවුරින් පිටත් වුනු ඔවුන් බලාපොරොත්තු පිරි දෑසින් ස්ථානගත වුයේ මවුබිමේ නාමයෙන් මිලේජ්ජ කොටි ත්‍රස්තයන් හට අමතක නොවන පාඩමක් ඉගැන්වීමේ දැඩි අධිෂ්ඨානයකින්ය.

රාත්‍රී කාලයේදී ස්ථාන කිහිපයක ස්ථානගත වුනු ඔවුන් නොදනිම පසු දිනයද පහන් විය. හදිසියේ නිහඬබව බිඳිමින් ලුතිනන් කැලුම් පෙරේරා නිලධාරී අණදෙන අමතන්නට විය. ඔහුගේ කණ්ඩය සිටි ප්‍රදේශයට පිටුපසින් 200ක් පමණ කොටි සාමාජිකයන් පිරිසක් ගමන් කරන බව ඉව වැටුණු ඔවුන් OC ගේ අණ අනුව සතුරා හඹායාම ඇරඹිය. අව්වට වේලෙමින් වැස්සට තෙමෙමින් එදිනද ගෙවිගියේය. නිගමන වලට අනුව සතුරාගේ පසුපෙළ හා ඔවුන් අතර පරතරය පැය දෙකහමාරක් පමණ වෙන්නට ඇත. පසුදිනයද පහන් විය රාත්‍රී වර්ෂාව නිසා මංසලකුණු මැකී ගොස් තිබිණි. තවත් අතකින් සතුර ඔවුන් මුලා කොට තිබිණි.

නමුත් නොසැලෙන අධිෂ්ඨානයකින් විශිෂ්ඨ පුහුණුවකින් සමන්විත යුධ හමුදාවේ ප්‍රභලතම ප්‍රහාරක බලකාය ලෙසින් පරාජය යන වචනය ඔවුන්ගේ ශබ්ධකෝෂයේ නොවිය. එදින උදැසන 0930 පමන වැලිකන්ද ප්‍රදේශයේ පොලිස් මුරපොලකට ප්‍රහාරයක් එල්ලවී ඇති බව අණදෙන නිලධාරී මගින් ඔවුනට දැනගනිමට ලැබිණි. ඒ අනුව කොටි සාමාජිකයන් නැවත පැමිණේයැයි සැක සහිත මාර්ගයේ ඇම්බුෂ් 03ක් යෙදීමට ඔවුන් සුදානම් විය. රාත්‍රිය නිමවිය හිමිදිරි පින්න අතරේ ස්ථානගත වෙමින් තිබුණු ඔවුනට හදිස්සියේ නිලධාරී අණදෙනගේ නියෝග අනුව සැලසුම් වෙනස් කිරීමට සිදුවිය. ඒ අනුව විශේෂ බලකා ඉතිහාසයේ දිගම ප්‍රහරක කණ්ඩය (KILLER GROUP ) 74දෙනෙකුගෙන් සමන්විතව ඔවුන් එලා ගත්තේ ප්‍රහාරයෙන් උපරිම ප්‍රතිපල ලබා ගැනීමටය. උදැසන 10 00 වන විට උදෑසන එල්ල කළ ප්‍රහාරයෙන් උද්දාමයෙන් පිරි ගිය කොටි සාමාජිකයන් නොදැනීම මරු කටට පැමිණෙමින් තිබිණි. වහාම නිලධාරී අණදෙනගේ නියෝග අනුව ඔවුන් සතුරන් වෙත හෙණ හඬ නංවමින් ප්‍රහාරයක් එල්ල කලෝය. තොප්පිගල දෙසට පලා යන සතුරන් ඉල්ලක්ක කොට ආටි ප්‍රහාරද එල්ල කරනලදී. මේ අතර මරු විකල්ලේ සිටි කොටියෙක් එල්ල කල අත් බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් නිලධාරී අණදෙන හරේන්ද්‍ර රණසිංහගේ ජිවිතය අනු නාමයේ බේරුනේ සැරයන් පතිරාජගේ සුක්ෂම බව නිසාය. තුවාල ලැබූ නිලධාරී අණදෙනගේ අඩුවට කපිතන් සිරිශාන්ත පැමිණියේය. එදින රාත්‍රියද එහිම රැකවල්ලා සිටින්නට ඔවුහු තීරණය කලෝය. රාත්‍රී උදාවන මොහොතේ ම්400ක් පමණ ඉදිරි කඳු ගැටයක් අසලින් එකා දෙන්නා කොටි ත්‍රස්තයන් මතුවන්නට විය ඔවුන් මියගිය සගයන් හා අවි ආයුධ සොයන්නට වුහ. කපිතන් සිරිශාන්තගේ අණ අනුව නවත එල්ලකළ ප්‍රහාරයෙන් කොටි ත්‍රස්තයන්50 පමණ මියගොස් තිබිණි…. රාත්‍රියේ තාරාවීකුලම් වැව අසල උණුසුම් පිළිගැනීමක් අණදෙන නිලධාරී තුමාගෙන් ලැබිණි.

විශේෂ බලකා ඉතිහාසයේ දිගම ප්‍රහරක කණ්ඩය ඉතිහාසයට එක වුයේ ඔවුන්ගේ සුවිශේෂ බව මනාවට පසක් කර දෙමින්ය.

(කිසිවිටෙකත් සතුරාට යටත් නොවන මා…..)

