Feeds:
Posts
Comments

මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට…
ප්‍රභාකරන්ව මරා දැමූ 53 වැනි සේනාංකයේඅණදෙන නිලධාරී මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න

සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබිය හැකිවුවත් කිසිදා විශ්‍රාම නොයන වීරත්වයක්‌ ඔහු ජාතියට පතල කර හමාරය. ජාතිය සිහිනයක්‌ සේ දුටු ත්‍රස්‌ත නායකයාගේ මරණය සිදුවුයේ ඔහු අණ දුන් සේනාංක අතින් ඔහුට ලබා දී තිබූ රණ භූමියේදීය. මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්නගේ විශ්‍රාම ලැබීම නිමිත්ත කරගෙන අපි, ඔහු සමඟ සාකච්ඡාවක්‌ ඉල්ලා දුරකතන ඇමතුමක්‌ දුන්නෙමු. මේ සිංහල අපගේ රටයි – අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි … යන මහගමසේකරයන් ලියූ ගීතය ඔහුගේ දුරකතනයෙන් ඇසෙන්නට විය. අප උපන් මියයන දේශය වෙනුවෙන් තම අනගිතම යුතුකම ඉටුකළ මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න සමග ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ කරන ලද සාකච්ඡාවයි මේ.

හමුදා සේවයෙන් විශ්‍රාම යන මොහොතේ, අතීතයට අපේ කතා බහ රැගෙන යැම සඳහා 2009 මැයි 18 වෙනිදා දිනය ඔබට මතක්‌ කර ගන්න පුළුවන්ද…?
ඇත්තටම එදා පාන්දර දෙකහමාරට විතර, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් මගේ කණ්‌ඩායමට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළා. නන්දිකඩාල් කලපුව ආශ්‍රිතව පුදුමාතලන් ප්‍රදේශයේදී තමයි මේ පහර දීම සිදුවුණේ. අපි මෙවැනි තත්ත්වයක්‌ බලාපොරොත්තු වුණා. ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ අවසාන පිරිස අපි කොටු කරගෙනයි මේ වෙනකොට හිටියේ.

ඒ වෙනකොට ඔවුන්ට තිබුණ එකම විසඳුම කලපුවට පනින එක විතරයි… මොකද අනිත් තුන් පැත්තෙන්ම අපි ඔවුන්ව කොටු කරලයි තිබුණේ. එදා පාන්දර ඔවුන් මගේ වළල්ලේ පිටිපස්‌සේ තැනකට තමයි, ප්‍රහාරය එල්ල කළේ. එය අපි කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ ස්‌ථානයක්‌ සහ ප්‍රහාරයක්‌. එතැන කඩා ගෙන තුන්සිය පනහක පමණ ත්‍රස්‌තවාදීන් පිරිසක්‌ ඇතුලට පැන්නා. ඒ වෙනකොටත් ඕනෑම දේකට සූදානම්ව අපි එක්‌ එක්‌ සැලසුම් හදලා තිබ්බේ… අපි ඒකට කියන්නේ, ඉන්ජෙන්සන් ප්ලෑන් කියලා… ඒ කියන්නේ, මෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න, අරෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න යනාදී වශයෙන්, අවදානම් ගණනාවක්‌ සඳහා අපි සූදානම් වෙලයි හිටියේ…

මගේ පළවෙනි අණ දීම වුණේ කඩපු තැන ඉක්‌මනට වහගන්න කියන ඒකයි… සාමාන්‍යයෙන් මීටර් දෙසීයක විතර ආරක්‌ෂක බැම්මක්‌ කැඩිලා තිබ්බා… අපි විනාඩි විස්‌සක්‌ විතර ඇතුළත එම වළල්ල යළි හදා ගත්තා. තව එළිවෙන්න පැය තුනයි තියෙන්නේ… ඊට පස්‌සේ අපිට ඇතිවෙන්න ගහ ගන්න පුළුවන් කියලා මම හිතුවා… ඒ නිසා ඉක්‌මනින්ම අපේ ආරක්‌ෂිත වළල්ලේ කැඩුණු තැන හදා ගන්නයි මට ඕනේ වුණේ…

මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් තීරයේ රැඳී ඉන්නේ කොයි වැනි පිරිසක්‌ කියලා ඔබට අනුමානයක්‌ තිබ්බාද…?

