Sri Lanka Army celebrates 60 years

From Hero to Zero: The Fonseka fallout

Media blackout for the General’s valedictory speech; Govt. warns of politicising Army

The rain clouds over Colombo provided some shade from an otherwise sultry morning last Monday.

Below, at its sports grounds, the Sri Lanka Army, celebrating its 60th anniversary, was adding another chapter to its chequered history. Honoured as the first serving Army officer under the new CDS Act to become the Chief of Defence Staff (CDS), was General Sarath Fonseka. Earlier, General Lionel Balagalle served as CDS in addition to being Commander of the Army. However, his appointment was under Emergency Regulations.

Monday’s parade was the grand finale to a string of national events. Only two days earlier (October 10), the new Army Commander, Lt. Gen. Jagath Jayasuriya, had his parade. The defeat of Tiger guerrillas in May this year, added greater significance and made the events a focal point of public attention. This was particularly so after high-pitched advance publicity through the media.

The mood was one of celebration at yesterday’s Army tattoo as the smile these female soldiers sport indicates.

The CDS Act, passed by Parliament in June, made it mandatory for a serving Commander of the armed forces to be appointed. It was for a stipulated term of two years. Additionally, this historic event was one of several the Government had allowed Gen. Fonseka to organise, to mark the 60th anniversary, since he relinquished office as Commander of the Army in July, this year. It seemed a reward for his steering the Army in the military campaign against the guerrillas. Otherwise, it would have been the sole responsibility of the incumbent Commander.

Officers (54) and men (1190), representing all units of the Army, from Artillery to the Rifle Corps, were in their number one (blue) uniforms. They stood there clutching Chinese-built T-56 assault rifles with shining bayonets mounted. The exceptions were the Special Forces and the Commandos, the two elite units, which donned their camouflage uniform. They carried Israeli-made mini Uzi rifles.

Gen. Fonseka mounted the red-carpeted saluting dais on the Army grounds. It was positioned across the wall from the Army Hospital, facing the Galle Face Green and the Indian Ocean. Major General Mahesh Senanayake, the parade commander, was sporting Special Forces regalia on his ceremonial uniform. He marched towards the dais, stood to attention, saluted and shouted aloud ” Thumani Siyalla sampoorna niveradi. Pelapaliya obata barai. Niladari 54,.Sesu nilayan 1190 soodanam Thumani. Pelapaliya idiri kotasa keragena yamata avasara pathami Thumani.” (Meaning- Sir, the parade is complete and ready for inspection. Seek permission to carry on.)

Only moments earlier his parade 2-IC (or second in command), Brigadier Ajith Kariyakarawana, had lined up the troops before the saluting dais. He is Director, Staff Duties at Army Headquarters. Maj. Gen. Senanayake, is now Director Plans at the Office of the Chief of Defence Staff (OCDS).

Maj. Gen. Senanayake shouted hoarsely “Dakunata Balang” (look right). The troops, in clockwork ritual moved their heads to the right leaving inches between their chin and right shoulder as they marched in synchronised military fashion. Gen. Fonseka was at attention saluting the officers and men. The rhythms of late C.T. Fernando’s classic Hela Jatika Abhimaney, played by the Army band, added to the splendour and stirred up emotions. TV cameras rolled. Photographers clicked away as journalists selectively allowed to cover the event made notes. Defence Attaches from Colombo-based diplomatic missions saw more history in the making.

Half an hour later, the colourful parade, a historic national event, to honour the CDS, ended. Gen. Fonseka began his address. His opening remarks, “this might be the last occasion I would address the rank and file of the Sri Lanka Army” immediately caught the attention of most present. It was only last week; the Sunday Times revealed exclusively in these columns, that the Government leaders were well aware that Gen. Fonseka had initiated a dialogue with the Opposition. They listened attentively to what he was going to say. Some even wondered whether he would make a formal announcement that he would quit the Army.

Here is the translated text of his speech: (It is carried in full as it will give the nuances to what the Commander of the Army that led to the defeat of the LTTE is saying now – five months after Victory Day).

“This might be the last occasion I would address the rank and file of the Sri Lanka Army. I thank all those who are present at this parade.

“In 1947 discussions were held between the then rulers and the British on the eve of independence to establish an Army, in keeping with the requirements of the country. On Oct 10, 1949, the Army was eventually set up.

“The Army has progressed since then and there have been 18 Commanders. The Army has served the country in various ways such as controlling riots, preventing illegal immigrants, helping during floods and cyclones, during the tsunami, during strikes, which were aimed at crippling the Government administration.

“Of the Army’s history of 60 years, during the past 30 years the Army has been trying to liberate the people by battling the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) who were a threat to the independence and territorial integrity of the country. The LTTE was so strong that one of the foreign leaders, one of our former Presidents and several other VIPs were killed.

“July 2006 the army had to launch the operation to open the Mavil Aru sluice gate which was closed down by the LTTE violating all human rights of the innocent people there. This brought new light to the people and eventually by May 18, 2009 our forces completely destroyed the LTTE.

“I am humbly proud of the fact that I gave leadership to the Army to destroy the LTTE. Our forces showed the maturity of carrying out the war efficiently as well as keeping to discipline. This was the biggest liberation operation in the world to free hostages.

“It was not just due to luck that the Sri Lanka army wiped out the LTTE, ending a 30-year-old war, surprising the international community. The Army had to make lots of sacrifices and service to achieve this. The structural changes in the Army also helped to achieve this success. The fact that efficient officers were able to command the army helped to achieve this. The dedication of the field commanders and the efficient handling of the troops were one of the main successes in this task. My overall plans and supervision and the dedication of the officers and soldiers were the most significant reason. Their bravery was well displayed.

“Introducing new war tactics and providing the required training was one of my successes. The entire army was able to benefit from this. The Army was able to continue the war without giving a break for the terrorists and this was one of the reasons for the military victory. The fact that a high degree of discipline was maintained, corruption was prevented and the fact that the Army acted in an exemplary manner helped to achieve the success.

“During the past few years the officers worked continuously for the Army’s victory. Even the clerical staff forgot about leaving office at 4.30 in the evening.

“The war is something difficult, but those who were fighting the war willingly tolerated the difficulties as well. Those who were weak criticised the war. During the war, some of the talented officers had to deviate from the traditional systems to get the support of those working under them. The weak persons regretted this, but the talented worked under pressure and performed. I acknowledged the services of the talented by rewarding them and had to tell the weak persons about their weaknesses. The talented should be honoured.

“Those who really fought the war could be proud today and it is no secret as to who were those people.
“I should also thank the services of the Army Seva Vanitha unit that served during my tenure. Without spending time in criticizing the previous office bearers, they carried out their services efficiently.
“I also recall the services of the former Army Commanders and the retired officers and soldiers. We should remember with gratitude the services of those who were killed in action, missing in action and those injured in the war. Even the civil workers in the Army contributed. Their services should be recognized.

“After 60 years the Sri Lanka Army has turned out to be one of the most professional forces in the world, enriched with practical knowledge and experience. That is because the Army was able to keep to the expectations of the people. However, currently there is no war-atmosphere. You should continue to fulfil your tasks, protect the motherland and serve all communities.

“The victory gained by defeating the terrorists could be converted into a real victory if the people are able to carry on with their normal life. You should be dedicated to provide the best service to the re-settlement process in the areas that have been liberated.

“I wish to thank the President for the leadership and Defence Secretary for the necessary support provided to end the war which lasted against the LTTE for the last 30 years. I also thank the war heroes, their families and all people in the country.”

The fact that Gen. Fonseka’s speech came in the backdrop of a dialogue he had initiated with sections of the United National Party (UNP) leadership – and the newly formed Common Alliance, made matters worse. Readers will see the last two paragraphs of the General’s statement. In the penultimate paragraph he echoes the theme-song of the Opposition Alliance – the need to re-settle the IDPs (Internally Displaced Persons) in the Wanni camps. In the final paragraph he makes but a formal muted acknowledgement to President Mahinda Rajapaksa “for the leadership” – that’s all, and then to the Defence Secretary it is an even more muted acknowledgment limited only to the “necessary support provided” to the war.

President Rajapaksa had learnt the fuller details, as we disclosed last week, of such an interaction by his highest-ranking military officer with the Opposition through intermediaries. Most of it was via a UNP parliamentarian, who was once at loggerheads with UNP leader Ranil Wickremesinghe.

A local journalist, a staunch supporter of the CDS, had linked up Gen. Fonseka with this parliamentarian. He had carried messages between the two. Gen. Fonseka, as Army Commander, once assigned his commandos to protect this journalist and a few other colleagues. This was over claims of a threat from a group backed by a then Service Commander of a different security arm, a claim dismissed by that Service Commander as frivolous and fabricated.

The journalist boasted to close friends that he was playing the role of an important emissary. A businessman, another parliamentarian and a company director were among others who had been facilitating the dialogue at various times. Some lay dignitaries of a prominent temple in the suburbs of the City have been mentioned as having played a part in the developing episode. It is known that President Rajapaksa, Opposition UNP leader Ranil Wickremesinghe and Gen. Fonseka have close links with the Temple.

From the Opposition side, Wickremesinghe has also apprised some leaders of constituent parties of the proposed United National Alliance (UNA), including the leader of the SLFP (Mahajana Wing), Mangala Samaraweera about the developments that have arisen over the Fonseka issue.

The Sunday Times has learnt General Fonseka had expressed displeasure over the way he was being treated since the end of the separatist war. He had pointed out the need for collective action in the national interest against incidence of bribery and corruption. He had also given his views on other issues related to the recently ended military campaign against Tiger guerrillas.

News blackout

On Monday, state-run television and radio networks completely blacked out all reportage relating to that morning’s parade and Gen. Fonseka’s speech. For any independent observer this appeared to be a clear indication that the Government was uneasy with Gen. Fonseka. Here was the Government that was justifiably proud of its Army for defeating the LTTE, and in which victory it was relying heavily to gain political victory, completely boycotting the very Army’s 60th anniversary celebrations. There was no mention in the official websites defence.lk, army.lk or the Media Centre for National Security (MCNS). On Tuesday, there was no reference in the state run print media either. Only a few private media outlets reported his speech, most of them playing down the critical elements in it. The black-out was all but complete, and indeed aimed directly at Gen. Fonseka.

It was on January 2, this year, that the General told the state-run Dinamina (Sinhala morning daily) “The biggest obstacle is the unpatriotic media. I am not blaming all journalists. I know 99 per cent of media and journalists are patriotic and doing their jobs properly. However, unfortunately, we have a smaller number of traitors among the journalists. They are the biggest obstacle. All other obstacles we can surmount.”

He would never have realised that exactly nine months and 20 days later, that one percent of “traitors” were no more his problem, but the “99 percent” of “media and journalists” who are “patriotic” were blacking him out. They were unanimous that Monday’s events and Gen. Fonseka’s speech were not fit for Sri Lankans to know. Not even considering what a soldier with 39 years experience and who gave leadership to the Army during the campaign that militarily defeated the guerrillas had to say. What a strange quirk of fate for a soldier who had the media running behind him just the other day for an interview, even a quote or a sound-bite.

Whatever Gen. Fonseka’s idiosyncrasies have been, and indiscretions are, the 60th anniversary of the Sri Lanka Army was a national event and Gen. Fonseka made the speech in his capacity as the Chief of Defence Staff (CDS), the head of the apex body of Sri Lanka’s military establishment. He was given the responsibility officially to organise the 60th anniversary events. It was a parade in his honour as the longest serving officer in the Army. Why then blackout news of this ceremony and the speech he made? Government leaders have remained stoically silent on the matter thus heightening public concerns further. But when the same media, especially the State media aired and printed various speeches by a variety of Government Ministers and deputies give broad asides on military coups in Pakistan, interpreting who patriots really are, and saying that the war was won by King Dutugemenu and not his warrior-soldiers, the cat was out of the bag.

On Friday Military Spokesman, Brig. Udaya Nanayakkara, in a statement posted on the website of the Media Centre for National Security (MCNS), said, “false news was being published using various printed and electronic media” about a “defect” between Gen. Fonseka and the Government. He said such reports “are baseless and not true.” His statement, however, did not refer to last Monday’s parade or why there was a news blackout. And, what on earth prompted this statement, if indeed these reports of a so-called “defect” between Gen. Fonseka and the Government were indeed “baseless and not rue”.

Even Opposition Leader Wickremesinghe, whom Gen. Fonseka has publicly accused of helping the LTTE, raised issue on his behalf. It was on January 1 this year, Gen. Fonseka told state-run ITN all the weapons to strengthen the LTTE came during Wickremesinghe’s Norwegian-brokered ceasefire. On Tuesday, at a Nidahase Vedikawa or Platform for Freedom meeting at the Jayewardene Centre, Colombo, Wickremesinghe said the Government should tell the nation why the state-run media blacked out Gen. Fonseka’s event and his speech. “If he made a wrong speech, it was up to the Government to explain what was wrong,” he said.

Govt. counter-offensive

A move that clearly showed the Government’s displeasure over Gen. Fonseka’s recent behaviour came this week, when their leaders launched verbal counter-offensives in public. The first salvo came on Tuesday from the Government’s newest hatchet man, non-Cabinet rank Media Minister, Lakshman Yapa Abeywardena, at a news conference. He said there was a conspiracy to bring military leaders who had helped defeat terrorism and make them political orphans. He said he would appeal to political parties not to render destitute the men who have won “national respect and love.”

Speaking of conspiracy theories or branding others, as “traitors” has become a popular sport for Government politicians. It would have been better if the Media (non Cabinet) Minister explained why the state media which come under his own purview blacked out a state-sponsored function to celebrate the anniversary of Army, on whose back these politicians are currently riding.