මේ රට ලේ විලක්‌ද? ලංකාව කිරි සයුරක්‌ නොවූවත් ලේ විලක්‌ නොවේ. 1983 දී ආරම්භ වූ ලේ ගංගා ගලායැම 2009 නන්දිකඩාල් කලපුවෙන් නිමා කරන ලදී. අද මේ රටේ මිනිස්‌ ලේ තිබිය යුත්තේ තැන් දෙකක පමණි. ඉන් පළමුවැන්න ලේ බැංකුවය. දෙවැන්න මනුස්‌ස ශරීර කූඩු සමූහයය. ඉන් එහා ලේ ගලතොත් ඒ හදිසි අනතුරකදී සිදුවන තුවාලයකිනි. සැත්කමකිනි. බරවා පරීක්‍ෂණය සඳහා ලේ ගැනීමද මෙයටම ඇතුළත් කරමු. එයින් එහා ලේ හෙල්ලීමට කිසිවකු තැත් කරතොත් ඒ සම්බන්ධයෙන් ඉතා දැඩි පියවර ගතයුතු බව මතක්‌ කරමින් අද මේ තීරුව අරඹනු ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ පිහිටි කල්මුණේ සහ අක්‌කරපත්තුව අතර මාර්ගයෙහි නින්දවුර් නමැති ගම්මානයක්‌ පිහිටා ඇත. සමුද්‍රdසන්න ගමක්‌ වන මෙහි අසල්වැසියන් වන්නේ දකුණින් පිහිටි අරසාද් සහ උතු=රින් පිහිටි කරතිවුය. කරතිවු ගමට අල්ලපු ගම සමන්තුරේය. අරසාදියට අල්ලපු ගම ඔලුවිල්ය. මේ සියල්ල අම්පාර දිස්‌ත්‍රික්‌කයට අයත්ය. නින්දවුර් ගම මෙයට තෙදිනකට පෙර යුද පිටියක්‌ බඳු විය. ප්‍රදේශවාසී ඉස්‌ලාමීය ප්‍රජාව දහස්‌ ගණනින් ප්‍රධාන මාර්ගයට රැස්‌ව පාර මැද ටයර් පුච්චමින් ගමනාගමනයට බාධා කර ප්‍රදේශය “සීල්” කළේය. හෙවත් ප්‍රදේශයට ඇතුළු වීමටත් ප්‍රදේශයෙන් පිටවීමටත් බැරිවන තත්ත්වයක්‌ ඇති කළේය. ප්‍රදේශයට ඇතුළු වීමට ඉඩ ලැබුණේ මාධ්‍යකරුවන්ට පමණි. එහි අර්ථය වූයේ රටට කීමට කතාවක්‌ නින්දවුර් ජනතාවට තිබෙන බවය. පොලිස්‌ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නීතිඥ අජිත් රෝහණ අපට කියූ පරිදි ඒ කතාව මෙසේය, පසුගිය දිනවල නින්දවුර් ප්‍රදේශයේ නිවාස වලට රාත්‍රි කාලයේදී සොරු ඇතුළු වූහ. (මේ ප්‍රදේශයේ නිධන් හාරන කතන්දරයක්‌ද තිබේ. එය අප දන්නා කතාවය) මේ නිසා ප්‍රදේශයේ වැසියෝ මහත් කලබලයට පත්ව සිටියහ. මේ අතර මෙයට දින කිහිපයකට පෙර නිල ඇඳුම් ඇඳගත් විශේෂ කාර්ය බළකායේ සිවුදෙනෙක්‌ ප්‍රදේශයේ තත්ත්වය පිරික්‌සීමට නින්දවුර් වෙත ගියහ. ඔවුන් සමඟ නිල ඇඳුම් නොවන සිවිල් ඇඳුම් ඇඳගත් විශේෂ කාර්ය බළකායේ දෙදෙනෙක්‌ද වූහ. ගම තුළ කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා සිදුකිරීම සඳහා සිවිල් නිලධාරීන් දෙදෙනා පැමිණියේය යන්න සැකකළ ප්‍රදේශවාසීහු පැය 36 ක විරෝධතාවක්‌ දියත් කර විශාල ජරමරයක්‌ කළහ. (පොලිස්‌ මාධ්‍ය ප්‍රකාශකගේ කතාව මෙතැනින් නිමය)

දැන් අපේ කතාවට බසිමු. මෙය යකාගේ වැඩකි. සිවිල් ඇඳුම් වලින් සැරසී ගමන් කිරීමට පොලිසියට හා විශේෂ කාර්ය බළකායට අයිතියක්‌ නැද්ද? ඔවුන් පැය 24 ම නිල ඇඳුම ඇඳ සිටිය යුතුද? නිවාඩුවට ගෙදර යන ඔවුන් සිය බිරිය ඉදිරිපිට පෙනී සිටිය යුත්තේ නිල ඇඳුමෙන්ද? ඔහුගේ දරුවන්ට තාත්තා සිවිල් ඇඳුමින් දැකීමේ අයිතියක්‌ නැද්ද? ඔවුන් නිල ඇඳුම් ගැලවිය යුතු සහ සරමට බැසිය යුතු වෙලාව තීන්දු කරන්නේ නින්දවුර් ගමේ ජීවත්වන අපගේ සහෝදර මුස්‌ලිම් ප්‍රජාවද?

ඊළඟ යකාගේ කතාව මෙසේය. නින්දවුර් අවට කැරකෙන මුස්‌ලිම් මන්ත්‍රී කෙනෙක්‌ සිටියි. ඔහු කියා ඇත්තේ මින්පසු නින්දවුර් ගමට එන පිටස්‌තරයන් ප්‍රදේශයේ පිහිටි මුස්‌ලිම් පල්ලියට දැනුම් දිය යුතු බවය. මේකා පාර්ලිමේන්තුවට පත් කර යෑවූ ඡන්ද දායකයන්ගේ පස්‌ස පැත්තට මඩු වලිගවලින් පහර දිය යුතු බව අපගේ නිර්දේශයයි. මුස්‌ලිම් මන්ත්‍රීගේ නීතිය මැදපෙරදිගවත් නැති නීතියකි. පල්ලි පන්සල් හෝ පොලිසිවලට දන්වා ප්‍රදේශයකට ඇතුළු වීමේ සිරිතක්‌ ලංකාවේ නැත. මේ රටට අයත් වර්ග සැතපුම් 25332 ක ප්‍රමාණය තුළ ඕනෑම වැසියකුට ඕනෑම ආකාරයකට (නිරුවතින් සහ අවි ආයුධ ලෙලවමින් හැර ඇතුළු විය හැකිය.) අපගේ දෙමළ සහෝදරයන් තුළ අප ගැන ඇති කළ අවිශ්වාසය හා ක්‍රෝධය වැනි යමක්‌ අපගේ මුස්‌ලිම් සහෝදරයන් තුළද ඇති කිරීමේ අවශ්‍යතාවක්‌ කාලකණ්‌ණි – අලුගුත්තේරු නීච දේශපාලනඥයන් තුළ හටගෙන ඇති බව පෙනෙයි. මතක තබාගන්න මිත්‍රවරුනිá මේ රට යළිත් ලේ ගංගාවක්‌ වීමට කිසිදු ඉඩක්‌ නැත.