නැහැ…නායකයෝ කවුද ඉන්නේ කියන එක ගැන අපි කිසිම දෙයක්‌ දන්නේ නැහැ. නමුත් එල්ටීටීඊයේ සිහින ඊලාම් රාජ්‍යයේ අවසාන බිම් කඩත් අපි අල්ලා ගැනීම සඳහා සූදානමින් තමයි හිටියේ… මේ වෙලාව වෙනකොට අපිට තිබ්බේ අතේ තියෙන දේ කටේ දාගන්න විතරයි. උදේ වරුවේත් අපි සටන් කළා… දහය විතර වෙනකොට ඒ සටන අවසන් වුණා. දවල් ආයෙත් අපිට දැනගන්න ලැබුණා, එක්‌ පිරිසක්‌ කලපුවේ කඩොල් කැලය ඇතුළේ ඉන්නවා කියලා… එතැනට අපි ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. දවල් දෙක විතර වෙනකොට ඒ සටන පටන් ගත්තා. ඒක හැන්දෑවේ හයාමාර වෙනකං විතර ගියා. මේ වෙලාව වෙනකොට මුළු ලංකාවම අපේ රජයේ පාලනය යටතට පත්වුණා.

ඊලාම් දේශයේ සිහිනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටිලා, සුනුවිසුණු වෙලා ගියා…ඔය පළාත අවුරුදු විස්‌සක්‌ විතර රජයෙන් ගිලිහිලා තිබුණේ. අනිත් පළාත් සේරම අපි අල්ලාගෙන ඉවරවෙලයි ඒ වෙනකොට තිබ්බේ. මෙතැන අල්ලා ගත්තා විතරයි, මුළු රටම එක ධජයක්‌ යටතට, සිංහ ධජය යටතට ආවා. එදා අපිට බොහෝම සන්තෝෂ දවසක්‌. මැරිච්ච ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ මළ සිරුරු අපි එකතු කර ගන්න පටන් ගත්තා. එතැන ඉහළ පෙලේ එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදී නායකයන් ගණනාවකගේ මළ සිරුරු තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්, පොට්‌ටු අම්මාන් සහ සුසෙයි ඇරෙන්න අනිත් ඔක්‌කොම නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. භානු, ජෙයම් වගේ නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස්‌ ඇන්තනිගේ මළ සිරුර එතැන තිබ්බා.

එදා අපිට බොහොම සන්තෝසයි… නමුත් මගෙ ඔලුවෙ එක ප්‍රශ්නයක්‌ තිබ්බා. ඒ ප්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුර කෝ කියන එක. ඒ වගේම මම ආමි කමාන්ඩර්ට කතා කරලා “සර්, අපේ රටේ අන්තිම බිම් අඟලත් අපි බේරා ගත්තා” කිව්වාම ආමි කමාන්ඩර් ටිකක්‌ කල්පනා කරලා මගෙන් ඇහැව්වා “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියලා. එතුමාට මම කිව්වා “සර්, ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එක නැහැ …” කියලා. එතකොට ආමි කමාන්ඩර් මට කිව්වා “එහෙනං යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ …..” කියලා. මමත් එතකොට කිව්වා “ඔව් සර්, එහෙනං යුද්දේ ඉවරවෙන්නේ නැහැ … හැබැයි මගේ ඔක්‌කොම බ්ලොක්‌ස්‌ මම දාලා තියෙන්නේ…” කියලා. මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් කඩොලාන ඇතුලේ හරි කරුවලයි. එතැන මොකුත් කරන්න බැහැ. කඩොලාන ඇතුලේ රැට සටන් කිරීම අමාරුයි. පොඩි සද්දයක්‌ වුණත් ඇහෙනවා. කුරුල්ලෝ පියාඹනවා. ඒ දිශාව අනුව කවුරු හරි එන දිශාව හඳුනාගන්න ලෙහෙසියි.

මම ආමි කමාන්ඩර්ට කිව්වා “සර්, හෙට උදේ මම සර්ච් එකක්‌ දාලා බලන්නම්” කියලා. මම එදා රෑ බොහෝම සන්තෝසෙන් නින්දට ගියත් “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතේ තිබ්බා. “මේ යකා පැනලද…? පැන්නොත් යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ නේද…?” කියන ඒවා මගේ හිතට ආවා. අපිට ඕනෑ වෙලා තිබුණේ අනාගත පරම්පරාවකට මේ යුද්දේ ඉතුරු නොකරන්න. බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන් වෙන රටකට පැන්නා නම් එහෙට වෙලා යුද්දේ මෙහෙයවන්න පුළුවන්.