What is also intriguing is why the unsolicited advice was directed at political parties instead of Gen. Fonseka. If indeed Gen. Fonseka was guilty of any breach of discipline or confidence, he should have been called upon to explain.

A more virulent attack however came from a more virulent politician who has widely acquired the reputation as Government’s ‘hit man’ on any issue. Non-Cabinet Labour Minister Mervyn Silva, told a ‘Jana Sevana’ public rally at Aramaya Place, Dematagoda on Tuesday, it was President Rajapaksa and his brother, Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa who steered the forces to victory against the LTTE. He was more specific in targeting Gen. Fonseka when he said that armed forces chiefs who are trying to take personal credit for the task, therefore, should not overstep their limits or swell more than their size. Silva declared “Kadulle tharama denagena kadabandimu, Thamangge tharama denagena Kalgewamu” (Pack your Pingo so you can easily jump over the stile. Live according to your limits.)

Minister (Non-Cabinet) Silva said, “For 30 years we had the Army, the ammunition, the Navy, air power, but why couldn’t the commanders fight the war? The leaders of the country did not have the foresight or could not take a strong decision. If only the ten Giants, like Velusumuna and Nandhimitra were there without King Dutugemunu, could the war against Elara have been won? The leadership was given by Dutugemunu. Similarly, it was because of the foresight, patience and bravery of President Rajapaksa the war was won…….”

Then came, the comments by Minister (Cabinet rank) Susil Premajayantha. He told a news conference on Wednesday that people in Sri Lanka were intelligent enough “not to vote for just anybody” at a Presidential election. “Look at Pakistan. The country is in a total mess since military strongman Zia ul Haq took over the rule in a coup from Zulfikar Ali Bhutto years ago. It disrupted civilian life and the economy. The trend of destabilization continues even today,” he said.

His remarks were not the best of news from a Government Minister to a friendly country like Pakistan, a nation that had helped in the military campaign against Tiger guerrillas. The best and most committed supporters of Sri Lanka’s ‘war against terror’ were the military Generals from Gen. Zia ul Haq to Gen. Pervez Musharaff.

Premajayantha also forgot in the process that his President has recently visited Myanmar and had struck a cordial friendship with the military junta in that country under Gen. Than Shwe who rules with an iron fist squashing any democracy and having locked up the Opposition Leader Aung San Suu Kyi. What is sauce for Pakistan is not sauce for Myanmar in the Minister’s history book. But then, he must surely have thought that if Ministers Mahinda Samarasinghe, G.L. Peiris, Milinda Moragoda think themselves as virtual Foreign Ministers of Sri Lanka, why can’t he also dabble in a little bit of foreign affairs himself – to hell with foreign relations with friendly countries.

However, what he was alluding to was the dangers of a military man taking over political leadership of Sri Lanka. One could not have made a more direct reference to widespread speculation over Gen. Fonseka becoming the Opposition’s common candidate at a Presidential election – or instigating a military coup detat’ , something (as we wrote in this column last week) that the highest levels of the Defence Ministry were concerned of in the immediate aftermath of the LTTE’s defeat.

Brig, Nanayakkara was to say on Friday that these statements about a rift between Gen. Fonseka and the Government were in fact, “illegal”. From where he got that interpretation of the law is unclear, but then if it were, legal action should first be taken against Ministers Premajayantha, Silva and Abeywardene for the statements they made this week clearly displaying Government uneasiness with Gen. Fonseka’s conduct.

Three key concerns

There were at least three key elements in Gen. Fonseka’s speech on Monday that was, rightly or wrongly, the cause for concern for the Government. The first was his declaration that “This might be the last occasion I would address the rank and file of the Sri Lanka Army.” It sparked off speculation that as a follow-up to his dialogue with the Opposition, he was now planning to quit the Army, and even Government service. He had already snubbed the President with a refusal to accept the post of Secretary to the Ministry of Sports. However, Gen. Fonseka had a different explanation. He told friends when his current tenure in the Army expires on December 18, this year; he would not seek an extension. On this date, he will be 59 years, and would, therefore, not have occasion to address troops again.

Thus, he would be out of the Army on that date and will not be eligible, according to the CDS law, from holding office. However, others argue that by being appointed to the CDS post for two-year tenure, his term would have been extended automatically. If indeed he plans to quit in December, then Gen. Fonseka’s term is going to be shorter lived than expected. On October 23, he travels to the United States on a trip, which is partly official and the rest holiday. He is a US Green Card holder and has a home in Oklahoma.

A senior Government official has arranged a meeting for him with US Assistant Secretary Robert Blake. This was before the recent controversy broke out. He will be absent for three weeks. That would mean, on return to Sri Lanka, he would be left with only three more weeks to serve as CDS if he does not quit before.

The second element in his speech was the reference to what Gen. Fonseka called “talented officers.” He said, “During the war, some of the talented officers had to deviate from the traditional systems to get the support of those working under them. The weak persons regretted this, but the talented worked under pressure and performed. I acknowledged the services of the talented by rewarding them and had to tell the weak persons about their weaknesses. The talented should be honoured.”

Senior Army officers felt the reference was to officers who, in Gen. Fonseka’s view did not contribute to the war effort. Those affected held different opinions and complained they were overlooked despite their contribution. Many alleged they were purely due to personal reasons. On Victory Day in Colombo on May 28, 2009, Gen. Fonseka gave commendations to five Majors General, four Brigadiers and two Colonels. Then Commander, Security Forces, Wanni and now Army Commander, Lt. Gen. Jagath Jayasuriya was not one of them.

Soon after he assumed office as Commander of the Army, Lt. Gen. Jayasuriya declared, at a meeting of officers that “though I was not rewarded then, I have now been rewarded by the highest in the land by President Mahinda Rajapaksa.” During his parade to mark the Army’s 60th anniversary, on October 10 Lt. Gen. Jayasuriya said, “I am happy that I made a contribution in the final phase of the humanitarian operation, as the Commander Security Forces of Wanni.”

Lt. Gen. Jayasuriya added: “The leadership provided by President Mahinda Rajapaksa as the Commander in chief of the armed forces will go down in the history of the country. I wish to note that his promise given to the public and the dedication, which no other leader had helped to achieve this victory. We salute the Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa who has the experience in the battlefield for the guidance provided. We cannot forget the commands given by him which were implemented through the efficient officers on the field.”

The third and perhaps the most significant element are references Gen. Fonseka made to Defence Secretary, Gotabhaya Rajapaksa. He said in the very last paragraph of his speech,”I wish to thank the President for the leadership and Defence Secretary for the necessary support provided to end the war which lasted against the LTTE for the last 30 years. I also thank the war heroes, their families and all people in the country.”

Quite clearly, what he said about Lt. Col. (retd.) Rajapaksa was far from commensurate with what he (the Defence Secretary) had done. Some facts are well known whilst the others are less. In his first year in office, President Rajapaksa, had wanted to replace Gen. Fonseka. It was the Defence Secretary who fought tooth and nail to obtain for him an extension amidst severe pressure not to do so. It was the defence Secretary who was instrumental in putting together a team, with the support of his brother Basil Rajapaksa, that ‘worked on’ India and managed to turn them around. He was the one who was able to have a direct link with the Commander-in-chief and make requests on behalf of the Armed Forces, including the raising of the numbers almost by two-fold, and it was he who stood firm in the face of external pressures holding the President’s not to yield. It would be grossly unfair to say the Defence Secretary just provided “necessary support” to end the war. It is well known he did much more.

The entire wherewithal needed for the war effort- both men and material – was provided by the Defence Secretary. His influence as the President’s brother opened doors for him both in Sri Lanka and abroad. He made several secret missions abroad to ensure that the supply lines for the war effort continued without disruption. Without this, leave alone winning, but fighting a separatist war would not have been possible. He was also instrumental in having the armed forces commanders rewarded for their role in militarily defeating the guerrillas. Gen. Fonseka was given a prime plot of city land worth Rs 90 million. He also received a duty free vehicle said to be worth as much as Rs 40 million.

At various fora where there had been bitter criticism, particularly during closed-door discussions at Temple Trees, the Defence Secretary had defended Gen. Fonseka. Ironic enough, it was he who saw through the rise of Gen. Fonseka’s career has now become his target. Whilst Gen. Fonseka was from the third intake into the Army, Lt. Col. (retd.) Rajapaksa came from the fourth. Though the defence Secretary had to call him Sir then, the roles were reversed when he became Defence Secretary.

Uneasy tensions appear to have developed. On Tuesday, Gen. Fonseka cancelled the weekly meeting he chairs with armed forces commanders and senior intelligence officials. President Rajapaksa cancelled the weekly meeting of the National Security Council that is held on Wednesdays. Defence Secretary Rajapaksa cancelled the weekly meeting, which discusses security-related matters in the Western Province on Thursdays. It is attended by the CDS, armed forces commanders, police chief, senior intelligence officials and is chaired by Lt. Col. (retd.) Rajapaksa.

On Friday, Lt. Col. (retd.) Rajapaksa cautioned that “if we don’t safeguard this (military) victory, we are going to face serious consequences.” The remarks came at a book launch by Minister Champika Ranawaka. The Commanders of the Army, Navy and Air Force were present at the event. However, the Chief of Defence Staff, Gen. Fonseka was conspicuous by his absence, though his wife was present.
On Wednesday night, President Rajapaksa and Defence Secretary Rajapaksa attended the Army’s 60th anniversary banquet at the Colombo Hilton. However, at a different end, Gen. Fonseka was seated on the same table with the two VIPs and the Commander of the Army, Lt. Gen. Jayasuriya during a five-course dinner. Participants said they did not see him in conversation with the VVIPs.

Before a trip to Singapore last Sunday, Defence Secretary Rajapaksa is learnt to have briefed both the Jathika Hela Urumaya (JHU) and the National Freedom Front (NFF) about developments arising from Gen. Fonseka’s dialogue with the Opposition. Both have vowed support to the UPFA and said Gen. Fonseka would not be able to defeat the ruling party. NFF leader, Wimal Weerawansa, was asked by a journalist “Oyage honda yaaluwa mokkada mey karanna yanney? (What is your good friend trying to do?) “Mage honda yaaluwa? (he queried “My good friend?”), then declared Eya yuddeta vitharai magey yaaluwa wuney (He became my friend only for the war effort).

Lalith Weeratunga, Secretary to the President and Jayantha Wickremaratne, Police Chief, accompanied the Defence Secretary to Singapore. They were taking part in the first ever Interpol and United Nations peacekeeping partnership ministerial meeting. According to Ronald K. Noble, the Secretary General of the Interpol, the organization plans to deliver international police expertise, “more skilled police personnel and frontline access to its global resources in countries suffering or recovering from conflicts, in order to help them achieve and maintain peace and combat transnational crime.” Gamini Senarath, (Additional Secretary) acted both as Secretary to the President and Defence Secretary during their absence.

Gen. Fonseka is being strongly touted as the Opposition United National Alliance (UNA) candidate for the upcoming Presidential election. However, the CDS told his friends including those close to him in the media that he had not been invited by any political party so far to enter politics. He said he was following media reports regarding this matter closely but did not think it necessary to react. Similarly, he said, he had also ignored media reports when he was fighting the war. While one is not certain about the former, it is hard to think that the latter was anything but true. His response had come when asked about his candidature. The constituents of the UNA, besides the main partner UNP, include the SLFP (Mahajana Wing) of Mangala Samaraweera, Sri Lanka Muslim Congress of Rauff Hakeem and Democratic People’s Front (DPF) led by Mano Ganeshan – none of them being great fans of the General. The formal signing of the agreement constituting the UNA will take place next week.

Opposition parties, though not exactly the entire leadership of the UNA, have declared publicly they would welcome Gen. Fonseka to be the common candidate at a Presidential election. The JVP has indicated that such a move would receive its support too. Vijitha Herath who held a news conference at the JVP headquarters in Battaramulla on Thursday was asked whether his party would work with the UNP at a parliamentary election. “No,” he replied but added, “at Presidential polls it would be a different experience.” Mangala Samaraweera told a news conference on Friday, Gen. Fonseka was among those being considered. These comments are what have excited the Government and made it go on the offensive against Gen. Fonseka straightaway.

There is no change yet on Government’s plans to announce a Presidential election soon after the Vote on Account is passed in Parliament in November. Senior Presidential Advisor Basil Rajapaksa is to resign next week as National List MP. He is to be appointed Campaign Manager for President Rajapaksa. This poll remains slotted for January 16 next year.

Election moves

However, the Fonseka episode has jolted the Government. A proposal to hold parliamentary elections and thus deny Gen. Fonseka and the Opposition a political advantage, Opposition parties claim, has not been abandoned altogether. The possibility of holding the two elections one after another is also not being ruled out. Some opposition parliamentarians say preparations for Presidential elections may be a ploy. The Government is somewhat concerned about the Sarath Silva judgment that precluded former President Chandrika Kumaratunga from enjoying an additional year after calling for early elections. President Rajapaksa was the beneficiary of that judgment.

“They may surprise all of us suddenly and say there would be a parliamentary poll,” said a source close to Wickremesinghe. Asked about the dialogue between Gen. Fonseka and Wickremesinghe through intermediaries,

, Kotte Parliamentarian Ravi Karunanayake replied, “I cannot confirm or deny that.”  He added, “All I can tell you is that Mr. Wickremesinghe is free to talk to anyone, more so to a war hero. Sometime ago, the President, who is the Commander-in-Chief, invited him (Wickremesinghe). He obliged by meeting and talking to him.”