අම්පාර නින්නදවුර් ප්‍රදේශයේ පැය විසිහතරක කාලයක් තුල පැවැති උද්ඝෝෂනය ගල් මුල් ප්‍රහාරයන් හමුවේ විසුරුවා හැරිමට (19) පොලිස් කැරලි මර්ධන ඒකකයට හැකිවිය.කල්මුණේ සිට අක්කරපත්තු දක්වා ගමන් ගන්නා මාර්ගය අවහිර කර කොන්ක්‍රිට් කැබලි දමා ටයර් ගිනි තබමින් ප්‍රචන්ඩ ලෙස ක්‍රියා කරනු ලැබු උද්ඝෝෂකයින් පිරිස එම ස්ථානයට ගමන් ගන්නා ආරක්ෂක අංශ නිළධාරින්ට සහ පොලිස් නිළධාරින්හට ගල් මුල් ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදි .
පැය දෙකකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ කිලෝමිටර් අටක් පමණ ප්‍රමාණයක් තුල මෙම ගැටුම්කාරි තත්ත්වය පැවති අතර අක්කරපත්තුව ප්‍රදේශයෙන් නින්දවුර් මාර්ගයට පොලිස් කන්ඩායමක් පැමිණි අතර කල්මුණේ කාර්තිව් මංසදියෙන්ද දෙසියක පමන පොලිස් කැරලි මර්ධන කණ්ඩායමක් පිටත් විය.
පාසල් යන වයසේ පිරිමි ළමුන් ඉදිරියෙන් තබා ගනිමින් මෙම උද්ඝෝෂකයින් පොලිසියට පහර දෙන්නට විය.පොලිසිය කැරළි කරුවන් හට අනතුරක් නොවන අකාරයට කදුළු ගැස් පහර පමනක් එල්ල කරමින් ඉදිරියට ගිය අතර ප්‍රධාන මාර්ගයේ ගමන් ගන්නා පොලිසිය වෙත අතුරු මාර්ගයන් වල සැගවෙමින් ගල් මුල්පහර එල්ල කිරිම් දිගින් දිගටම සිදු විය.
පන්සියක පමන පොලිස් නිළධාරින් පිරිසක් මෙම උද්ඝෝෂනය මැඩලිමට එක්ව සිටිහ.බැකේ යන්ත්‍රයක් ආධාරයෙන් විශාල කොන්ක්‍රිට් කොටස් ඉවත් කිරිමට පොලිසියට සිදුවිය.මෙම අවස්ථාවේදි පොලිසිය වෙත ගල්මුල් ප්‍රහාර එල්ල කරනු ලැබු පුද්ගලයින් විසි එක් දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගත් අතර ඉන් හතර දෙනෙකු පාසල් සිසුන් බවට හදුනා ගෙන තිබේ.වයස අවුරුදු දොළහහේ සිට තිහ දක්වා වු තරුණ පිරිස් මෙම උද්ඝෝසනයට එක්ව සිටිහ.
උද්ඝෝෂනය ආරම්භ කරන ලද පලමු දිනයෙදි නැගෙනහිර පළාත් ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි පුජිත් ජයසුන්දර මහතාගෙ මුලිකත්වයෙන් අම්පාර සම්මන්තරේ පොලිස්ථානයෙදි සාකඡ්චාවක් පැවති අතර එම අවස්ථාවට නැගෙනහිර තුන්වන සේනාකයේ අනදෙන නිළධාරි හරේන් පෙරේරා මහතා අම්පාර දිස්ත්‍රික් වැඩබලන නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ටි. ඉන්ද්‍රන් මහතා අම්පාර පොලිස් අධිකාරි එම්.එච්.කේ.ඩි.මහගෙදර මහතා විශේෂකාර්ය බලකායේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධීකාරි රංජිත් පෙරේරා මහතා ඇතුළු නිළධාරින් ආරක්ෂක අංශ නියෝජනය කරමින්ද නින්දවුර් ගම්වාසින් වෙනුවෙන් අම්පාර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි පයිසාල් කාසිම් මහතා සහ ඉස්ලාම් පල්ලි නියෝජනය කරමින් මව්ලවි වරුන් මෙම අවස්ථාවට එක් විය.
එහිදි මෙම ගැටළුවට මුලික වු විශේෂ කාර්ය බළකායේ සෙබළුන් හට යම් නිති විරෝධි කටයුත්තක සිදුව තිබෙනම් ඒ සදහා පරික්ෂනයක් පැවැත් විමට සහ ඒ වෙනුවෙන් නිතිමය විසදුමක් ලබා දිමටත් තිරණය වු අතර නින්දවුර් ගම්වාසින් මාර්ගය අවහිර කර උද්ඝෝෂනය කිරිම නවත්වා සාමකාමිව විසිර යමට සලස්වන බවට මන්ත්‍රි වරයා සහ මව්ලවි වරුන් ප්‍රකාශ කරන ලදි.
මෙහිදි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි පයිසාල් කාසිම් මාධ්‍යට ප්‍රකාශයක් කරමින් කියා සිටියේ තම නින්දවුර් ගම්මානයට පොලිසිය හෝ ආරක්ෂක අංශ රාජකාරි සදහා පැමිනේනෙ නම් මහ පල්ලියෙන් අවසර ලබා ගෙන පැමිණිය යුතු බවයි.සිවිල් අදුමින් ඇරසි තම ගම්මානයට රාජකාරි සදහා පැමිණිම නැවතිය යුතු බවද ඒ මහතා පැවසිය.
මන්ත්‍රි වරයා විසින් සිදු කරන ලද  මෙම ප්‍රකාශයට පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක අජිත් රෝහන මහතා කියා සිටියේ එම ප්‍රකාශය පදනම් විරහිත බවත් ඒ අකාරයෙන් ප්‍රකාශ නිකුත් කිරිමට මන්ත්‍රි වරයා හට කිසිදු අයිතියක් නැති බවත්ය. මෙරට පවතින නීතියට අනුව යම් අපරාධයක් පිළිබද විමර්ශනය කිරිමටත් අපරාධයක් සිදුවන ස්ථානයක් පරික්ෂා කිරිමටත් කිසිවෙකුගේ විමසිමක් අවශ්‍ය නැති බවත් යම් ස්ථිනයක් පරික්ෂා කිරිමේදි සොදිසි වරේන්තුවක් ලබා ගැනිම පමන සැහෙන බවත් මෙරට ආරක්ෂාව සම්භන්දයෙන් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය යටතේ ඇති අංශ ක්‍රියාත්මක කිරිමට කිසිදු පල්ලියකින් හෝ පෞද්ගලික ආයථනයකින් විමිසිමක් සිදු කිරිමට අවශ්‍ය නැති බවය.
ඉදිරි දින කිපය තුල නින්දවුර් ප්‍රදේශයේ ඇති වු මෙම තත්ත්වය පහව යනතුරු ආරක්ෂාව සදහා පොලිස් නිළධාරින් තුන්සියක පමන පිරිසක් සේවයේ යොදවන බවත් විශේෂකාර්ය බළකායේ සෙබළුන් හය දෙනෙකු සම්භන්දයෙන් උද්ඝෝෂනය කරනවට වඩා වෙනත් අරමුණක් යම් පිරිසකට තිබෙන බවත් ඒ සම්භන්දයෙන් පුර්ණ විමර්ශනයක් කිරිමට විශේෂ පොලිස් කණ්ඩායමක යොදවා තිබෙන බවත් පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා පැවසිය.
උද්ඝෝෂන කරුවන්ට හෝ පොලිස් නිළධාරින් හට කිසිදු අනතුරක් මෙම අවස්ථාවේදි සිදු නොවු අතර උද්ඝෝෂන කරුවන්ගේ ප්‍රහාර හමුවේ පොලිසිය තම රාජකාරිය මැනවින් ඉටුකරණ ලදි.
නැගෙනහිර පළාත් ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස් පති පුජිත් ජයසුන්දර මහතාගේ උපදෙස් පරිදි අම්පාර දිස්ත්‍රික් නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ටි. ඉන්ද්‍රන් මහතා සහ අම්පාර කොට්ඨාශ භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි එම්.එච්.කේ.ඩි.මහගෙදර මහත්වරුන්ගේ මෙහෙවිමෙන් පොල්ස් ස්ථානධිපති වරුන් හා නිළධාරින් විසින් මෙම උද්ඝෝෂනය විසුරුවා හරිනා ලදි.