මේක මම මගේ පොතේ හොඳට පැහැදිලි කරලා තියෙනවා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ දැඩි තීරණ වගේම මෝඩ තීරණ ගත්ත නායකයෙක්‌. එහෙම වුණාට ඔහු දක්‌ෂ නායකයෙක්‌… ඒ නායකත්වය රටටම ලොකු තර්ජනයක්‌. ඒ නායකත්වය අපිට විනාශ කරන්න බැරිවුණා නම් අපිට සහ අපේ අනාගත පරම්පරාවට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්‌ වෙනවා. ඒ වෙනකොට, හතර වෙනි ඊලාම් යුද්ධයෙන් පමණක්‌, අවුරුදු දෙකයි මාස නවයක්‌ ඇතුළත, අපේ පන්දාස්‌ නවසිය ගාණක්‌ මැරිලා, විසිනවදාස්‌ ගණනක්‌ තුවාල වෙලා ඉවරයි. මෙච්චර කැපවීමක්‌ කරලත් අපිට මේ මිනිහව මරා ගන්න බැරිවුණොත්, අපේ අනාගත පරම්පරාවට අපි කොහොමද උත්තර දෙන්නේ කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතට ආවා.

ඔබට ප්‍රභාකරන් හෝ භානු සජීවීව මුණගැහිලා තියෙනවද…?

ප්‍රභාකරන් කවදාවත් පණ පිටින් දැකලා නැහැ…භානු දැකලා තියෙනවා. හැබැයි කවදාවත් කතා කරලවත්, අතට අත දීලාවත් නැහැ… මේ මගේ දකුණු අත බොහොම පිරිසුදුයි. (සිය දකුණු අත ඉහළට ඔසවා පෙන්වමින්…) කිසිම ත්‍රස්‌තවාදී නායකයෙකුට සාමය කාලයේදීවත් මම අතට අත දීලා නැහැ… ඔය ත්‍රස්‌ත නායකයෝ සාම කාලවලදී මට අත දීක්‌ කරලා තියෙනවා… ඒ උනාට මම උන්ට අත දීලා නැහැ…

දැන් අපි දහ නමවෙනිදා දවස ගැන මතක්‌ කරගමු… රටේ හැම තැනම ජනතාව කිරිබත් කමින් ප්‍රීති ඝෝෂා පවත්වනවා…

ඔව්… අපේ ළමයිනුත් එදා උදේ කිරිබත් හදලා තිබ්බා…කඩොලානට තව බැටැලියන් එකක්‌ දාලා සර්ච් කරන්න කියලා එතකොට මම කියලයි තිබ්බේ. එදා ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවට ආවා. එතුමා එතකොට පාර්ලිමේන්තුවේ ඉඳන් තමන්ගේ කතාව පටන් අරගෙන තිබුණා.

මගේ නායකත්වය යටතේ තිබුණු පනස්‌ තුන්වෙනි සේනාංකය යටතේ තමයි අටවෙනි කාර්ය සේනාංකය තිබ්බේ. කර්නල් රවිප්‍රිය තමයි එක භාරව හිටියේ. මේ අතරේ කර්නල් රවිප්‍රිය මට කතා කරලා. “සර්, කඩොලානේ තව ඩිවලොප්මන්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා…” කිව්වා.

ඒ වෙනකොට අපි යුද්දේ දිනලා ඉවරනේ… එක දිගට මාස දෙක තුනක්‌ නිදි මරලා, ටිකක්‌ හිටියා විතරයි, මෙන්න ආයිත් කියනවා ගහ ගන්නවා කියලා. කන්න ගත්ත කිරිබත් කෑල්ලත් පැත්තකට දාලා මම ගියා, නන්දිකඩාල් සටන් භුමියට. උන් එනකොට “අපේ කට්‌ටියත් ගහ ගත්තා, අපිටත් උන් ෆයර් කළා. මේ සටන විනාඩි හතලිස්‌ පහක්‌ විතර ගියා… “සර්, ඔක්‌කොම් නියුට්‌රමලයිස්‌ කරලා තියෙන්නේ. එක පොයින්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා, ඒක කොන්ට්‍රොල් කරගන්නම බැහැ… එතැනින් දිගටම ගහනවා” කියලා මට අපේ අය කිව්වා. මට ලොකු සටනක්‌ කරලා අපේ කොල්ලෝ මරා ගන්න උවමනාවක්‌ නැහැ. අතට ගත්ත දේ කටට දාලා, දැන් හපා ගන්න විතරයි තියෙන්නේ… “ලොකු සෙනගක්‌ දාන්න එපා… අට දෙනාගේ කණ්‌ඩායම් දෙකක්‌ දාලා, ඕක බලාගන්න” කියලා මම කිව්වා..

කර්නල් රෝහිත අළුවිහාරේගේ නායකත්වයෙන් හතරවෙනි විජයබාහු බලඇණියේ පිරිසක්‌ ඒ සඳහා මම යෙදෙව්වා. ටික වෙලාවකින් “හරි සර්, ඔක්‌කොම ඉවරයි. ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එකත් තියෙනවා” කියලා මට එහෙන් කිව්වා. මේ වෙනකොට වෙලාව උදේ දහයයි තිහට විතර ඇති.