At the helm of the Army, Gen. Fonseka led the campaign that caused much damage and militarily defeated the LTTE in May this year. The question now asked is whether he would be at the helm again, with the Opposition, to cause damage and defeat the UPFA Government that saw him reach dizzy heights in the Army. UPFA leaders are confident he will not.

“My life is a mixture of politics and war,” said General Dwight D. Eisenhower, the 34th President of the US once in a letter to his wife. He said, “the latter is bad enough – but I’ve been trained for it! The former is straight and unadulterated venom! But I have to devote lots of my time, and much more of my good disposition, to it.”

Gen. Fonseka will also have to devote lots of his time and more of his disposition to the highly unadulterated venom that is politics in Sri Lanka. That is if he ever decides to enter politics. He will also, no doubt, have many dubious titles to add to his badges of honour and valour on his five-star uniform. UPFA leaders are persuading him both publicly and privately not to make the mistake of venturing into politics and becoming an orphan.

Lasantha case

On Friday, the Magisterial inquiry into the killing of Sunday Leader editor Lasantha Wickrematunge took a new turn. The Magistrate was told that the suspect now in Police custody has made a fresh statement, and fresh inquiries are now afoot.

Meanwhile, while the Opposition waits in earnest hoping that Gen. Fonseka would join them, if not as a common candidate, at least by mounting their platform, the Defence Ministry has a valid argument. They point out that with the expansion of the Armed Forces to fight a deadly enemy, the Forces concentrated on combat success.

That was the imperative need of the hour. As a result, certain elements essential for the Forces – discipline being upper-most fell by the wayside. There is a need to ensure that this element is restored. If Gen. Fonseka wishes to engage in politics, he must leave his uniform and do so. It is dangerous when soldiers begin to dabble in politics while in service.

(Sunday Times)

සරත් ෆොන්සේකාට බය කවුද? – (2009.10.18 ලංකා ඉරිදා සංග්‍රහය විශේෂ හෙළිදරව්ව)