Shoojit Sircar’s controversial movie, Madras Café dealt with real-life events in the ‘80s and early 90s that changed the history of Sri Lanka and India.

The movie, focused on the period after the North-East Provincial Council (NEPC) polls held on Nov. 19, 1988, in accordance with the Indo-Lanka Accord of July 29, 1987. The Indian army helped the Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF) secure the NEPC with an overwhelming majority in the wake of the Tamil United Liberation Front (TULF) declining to contest the polls. Although the TULF felt it could secure the NEPC, it feared to earn the wrath of the LTTE. The then TULF leader A Amirthalingam refused to join the fray at the behest of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE).

The assassination of former Prime Minister Rajiv Gandhi by the LTTE, one of the groups sponsored by India’s premier intelligence agency, the Research and Analysis Wing (RAW), is its central theme. Madras Café speculated on the possibility of the LTTE leader Velupillai Prabhakaran ordering the assassination at the behest of a foreign power and the alleged involvement of Indian officialdom in the atrocity to thwart him from returning to power at the parliamentary polls. Madras Café also discussed an Indian plot to influence a senior LTTE cadre to assassinate Prabhakaran.

Major Vikram Singh, played by Bollywood heart throb John Abraham, sent on a special mission to Jaffna peninsula occupied by the Indian army (July 29, 1987-March 1990) uncovered a plot to assassinate Gandhi. In spite of having advanced intelligence, Indian security services failed to protect Gandhi, much to the dismay of those who uncovered the plot.

The LTTE feared the consequence of the possible return of Gandhi as India’s Prime Minister at a time it was fighting the then President Ranasinghe Premadasa’s government. The LTTE resumed hostilities on June 10, 1990 after having 14 months of talks (May 1989-June 1990) with the government. Did a foreign power exploit the LTTE fear of Gandhi’s return to office to its advantage?

An LTTE operative, Thenmozhi Rajaratnam alias Dhanu blew up Gandhi at Sriperumbudur near Chennai on the night of May 21, 1991, the day after the first round of polling took place. The assassination compelled the Election Commission to put off the second and third rounds of polling to June 12 and June 15, respectively. The assassinated Gandhi’s Congress did well in the second and third rounds to secure the election. The victory paved the way for a minority government under veteran politician P.V. Narasimha Rao in the wake of the dissolution of Lok Sabha 16 months after the previous parliamentary polls in Nov 1989.

In spite of Sircar declaring that the movie dubbed an espionage thriller was a work of fiction, it has a resemblance to actual events in Sri Lanka and India. UK-based Tamil groups, spearheaded by the Tamil Youth Organization (TYO) opposed its screening in the UK. Violent protests and threats prompted three major cinema companies owned by Cineworld, Odeon and Vue to cancel screening of the movie scheduled to begin on Aug. 28.

Madras Café dealt a severe blow to those who had been still trying to promote LTTE ideals, in spite of the group losing its conventional military capability in May 2009. Interestingly, Madras Café was never filmed in Sri Lanka, though the production team could have taken the opportunity. Filmed in Kerala and Tamil Nadu as well as some scenes in the UK, Malaysia and Thailand, Madras Café was released in Sri Lanka too. In the Jaffna peninsula, the movie was shown on giant screens at public places in the run-up to the first Northern Provincial Council polls on Sept. 21, 2013.

The worldwide release of Madras Café couldn’t have come at a better time for Sri Lanka facing criticism by a section of the international community for alleged battlefield atrocities during the last phase of the conflict. Madras Café forced the Tamil Diaspora, which thrived on unsubstantiated Channel 4 documentary series, Sri Lanka’s Killing Fields, on to the back foot, amidst ongoing efforts to sanitize the LTTE.

Tamil Nadu factor

Prabhakaran reacted furiously to the EPRLF’s installation as the NEPC administration. Prabhakaran adopted a two-tracked policy to undermine the EPRLF administration. The LTTE chief worked closely with the then Tamil Nadu Chief Minister M. Karunanidhi as he was having direct talks with President Premadasa. Prabhakaran’s strategy was meant to isolate the EPRLF, through political and military means. President Premadasa turned a blind eye to LTTE operations directed at the EPRLF. The UNP leader went to the extent of providing both financial and material support to the LTTE. Both President Premadasa and Prabhakaran agreed that the EPRLF should be neutralized through military means. However, at that time, unknown to President Premadasa, Prabhakaran, through his trusted spokesman, Anton Balasingham conducted a dialogue with Karunanidhi. The UK-based Balasingham and his Australian-born, Adele visited Tamil Nadu on several occasions to meet Karunanidhi on behalf of Prabhakaran during the time the LTTE had direct negotiations with President Premadasa.

Justice M.C. Jain, who investigated the circumstances as well as the conspiracy leading to the assassination of Gandhi, revealed the complicity of Karunanidhi’s DMK. Jain also blamed former prime ministers, V.P. Singh and Chandra Shekhar for their failure to take tangible action to thwart the attempt on Gandhi’s life. Jain also targeted the then Finance Minister P. Chidambaram for ‘supping with the devil in the cause of political expediency.’ S. Guhan, one-time advisor to Karunanidhi told the Jain Commission of three clandestine meetings the then Chief Minister had with the Balasinghams between December 1989 to February 1990, at the Port Trust Guest House, Madras. Guhan, who had been present on all three occasions, revealed Karunanidhi explored the possibility of having the LTTE in a reconstituted NEPC. The LTTE rejected the move. Balasingham insisted that the LTTE wanted the NEPC dissolved and fresh elections held, under the auspices of the Sri Lankan government.