මගේ ගාව හිටියා, කර්නල් ලලන්ත ගමගේ. මෙතැන බලලා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියන්න කියලා මම කර්නල් ලලන්තව යෑව්වා. වැඩි ඈතක නෙමෙයි, මම හිටිය තැනින් මිටර් දෙසීයක්‌ ඈතින් තිබුණ කලපු ප්‍රදේශයට තමයි මම එයාව යෑව්වේ. “සර්, යුරේකා… ප්‍රභා මැරිලා ඉන්නවා” කියලා මට කර්නල් ගමගේ කතා කරලා කිව්වා. ” හොඳටම ෂුවර්ද…?” මම ඇහැව්වා.

“ඔව් සර්, ටක්‌ ගාලා ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න.”

“ඔය බොඩි එක මෙහෙට ගෙන්න…”

හරි…හරි සර්, බොඩි එක ගේන්නම් ටක්‌ ගාලා මේක කොළඹට කියන්න” කියලා මට කර්නල් ලලන්ත ගමගේ කිව්වා. එයත් හිටියේ ලොකු සන්තෝෂයකින්. මේ ජයග්‍රහණයේ පණිවුඩය ඉක්‌මනින්ම රටටම කියන්න තමයි හැමෝටම ඕනේ වුණේ.

“හරි…හරි සර් බොඩි එක ගේන්නම් මේ පණිවුඩේ ඉක්‌මනට කොළඹට කියන්න” ආයෙත් මට ලලන්ත කියනවා. මට ඒ පාර කේන්ති ගියා.

උඹ ඔතැනට වෙලා ඕකගේ පාංශුකුලය දෙන්නේ නැතුව ඕක ඉක්‌මනට මෙතැනට ගෙනෙන්…” කියලා මම කිව්වා.

එහෙම කිව්වට මගේ ඇස්‌ දෙකෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ මිනිය දකිනකන් මම ඒක ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න කැමති වුණේ නැහැ. මම මේක ආමි කමන්ඩර්ට කියලා, එතැනින් ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාට සහ ජනාධිපතිතුමාට කියලා, ඊට පස්‌සේ මේක රටටම කියලා, ඒ මැරිලා ඉන්නේ ප්‍රභාකරන් නෙමෙයි නම්, මටත් වෙඩි තියාගෙන නන්දිකඩාල් කලපුවට පනින්න තමයි වෙන්නේ… ඒ නිසා මේ මිනිය මම ම බලලා තහවුරු කර ගන්න වුවමනාවක්‌ තිබ්බා…

විනාඩි දහයක්‌ විතර යනකොට මිනිය ගොඩට ගෙනාවා. ඒවෙනකොට යුද බිමේ මේ ආරංචිය ගිහිල්ලා අපි ළඟ නිලධාරීන් සහ සෙබළු හාර පන්දාහක්‌ එකතුවෙලා හිටියා. සතුටින් කෑගහන කොටම කොල්ලෝ උඩට වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. ඔක්‌කොම තුවක්‌කුවලින් වෙඩි තිබ්බා. මැසින්ගන් වැල් පිටින් ගහනවා… පස්‌සේ මගේ ඔෆිසර්ස්‌ලා නවත්තන්න හදනකොට නැහැ… “වෙඩි තියපුවාවේ…” කියලා මම කිව්වා. ඒ ජයග්‍රහණයේ විතරක්‌ නෙමෙයි. තිබුණ පීඩනය පිට කිරීමක්‌. මේ කොල්ලෝ මරණ සහතිකය අතේ තියාගෙන අවුරුදු ගණනාවක්‌ පුරා උදේට නැගිටපු උදවිය. විනාඩි පහක්‌ විතර මුළු නන්දිකඩාල්ම ගිඟුරුම් දෙන විදිහට මේ වෙඩි පත්තු වුණා.

ඒ තමයි මගේ ජීවිතේ අමරණීයම මොහොත. අපේ රට අවුරුදු තිහක්‌ තිස්‌සේ අඳුරු අගාධයකට ඇදලා දාලා, සිංහල ජාතිය අප්‍රිකාවේ වනචාරීන්ටත් වඩා වනචාරී ජාතියක්‌ කියලා ලෝකයට පෙන්නලා, අහිංසක දරුවන්ගේ ඉඳන් ජීවිත බිලිගත්ත මිනිහව, මගේ කොල්ලෝ මරලා, මගේ කකුල් දෙක ගාවට ගෙනාවම මට දැනෙන සන්තෝෂය විස්‌තර කරන්න මට වචන නැහැ.

මම ඒ ඇඟට අත තියලා බලනකොට ඇඟ රස්‌නෙයි. ඔලුවෙන් ලේ එනවා.

මම අතට අත දුන්නේ නැහැ…

ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ දෙපා මුල මැරිලා ඉන්නවා දැක්‌කාම ඔබට දැනුන හැඟීම මොකක්‌ද…?