පසුගිය සතියේදී ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා හදිසියේ ම ක‍්‍රීඩා අමාත්‍යංශ ලේකම්ධුරයට පත්කරන්නට ආණ්ඩුවේ නායකත්වය විසින් තීරණය කිරීම පසුපස ආන්දෝලනාත්මක තත්වයක් ඇතිවී තිබෙන බව මුලින්ම රටට හෙළි කළේ අප පුවත්පතයි. ජෙනරාල් ෆොන්සේකා එම තනතුර පමණක් නොව, ඉදිරි ප‍්‍රධාන මැතිවරණවලදී සහයෝගය දෙන්නේ නම් ඇමැතිධුරයක් ලබාදෙන බවට ආණ්ඩුවේ බලධාරින් කළ යෝජනාවත් ප‍්‍රතික්ෂේප කළබව අපි හෙළි කළෙමු. එහෙත් ජෙනරාල්වරයා ආණ්ඩුවේ බලවතුන්ගේ වුවමනාවන්ට අනුව කටයුතු කිරීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළ පුවත මෙරට ජනතාවගෙන් වසන්කිරීමට අදාළ බලවතුන් විසින් හැකි සෑම උත්සාහයක්ම ගෙන තිබිණි. කෙසේ වෙතත් මෙතෙක් ක‍්‍රියාන්විතයේ ඉදිරියෙන්ම හිඳිමින් කැපවීම් කරමින් ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමේ ජයග‍්‍රහණය රටේ සැමට උරුම කරදුන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ඇතුළු නිලධාරීන් සහ සොල්දාදුවන් පසුපසට තල්ලූකර දමා “දේශපේ‍්‍රමී”පොරවල්වීමට රාජපක්ෂ පාලනය ගන්නා උත්සාහය ඇත්ත ඇති සැටියෙන් පාඨක ජනතාවට හෙළිදරව් කිරීමට අප පැකිළෙන්නේ නැත. මේ එහි පළමු පියවරයි. 2009 මැයි 17වැනි ඉරිදා ක‍්‍රියාන්විත මෙහෙයුම් ප‍්‍රදේශයේ සිටි එක්තරා හමුදා නිලධාරියකුගේ ජංගම දුරකථනයට රටේ ඉහළ බලවතකුගෙන් ඇමතුමක් ලැබිණි. “කොහොමද, වැඩේ ඉවර කළාද?” තත්පර කීපයක නිහඬතාවයක් ඇති විය. එහෙත් දිය යුතු පිළිතුර කල්තියාම දැන සිටි හමුදා නිලධාරියා වචන වියළුණු දෙතොල් දිවගින් තෙමාගෙන වචන ගොනුකරගන්නට සමත් විය. “ඔව් සර්,අපි යුද්දෙ ඉවර කළා” ඒ පිළිතුරත් සමඟම දුරකථනය විසන්ධි විය. නිලධාරියා තවත් යමක් කීමට සූදානම් වුවත් ප‍්‍රමාද වැඩිය. ලැබුණු පිළිතුර තමා අපේක්ෂා කළ දෙයම වූ බැවින් බලවතාට ඉන් එහා යමක් අවශ්‍ය නොවූවා වැනිය. වැරදුණු ඉලක්කය බලයෙන් මත් වූ දේශපාලකයන් නිතරම කල්පනා කරන්නෙ තමන්ගේ ඉලක්ක සපුරා ගැනීම නිසා එම ඉලක්ක සපුරාගැනීමේදී වැය කෙරෙන ධනය හෝ පුද කෙරෙන මිනිස් ශ‍්‍රමය හෝ ජීවිත ඔවුන්ගේ හැඟීම්වලට අයත් නොවේ. එම සිදුවීමෙන් පැය කිහිපයකට පසුව කොළඹ කටුනායක අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපළෙන් සියරට පැමිණි මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා බිමට පහත් වී නමස්කාර කළේය. බොහෝ ජනමාධ්‍ය එම සිදුවීම වාර්තා කළේ ආරක්ෂක හමුදා විසින් ත‍්‍රස්තවාදයෙන් මුදාගත් මවුබිමට ජනාධිපතිවරයා නමස්කාර කර සිය ගෞරවය පුද කළ අවස්ථාව ලෙසයි. එසේ වුවත් ජනාධිපතිවරයාට වැරදි තොරතුරු ලබාදී එවැනි ප‍්‍රදර්ශන හැසිරීමකට යොමුකළ නිලධාරීන්ට පසුව හොඳ හැටි සුද්ධ සිංහලයෙන් අසාගන්නට සිදුවිය. මෙම වැරදි අවබෝධය ඇති කිරීම පසුපස කුමන්ත‍්‍රණකාරී ක‍්‍රියාවලියක් තිබිණි. මැයි මාසයේ මුල් සතියේ හිටපු යුද හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා චීනයේ නිල සංචාරයක නිරත වෙමින් සිටියේය. ඔහුගේ සංචාරය මෙරටට ගෙන්වන යුද ආම්පන්න නිෂ්පාදනය කෙරෙන චීන කම්හල් වෙත යාම බොහෝ කලකට පෙර සැලසුම් කෙරුණු එකක් බව ආරක්ෂක වාර්තා හෙළිකර තිබිණි. මෙහිදී සිහිපත් කළ යුතු වැදගත් කරුණක් නම් යුද අවි ගනු දෙනු හේතුවෙන් මෙරට ධනකුවේරයන් බවට පත් වූ පිරිසක් ද සිටින බවයි. තතු මෙසේ හෙයින් යුද අවි ගනුදෙනු පෞද්ගලිකව අධීක්ෂණය කිරීමට හිටපු යුද හමුදාපතිවරයා ගත් තීරණය ඇතැම් බලවතුන්ගේ නොසතුටට හේතු වී තිබිණි. කල්යාමේදී එය වෛරයක් බවට පත් විය. හමුදාපතිවරයා රටෙන් පිටව ගිය පසු මෙහෙයුම් සියතට ගෙන යුද්ධය අවසන් කිරීමේ ගෞරවය හිමිකරගැනීමේ සිහිනයක පසුවූවන් ද මේ අතරවිය. අවසානයේ දේශපාලන-හමුදා නිලධාරි කුමන්ත‍්‍රණයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස අවසන් මෙහෙයුම් අවස්ථාවේ ක්ෂණික කඩාවැදීම් කරමින් කොමාන්ඩෝ සහ විශේෂ බළකා සෙබළ ජීවිත අනතුරට ඇද දමන ලදී. මිලිටරි විශේෂඥ මතය අනුව විශේෂයෙන් දුෂ්කර මෙහෙයුම් සඳහා පුහුණුවක් ලද බළකායක සාමාජිකයකු සාමාන්‍ය පුහුණුව යුද සෙබළුන් 20කගේ සංග‍්‍රාමීය හැකියාව දරන බව කියනු ලැබේ. ඉහත අවස්ථාවේ විශේෂ බළකායේ 22ක් මියගොස් තවත් 84 දෙනකු තුවාල ලැබීය. අන්තර්ජාතික යුද අධිකරණයට යාම ගැන ජනතාවට බේගල් ඇද බෑම නවතා, එසේ වටිනා සෙබළ ජීවිත නිකරුණේ බිලිදුන්නේ කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳ වහා පරීක්ෂණ කළ යුතුයැයි අපි ආණ්ඩුවට යෝජනා කරමු. කෙසේ වෙතත් එම ව්‍යසනකාරී සිදුවීම් නිසා දේශපාලන න්‍යායපත‍්‍රවලට ආරක්ෂක මෙහෙයුම් පාවාදීම අවසන් විය. ජනාධිපතිවරයාගේ නමස්කාරයෙන් දින තුනකට පසුව ඇත්ත වශයෙන්ම යුද්ධය අවසන් කරන්නට ආරක්ෂක හමුදා සමත් විය. ඉන්පසුව ඇරඹුණේ ආරක්ෂක හමුදා සිය දේශපාලන හස්තයට නතු කර ගැනීමේ යුද්ධයයි. එය “සංග‍්‍රාම උපායයන්”දෙකක් යටතේ ක‍්‍රියාත්මක විය. හමුදාවේ ඉදිරිපෙළ නිලධාරීන් සොල්දාදුවන්ගෙන් වෙන්කර හුදෙකලා කිරීමත් සොල්දාදුවන් සිය නායකත්වයේ රැකවරණයෙන් දුරස්ථ කිරීමත් පළමුවෙනි සංග‍්‍රාමික උපාය විය. දෙවනුව, එම උපායික මෙහෙයුමට ජනමාධ්‍ය තුළින් සාධාරණීකරණය ලබාදීමේ ප‍්‍රචාරක මෙහෙයුමක් දියත් කෙරිණි. ඒ අනුව සිදු වූ දේ කෙටියෙන් සඳහන් කළ හැකිය. යුද හමුදාපතිවරයා ඉදිරි දෙසැම්බරයේ විශ‍්‍රාම යා යුතුව තිබියදීත් එසේම යුද හමුදාවේ 60වන සමරුවේ ක‍්‍රියාකාරකම් ඉටුකිරීම සඳහා හොඳම සුදුසුකම් සපුරා තිබියදීත් ඔහු හුදෙකලා කෙරිණි. ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා වශයෙන් වැඩි බලතල දෙන බවට කෙරුණු ව්‍යාජ ව්‍යවස්ථාමය රංගනයකින් පසු මාස කිහිපයක් ගතවී ඇතත් එවැනි බලයක් ඇත්තටම ලබා දී නැත. අවශ්‍ය වූයේ සොල්දාදුවන් සමග කරට කර හිඳ කටයුතු කරමින් ජනප‍්‍රිය වූ හමුදාපතිවරයා ලෙස තවදුරටත් ඔහු නොසිටිය යුතුය යන තීන්දුව ක‍්‍රියාත්මක කිරීම බව පැහැදිලිය. සංග‍්‍රාම භූමියෙන් ඉවත්කිරීම නාවික හමුදාපතිවරයාට ද අත්වූයේ සිය වෘත්තීයමය අත්දැකීම් හෝ වසර ගණනාවක් සංග‍්‍රාම භූමියේ කළ කටයුතුවලට සපුරා වෙනස් හුදෙකලා අමාත්‍යංශයක අතරමංවීමේ ඉරණමය. එපමණක් නොව එල්ටීටීඊ සංවිධානයට එරෙහි ක‍්‍රියාන්විත මෙහෙයුම්වලදී විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළ මේජර් ජෙනරාල් ජගත් ඩයස් ජර්මනියේ නියෝජ්‍ය ශ‍්‍රී ලංකා තානාපති ලෙස පත්කර යැවීම සහ යුද හමුදා ක‍්‍රියාන්විත අධ්‍යක්ෂ වශයෙන් මෙහෙයුම් භාරවවැඩ කොටසක් සිදු කළ මේජර් ජෙනරාල් උදය පෙරේරා මැලේසියානු තානාපති වශයෙන් පත්කර යැවීම මීට නිදසුන් වේ. කමල් ගුණරත්න, චාගි ගාල්ලගේ වැනි තවත් සෙන්පතියන් ක‍්‍රියාන්විත ප‍්‍රදේශයෙන් ඉවත් කරවීමට තීරණය කරන ලද්දේ ඔවුන්ගේ කාර්ය අවසන් බවට කිසිදු මිලිටරිමය තීන්දුවක් නොගෙනය. හමුදා බුද්ධි අංශය මෙහෙයුම් සාර්ථක කරගැනීමට අත්‍යවශ්‍ය වූ සේනාංකයක් ලෙස පවත්වාගෙන ගිය අමල් කරුණානායක එරිත‍්‍රියාවේ තානාපති ලෙස පත් කෙරුණේ එරිත‍්‍රියාව එල්ටීටීඊයට සහයෝගය දෙන රාජ්‍යයක් ලෙස නම් කිරීමෙන් ලැබුණු වාසිය නිසාය. එහෙත් මෙරට සංග‍්‍රාම භූමියේ අත්දැකීම් සහිත සේනාංක නායකයන් සංග‍්‍රාම භූමියන් ඉවත් කිරීම මිස වෙනත් අවශ්‍යතාවක් එයින් ඉටු කෙරුණේ නැත. මේ අතර ඉන්දියාවේ බලපෑමට යටත් වූ ආණ්ඩුවේ දේශපාලන වුවමනාවට අනුව පළාත් සභා පූර්ණ බලතල යටතේ ක‍්‍රියාත්මක කිරීම හෝ බලය බෙදීමේ වෙනත් දේශපාලන විසඳුමක් සඳහා බෙදුම්වාදී බලවේග එකඟ කරගෙන නිදහස් කරගත් භූමියේ බලය සඳහා නිතරග ගිවිසුමකට යාමට ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය විය. ඒ බව දුටු හමුදා ප‍්‍රධානීහු ආණ්ඩුවේ ද්‍රෝහී අරමුණට තරයේ ම විරුද්ධ වූහ. හිටපු යුද හමුදාපතිවරයාගේ මේ ප‍්‍රකාශය ඊට කදිම නිදසුනකි. “යුද හමුදාවේ දහස් ගණනක් වසර තිහක් තිස්සේ පැවැති සංග‍්‍රාමයේදී මියගියා. ඔබ අතර සිටි එවැනිම පිරිසක් තුවාල ලැබුවා සහ ආබාධිත තත්වයට පත්වුණා. සෙබළුන් ඇස්, අත්, හිස්, මස්, ලේ පරිත්‍යාගකර ලැබූ ජයග‍්‍රහණය විවිධ දේශපාලන කණ්ඩායම්වල වුවමනාව නිසා ගෙන එන දේශපාලන විසඳුම් කියන නාමයෙන් පාවාදීමට ඉඩ නොතැබිය යුතුයි. උතුරේ ජනතාවටත් දකුණේ ජනතාව භුක්ති විඳින අයිතිවාසිකම් ලබාදිය යුතුයි. ඔවුන්ගේ ආර්ථික කටයුතු ඉදිරියට ගෙනයාමට අවස්ථාව ලබා දිය යුතුයි. ඒක වෙනවා නම්, උතුරට වෙනම දේශපාලන විසඳුමක් අවශ්‍ය නෑ. යුද හමුදාපති වශයෙන් මගේ නම් අදහස ඒකයි.” මුලතිව් සිංහ රෙජිමේන්තු මූලස්ථානයේදී, 2009 ජූනි 19 කෙසේ වෙතත් යුද හමුදාපතිධුරයෙන් ඉවත් කර ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි තනතුරට පත් කිරීම ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සසල කළ අවස්ථාවක් වුවත් එහි දේශපාලන අරමුණ වටහාගෙන තනතුරින් ඉවත් වූ බව පසුගියදා ඔහු කළ ප‍්‍රකාශයකින් පැහැදිලි වේ. “හිටපු ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා සිය ධුරයට සමුදුන් විට එම තනතුර පුරප්පාඩු වුණා. මේ නිසා අතිගරු ජනාධිපතිතුමාට අවශ්‍ය වුණා, ඉදිරි කටයුතු කරගෙන යාම සඳහා සුදුසු හා දක්ෂ නිලධාරීන් පිරිසකට තනතුරු දෙන්න. එය තමයි මෙතැන සිදු වුණේ. මා හැමදාම කී පරිදි මේ සටනේ පෙරමුණු දෙකක් තිබුණා. එක පෙරමුණක් තමයි දේශපාලන පෙරමුණ. අතිගරු ජනාධිපතිතුමා හා ආරක්ෂක ලේකම්තුමා ඉතා දක්ෂ ලෙස සියලූ අභියෝග ජයගනිමින් එම පෙරමුණ ජයගත්තා. ඔවුන් දුන් දේශපාලන නායකත්වය මත අප යුද පෙරමුණ ජයග‍්‍රහණය කළා. එක පැත්තකින් බලන විට අප කළේ ජනාධිපතිතුමාගේ චින්තනයේ තිබූ එක මෙහෙවරක් නිමා කිරීමයි. දැන් ඉතින් ඊළඟ කටයුතු සඳහා එතුමා තනතුරුවලට සුදුසු පිරිසක් පත්කරගෙන තියෙනවා.”(ජූලි 19 ඉරිදා ලක්බිම සමග කළ සංවාදයකින්) ජානක පෙරේරාගේ ඉරණම එසේම දේශපාලනයට පැමිණීම සම්බන්ධයෙන් කලක සිට පවතින විවිධ ප‍්‍රචාරයන් ගැන ලක්බිම මාධ්‍යවේදියා ඇසූ විට හිටපු යුද හමුදාපතිවරයා දුන් පිළිතුරෙන් පැහැදිලිවන්නේ දේශපාලන හෙට්ටුකිරීමකදී වත්මන් දේශපාලන නායකත්වය අනතුරුදායක තත්වයට පත්විය හැකි බව ජෙනරාල්වරයා හොඳින් තේරුම්ගෙන සිටින බවයි. “දේශපාලනය යන වචනය මගේ තුන් හිතකවත් නැහැ. මට දේශපාලනය කරන්න බැහැ. දන්නෙත් නෑ. මම දේශපාලනය කරන්න ගිය දවසට මේ තියෙන දෙයත් නැති වන බව මම දන්නවා. එහෙම වුණොත් මට ජෙනරාල් ලකී අල්ගමට හා ජෙනරාල් ජානක පෙරේරාට අත් වූ ඉරණමම අත්වේවි. මම වෘත්තීය සොල්දාදුවෙක්. මම දන්නේ හමුදාව ගැන විතරයි. අතිගරු ජනාධිපතිතුමාට රජයට අවශ්‍ය වනතුරු මම රට වෙනුවෙන් මගේ දායකත්වය දෙනවා. ඊට පස්සේ නිදහසේ ගෙදර යනවා.” (එම සංවාදය) ජූලි 15 වැනිදින නව ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී ලෙස රාජකාරී භාරගත් හිටපු යුද හමුදාපති ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මුලින් ම ඉටු කළ රාජකාරී අතරින් එකක් වූයේ චීනයෙන් ගෙන්වීමට නියමිතව තිබුණු ඩොලර් කෝටි 20 ක් වටිනා අවි ආයුධ ඇණවුම අවලංගු කිරීමය. දශක තුනක් පුරා දිග් ගැසුණු යුද මෙහෙයුම් අවසන් වෙතැයි අපේක්ෂිත කාලයට පෙරාතුව නිම කිරීමට හැකි වූ බැවින් මෙම අවි ආයුධ තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවන බව ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සඳහන් කළේය. ආයුධ ගෙන්වීමට වෙන් කළ මුදල යුද හමුදාවේ සුබ සාධනය සහ සංවර්ධනය වෙනුවෙන් යෙදවීම ඔහුගේ අරමුණ විය. එසේම නව තනතුර ලබාදෙන විට ඔහු වෙත පැවැරුණ වගකීම අනුව කටයුතු කිරීමට ජෙනරාල්වරයා අදහස් කළේය. ත‍්‍රිවිධ හමුදාවේ හා පොලිසියේ බඳවා ගැනීම්, පුහුණුවීම්, සම්බන්ධීකරණ කටයුතු මෙන්ම නිරීක්ෂණ හා ආයුධ සැපයීමේ කටයුතුද නව තනතුර අනුව ඔහු වෙත පැවැරී ඇතැයි ද ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ අංශයක් ලෙස ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂවරයා කටයුතු කරණු ඇති බවද ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රකාශ අනුව කියැවිණි. එහෙත් ඒ අනුව කටයුතු කිරීමේදී ඔහු ඉදිරිපත් කළ බොහෝ යෝජනා ප‍්‍රායෝගික වශයෙන් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැකි විය. උතුරේ බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීම සඳහා විශාල හමුදා භට පිරිසක් යොදවා අත්පත් කරගත් ප‍්‍රදේශවල රාජකාරී සඳහා භට කණ්ඩායම් ඉතා අධික ලෙස අවශ්‍ය වන බැවින් හමුදාවට බඳවා ගැනීම් තවදුරටත් සිදු කරන්නට ඔහු සැලසුම් සකස් කළේය. එසේම නැගෙනහිර හා දකුණු ප‍්‍රදේශයේ තවදුරටත් විසිරුණු ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් මැඩලීමේ අරමුණින් ඔහු ආණ්ඩුවට ඉදිරිපත් කළ “ජාතික ආරක්ෂක සැලැස්ම”ප‍්‍රතික්ෂේප කරණ ලදී. යුද තත්වය නිසා හානි පැමිනුණු සන්නද්ධ හමුදාවලට ආධුනිකයන් පුහුණු කොට බඳවා ගනිමින් ශක්තිමත් ආරක්ෂක වැඩපිළිවෙළක් ඇතිකිරීමට ගත් එම උත්සාහය ව්‍යර්ථ කෙරුණේ ආණ්ඩුවට ඉන්දියානු රජයෙන් දොස් කියනු ඇති බව සඳහන් කරමිනි. ඇත්ත වශයෙන්ම තමන් බලරහිත කර ඇති බව මේ සිදුවීම්වලින් ජෙනරාල්වරයා වටහා ගන්නට ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාවේ සන්නද්ධ හමුදා ශක්තිමත්ව පැවැතීම ඉන්දියාවට මෙන්ම බලයෙන් මත්ව සිටින දේශපාලකයන්ට ද හිසරදයක්ව ඇති බව පැහැදිලිය. මේ අතර ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා දේශපාලනයට එන බවට විවිධ ආරංචි පැවැතියද ජනාධිපතිවරණයකට ඔහු එතැයි යන ආරංචිය නිසා ආණ්ඩුව කලබලයට පත්ව ඇතිබව පළමුවරට හෙළිදරව් කරන ලද්දේ ද පසුගිය මැයි 03වැනිදා පළ වූ අප පුවත්පතිනි. ආරක්ෂක මෙහෙයුම් අවසන්ව නොතිබුණු ඒ කාලය වනවිටත් ඉදිරි වසරේ ජනවාරි මාසයේදී ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීම සඳහා ඇතැමුන් විසින් යෝජනා කර තිබිණි. ලබන වසර මැතිවරණ වසරක් බව ජනාධිපතිවරයා ආණ්ඩු පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම් රැස්වීමේදී ප‍්‍රකාශ කර තිබිණි. බලය බෙදීමේ සැලසුම ජාතික ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලබා දෙන්නේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් ලබන අලූත්  ජනවරමකින් බව ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කොට තිබිණි. මේ දේශපාලන විසඳුම පිළිබඳ කාරණය ද ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සමග ආණ්ඩුවේ නායකයන් විරසක කිරීමට හේතු විය. 2006 ජනවාරියේදී එවැනි බලය බෙදීමේ විසඳුමකට ඉන්දියාව සමග රහස් ගිවිසුමකට එළැඹී තිබිණි. මින් පෙර මෙම ලිපියෙන්ම හෙළිදරව් කළ ආකාරයට ජෙනරාල් ෆොන්සේකා, විදේශ බලපෑම්වලට නතුවී බෙදුම්වාදයට කප්පම් දීමට ගත් උත්සාහයන් විවේචනය කර ඇත. 2006 ජූලි 21වැනිදා මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා දමමින් මෙරට ජනතාවට විරුද්ධව එල්ටීටීඊය තැබූ පියවර සන්නද්ධ මෙහෙයුමකින් ආපස්සට හැරවීමෙන් පසු සහ සන්නද්ධ ගැටුම්වලට එල්ටීටීඊ සේනාංක සූදානම් කරමින් තිබියදී ආණ්ඩුව ජිනීවා සාකච්ඡා සඳහා යාම ගැන ඔහු බලවත් විරෝධයක් දක්වා තිබිණි. එහෙත් එම පියවර සඳහා ඉදිරියට ගොස් ආපසු සුපුරුදු පරිදි එල්ටීටීඊයේ මුරණ්ඩු මිලිටරිවාදයෙන් ජනතාව සහ සොල්දාදුවන් ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන විට ආණ්ඩුවට සිය පිළිවෙත වෙනස්කරගන්නවා හැර අන්මඟක් නොවීය. යුද හමුදාවට 60 වසරක් පිරීම වෙනුවෙන් 2009 ඔක්තෝබර් 12 දින පැවැති උත්සවයේදී ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මෙසේ සඳහන් කළේය. “ශ‍්‍රී ලංකා හමුදාව ලෝකවාසීන් පවා මවිතයට පත් කරමින් 30 වසරක යුද්ධය අවසන් කළා. එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදය අවසන් කළා. ඒක කළේ නිකම්ම නිකන් වාසනාව නිසා කියලා කියන්න බෑ. මෙම ජයග‍්‍රහණ ලබාගන්නට හමුදාව විශාල පරිත්‍යාගයන් කැපකිරීම් කළා.” ඒ සමගම ඔහු කළ තවත් ප‍්‍රකාශයකින් කියැවුණේ මෙය තමන් විසින් සන්නද්ධ හමුදාව ආමන්ත‍්‍රණය කෙරෙන අවසන් අවස්ථාව වියහැකි බවයි. ආරක්ෂක සෙබළුන් සමග අදහස් හුවමාරු කරගැනීමට දේශපාලන නායකත්වය තමන් වෙත ලබා දෙන අවස්ථාව මෙම ප‍්‍රකාශය කිරීමෙන් පවා අහිමි විය හැකි බව ජෙනරාල්වරයා දැන සිටින්නට ඇත. ආරක්ෂක සේවා සාමාජිකයන් ‘රණවිරු’ලේබලය යටතේ දේශපාලනයට ගෙන ඒම පටන් ගත්තේ වත්මන් ආණ්ඩුව විසිනි. එසේම යුද ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව ජෙනරාල් ෆොන්සේකා සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කරන්නේ ඔහු කොන්කරන ප‍්‍රතිපත්තියක් බව පැහැදිලිය. ඔහු ක‍්‍රීඩා අමාත්‍යංශ ලේකම් පදවියට පත් කිරීම තුළින් පෙන්නුම් කෙරෙන්නේ ‘ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී’තනතුර අමාත්‍යංශ ලේකම්ධුරයක් වැනි පූර්ණකාලීන සේවයක් ඉල්ලා සිටින තනතුරකටත් වඩා අඩු තනතුරක් බවයි. නොඑසේ නම් එතරම් බලතල ඇතැයි කියූ ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී තනතුර දරමින් සිටින අයකුට දිනපතා කාර්යාල කටයුතු සහිත නිලයක් දරන්නට ඇරැයුම් කරන අයගේ මොළය පරික්ෂා කර බැලිය යුතුය. ජෙනරාල්වරයා ක‍්‍රීඩා අමාත්‍යංශ ලේකම්ධුරය එක්වරම ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පිළිබිඹු වන්නේ දේශපාලන නායකත්වය හා සන්නද්ධ හමුදා ප‍්‍රධානින් අතර පවතින ගැටුම නොවේද? ඇමැතිවරුන්ගේ ප්‍රකාශ දැන් දැන් ආණ්ඩුවේ විවිධ ඇමැතිවරු කරන ප‍්‍රකාශ අනුව, ජෙනරාල්වරයා සම්බන්ධයෙන් පැතිර යන ආරංචිවලින් ආණ්ඩුව මහත් කලබලයකට පත්ව ඇති බව පැහැදිලි වේ. ත‍්‍රස්තවාදය පරදවා රට මුදාගත් යුද නායකයන් දේශපාලනයට ගෙනැවිත් ඔවුන් දේශපාලන අනාථයන් බවට පත් කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රණයක් ගැන ජනමාධ්‍ය ඇමැති ලක්ෂ්මන් යාපා විසින් පසුගිය 13වැනිදා ජනමාධ්‍ය අමාත්‍යංශ ශ‍්‍රවණාගාරයේදී පැවැති විශේෂ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවේදී අදහස් දක්වා තිබිණි. “දකුණු පළාත් සභාවට සන්ධානයෙන් ඉදිරිපත් කළ රණවිරුවෝ තිදෙනාම ජය ගත්තා. යුද්ධය දිනා ගැනීමට නායකත්වය දුන් රණවිරුවන් දේශපාලනයට ගෙනත් ඔවුන් දේශපාලන අනාථයන් බවට පත් කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රනයක් තියෙනව. මේ රණවිරුවන් යුද නායක තනතුරුවලට ගෙනාවේත් ඔවුන්ට නිසි ගෞරවය ලබාදුන්නෙත් අපේ ආණ්ඩුවේ නායකත්වයයි.” මේ ප‍්‍රකාශය අනුව හමුදා නායකයන් ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ව්‍යාපෘතියට එකතුවන්නේ නම් ගැටලූවක් නොවන බව කියැවෙයි. වෙනත් පක්ෂවල අපේක්ෂකයන් වන්නට හමුදා නායකයන්ට අවසර නැත්තේ මේ රටේ ඒකාධිපති පාලනයක් පවතින නිසාදැයි කිසිවකුට ප‍්‍රශ්නයක් ඇති විය හැකිය. ක‍්‍රියාන්විතයේ සිටියදී නම් කිසිවකුට දේශපාලනය කළ නොහැකිය. මිලිටරි බලය දෙපැත්ත කැපෙන ආයුධයක් බව දේශපාලනයේ යෙදෙන නොයෙදෙන කාටත් අමුතුවෙන් ඉගැන්විය යුතු නැත. කෙසේ වෙතත් ජෙනරල් ෆොන්සේකා විසින් ශ‍්‍රී ලංකාවේ සෙසු පළාත් ආවරණය කරමින් ‘ජාතික ආරක්ෂක සැලැස්ම’ඉදිරිපත් කරනවිට දේශපාලන නායකයන් එක වචනයෙන් ඇමැතිවරුන්ගේ ප‍්‍රතිචාර එය බැහැර කරන්නට ඇත්තේ එවැනි තේරුමකින් යැයි සිතිය නොහැකිය. මේ ආණ්ඩුව හමුදා නායකයන්ගේ ක‍්‍රියාන්විත කැපවීම සහ ප‍්‍රතිරූප ඔසවා තබමින් එය නිර්ලජ්ජිත ලෙස සිය දේශපාලන වාසිය සඳහා යොදාගත් පසුබිමක මේ ඇමැති ප‍්‍රකාශවල ඇත්තේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පැවැත්මකට ආණ්ඩුවට ම ඇති භීතියදැයි සැකයක් මතුවේ. ලක්ෂමන් යාපා ඇමැතිවරයා මෙන්ම මර්වින් සිල්වා,ඩිලාන් පෙරේරා සහ සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත යන ඇමැතිවරුන් සහභාගි වූ ප‍්‍රවෘත්ති සාච්ඡාවකදී ද කෙස් පැලෙන තර්ක ඇදබාමින් කරන ලද ප‍්‍රකාශ දැන් ජනමාධ්‍ය ඔස්සේ ප‍්‍රචාරය වෙමින් තිබේ. මේ නිසා ආණ්ඩුවේ බලධාරින් කලබලවී ඇති ප‍්‍රමාණය තේරුම්ගත හැකිය. ජනාධිපතිවරයා වෙනුවෙන්  ඕනෑම කුණුගොඩකට හොම්බ දමන වර්ගයේ පිනාචාර්යවරයා කියන ආකාරයට යෝධයන් සෙන්පතියන් කළේ ගැමුණුය. යුද්ධයට නායකත්වය දුන්නේ ගැමුණුය. ඒ නිසා ඔහු කියන්නේ මෙම ජයග‍්‍රහනවල සැබෑ ගෞරවය ගැමුණුට යායුතු බවයි. වහෙන් ඔරෝ නැතිව කෙළින් කතාකරන්නටත් මේ පිනාචාර්යවරුන්ට කොන්ද පණ නැත. (ලංකා ඉරිදා සංග්‍රහය)