The Jain Commission revealed that in spite of the Indian army being engaged in counter terrorist operations in Sri Lanka, Tamil Nadu remained the main supply base for the LTTE throughout this period. The LTTE-TN alliance continued after the LTTE declared war on President Premadasa on June 10, 1990, after 14 months of direct negotiations. When President Premadasa ordered large scale military operations, the LTTE swiftly made overtures to Gandhi in a bid to bring Indian pressure on Sri Lanka. Gandhi too made the mistake of meeting senior LTTE representatives several weeks before his assassination to discuss the LTTE’s appeal (Indian Involvement in Sri Lanka and the Indo-Lanka Accord of 1987: A retrospective evaluation by one-time Indian Foreign Secretary J.N. Dixit-an International Alert publication released in February 1998).

Unfortunately, Madras Café hadn’t delved into the domestic political conspiracy, hence missing an important aspect. In fact, successive Sri Lankan governments failed to examine the assassination of Gandhi. Had Sri Lanka opted for a comprehensive investigation, it could have exposed the LTTE and those in Tamil Nadu still propagating separatist sentiments in Sri Lanka.

It would be pertinent to mention that the then Elections Commissioner, Chandrananda de Silva, at the behest of President Premadasa recognized the LTTE’s political wing PFLT (People’s Front of Liberation Tigers ) as a political party in early December 1989-six months before the outbreak of eelam war II. Having secured political recognition, the LTTE pushed Premadasa to dissolve the NEPC to pave the way for fresh elections. The LTTE also demanded that the Sixth Amendment to the Constitution be repealed to facilitate the negotiating process. The introduction of the Sixth Amendment to the 1978 Constitution in the wake of the killing of 13 soldiers in Jaffna was meant to protect the unitary character of the country. In spite of the LTTE relentlessly pushing President Premadasa, the UNP leader declined to go ahead with constitutional change or dissolve the NEPC, much to the dissatisfaction of the LTTE.

EPRLF’s 19-point plan

Had Gandhi prevailed at the November 1989 parliamentary polls, he may have ignored President Premadasa’s unilateral declaration that the Indian army quit Sri Lanka. President Premadasa made his unexpected announcement on the morning of April 13, 1989 at a temple in the suburbs of Colombo. Gandhi simply ignored Premadasa’s demand that the Indian army withdraw by July 29, 1989. However, the newly elected National Front Government brought about a major change in India’s policy towards not only Sri Lanka, but other neighbours as well.

As relations between President Premadasa and the EPRLF rapidly deteriorated with the security forces increasingly cooperating with the LTTE, NEPC Chief Minister Varatharaja sought India’s intervention. But India remained aloof with the then V.P. Singh administration declining to intervene in President Premadasa’s strategy. Much to the dismay of Perumal, Tamil Nadu Chief Minister Karunanidhi bluntly told him to dissolve the NEPC to make way for the LTTE. Under pressure from all quarters, Perumal offered to share power with the LTTE and to hand over the chief ministership to the LTTE.

The EPRLF as well as its patrons in New Delhi failed to realize that the LTTE never wanted to share power with the EPRLF or any other political party or group. The TULF was not an exception. Having failed to secure Karunanidhi’s support to work out an agreement with the LTTE, the EPRLF unveiled a 19-point Charter signed by K. Pathmanabha, Secretary General of the party to settle all outstanding issues, including devolution of power, colonization and law and order. Having formulated the plan, the EPRLF presented it to Karunanidhi seeking his intervention to pave the way for talks with the LTTE. But Karunanidhi rejected the EPRLF plan on the basis it didn’t recognize the LTTE as the sole representative of Tamil speaking people.

In the wake of its failure to win support for the plan, the EPRLF on March 1, 1990 converted the NEPC into a Constituent State Assembly for the purpose of drafting a Constitution for what Perumal called the Eelam Democratic Republic. Perumal declared that independence would be declared on March 1, 1991 in case President Premadasa failed to implement the 19-point Charter.

On June 19, 1990-nine days after the eruption of eelam war II, an LTTE hit squad massacred 13 EPRLF personnel, including Secretary General Pathmanabha, Jaffna District parliamentarian G. Yogasangary and provincial Finance Minister P. Kirupakaran at a flat in Kodambakkam, Madras. Perumal escaped as he was away from Madras at the time of the LTTE raid. Some alleged that a senior member of the EPRLF alerted the LTTE as to the presence of Pathmanabha at Kodambakkam. The LTTE went ahead with the operation in spite of EPRLF seniors living there under the protection of the government of India. Still India failed to take punitive measures against those politicians and law enforcement officers in Tamil Nadu collaborating with the LTTE. India obviously felt that any move on its part to dismantle the LTTE in Tamil Nadu could cause a major rift with the Tamil Nadu administration. India paid a heavy price for its failure to neutralize the LTTE on its soil.

The LTTE operated with impunity in Tamil Nadu, with the state administration turning a blind eye to what was going on. The LTTE had the resources in Tamil Nadu to take on major operations.

On March 21, the following year, the LTTE blew up Gandhi immediately after the conclusion of the first phase of parliamentary polls.

Madras Café examined the circumstances under which Prabhakaran dispatched a hit squad to assassinate Gandhi whose re-election the LTTE chief feared could cause serious impediments to his plans. The LTTE justified the Gandhi assassination on the basis of various atrocities committed by the Indian army during its deployment in Sri Lanka. The LTTE alleged that Gandhi was assassinated to avenge the rape of Tamil women by the Indian army.


කොටි ඝාතකයන් තිදෙනාගේ
කල්ලිය රමේෂ්, පදුමන් හා තමිල් සෙල්වම්

* මුතුර්හි සෙනයූර් විදුහලේ ගුරුවරුන්ට අවි පුහුණුව දුන්
ත්‍රිකුණාමල හිටපු කොටි හමුදා නායක පදුමන් නිදහස්‌වේ

* යුද අපරාධ චෝදනා ගැන විමර්ශනයක්‌ අවශ්‍ය යෑයි
ජිනීවාහි ජර්මානු තානාපති සුඹාකර් පවසයි

* පවුල් අර්බුදයක්‌ මත ගිනිතබාගත් ඊලම්වාදියාගේ
ඡායාරූපය රැගෙන ජිනිවාහි කොටි පෙල පාලියක්‌

*  උතුරේ හමුදාව යවනවා – විග්නේෂ්වරන්

* ඊලම්වාදී කන්නන් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ
ටැමිල් සීඑන්එන් වෙබ් අඩවි මෙහෙය වන්නා බව පිළිගනී

* 13 පිළිබඳ සංවාදයකදී කොටි අපේ ළමයි යයි හඬ ඇසේ

“අපි ජනතාවගේ වරම ලබා හමුදාව යවනවා – රජය අපිට සහය නොදැක්‌වුවොත් එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වෙත යනවා – හිටපු විනිසුරු විග්නේෂ්වරන්

උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය ඊයේ පැවැත්වුණි. එම මැතිවරණයට තරග කළ හිටපු විනිසුරු විග්නේශ්වරන් උතුරේ සිටින 13000 ක්‌ භට පිරිස්‌ කොළඹට එවීමේ මෙහෙයුම දියත් කිරීමටසූදානම් වී ඇත. මෙයට වසර කීපයකට පෙර ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්ත්‍රීවරයකු වූ කෙ-න්ද්‍රන්ද අපේ සෙබළුන් 10000 ක්‌ පෙට්‌ටි වලින් කොළඹට එවන බවට තර්ජනය කළේ පාර්ලිමේන්තුවේදීයි. එහෙත් 2009 මැයි 19 දා ප්‍රභාකරන් මරුමුවට පත්වීමෙන් පසු ප්‍රභා අවතාරය සිව්වසරකට පසු මතුවී ඇත.

කොළඹ කුරුඳුවත්තේ පදිංචි විග්නේශ්වරන් පළාත් සභා මැතිවරණ සමයේ ප්‍රභාකරන් මිනීමරුවාගේ නිජබිමවූ වැල්වැටිතුරෙයි වෙත පිවිසියේය. ප්‍රභාකරන් ත්‍රස්‌තවාදියෙක්‌ නොවෙයි වීරයෙක්‌· ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ නිදහස වෙනුවෙන් සටන් කළ ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨ වීරයෙක්‌ යෑයි විග්නේෂ්වරන් වැල්වැඩිතුරේ ජනතාව අමතා කියා සිටියේය.

මේ හිටපු විනිසුරුවරයා ප්‍රභාකරන් මිනීමැරුවාව වීරයෙක්‌ ලෙසට ප්‍රකාශ කරන අවස්‌ථාවේ ප්‍රභාකරන්ට අවි ආයුධ සැපයූ කේ. පී. හෙවත් කුමාරන් පත්මනාදන් කොළඹ සුපිරි හෝටලයකදී ඔස්‌ටේ්‍රලියානු මාධ්‍යවේදියකු සමඟ සාකච්ඡාවක්‌ පවත්වමින් හිටපු ඉන්දීය අගමැති රජිව් ගාන්ධිව මැරුවේ ප්‍රභාකරන් යෑයි හෙළි කළේය. ඉන්දියාව තමාව මරනු ඇතැයි ප්‍රභා සිතුවා. ඒ නිසා ගාන්ධිව මැරුවා යෑයි ඔහු පළ කළේය.

මේ පසුබිම මැද විග්නේෂ්වරන් වීරයකු යයි හඳුන්වන්නේ හිටපු ජනාධිපති ආර්. ප්‍රේමදාස, හිටපු ඉන්දීය අගමැති රජිව් ගාන්ධි, විදේශ ඇමැති සිටි කදිරගාමර්, තිලක්‌ තිරුවෙල්වම්, ද්‍රවිඩ එක්‌සත් විමුක්‌ති පෙරමුණේ නායකයාව සිටි අමිතර්ලිංගම් සහ ළමුන් කාන්තාවන් ඇතුළු සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කළ මෙරට බිහිසුණු ඝාතකයායි.

එසේම විග්නේශ්වරන් මානව හිමිකම් කොමසාරිස්‌ නවි පිල්ලේ කොළඹ දී කොටි සංවිධානය අපරාධකාරී සංවිධානයක්‌ බවට කළ ප්‍රකාශයටද අභියෝග කළේය. ජාත්‍යන්තර අධිකරණයේ හිටපු විනිසුරුවරියක්‌වූ නවි පිල්ලේ තවදුරටත් පැවසුවේ කොටි අපරාධකාරින්ව සැමරීමට ක්‍රියානොකළ යුතු බවයි.

එහෙත් වැල්වැඩිතුරේදි විග්නේශ්වරන් කර ඇත්තේ ප්‍රභාකරන් වීරයකු ලෙස ප්‍රකාශ කර සැමරීමයි.

මේ සතියේ 15 වැනිදා ඔහු යාපනයේ ඉලංකයි තමිල් අරසු කච්චි මුලස්‌ථානයේදී ප්‍රකාශයක්‌ කරමින් පාලක පංතිය තවදුරටත් හිරිහැර කිරීමේ සිදුකළහොත් අවි ආයුධ ගැනීමට අපට සිදුවන බව කියා සිටියේය.

විග්නේෂ්වරන් එතනින් නැවතුනේ නැත.

“සන්නද්ධ අරගලය අවසන්වීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකා හමුදාව ද්‍රවිඩ ප්‍රදේශවල සිව් වසරක්‌ තිස්‌සේ රැඳී සිටිනවා. අපට හිරිහැර කිරීමට හමුදාව රැදී සිටින බව පැහැදිලියි. හමුදාව යවන ලෙස ඉල්ලා සිටීමේ හිමිකම ජනතාවට තිබෙනවා. හමුදාවට අපේ ජනතාවට අවශ්‍ය නැහැ යෑයි විග්නේෂ්වරන් තවදුරටත් පලකළේය.

විග්නේෂ්වරන් විසින් මිනීමරු ප්‍රභාකරන්ව වීරයකු යයි හැඳින්වූයේ මෙම සැප්තැම්බර් මාසයේ දිනකය. ඔහු වසර නවයකට පෙර ප්‍රභාකරන්ට එරෙහි හමුවක්‌ පුද්ගලික හේතුව මත විභාග කිරීමෙන් වලකින බවද සඳහන් කර තිබිණි.

“අපට උතුරේ මැතිවරණ කටයුතුවල යෙදීමට කොටි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. බාධා කරනවා. ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ මැතිවරණ කටයුතු සඳහා ඡන්දදායකයන්ට වාහන වලින් ඡන්ද මධ්‍යස්‌ථානවලට ගෙන ආවේ කොටි යෑයි ද්‍රවිඩ එක්‌සත් විමුක්‌ති පෙරමුණේ නායක ආනන්ද සංගරි අධිකරණය හමුවට පෙත්සමක්‌ ගොනු කරමින් කියා සිටියේය.

එහෙත් එම හමුව විභාග කිරීමෙන් තමා ඉවත්වන බව 2004 සැප්තැම්බර් 2 දා විග්නේෂ්වරන් ප්‍රකාශ කළේය.

පුද්ගලික හේතූන් මත ප්‍රභාකරන්ට එරෙහිව නඩුව විභාග නොකළ විග්නේෂ්වරන් 2012 සැප්තැම්බර් මස කොටි මිනීමැරුවා වීරයකු කළේය.