යුද්දේ ඉවර වුණාම යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක්‌ කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේ දී ලබා දුන්නා. එතැනදී ඔය ප්‍රශ්නයම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මැතිතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. “සර්, මට මම රජෙක්‌ වගේ කියන හැඟීම ආවා…” කියලා තමයි මම උත්තර දුන්නේ. ප්‍රභාකරන්ට දෙවියෝ අණ දුන්නාට, පනස්‌ තුන සේනාංකය එක්‌ක ඇවිල්ලා සටන් කරලා මැරියන් කියලා, මේ සටන කළේ අපි හැමෝම. මම කළේ සියලු සේනාංකාධිපතිවරුන්ට කතා කරලා කිව්වා  “වැඩේ හරි, ප්‍රභාකරන්ව මැරුවා ටක්‌ ගාලා මෙතැනට එන්න” කියලා. ජෙනරල් ජගත් ඩයස්‌, ජෙනරල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජෙනරල් චාගි ගාල්ලගේ වගේ සියල්ලට මේක කිව්වා. ඒ වෙලාවේ ආමි කමාන්ඩර් හිටියේ පාර්ලිමේන්තුවේ. ජනාධිපතිතුමාගේ කතාව අහන්න ගිහිල්ලා. විනාඩි දහයකින් විතර ආමි කමාන්ඩර්ට, මම මේ පණිවිඩය කතා කරලා කිව්වා.

මෙයිට වඩා වෙනස්‌ කට කතා පසු කාලයේදී මේ පිළිබඳව රට පුරා පැතිරිලා ගියා.  “ප්‍රභාකරන් පනාගොඩට රැගෙන ගිහිල්ලා, ඔහුට පහර දීලා මරා දැම්මා” කියලා සමහරු කිව්වා…

ඒ කතා ඔක්‌කොම බොරු…ප්‍රභාකරන් මැරෙනකන් එතැන හිටියේ ඔහු කියලා කිසිම කෙනෙක්‌ දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඔතැන වැදගත් නායකයෙක්‌ ඉන්නවා කියලා අර සටන යනවෙලාවේ අපි තේරුම් ගත්තා. ඒත් ඒ ප්‍රභාකරන් කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ප්‍රභාකරන්ගේ හිස පසාරු කරගෙන ගියේ ස්‌නයිෆර් උණ්‌ඩයක්‌ද…?

නැහැ… මමත් දැක්‌කා සමහර පොත්වල සහ පත්තරවල එහෙම ලියලා තියෙනවා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම ඒක වැරදියි… එදා උදේ අටේ කණ්‌ඩායම් දෙක විසින් තබපු උණ්‌ඩයකින් තමයි ප්‍රභාකරන් මැරුණේ… මගේ පොතේ මේ ගැන පින්තුර සමග විස්‌තර සියල්ල එනවා.

කොටි බුද්ධි අංශ නායක පොට්‌ටු අම්මාන්ට මොකද වුණේ…? ඔහු රටින් පැන ගිය බවට පවා කතා පළවුණා…

නන්දිකඩාල් කියන්නේ විශාල කලපුවක්‌ පස්‌සේ අපි මිනී හොයනකොට ඉදිමුණු, කුණුවෙච්ච මිනී ඕනෑ තරම් හම්බු වුණා. සති දෙකක්‌ විතර යනකන් අපිට මිනී හම්බු වුණා. ඒ අතර පොට්‌ටුඅම්මාන් ඉන්න ඇති කියලා අපි සැක කරනවා. ඒ වගේම පොට්‌ටු අම්මාන් මැරුණ බවට ඇසෙන් දුටු සාක්‌ෂි අපිට හමුවුණා.

ප්‍රභාකරන් මිය ගිය බවට මේ දක්‌වා මරණ සහතිකයක්‌ නිකුත් වී නැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මළසිරුර යයි කියූ මළ සිරුරේ ඩී.එන්.ඒ පරීක්‌ෂණයක්‌ තවමත් සිදුකර නොමැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මරණය සැක සහිත බවත් ඔහු අයත්වන්නේ අතුරුදන් වූවන්ගේ ගණයට බවත් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රී වන එම්. කේ. සිවාජිලිංගම් පවසා තිබුණා..