“This is my last address to Army” – Gen. Sarath Fonseka

“General Sarath Fonseka Chief of Defense Staff addressing officers and men of the Sri Lanka Army at the 60th Army Anniversary Parade in Colombo said it was the last time he was making an address of that nature. He said he has finished his obligations dedicated to the Army.

Speaking at the ceremony Gen. Fonseka said, This may be the last occasion I make an address of this nature to officers and men of the Sri Lanka Army. Although I am still serving in the Army I have finished my obligations dedicated to the Army as I have reached different heights at this time. After serving for 40 years I have already done my share for the Army and I have done this in a historical manner as I gave the leadership for the Army to win the 30 year long war.

According to political analysts this indicates the dissatisfaction over the way Gen. Fonseka is being treated by the President and the government. The contradiction between President Mahinda Rajapaksha and Gen. Sarath Fonseka had come to the surface at the 60th anniversary celebrations of the Army held at BMICH recently. According to several reports that appeared in the media Gen. Fonseka was not happy regarding how he is being treated by the President and the government. There were rumors that he had been offered the post of Secretary to the Sports Ministry which Gen. Fonseka had rejected. “

Rudra, last LTTE rudder in the US

Vishvanathan Rudrakumar, the newly crowned coordinator of the LTTE’s transnational government of Tamil Eelam (TGTE) is the antithesis of Velupillai Prabhakaran, the megalomaniac Tamil Tiger leader, whose cult like persona was synonymous with the separatist Tamil struggle for nearly three years.

Rudrakumar came from an urbane, Vellalar family, a major attribute for success in the conservative caste based Jaffna society. “He would have not have been at ease mingling with “Karaivar” boys’’, quipped a family friend referring to Rudrakumar’s absence in the Tamil militancy of the early eighties, when the fervor of Tamil nationalism ran high.

A twist of destiny in the form of the decimation of the top-rung leadership of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) had now forced the US based lawyer into the forefront of the separatist Tamil struggle. Yet, until very recently, till the Tiger chieftain met his maker near the Mullaitivu lagoon and his successor KP ended in Colombo in a high drama of extraordinary rendition, Vishvanathan Rudrakumar was merely a fellow traveler of the Eelam project, faithfully following the orders of Prabhakaran.

But, now, he is the senior most surviving LTTE member at large and is reorganizing the LTTE —— and facing an extradition order of the government of Sri Lanka.

His father, Marc Vishwanathan was a celebrated lawyer in the peninsula. He contested the Municipal Polls from the Tamil United Liberation Front, and was elected the Mayor of Jaffna.

The astute old man disassociated himself from the militancy throughout his career, even though his party TULF itself was instigating the nascent Tamil militancy of the day. His wife was a respected school teacher of the Jaffna Hindu Ladies College, the leading girls’ school in the peninsula. She later became the Vice Principal of the school.
The couple had three children, two sons and a daughter. Rudrakumar was the eldest and the most brilliant. The family later migrated to Australia while Rudrakumar moved to the United States.

Rudrakumar attended Jaffna Central College, one of the oldest educational institutions in the country. Jaffna Central College, a Methodist school known for its liberal values was a melting pot. There were a number of Sinhalese as well as Muslim students. One of them, R.K.Premachandra captained the college cricket team in the annual cricket encounter against St John’s College. Premachandra later joined the police and became a Senior Superintendent.

However things had taken a dramatic turn since the carefree sixties. By the time, Rudrakuamar finished high school in the mid seventies Jaffna was in a status of ferment.
Students were at the forefront of the anti government agitation, which did not confine itself to the peninsula and culminated in the police killing of Peradeniya University Medical student Weerasuriya.

Yet the cultural and intellectual life in the citadel of Tamil culture went on largely unhindered. Rudrakumar was a gifted orator and a debater. Many would visit to see him represent his school in regular debating duals with fellow schools in the peninsula. Those were the final years of Jaffna’s vibrant intellectual life. The nascent militancy was spreading its tentacles and a gun culture would soon replace Jaffna’s intellectual life.
But, Rudrakumar hardly had anything to do with the nascent Tamil militancy.

A childhood family friend quipped, it was because “perhaps, because he had little in common with the movement”- euphemism for the plethora of militant Tamil groups used by the Peninsular Tamils in the late seventies and early eighties.

“Those were the days the caste consciousness was still dominant. Rudrakuamar could have found it hard to mingle with Karaiyar caste boys from Velvetithurai.” “After all, militancy was a challenge to Jaffna’s feudal hierarchy, which destroyed it from within”
“But, I can assure you, he was a jovial fellow,” quipped the former friend who requested to remain unnamed.

Political activism

Rudrakumar dodged militancy and left for Colombo. Following the footsteps of the father, he enrolled at the Colombo Law College and graduated as an Attorney at Law. After the infamous anti Tamil pogrom in 1983, he migrated to the United States. However, political activism of Rudrakumar was unheard of till the mid 90s.

It was at that time when the LTTE tapped a new batch of technocrats from the Diaspora Tamils, which included Joe Maheswaran, the former Sidney correspondent of the Sydney Broadcasting Service, Siva Pasupathy, the former Sri Lankan Attorney General, and Rudrakumar. Both, Maheswaran and Rudrakumar represented the LTTE in the peace talks with the Ranil Wickremesimghe Administration. Rudrakumar was a member of the “expert’s panel,” which formulated the now discarded proposal for an Interim Self Governing Authority (ISGA).

“The role of the ‘constitutional experts’ in formulating the ISGA was largely symbolic,” said another source which had access to the LTTE at the time. “ISGA was formulated in Kilinochchi by Prabhakaran himself. Thamilselvam communicated to the Diaspora experts the leader’s wish. What they did was putt Prabhakaran’s dictates in legal jargon.”
Rudrakumar was one of the experts in the panel. The ISGA was a rude surprise to the yielding Wickremesinghe Administration, which soon collapsed at the hand of a constitutional coup by President Kumaratunga.

Since then tables have turned. And Mahinda Rajapaksa, Kumaratunga’s successor decimated the LTTE’s military wing —- and in the final decisive battle, made sure that none of the top-leaders of the LTTE would live to fight another day.

Now, with KP in the custody of the Sri Lankan government, Rudrakumar is destined to lead the LTTE for the next stage of the struggle.

He has been appointed as the Coordinator of the Transnational Government of Tamil Eelam.
Rudrakumar last week issued a booklet to brief the Tamil Diaspora of the Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE).

The booklet describes TGTE as “a political formation to win the freedom of the Tamil people on the basis of their fundamental political principles of Nationhood, Homeland and Right of self-determination.”

It outlines its structure and the strategy. “The TGTE has not been established yet. For the purpose of establishing the TGTE an Executive Committee is in the process of being formed.”

Also, it adds that “activities in regard to the establishment of Working Groups on a country-wide basis are now in progress. “We are incorporating individuals who are willing to join and work in these Groups. Soon details of the Working Groups of each country will be published. The Advisory Committee previously announced will provide advice to the Executive Committees,” he states in the booklet.

“Steps will be taken to prepare electoral registers with the help of people’s organizations with the assistance of an accredited firm. On the basis of such electoral registers, an independent Election Commission conforming to international standards will hold elections to elect representatives to the TGTE.”

“Those representatives will constitute themselves as a Constituent Assembly and draft the constitution for the TGTE with the help of legal experts and suggestions from people’s organizations.”