මේ පසුබිම මැද උතුරේ සිවිල් වැසියන් මෙන් වෙස්‌ වලාගත් කොටි 4000 කට අධික සංඛ්‍යාවක්‌ සිටින බවත් ඔවුන්ගෙන් වැඩිදෙනා ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට සහය වන බවත් බුද්ධි අංශ වලට වාර්තා විය.

එය තවදුරටත් සනාථ වූයේ ප්‍රභාකරන්ගේ ඡායාරූපය රැගත් පුවත්පතක්‌ බෙදාහැරීමේ නිරතව සිටි ද්‍රවිඩ සන්ධාන ආධාරකරුවන් අටදෙනෙක්‌ කොඩිකාමම් පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගැනීමයි. එම සිද්ධිය වාර්තා වීමත් සමඟම ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්ත්‍රී සුරේෂ් ප්‍රේමචන්ද්‍රන් උතුරෙ ¨ මාධ්‍ය අමතමින් කොටි සංවිධානය තහනම් බවත් ප්‍රභාකරන්ගේ ඡායාරූපය ප්‍රකාශයට පත්කිරීම තහනම් නැතැයි කියයි.

මේ වාතාවරණය යටතේ උතුරු පලාත් සභාවට තරග වැදුනු ද්‍රවිඩ එක්‌සත් විමුක්‌ති පෙරමුණේ නායක ආනන්ද සංගරිට හා ප්ලොට්‌ නායක සී සිද්ධාර්ථන්ට ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් ප්‍රශ්න ඇතිවිය.

ආනන්ද සංගරීටත්, සිද්ධාර්ථන්ටත් ඡන්දය දීමෙන් වළකින්නැයි යෑයි උතුරේ ජනතාව වෙත පවසනු ලැබීය.

මෙලෙස ආනන්ද සංගරී ද්‍රවිඩ සන්ධානය තුලින්ම කෙනහිලිකම්වලට ලක්‌වෙද්දී ඔහුගේ පුත් කැනඩාවේ සිටින “ගැරි” ජිනිවා නුවරට පැමිණ 24 වැනි මානව හිමිකම් සැසි වාරය ඇමතුවේය. ඔහු සිය දේශනයේදී ත්‍රිකුණාමලයේ කොටි මිනීමරුවා වූ එලිලන්ගේ බිරියවූ ආනන්ති ඇතුළු කොටි ක්‍රියාකාරින් රැගත් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව සාක්‍ෂිදීමට සූදානම් බව සඳහන් කළේය.

එසේ වූවත් ප්‍රභාකරන්ගේ ඝාතන ලැයිස්‌තුවේ සිටි ආන්නද සංගරීට ආරක්‍ෂාව දුන්නේ මෙරට යුද හමුදාව නොවේද? කොළඹ කොටි හිතවාදි ද්‍රවිඩ පුවත්පතක්‌ ආනන්ද සංගරි තවදුරටත් ජීවතුන් අතර තියන්නේ මන්දැයි කොටින්ගෙන් අසද්දි ඔහුගේ දිවි ගලවා ගත්තේ හමුදාවයි.

මේ අතර ජිනීවා මානව හිමිකම් සැසි වාරයට බලපෑම් කිරීම පිණිස 300 කට නොඅඩු කොටි ක්‍රියාකාරීහු පසුගිය සඳුදා එක්‌සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාලය ඉදිරියේ පෙල පාලියක්‌ පැවැත්වූහ. මෙයට දින කීපයකට පෙර පවුල් ආරවුලක්‌ කියා ගිනි තබාගත් සෙන්තිල්කුමාර් නැමැති ඊලම්වාදියාගේ ඡායාරූපයද ප්‍රදර්ශනය කළ කොටි යුක්‌තිය දිය යුතු යෑයි කියමින් ඝෝෂා කළහ.

මේ පෙලපාලියට ප්‍රංශයේ සිටද කොටි පැමිණ සිටි බව හෙලිවිය.

මෙලෙස ස්‌විස්‌ කොටිජාලය සිය සුපුරුදු කොටි රංගනය දක්‌වන අවස්‌ථාවේ ප්‍රංශයේ ජීවත්වන සරණාගතයකු වූ වී කිරුබාකරන් හෙවත් කිරුබාද එක්‌සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාල ඉදිරියට පැමිණ කොටි රූපවාහිනි සේවාවක්‌ අමතා ප්‍රකාශයක්‌ කළේය. මේ අතර මේ සතියේ දිනක ශ්‍රී ලංකාවේ සිට මාධ්‍යවේදියකු යයි හඳුන්වන පාර්ශවයක්‌ ජිනීවා ගුවන් තොටුපලට පැමිණියේය. ඔහුව කැඳවාගෙන යැමට පැමිණ සිටියේ ද්‍රවිඩයෙකි.

මෙරට පැවැත්වූ ජාත්‍යන්තර ආරක්‍ෂක සමුළුවට පැමිණි ඊළම්වාදියෙක්‌වූ කන්නන් හෙවත් සෙල්වා පැමිණ සිටි අයුරු අවි පසුගිය සතියේ ආරක්‍ෂක විශේaෂාංගයෙන් (eංජකමිසඩැ) හෙලිකළේය.


කන්නන් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පැවැති සමුළුවේදී තමා ටැමිල් සී. එන්. එන්. කොටි වෙබ් අඩවිය මෙහෙයවන්නා බවට තැබූ අත්සන

ටැමිල් සී. එන්. එන්. නමැති කොටි වෙබ් අඩවියේ හිමිකරුවූ සෙල්වා පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පැවැති සාමය සහ සහජීවනය නැමැති වටමේස සාකච්ඡාවට සහභාගි වී ඇති අතර ඊට සහභාගි වූ මහාචාර්යවරු ඔහු කවුදැයි දැනසිටියේ නැත.

සෙල්වා තමා ව්‍යාපාරිකයකු යෑයි කියා සිටියා. යාපනයේදී සහජීවන ක්‍රියාමාර්ගය දියත්කිරීමේ කාර්යාල පිහිටුවන බවත් ඔහු පැවසුවා. එහෙත් අපි ඔහුගේ සැබෑ පසුබිම ගැන දැනසිටියේ නැහැ යෑයි එකී වටමේස සාකච්ඡාවට සහභාගිවූවෙක්‌ අපවෙත හෙළිකළේය.

කන්නන් හෙවත් සෙල්වා මෙම සාකච්ඡාවට සහභාගි වූවන්ගේ ලේඛනයේ අංක 1 ට අත්සන් කර තිබුණේ ඒ සේල්වා නමිනි. ඔහු සිය විද්යුත් ලිsපිනය ලෙස තමිල් සීඑන්එන් ජිමේල් යෑයි දන්වා තිබිණි.