ඔහොම සැකකරන කට්‌ටියට මම කියන්නේ එහෙම කතා කියලා විහිළුකාරයින්ගේ තත්ත්වයට පත්වෙන්න එපා කියලයි… අපි බොරුකාරයෝ නෙමෙයි. අපි වෘත්තීමය හමුදාවක්‌. අපි ප්‍රභාකරන් කියන ත්‍රස්‌තවාදී නායකයා මැරුවා… අපි එයාගෙයි එයාගේ පුතා චාර්ල්ස්‌ ඇන්තනිගෙයි ජාන පරීක්‌ෂණයක්‌ කළා. ඒකෙන් ප්‍රභාකරන් සහ පුතා කියලා තහවුරු වුණා. සමහර දෙමළ දේශපාලකයන් ජනප්‍රිය වෙන්න කරන ළදරු ක්‍රියා ගැන අපිට කනගාටුයි. මම ළදරුවෙක්‌ නෙමෙයි. පරිණත හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සමහරු හිතනවා ඇති ප්‍රභාකරන් දිව්‍ය ලෝකයට ගියා කියලා. අපි හිතනවා අපායට ගියා කියලා. කොහොම වුණත් එයා මේ ලෝකේ නැතුව වෙන ලෝකෙක ඇති.

ඔබ හෙට සිට විශ්‍රාමික හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සේවය නිමවා හමුදාවට සමුදෙන මොහොතේ ඇතිවෙන හැඟීම ගැන කිව්වොත්…

අපේ තරුණ කාලය ගතවුණේ කැලෑවල්වල සටන් කිරීමට. අනිත් සේනාංකාධිපතිවරුන්ගේ ජීවිතත් එහෙමයි. වසර තිස්‌ පහකුයි දවස්‌ පහක්‌ මේ නිල ඇඳුම ඇන්දාට පස්‌සේ ඒක එල්ලා, ගෙදර යන එක කනගාටුයි. නමුත් මම හිතනවා, මගෙන් රටට විය යුතු සේවය මම කරලා තියෙනවා කියලා… මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න ලියපු අබේවර්ධන බාලසූරිය ගයපු ගීතයක මුල් කෑල්ල මගේ හිතේ තදින්ම සටහන් වෙලා තියෙනවා. ඒක මගේ ජීවිතයට බොහෝම සම්බන්ධයි.

අවසන් හුස්‌ම පොද නොබියව හෙළන්නට
සිව් රියනේ හිත සතුටින් නිදන්නට
මිනිසෙකු විලස ඉපදුනු පල දකින්නට
පුළුවනි මරණ මංචකයේ වුවද මට”

යුගයේ වීරයෙක්‌ ලෙස හමුදාව තුළ සහ දේශයේ කීර්තියක්‌ ලබාගෙන, රට සිටි ප්‍රධානම සතුරා තමන්ගේ දෙපා මුල මරලා දමලා, හමුදාපති තනතුර නොලබා විශ්‍රාම යැම ගැන ඔබට දුකක්‌ නැද්ද…?

ඕනෑම වෘත්තීය හමුදා නිලධාරියෙක්‌ගේ අභිලාශය, සරලව කිව්වොත් ආශාව, කවදාහරි යුද හමුදාපති වෙලා ලෝකෙම ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්න්ගේ නායකයා වෙන්න. ලෝකයේ ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්ගෙන් කොටසක නායකයා වෙන්න මට පුළුවන් වුණා. නමුත් ඒ සොල්දාදුවෝ ඔක්‌කොමලාගේ නායකයා වෙන්න මට අවස්‌ථාව ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගැන යම් කනගාටුවක්‌ තියෙනවා. අපේ රටේ හමුදාපති තනතුර ලැබෙන්න දක්‌ෂකම විතරක්‌ නෙමෙයි, වාසනාවත් තියෙන්න ඕනේ. මට ඒ වාසනාව තිබුණේ නැහැ. හමුදාපති පුටුවට නොගියාට මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී විදිහට. ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට ගෙදර යන්නයි මට වුවමනා වුණේ. අප දක්‌ෂ ජෙනරාල්ලා පරාජිත සොල්දාදුවෝ වගේ ගෙදර යනවා මම දැක්‌කා. මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට. ඒ ජයග්‍රහණයේ කතාවත් රටට කියාගෙන තමයි මම ගෙදර යන්නේ… මම විශ්‍රාම ගියේ පස්‌වෙනිදා සඳුදා. මගේ පොත එළිදැක්‌කේ ඊට පස්‌සේ දවසේ, ඒ කියන්නේ අඟහරුවාදා…මම ඉගෙන ගත්තෙ කොළඹ ආනන්ද මහා විද්‍යාලයේදී. මේ පොතේ තියෙන්නේ “මා දුටු දේ සහ අප කළ දේ” ගැන.

හමුදා වහරෙන් කිව්වොත් ඔබගේ එක මෙහෙයුමක්‌ දැන් නිමා වෙනවා. පත්තර භාෂාවෙන් කිව්වොත් ඔබගේ ජීවිතයේ එක පිටුවක්‌ ඉවරයි. මොකක්‌ද ඔබේ ඊළඟ මෙහෙයුම නැත්නම් පිටුව…?