Extradition

Rudrakumar reneges on the central pillar of the LTTE ideology, which clings to a territorial base. The TGTE concedes territory and many other attributes which were part and parcel of the LTTE’s de-facto state-”The TGTE will not have a territorial base like traditional governments. Enforcement of sovereignty by enacting laws, defense of territory and taxation like traditional governments is not applicable to the TGTE.”

All the above sound wishful thinking, but the government of Sri Lanka is leaving no stone unturned.

The government has called for his extradition. Rudrakumar’s position as the legal advisor of the LTTE, a militant group designated as a Foreign Terrorist group by the State Department makes him liable to arrest under the US Law. However, the US position has been a one of double stranded —— which distinguishes “good terrorists” – loosely translated as Tamil Tigers, Chechans, Uigurs and Kurds etc., and bad terrorists of Global Salafi Jihad.
Three weeks back, Rudrakumar led a delegation of Diaspora Tamils to meet the US Under-Secretary of State for South Asia, Robert O’ Blake. Sri Lankan government lodged a strong protest regarding the meeting with the group, which it described as a group of LTTE front organisations.

We emailed a set of questions to Mr. Rudrakuamar, relating to TGTE and many other issues which would be in the interest of our readers. We had not received a response by the time this edition went to press.

(Lakbima News)

මරාගෙන මැරෙන කොටි කතුන් 2ක්‌ වවුනියා නිවසකින් අල්ලය

එක්‌ තරුණියක්‌ සයනයිඩ් කා නසී : අනෙක්‌ අය අත්අඩංගුවට

ගාල්ල පොලිසියේ විශේෂ කණ්‌ඩායමක්‌ සහ වවුනියාව පොලිසිය ඒකාබද්ධව ඊයේ (22 වැනිදා) දහවල් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ එල්. ටී. ටී. ඊ. මරාගෙන මැරෙන තරුණියන් දෙදෙනාගෙන් එක්‌ අයකු සයනයිඩ් කා මියගොස්‌ ඇත.

එල්. ටී. ටී. ඊ. යේ මරාගෙන මැරෙන කාන්තාවන් දෙදෙනකු වවුනියාවේ සිටින බවට ගාල්ල පොලිසියට ලැබුණු තොරතුරක්‌ මත ගාල්ල පොලිසියේ උප පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක වෙදගෙදර මහතා ඇතුළු නිලධාරීන් පිරිසක්‌ වවුනියාවට පැමිණ තිබේ. වවුනියාව පොලිසියේ දිසා අපරාධ විමර්ශන ඒකකයේ ස්‌ථානාධිපති නාලක ගුණසේකර මහතා ඇතුළු තවත් කණ්‌ඩායමක්‌ වවුනියාව උක්‌කුලංකුලම ප්‍රදේශයට යන විට මරාගෙන මැරෙන එල්. ටී. ටී. ඊ. තරුණියන් දෙදෙනා නිවසක සැඟවී සිටි බව පොලිසිය කියයි.

ඔවුන් දෙදෙනා අත්අඩංගුවට ගත් අවස්‌ථාවේදීම එක්‌ තරුණියක්‌ සයනයිඩ් කා මියගොස්‌ තිබේ. අනෙක්‌ තරුණියගෙන් කළ ප්‍රශ්න කිරීම්වලදී උක්‌කුලංකුලම පල්ලියක්‌ අසල ප්ලාස්‌ටික්‌ බැරල්වල දමා වළලා තිබූ මරාගෙන මැරෙන ඇඳුම් කට්‌ටල තුනක්‌, සී. 4 වර්ගයේ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය කිලෝග්‍රෑම් 6 ක්‌, ඩෙටනේටර් 10 ක්‌ සොයා ගැනීමට පොලිසියට හැකි වී තිබේ.

මෙම එල්. ටී. ටී. ඊ, තරුණියන් දෙදෙනා කාලයක්‌ පුරා වවුනියාවේදී සිදු වූ මරාගෙන මැරෙන ත්‍රස්‌තවාදී ක්‍රියා සැලසුම් කළ බවට පොලිසියට තොරතුරු ලැබී ඇති අතර ඔවුන් දෙදෙනා සැඟව සිටි වවුනියාව උක්‌කුලංකුලම ප්‍රදේශයේ නිවස වවුනියාව හිටපු එල්. ටී. ටී. ඊ. පිස්‌තෝල කල්ලියේ නායක නෙරුප්පු නමැත්තාට අයත් බව ද හෙළිවී තිබේ.

දැනට පොලිස්‌ අත්අඩංගුවේ පසුවන එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකාවගෙන් දිගින් දිගටම ප්‍රශ්න කරගෙන යන අතර මියගිය එල්. ටී. ටී. ඊ, කාන්තාවගේ මළසිරුර වවුනියාව පොලිසිය වෙත බාරදී තිබේ.

වවුනියාව පොලිසිය හා ගාල්ල පොලිසියේ නිලධාරීහු සිද්ධිය පිළිබඳව පරීක්‍ෂණ පවත්වාගෙන යති.

යුද විශ්ලේෂකයින්ගේ ග්‍රන්ථවලට වඩා විශේෂිත වෙනසක්‌ චතුරගේ පොතෙන් මා දකිනවා – ආරක්‌ෂක මාණ්‌ඩලික ප්‍රධානි ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා

ආරක්‌ෂක හමුදාව උතුරු – නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල සංවර්ධන කටයුතු සඳහා ඉදිරියේදී දායක කර ගැනීමට නියමිත බවත්, යුද කාලසීමාවේ අවතැන්වූ පුද්ගලයන් උතුර – නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල ඇති බිම් බෝම්බ ඉවත් කර සහතික කිරීමෙන් පසු නැවත පදිංචි කිරීමේ භාරදූර වගකීම ආරක්‌ෂක අංශ වෙත පැවරී ඇති බවත් ආරක්‌ෂක මාණ්‌ඩලික ප්‍රධානී ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා පැවැසීය.

ඒ මහතා එසේ පැවැසුවේ “දිවයින” පුවත්පතේ ප්‍රවෘත්ති කර්තෘවරයකු මෙන්ම මාධ්‍යවේදියකු ද වන චතුර පමුණුව මහතා “දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයට” ලියූ ලිපි එකතුවකින් සම්පාදනය කරන ලද “මව්බිමට ජය” කෘතිය එළිදැක්‌වීමේ උත්සවයේ ප්‍රධාන ආරාධිත අමුත්තා වශයෙන් සහභාගි වෙමිනි.

මෙම කෘතිය එළිදැක්‌වීමේ උත්සවය කොළඹ ජාතික පුස්‌තකාල හා ප්‍රලේඛන සේවා මණ්‌ඩල ශ්‍රවණාගාරයේදී පැවැත්විණි.

චතුර පමුණුව මහතා “මව්බිමට ජය” කෘතියේ පළමු පිටපත ආරක්‌ෂක මාණ්‌ඩලික ප්‍රධානි ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතාට පිළිගැන්වීය.

එහිදී තවදුරටත් කතා කළ ආරක්‌ෂක මාණ්‌ඩලික ප්‍රධානී ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතා මෙසේ ද කීය.

“ඇත්තටම අද මං සතුටු වෙනවා චතුර පමුණුවගේ “මව්බිමට ජය” නමැති පොත එළිදක්‌වන අවස්‌ථාවට එන්න ලැබීම ගැන. මට හුඟක්‌ හම්බවෙලා තියෙන්නේ යුද විශ්ලේෂකයන්. ඒ අයගේ ග්‍රන්ථ එළිදැක්‌වූ අවස්‌ථාවලටද මම සහභාගි වෙලා තිබෙනවා. නමුත් ඒ ග්‍රන්ථවලට වඩා විශේෂිත වූ වෙනසක්‌ චතුරගේ පොතෙන් දකිනවා. මේක කාලෝචිත ග්‍රන්ථයක්‌.

යුද්ධය නිමාවෙලා මාස හතරකට ආසන්නයි. ජනාධිපතිතුමාගේත්, ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාගේත් නිවැරදි මගපෙන්වීම, නිවැරදි නායකත්වය තුළින් අවුරුදු තිහක්‌ තිස්‌සේ මේ රට වෙලාගෙන තිබුණු කුරිරු ත්‍රස්‌තවාදය නැත්තටම නැති කරන්න හැකිවුණා. මං යුද හමුදාපති ධුරයේ ඉන්නකොට කිව්වා මේ යුද්ධය තවත් හමුදාපතිවරයකුට පවරන්නේ නෑ කියලා. දැන් ඒ දේ ඉටුකර හමාරයි. ඒ සඳහා මටත් ආරක්‌ෂක අංශවලටත් ධෛර්ය ශක්‌තිය ලැබුණේ ජනාධිපතිතුමාගේත්, ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාගේත් ශ්‍රේෂ්ඨ දේශපාලන නායකත්වය නිසයි. මාවිල්ආරුවෙන් පටන් ගත් යුද මානුෂීය මෙහෙයුම නන්දිකඩාල්හිදී ප්‍රභාකරන් නමැති මිනීමරු ත්‍රස්‌තවාදියා නැති කරන අවස්‌ථාව දක්‌වා ඒ ආශිර්වාදය උපදෙස්‌ ලැබුණා.

මේ සියලු යුද ජයග්‍රහණ සඳහා මාධ්‍ය විශාල දායකත්වයක්‌ ලබා දුන් අතර ඇතැම් මාධ්‍ය යුද ජයග්‍රහණ වළක්‌වන විවිධ ප්‍රචාර ගෙන ගියා.

දැන් කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ව මුළුමනින්ම විනාශ කරලා ඉවරයි. දැන් හුඟක්‌ දෙනා කල්පනා කරනවා ඇති යුද්ධයෙන් පස්‌සේ ආරක්‌ෂක අංශ මොනවද කරන්නේ කියලා දැනගන්න. දැන් රජයේ එකම බලාපොරොත්තුව මේ රට සංවර්ධනය කරන්න. ඒ සංවර්ධනය කරා යන ගමනේදී ආරක්‌ෂක අංශවලට ද වගකීමක්‌ පැවරී තිබෙනවා. ඒ යුද්ධයෙන් විනාශ වූ උතුරු – නැගෙනහිර ප්‍රදේශ සංවර්ධනය කිරීමේ ක්‍රියාවලියට දායකත්වය සපයන්න. උතුරු – නැගෙනහිර සිටි ජනතාව දැන් බොහෝ පිරිසක්‌ ඉන්නේ අවතැන් කඳවුරුවල. මේ අය නැවත පදිංචි කරවීමට අවශ්‍යයි.

එම ප්‍රදේශවල කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන් වළ දැමූ බිම් බෝම්බ ඉවත්කිරීමේ කාර්ය ආරක්‌ෂක අංශ වෙත පැවරී තිබෙනවා. අද විවිධ පිරිස්‌ කිඹුල් කඳුළු හෙළමින් බොරුවට කෑගහනවා. උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව ඉක්‌මනින් ඒ ප්‍රදේශවල පදිංචි කරවන්නේ නෑ කියලා. මං ඒ අයට කියන්න කැමතියි ජනතාව නැවත ඒ ප්‍රදේශවල පදිංචි කරවන්න පුළුවන් වෙන්නේ වළ දමා තිබෙන බිම් බෝම්බ ඉවත්කර ආරක්‌ෂක අංශ සහතික කිරීමෙන් පසුව බව. ආරක්‌ෂක පියවරවල්වලට බාධා නොවන අයුරින් තමයි අපි ඒ පුද්ගලයන් නැවත පදිංචි කිරීම් කළයුත්තේ”

පාරිසරික කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍ය පාඨලී චම්පික රණවක මහතා(

“මේ රටේ ජනතාව අද යම්කිසි නිදහසක්‌ භුක්‌ති විඳිනවා නම් ඒ අපේ රටේ වීරෝදාර රණවිරුවන් නිසා. අවුරුදු තිහක්‌ මේ රටම ම්ලේච්ඡ කොටි ත්‍රස්‌තවාදයෙන් වෙලාගෙන තිබුණා. කොහොම හෝ අද ඒ ම්ලේච්ඡයින් සදහටම මේ රටින් පලවා හැර තිබෙනවා. ජනාධිපතිතුමාගේ නිවැරදි දේශපාලන නායකත්වය නිසයි මේ තරම් ඉක්‌මනට යුද්ධය නිමා කිරීමට හැකිවුණේ.“

දිවයින ප්‍රධාන කර්තෘ ගාමිණී සුමනසේකර මහතා – ප්‍රභාකරන්ට මහත්තයා යෑයි නොලියූ පෑන් තිබුණේ “දිවයිනේ” අපටයි.

ත්‍රස්‌තවාදය මුලිනුපුටා දැමීමට නම් වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් මෙන්ම ඔහුගේ ජනඝාතක හමුදාව විනාශ කළ යුතුය යන ආස්‌ථානයෙහි ස්‌ථිරව සිටි ප්‍රමුඛ මාධ්‍ය ආයතනයක්‌ නම් “දිවයින” යි. “දිවයින” හා අයිලන්ඩ් පත්‍රවල කිසිවෙක්‌ ප්‍රභාකරන්ට මහත්තයා හෝ මිස්‌ටර් ප්‍රභාකරන් කීවේ නෑ. එහෙම නොකීවා පමණක්‌ නොව ප්‍රභාකරන් ජනඝාතක, ජනපීඩක ෆැසිස්‌ට්‌වාදී වර්ගවාදී සාහසිකයෙක්‌ බව ලිවීමට තරම් “දිවයිනේ” අපට ශක්‌තියක්‌ තිබුණා.