ඉන් කන්නන්ගේ වෙස්‌ මුහුණ ගැලවුණි. එහෙත් ඔහු කොටි වෙබ් අඩවියක්‌ අමතමින් තමා කිසිවිටෙක ශ්‍රී ලංකාවට ගියේ නැතැයි පවසා ඇත.

මේ තත්ත්වය මැද ශ්‍රී ලංකා විරෝධි ටැමිල් සී.එන්.එන් වෙබ් අඩවි මෙහෙයවන්නායි මෙරටට ගෙන ආ තැනැත්තාද නිහඩ වී ඇත. කන්නන්ම පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ගෙන ආ පුද්ගලයා විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරුන් ඉදිරියේ හැසිරී ඇත්තේ හමුදාපති දයා රත්නායක සහ මෙහෙයුම් ප්‍රධානී ජගත් ජයසූරියටත් ඉහලින් සිටින්නකු ලෙසිනි.

මෙවන් පසුබිමක්‌ යටතේ කොටි ඩයස්‌පෝරාව පෙරේදා (24) ප්‍රකාශයක්‌ කරමින් උතුරේ ද්‍රවිඩයන් ඊළම බිහිකිරීම සඳහා 2/3 ක ඡන්දයක්‌ ද්‍රවිඩ සන්ධානයට ලබාදෙන බව විශ්වාස යයි කියා සිටියේය.

මේ අතර ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි සතුරු ක්‍රියාදාමය ජිනීවා මානව හිමිකම් සැසි වාරය තුළ ඉදිරියටත් ක්‍රියාත්මකවේ. ජිනිවානි ජර්මානු තානාපති හැන්ස්‌ ෂූමාකර් පෙරේදා මානව හිමිකම් සැසිවාරය අමතමින් 2009 වන්නි මෙහෙයුමේ අවසාන අදියරේ සිදුවූ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනයක්‌ අවශ්‍ය යයි කීවේය.

තවමත් ඒ සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනයක්‌ දියත් වී නැත. මානව හිමිකම් රැකදීමත්, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ක්‍රියාකාරීන් සහ මාධ්‍යවේදීන්ට කටයුතු කළ හැකි යහපත් තත්ත්වයක්‌ උදාවී නැහැ. තත්ත්වය නරක අතට හැරෙනවා යයි ෂුමාකර් තවදුරටත් පළ කළේය.

එසේම 13 වැනි සංශෝධනය අහෝසි නොකළ යුතු බවද ඔහු කියාසිටියේය.

යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ක්‍රියාකළ යුතු යෑයි පවසන්නේ යුදෙව්වන් ලක්‍ෂ ගණනක්‌ ගෑස්‌ කාමරවල දමා පිලිස්‌සූ ජර්මනිය නියෝජනය කරන තානාපතිවරයායි.

ඉන්පසු ජිනීවාහි ඇමරිකානු තානාපතිනි අයිරින් ඩොනහෝ කොළඹ ග්‍රෑන්ඩ්පාස්‌හි ගබඩාවක පවත්වාගෙන ගිය මුස්‌ලිම් පල්ලියේ සිද්ධිය හා වැලිවේරිය රතු පස්‌වල වෙඩිතැබීමත් මානව හිමි සැසිවාරයට යොමු කළාය.

ඇයද කොළඹ ඩොලර් කාක්‌කන් සහ මාධ්‍ය පාර්ශවයන් වෙනුවෙන් හඩනගමින් ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින මානව හිමිකම් තත්ත්වය ගැන කවුන්සලයේ අවධානය යොමුවිය යුතු යෑයි කියා සිටියේය.

මෙයට සමානව එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තුළදීද ශ්‍රී ලංකාව ගැන කතාබහට ලක්‌විය.

එහිදී ස්‌විට්‌සර්ලන්ත තානාපති පෝල් ජෙගර් ශ්‍රී ලංකාවට අදාල එක්‌සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව සම්බන්ධව ගන්නා ක්‍රියාමාර්ග කෙරේ තම රජය බලාපොරොත්තුවක්‌ තබන බව ප්‍රකාශ කර ඇත.

මේ වාතාවරණය මැද මානව හිමිකම් කොමසාරිස්‌ නවි පිල්ලේගේ ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධ වාචික වාර්තාව ඉදිරිපත් කිරීමට ඇත්තේ පැය 48 ක කාලයකි.

ඇගේ වාර්තාව ශ්‍රී ලංකාව වරදකරු යෑයි පූර්ව නිගමනය මත සකස්‌ වී ඇති බව ජිනීවා ආරංචි මාර්ග කියා සිටී.

මෙලෙස නවි පිල්ලේගේ ශ්‍රී ලංකා විරෝධි වාර්තාව පිළිබඳව මෙරට එන්.ජී.ඕ. ජාලය පුනපුනා බලාසිටින අවස්‌ථා 13 වැනි සංශෝධනයට අදාළ සංවාදයක්‌ කොළඹ බණ්‌ඩාරනායක අධ්‍යයන මධ්‍යස්‌ථානයේදී පැවැත්විණි.

මෙම සංවාදයට පැමිණ සිටි කොටි හිතවාදියෙක්‌ වන්නි කොටින්ව හඳුන්වන ලද්දේ අපේ ළමුන් (ධමර ඉදහි) යනුවෙනි.

මේ අතර ත්‍රිකුණාමල කොටි හමුදා නායකයා ලෙස කටයුතු කළ වරදනාදන් සිවසුබ්‍රමනියම් හෙවත් පදුමන් සාක්‍ෂි වල ඇති දුර්වලතාවය නිසා අධිකරණය විසින් නිදහස්‌ කර 2002 ඊනියා සටන් විරාමයෙන් පසු පදුමන් මුතූර්හි සෙනයූර් මධ්‍ය මහා විදුහලේ ගුරුවරුන්ට හමුදා පුහුණුව ලබාදී උත්සවයට සහභාගි වී සහතික පත් ප්‍රදානය කළේය. මේ උත්සවය ඇමතූ පදුමන් කොටින්ගේ ශක්‌තිය වර්ධනය කරන්නේ රජයට සිය බලය පෙන්වා බලතල ලබාගැනීමට බවද කියා සිටියේය.

පදුමන්ට එල්ල වූ චෝදනාව වූයේ 2001 දී පාලම්පුවර්හි හමුදා කඳවුරට පහරදීමයි. මේ කොටියා ගුරුවරුන්ට අවි පුහුණුවදීම ගැන පොලිස්‌ විමර්ශකයන් ක්‍රියානොකළේ මන්ද?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.