රජයේ රැකියාවක්‌ දුන්නාට මම ඒක භාර ගන්නේ නැහැ. මම මේ රට දාලා වෙන රටකට යන්නෙත් නැහැ. මම ආඩම්බර රට වැසියෙක්‌ විදිහට මේ රටේ ජීවත් වෙනවා…

ඔබ අපට වීරයෙක්‌ වුණාට සමහරුන්ට යුද අපරාධ චෝදනාකරුවෙක්‌. නැත්නම් යුද අපරාධකාරයෙක්‌. සමහර රටවලට ඔබට අඩිය තියන්නවත් බැහැ… මේ ගැන හිතන කොට දුකක්‌ එහෙම දැනෙන්නේ නැද්ද…?

මම පස්‌වෙනි පන්තියට වෙනකං ගියේ පන්නිපිටියේ ධර්මපාල විද්‍යාලයට. මට හතරේ පන්තියේදී ඉගැන්නුවේ සෝමා රණවිර ගුරු මෑණියෝ. එදා ඒ ගුරු මෑණියෝ උගන්වපු, එස්‌. මහින්ද හාමුදුරුවන්ගේ කවි දෙකක්‌ මට හොඳට පාඩම් හිටියා. මගේ ජීවිතේ පාඩම බවටත් මම ඒක පත්කර ගත්තා.

ජාතිය රන් විමනක්‌ වේ
ආගම මිණි පහනක්‌ වේ
එය රැක ගන්නට මෙලොවේ
සමත් වෙතොත් පුත නුඹවේ

අනිත් කවිය තමයි ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර

ඉටුකොට කළයුතු යුතුකම්
ලැබුණත් ලෝකෙන් ගැරහුම්
ඉවසන්නට පුළුවන් නම්
නුඹයි මගේ පුතා උතුම්

පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලබා යුද හමුදාවට එක්වන කමල් ගුණරත්න මහතා ප්‍රභාකරන්ට අවසන් ඉරණම අත්කර දුන් 53 වන සේනාංකයේ සේනාංකාධිපතිවරයාය.රුදුරු ත්‍රස්තවාදී නායක වේළුපිල්‍ලේ ප්‍රභාකරන්ට අවසන් මොහොතේ අත්වූ ඉරණම ගැන තිස්පස් වසරක යුද ඉතිහාසයේ අත්දැකීම් එක් කර ගනිමින් මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න මහතා විසින් රචිත ‘රණ මග ඔස්සේ නන්දිකඩාල්’ කෘතිය පසුගියදා එළිදක්වනු ලැබිය. මේ ඔහු සමග සජීවී අත්දැකීම් ‘රිවිර’ හමුවේ ආවර්ජනය කළ මොහොතේ හෙළි වූ කරුණු කාරණාය.

ප්‍ර – ඔබගේ ‘රණ මග ඔස්සේ නන්දිකඩාල්’ කෘතියෙන් අවසන් සටන යන අතරේ ඇමෙරිකානු හමුදා ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමේ තැතක් ගැන ඉඟි කරනවා.
මෙතෙක් හෙළි නොවූ ඒ කතාව මොකක්ද?

පි – යුද්ධයේ අවසන් දින කිහිපයේ සටන යන මොහොත වන විට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ජාත්‍යන්තර බලපෑම් මගින් හමුදා මෙහෙයුම් නවත්වන්නට ඩයස්‍පෝරාව හරහා සැලසුම් කළා. ඇමෙරිකාව ඇතුළු බලවත් රටවල් රජයට විශාල බලපෑමක් එල්ල කළා. තුන්වෙනි පාර්ශ්වයකට එල්.ටී.ටී.ඊ.යට භාරවෙන්න දෙන්න කියලා දැඩි බලපෑමක් එල්ල වුණා. ඒ මොහොතේ ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නිර්භීත තීරණයක් අරගෙන තුන්වන පාර්ශ්වයක් අවශ්‍ය නැහැ. භාර වෙන්න පුළුවන් ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට පමණයි කියලා දැනුම් දුන්නා. මේ නිසා රජයට නොයෙක් තර්ජන බලපෑම් ආවා. ඒ තර්ජනවල පරාසය බැලුවාම උඹලා අපි කියන දේ ඇහුවේ නැත්නම් අපි උඹලට ගහනවා කියලා බලපෑමක් ආවා. ඇමෙරිකාව ඇතුළු රටවලින් එල්ල විය හැකි එවැනි ප්‍රහාරයකට මුහුණ දෙන්න අපේ සෙබළු ලෑස්ති කළා. අපට ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කරයි කියන අවධානය යොමු කළා.
අද ඇමෙරිකාව, රුසියාව, අයි.එස්. ත්‍රස්ත ඉලක්කවලට ගුවනින් පහර දුන්නට භූමියේ බලය අල්ලන්න බැරි වෙලා තියෙනවා. අපේ පිරිස් බලය, සේනාංක භූමියේ තියෙනකම් මොන ජගතෙකුවටත් අපිට ගහලා දිනන්න දෙන්නෙ නැහැ කියන මානසික තත්ත්වයක අපි හිටියේ. අපි ඒ මොහොතේ අවසන් සටනේ නිරත වෙලා හිටියේ. විදෙස් රටකින් ප්‍රහාරයක් එල්ල වුවහොත් ඊට යම්කිසි ක්‍රියාමාර්ග ගන්නට ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පමණක් දැනුවත් වුණා. මොන දේ වුණත් අපි අපේ සටන ඒකට අදාළ කර ගත්තේ නැහැ.