ප්‍රභාකරන්ගේ නම අසා කකුල් වෙව්ලූ ඇතැම් නිවට නායකයන් හමුදාව දුබල කරද්දී “දිවයින” ඒ හමුදාව සමඟ සිටියා. ඔවුහු අප වෙනුවෙන් දිවි පිදුහ විශේෂාංගය අප පටන් ගත්තා. රට වෙනුවෙන් දිවි දුන් විරු දරුවන් ඇගැයීමට අපි පෙරමුණ ගනිද්දී අපට අවි ජාවාරම්කරුවන් කීවා. ජාතිවාදීන් කීවා, වර්ගවාදීන් කීවා. එහෙම කිය කියා තවලම් ගියා. සුදු නෙළුම් ව්‍යාපාර ගෙනිච්චා. ඒත් ඒ හැම දෙනාම කළේ ප්‍රභාකරන් පිම්බවීම. ඊළමට උදව්දීම බව අපි පැහැදිලිව කීවා. ඇන්ජීඕ කාරයො විතරක්‌ නෙවෙයි මාධ්‍ය මිතුරොත් “දිවයින” ජාතිවාදී හොරණෑවක්‌ බව කීවා.

ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ සම්ප්‍රාප්තියත් සමඟ “දිවයින” ඉදිරිපත් කළ මතයට පිළිගැනීමක්‌ ලැබුණ . දේශපාලන නායකත්වයේ අලුත් පිබිදීම ප්‍රභාකරන් පමණක්‌ නොව ඔහුගේ දෙස්‌ විදෙස්‌ මිත්‍ර සමාගම් කළඹවන්නක්‌ වුණා. ඒ විජයග්‍රහණය මව්බිමට ලබා දුන්න. අමිල මෙහෙවරක්‌ කළ හමුදා අංශයන්ට නායකත්වය දුන් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාට වගේම මේ අභීත සෙන්පතියන්ට අපි සදා ණයගැතියි. ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සෙන්පතියන්ට අයෝමය ශක්‌තියත්, බලයක්‌ ලැබුණා. මාවිල්ආරු සිට නන්දිකඩාල් කලපුව දක්‌වා ගිය ඒ ගමන ලෙයින් රුධිරයෙන් ඉතිහාසය ලිවීමේ අධිෂ්ඨාන පාරමිතාවක්‌ වූවා. මේ වීරයන්ට මතු මතුව බිහිවන පරම්පරාවල් ණයයි. ඔවුන් රටට දිනා දුන් දෙවන නිදහස අර්ථවත් කිරීමේ වගකීම අද ජාතියට පැවරී තිබෙනවා.

චතුර පමුණුව වැනි මාධ්‍යවේදීන් සිය තාරුණ්‍යය ප්‍රකම්පිත කළ ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහිව ලීවේ මරණය හිස උඩ තබාගෙනයි. ඔවුන්ට තිබුණේ ජාතික ප්‍රාර්ථනා සුවඳ දෙන ප්‍රාර්ථනා. ඇන්. ජී. ඕ. සල්ලි නැති, පොදු ජනතාවගේ දුක කඳුළ දැනුණු ජාතියේ රිද්මය දැනුණු චතුර වගේ තරුණයන් අද මා සමඟ ඉන්නේ. මට ආඩම්බරයි ඔවුන් ගැන.

වීරෝදාර සෙන්පතිතුමනි, මේ බිමේ ඔබගේ විරුවන්ගේ ලෙය ගලාගියේ කොතරම් දැයි මා දන්නේ නෑ. අපට ජීවිතයක්‌ දීමට ඔබත් ඔබගේ සගයිනුත් කැප වූවා. එහෙම කළ හැක්‌කේ අදීන මනසක්‌ සහිත විශිෂ්ටයන්ටයි. ඔබ මේ ලක්‌ මවගේ ණය ගෙවූ උදාර සෙන්පතියෙක්‌. මේ ග්‍රන්ථය ඔබට පිදෙන්නේ ඒ නිසයි. ඔබ මෙහි විශේෂ අමුත්තා වන්නේ ඒ නිසයි. ඔබ වැනි විරුවන් සමඟ ඔවුන්ගේ සුසුම් සමඟ මේ ශාලාව තුළ රැඳීමත් මට මහත් අභිමානයක්‌.

“දිවයින” ඇරැඹූ ගමනේ එක්‌ ඵලයක්‌ තමා චතුර ලියූ මේ පොත. “දිවයින” ට ඒ ගමන යන්නට දිරි දුන් තවත් රැසක්‌ ඉන්නවා. විශේෂයෙන් උපාලි පුවත්පත් සමාගමේ සභාපතිනිය ලක්‌මණී වෙල්ගම මැතිනිය, අපගේ කළමනාකාර අධ්‍යක්‍ෂ නිමල් වෙල්ගම මහත්මා ඒ වගේම මට පෙර “දිවයින” මෙහෙයවූ ඒ ජ්‍යෙෂ්ඨ කතුවරුන් සමකාලීන සගයන් ඒ හැම දෙනාම මෙහිදී සිහිපත් කළ යුතුය ි.

මෙම අවස්‌ථාවට මහරගම චන්ද්‍රසේකරාරාමයේ ශාස්‌ත්‍රපති මොලමුරේ නන්දාරාම හිමිපාණන් ඇතුළු මහා සංඝරත්නයද, බස්‌නාහිර පළාත් සභා අමාත්‍ය උදය ගම්මන්පිල, “අයිලන්ඩ්” පුවත්පතේ ප්‍රධාන කර්තෘ ප්‍රභාත් සහබන්දු, සරසවි ප්‍රකාශන අධිපති එච්. ඩී. ප්‍රේමසිරි යන මහත්වරුන්ද, යුද හමුදා නිලධාරීන්ද , මාධ්‍යවේදීන්ද ඇතුළු විශාල පිරිසක්‌ සහභාගි වූහ.

දිගු දුර විහිදුම් බළකාය පාවාදීමේ සිද්ධිය වසර තුනහමාරක්‌ යට ගැහුණේ කෙසේද?

හිටපු සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරි කුලසිරි උඩුගම්පොල

දිගුදුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමේ මෙහෙයුමේදී උඩුගම්පොල නමැත්තා ක්‍රියා කළේ කෙසේද යන්න වැඩිදුරටත් හෙළිවී ඇත. මේ පොලිස්‌ නිලධාරියා බලයෙන් උමතු වී සිටි බව සනාථ වූවේ අතුරුගිරියේ චාරිකාවක යෙදෙන බව එවකට මහනුවර ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිaස්‌ අධිකාරිවරයාට හා නුගේගොඩ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරිට නොදැන්වීමයි. මේ හැර මෙකී කණ්‌ඩායම අත්අඩංගුවට ගත් බව මානව හිමිකම් කොමිසමට පවා දැන්වීමට උඩුගම්පොල ක්‍රියා කළේ නැත. දිගුදුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමේ ෙද්‍රdaහී ක්‍රියාව සිදුවී මේ වන විට වසර 7 1/2 ගත වී ඇත. ජාතික පොලිස්‌ කොමිසම විසින් උඩුගම්පොලට එරෙහි චෝදනා විස්‌සක්‌ අඩංගු චෝදනා පත්‍රයක්‌ යවා ඇති අතර චූදිතද ඊට ප්‍රතිචාර එවා ඇතැයි පොලිස්‌ මූලස්‌ථාන ආරංචි මාර්ග කියා සිටියි. එසේනම් මෙරට ආරක්‍ෂක හමුදා ක්‍ෂේත්‍රය තුළ මහත් ආන්දෝළනයකට ලක්‌වූ මේ සිදුවීම ගැන ජාතික පොලිස්‌ කොමිසම කඩිනමින් ක්‍රියා නොකිරීම මවිතයක්‌ නොවන්නේද.

මිලේනියම් සිටි දුරදිග මෙහෙයුම පාවාදීමේ ලිපිගොනුව අතුරුදන්. සැප්තැම්බර් මස 13 “දිවමිණ.”

මෙරට ඉතිහාසයේ සිදුවූ විශාලතම පාවාදීම අතුරුගිරියේ මිලේනියම් සිටි නිවාස සංකීර්ණයේ ස්‌ථානගතව සිටි දිගුදුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමයි. 2002 ජනවාරි 2 වැනිදා මහනුවර නිල සුනඛ අංශයේ සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරි කුලසිරි උඩුගම්පොල තමන් උසස්‌ නිලධාරීන්ටද නොදන්වා අතුරුගිරියට පැමිණ සිදුකළ මෙම ක්‍රියාදාමය නිසා මෙතෙක්‌ රහසිගතව ක්‍රියාත්මක වූ ලෝන් රේඡ් ගෲප් හෙවත් දිගුදුර විහිදුම් බළකාය මෙහෙයවන්නේ කවුරුන්ද හා ඊට සම්බන්ධ ද්‍රවිඩ චර පුරුෂයන්ගේ රහස්‍යතාව හෙළිවිය.

එහෙත් දැන් සිදුවන්නේ කුමක්‌ද?

පොලිස්‌ මූලස්‌ථානයේ විනය හා කල්ක්‍රියා පිළිබඳ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා ජාතික පොලිස්‌ කොමිසමේ ලේකම්ගේ චෝදනා 20 ක්‌ යටතේ චෝදනා පත්‍ර කෙටුම්පත්කර මූලික විමර්ශන ලිපි ගොනුද සමග 2006 පෙබරවාරි 28 වැනිදා යොමුකරනු ලැබීය. මොහුට චෝදනා පත්‍ර භාරදී ආයතන සංග්‍රහය ප්‍රකාර විනය පරීක්‍ෂණයන් පවත්වන්නැයි නැවතත් නිර්දේශ කර තිබුණි. එසේම මේ වසරේ ජුනි මාසයේදී යළිත් වරක්‌ විනය හා කල්ක්‍රියා නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා උඩුගම්පොලට එරෙහිව විනය පරීක්‍ෂණය කොළඹ සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරී කාර්යාලයේ පැවැත්වීමට යෝජනා කළේය.

එහෙත් ජාතික පොලිස්‌ කොමිසම ඒ ගැන කඩිනමින් ක්‍රියා කළේද? දැන් පොලිස්‌ කොමිසම අහෝසි වී තිබේ. උඩුගම්පොලට චෝදනා පත්‍රයන් යෑවූ කොමිසම මෙතෙක්‌ කල් එනම් වසර 3 1/2 ක්‌ කුමක්‌ කළේද යන්න බරපතල ප්‍රශ්නයකි.

පොලිස්‌ මූලස්‌ථාන ආරංචි මාර්ග දක්‌වන අන්දමට මේ පාවාදීමට අදාළ කොමිසමේ ඇති ලිපිගොනුව පවා එහි නිලධාරිනියක්‌a විසින් වසා දමා ඇතැයි වාර්තා වේ.

මෙහිදී නැඟෙන ප්‍රශ්නය නම් උඩුගම්පොලට එරෙහිව කපිතාන් නිලාම්ගේ දිගුදුර විහිදුම් බලකාය පැවරු මානව හිමිකම් නඩුවේ තීන්දුව පවා 2004 ජනවාරි 30 වැනිදා ප්‍රකාශයට පත්වීමත් පොලිස්‌ කොමිසම ක්‍රියා නොකිරීමත්ය.

මේ මානව හිමිකම් නඩුව ඉල්ලා අස්‌කරගන්නා ලෙස ඉල්ලමින් එකී දිගුදුර විහිදුම් කණ්‌ඩායමට දැඩි බලපෑම් එල්ල වුවත් ඔව්හු ඊට එකඟ වූයේ නැත. මෙහිදී අධිකරණය තීරණය කළේ සෑම පාර්ශ්වකරුවකුටම රුපියල් 750000 ක්‌ බැගින් ගෙවිය යුතු බවත්ය උඩුගම්පොලද රුපියල් 50000 බැගින් ගෙවිය යුතු යයි අධිකරණය විසින් නියෝග කෙරුණි. දිගුදුර විහිදුම් බලකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමත් සමග කොටි විසින් ද්‍රවිඩ බුද්ධි කණ්‌ඩායමක්‌ ඝාතනය කෙරුණි. මේ එම ගඩාපි. 2002 ජනවාරි විද්‍යාදරන් හෙවත් නිකී, 2002 පෙබරවාරි 9 කැලරි හෙවත් ගඩාපි, 2002 ජුලි 22 අරින්ජාන් හෙවත් යමින්ද රාජන්, 2002 දෙසැම්බර් ගනේෂමූර්ති හෙවත් නිලන රාජන්, 2003 ජනවාරි 3 නාසියර් හෙවත් පුලේන්ද්‍රරාජා, 2003 මාර්තු 18 රගුපන් හෙවත් රගු, 2003 අප්‍රේල් 13 රංජන් හෙවත් වර්ධන්, 2003 අප්‍රේල් 26 අශෝන් දේවරාජා, 2003 මැයි 21 මාස්‌ටර් හෙවත් කුමාර් පෙරුමාල්, 2002 අගෝස්‌තු 14 දේවදාස්‌, 2002 දෙසැම්බර් 2 අසිස්‌, 2003 අප්‍රේල් 23 යශෝධරන්, 2003 මැයි 19 සූරියන්, 2003 අගෝස්‌තු 3 රිල්වාන්, 2003 අගෝස්‌තු 8 ශන්මුගරාජා, 2003 සැප්තැම්බර් 14 සබාරත්නම්, 2004 ජනවාරි 31 යෝගරාජා හෙවත් එලොට්‌ මොහාන්.

සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරි උඩුගම්පොල විසින් දිගුදුර විහිදුම් කණ්‌ඩායම අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පමණක්‌ නතර වූයේ නැත. ඔහු එවකට යුද හමුදාපතිවූ ලයනල් බලගල්ලේට හා බුද්ධි ප්‍රධානි කපිල හෙන්දා විතාරනට එරෙහිවද නඩු පවරනු ලැබීය. එකල කොටින්ගේ වෙබ් අඩවියක මෙලෙස සඳහන් විය. “ද්‍රවිඩයන් ඝාතනය කිරීමට යොදවා තිබූ කණ්‌ඩායමක සුලමුල දැන් අනාවරණය වී ඇත. මේ පිළිබඳව පැවැති විශේෂ ජනාධිපති කොමිසමේදී උඩුගම්පලගේ ක්‍රියාදාමය අනාවරණය විය. “තමා” දිගුදුර විහිදුම් බළකාය රැඳී සිටි නිවස වැටලීමට පැමිණියේ අධිකරණ නියෝගයක්‌ මත යයි උඩුගම්පොල පැවසුවත් එම නියෝගය ඔහු කිසි විටෙක පෙන්නුම් කළේ නැත.

දිගුදුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමේ මෙහෙයුමේදී උඩුගම්පොල නමැත්තා ක්‍රියා කළේ කෙසේද යන්න වැඩිදුරටත් හෙළිවී ඇත. මේ පොලිස්‌ නිලධාරියා බලයෙන් උමතු වී සිටි බව සනාථ වූවේ අතුරුගිරියේ චාරිකාවක යෙදෙන බව එවකට මහනුවර ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිaස්‌ අධිකාරිවරයාට හා නුගේගොඩ ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරිට නොදැන්වීමයි. මේ හැර මෙකී කණ්‌ඩායම අත්අඩංගුවට ගත් බව මානව හිමිකම් කොමිසමට පවා දැන්වීමට උඩුගම්පොල ක්‍රියා කළේ නැත. දිගුදුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමේ ෙද්‍රdaහී ක්‍රියාව සිදුවී මේ වන විට වසර 7 1/2 ගත වී ඇත. ජාතික පොලිස්‌ කොමිසම විසින් උඩුගම්පොලට එරෙහි චෝදනා විස්‌සක්‌ අඩංගු චෝදනා පත්‍රයක්‌ යවා ඇති අතර චූදිතද ඊට ප්‍රතිචාර එවා ඇතැයි පොලිස්‌ මූලස්‌ථාන ආරංචි මාර්ග කියා සිටියි. එසේනම් මෙරට ආරක්‍ෂක හමුදා ක්‍ෂේත්‍රය තුළ මහත් ආන්දෝළනයකට ලක්‌වූ මේ සිදුවීම ගැන ජාතික පොලිස්‌ කොමිසම කඩිනමින් ක්‍රියා නොකිරීම මවිතයක්‌ නොවන්නේද.

මෙහිදී අතුරුගිරිය මිලේනියම් සිටි දිගු දුර විහිදුම් බළකාය අත්අඩංගුවට ගැනීමට වගකිවයුතු කුලසිරි උඩුගම්පොල බේරා ගැනීම සඳහා එදා සිටි රජය දැඩි ලෙස උත්සාහ කළේය.

උඩුගම්පොලගේ ඥතියකු රුවන් ජයවර්ධන යන අන්වර්ථ නාමයෙන් දිගුදුර විහිදුම් බලකාය අත්අඩංගුවට ගැනීම සාධාරණීකරණය කිරීමටද උත්සාහ ගත් නමුත් ඒ සියලු උත්සාහයන් අසාර්ථක විය. මෙහිදී නැඟෙන ප්‍රශ්නය නම් රටේ හමුදාපතිත් බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියාත් අධිකරණයට ගෙන යමින් අතිශය රහස්‌ගත බළකායක අනන්‍යතාවය හෙළි කිරීමට වගකිවයුතු පොලිස්‌ නිලධාරියකු පිළිබඳව පොලිස්‌ කොමිසම තම කටයුතු ප්‍රමාද කර ඇති බව සක්‌සුදක්‌ සේ පැහැදිලිය. මේ නිසා ස්‌වාධීන යයි හඳුන්වන මෙම පොලිස්‌ කොමිසමකින් ඇති ප්‍රතිඵලය කුමක්‌ද යන්න ජනතාවට ප්‍රශ්නයකි.

මේ සම්බන්ධයෙන් පොලිස්‌ කොමිසමේ බලධාරීන් කුමක්‌ පැවසුවත් එය නිදහසට කරුණක්‌ නොවේ. මෙරට නීතිය චෝදනාවන්ට ලක්‌ වූ පොලිස්‌ භටයකුට හා සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරිවරයකු යනුවෙන් දෙවිධියකට ක්‍රියාත්මක නොවේ. එසේ නම් දිගුදුර විහිදුම් බළකාය පාවාදීමට මුල් වූ පොලිස්‌ නිලධාරියාට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වීම ප්‍රමාද වූයේ කෙසේද?

මෙය ජනාධිපති සහ ආරක්‍ෂක ලේකම්ගේ දැඩි අවධානයට යොමුවිය යුතු කරුණකි.

How brave 8 man teams helped to overwelme the impregnable Muhamalai LTTE defence Line

(Rivira)

A NEW BOOK SAYS THAT THE WEST WANTED TO SAVE PRABHAKARAN AT THE LAST MOMENT AS THEY WANTED TO USE LTTE AS LEVER ON SRI LANKA

Ever since the war in Sri Lanka ended, one question that has persisted is India’s role in the battle against the Liberation Tigers of Tamil Eelam.

New Delhi television’s Nitin Anant Ghokale in his latest book on LTTE’s Eelam 4 war has said the West wanted to save Prabhakaran and the other leaders of the terrorist movement at the last moment as they wanted to use the terrorist movement as a lever on Sri Lanka.

The author said the war has exhibited that any small nation could stand firm against the West and defeat terrorism.

Nitin Anant Gokhale, New Delhi Television’s(NDTV) Defence and strategic Affairs Editor who has been associated with the Eelam War 4 as a journalist has published a book also revealing that India has covertly supported Sri Lanka by such measures as giving the island nation helicopters to fly under the Sri Lankan colours to be engaged in the war.

The book revealed in addition to the helicopters India supplied its Southern neighbor with vital intelligence and the Indian Navy effectively pinpointed LTTE ships and India sealed off all entry points to the LTTE.

The book says China and Pakistan merely gave Sri Lanka the muscle, while India helped the island nation land the knockout punch.

General Sarath Fonseka was quoted having told the author in the book   : “This time we were playing for a win, not a draw.” Earlier, governments would go a distance and pull back. But this time the politico-military objective was to finish the LTTE militarily.

The following is an  interview with rediff.com’s Krishnakumar P, Gokhale that discusses India’s role, the death of LTTE chief V Prabhakaran, the lessons for India and how Sri Lanka still looks at its big neighbour with respect.

How exactly did Prabhakaran meet his end?

In the last two days, the Sri Lankan army had intelligence that all the top LTTE leaders were in a narrow lagoon. They knew this from people who were coming out, and also one of his bodyguards who was captured.

The LTTE had tried to break through that lagoon. They launched waves of attacks, like they are known to do. The idea was to come out of the lagoon and get into the jungles of Mullaitheevu.

Prabhakaran’s son Charles Anthony died in the first wave of attacks.

If the rest of the top leaders had managed to escape, the war would have been extended. But the army had deployed two defence lines and one of the reserve forces.

When they spotted some movement in the mangroves, they engaged in a gun battle and the top leaders were killed. When President Mahinda Rajapakse addressed the nation, he didn’t mention anything about Prabhakaran.

Then Colonel Karuna was flown in to identify the body. It took three hours for a positive identification, as they call it.

You have been following this war, Eelam war 4, since it began…

The day after the failed assassination attempt on Lankan army chief General Sarath Fonseka, I went to Colombo and went to the east where the fighting was happening…

Did you get a sense then that this would be the biggest and bloodiest phase?

I could sense that this army was taking losses. Earlier leaderships did not want to take losses. But that this leadership was different was very evident. But it did not seem very apparent till January 2007.

What were the key aspects of Eelam 4?

As General Fonseka told me: “This time we were playing for a win, not a draw.” Earlier, governments would go a distance and pull back. But this time the politico-military objective was to finish the LTTE militarily. Human rights be damned. The Tamil issue, the devolution of power would all come later, it was decided.

The second key thing was the total synergy between the three forces, which was never seen before.

Earlier, the navy used to be their weakest link. It had large boats that used to come under LTTE suicide boat attacks. When such a boat went down, it was a loss of about 40 lives and $15 million.

The (then) naval chief (EM>Admiral Vasantha ) Karannagoda said ‘Let me take them on at their own game.’ He started building smaller boats. They were called arrow boats.

The navy started adopting the LTTE’s swarming tactics. The air force too.

Leadership makes a difference. The air force was earlier basically an air transport wing of the army. This time, helicopter gunships were used, casualty evacuation used to happen. So the army knew it would be backed fully.

What was the single biggest turning point?

When they took the east, they realised the LTTE could be taken on. That was the biggest morale booster. Another thing was that the international atmosphere had changed after the 9/11 attacks in the US.

How will you quantify India’s role?

When Rajapakse took over, he came to India within a month of taking oath. Initially, he was also saying that he would negotiate. He added that he didn’t think the LTTE will be interested.

India straightaway told him that it won’t give Sri Lanka offensive weapons.

Within a while of liberating the east, two teams comprising three members each were set up on both sides. They were constantly in touch. Thus, India was always in the loop.

We gave them MI-17 helicopters, but told them to fly those in their colours. The Indian Navy also played an active part in the LTTE’s defeat. And we gave them intelligence.

We also denied the LTTE space to come out. We shut the door on them.

India was very clear that the LTTE was a terrorist organsiation. India said ‘Go ahead with your operations’, but was very clear in telling Sri Lanka not to harm civilians.

In percentage terms, how much did India help Sri Lanka in the war against the LTTE?

About 25 per cent.

In terms of importance?

Very important. Lanka knows despite the hue and cry, India cannot be ignored. And Sri Lanka holds India in respect.

India was quietly supportive of the military and also helped with humanitarian assistance.

Although there is a school of thought that India is no longer important, there is not enough evidence. The port that China was given, remember that they came to India first.

Only when India refused to give them arms, did they go elsewhere. But they have given another port, the northernmost, to India. Trincomalle is with India.

India’s importance in the public eye may have diminished. But the Sri Lankan State knows it is a big power.

What role did China and Pakistan play?

China’s role is mostly commercial. They gave out weapons at a discounted rate and also gave them a line of credit.

Pakistan mostly gave them training because India expressed its inability to do that. Although, I must say that about 800 officers come and train in India every year. Most senior officers I met in Sri Lanka had done at least three courses in India.

Pakistan’s and China’s help was mostly commercial in nature and they were able to be open about it.

As I say in the book, Sri Lanka won this war with China and Pakistan’s open backing and with India’s covert support.

So, the most hands-on help was given by India?

Absolutely. There is this lobby in India that is anti-China. They are obsessed with China. Even in Myanmar, only after India declined did they go to China.

What are the lessons that we can learn?

This is the only second instance in the world in the last 50 years where an insurgency has been put down militarily. Here, we don’t do it. Especially in the last 30 years or so it has never happened.

But I don’t think we can repeat what happened there. There are some lessons, but we can’t take the full template because India is a much more open society and vibrant democracy and has a stronger press.

Can the North-east problem or the Naxal problem be solved militarily?

No. It can’t be done. Unlike the North-east and the Naxals, the LTTE created a state within a state, a territory within a territory. It became important to clear the area. You have to clear the area.

In the North-east or Naxal-controlled areas or Kashmir [ Images ], you can’t do that.

The lesson is that you can take a military solution up to a point. But you also have to give the military a free hand. In India we always interfere. Be it with ULFA (the United Liberation Front of Asom), the Naga rebels or in Kashmir, as they were going to deal a final blow, you pull them back.

Once you have decided on it, you can’t succumb to the liberal view.

Any non-military aspects of this war that stood out for you?

Nobody was ready for the kind of people who came out of LTTE controlled areas. At one point, 80,000 people came out in one day. If not anything you have to at least feed them.

Lanka failed to gauge the humanitarian issue. They could have done better. They never have dealt with this kind of thing. This is where the expertise of an army like India comes in. A force like the Indian Army would have handled it far better.

Politically, why do you think the ruling party fared badly in two local bodies election recently?

That will happen. The Tamil National Alliance has a hold in certain areas. That shows that like the Rajapakse brothers keep saying, they did not rig it. So they will see it as a victory.

What next?

Rajapakse has shown in the final analysis that a small nation can eliminate terror and still stand up firm against the West.

There are a lot of games going on in the Indian Ocean. The US wants a lever with Sri Lanka. Prabhakaran was a good weapon to use. Likewise the Scandinavian countries were the arms suppliers to the LTTE.

In fact, Fonseka told me on record that 10 minutes before they were killed, ambassadors were calling up the defence secretary (Gotabaya Rajapakse, the persident’s brother) to save them (Prabhakaran and top LTTE leaders).

Fonseka said any fool would have known that a ceasefire appeal at that time was to save Prabhakaran and not the people, because there were no people there.

The issue had two aspects: Military and political.

Tamils will very frankly never get the kind of autonomy they have been demanding. But Sri Lanka now has to treat them with dignity. The death of one Prabhakaran should not give rise to another.

This is the chance for Rajapakse. He cannot afford to go wrong. There is too much international scrutiny. India has told them, ‘We supported you in the international fora but that doesn’t mean you can act with impunity…’ So, the real test is to win the peace