ප්‍ර – නන්දිකඩාල් කලපුවේ අවසන් දින තුන ගැන මොකද හිතන්නෙ?

පි – අපි 2009 මැයි 16 වෙද්දී මීටර් 800*800 වගේ කොටුවකට ඔක්කෝම කොටු කළා. එහි උතුරු පැත්තේ හිටියේ මගේ 53 වන සේනාංකයේ සෙබළු, නැගෙනහිරින් හා දකුණින් හිටියේ බ්‍රිගේඩියර් ෂවේන්ද්‍ර සිල්වාගේ 58 වන සේනාංකයේ සෙබළුයි. බටහිර කොටස කලපුවට හේත්තු කරලා තිබ්බා. කලපුව වටේ හිටියේ මගේ සෙබළුන්.�මැයි 17දා පාන්දර එකපාරටම මගේ සේනාංකයේ බටහිර ඉවුරේ සිටි සෙබළුන්ට මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටු හයක් යොදාගෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. ඒ බෝට්ටු ආපු වේගයෙන්ම ගොඩබිමට වෙන්න තිබූ අපේ බංකර්වලට කඩා වැදිලා පුපුරුවා ගත්තා. මගේ සෙබළු තුවාල වුණා. මියගියා. නමුත් සටන අතාරින්නේ නැතිව එළිවෙකනම් ගහලා ගැටුම අවසන් කළා. ඒ වෙලාවේ මරාගෙන මැරෙන මුහුදු කොටි ප්‍රහාර එල්ල වුවත් අපේ සෙබළු සටන අතෑරියේ නැහැ. එළිවෙද්දී කොටින්ගේ මළමිනි සියයකට වැඩිය හම්බ වුණා. සමහර ත්‍රස්තවාදීන් එළිය වැටිලත් ගහ ගත්තා.

ප්‍ර – එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ඒ මොහොතේ සූදානම් වුණේ නායකයන් සමග මාන්කුලම්වලට පැන ගන්න නේද?

�පි – මුහුදු කොටි දාලා නන්දිකඩාල් කලපුවේ බටහිර ආරක්ෂක වළල්ල කඩලා මාන්කුලම් කැලය ඇතුළට යන්නයි සැලසුම වුණේ. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය සටන අතහැර පසුබසින විට මාන්කුලම් කැලෑව තුළ අවි ආයුධ, පතොරම්, කෑමබිම විතරක් නෙවෙයි කාලතුවක්කු පවා ආරක්ෂිතව වළ දමා තිබ්බා. ඒවා සඟවා ඇති තැන් ජී.පී.එස්.වලින් සොයා ගන්න පුළුවන් විදිහට තමයි සිතියම් ගත කරලා තිබුණේ. බැරි වෙලාවත් එදා මාන්කුලම් කැලයට නායකයෝ ටික පැන්නා නම් යුද්දේ තවත් මාස හයක් ඇදෙනවා.

ප්‍ර – ඊළඟට මොකද වුණේ?

�පි – කොටි නායකයෝ ඉතිරි වෙලා හිටපු කොටස ෂවේන්ද්‍රට ගන්න තිබුණේ. ෂවේන්ද්‍ර අද කොහොම හරි ඕක ඉවර කරපන්. නැත්නම් මුන් අද මගේ ඔළුව උඩින් යනවා කියලා මම පළපුරුද්දෙන් කිව්වා. 58 සේනාංකයේ මරණ, තුවාල වැඩිවුණු නිසා ෂවේන්ද්‍රටත් ඒක ඉවර කරන්න බැරි වුණා.

ප්‍ර – එදා සටන යද්දී හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ලංකාවේ හිටියේ නැද්ද?

�පි – චීනයේ නිල සංචාරයකට ගිහිල්ලා ආමි කමාන්ඩර් එදා (මැයි 17) සවස ලංකාවට ආවා. ලංකාවට ඇවිත් සටනේ ඉතිරි ටික මෙහෙයවන්න අපිට උපදෙස් දුන්නා.

ප්‍ර – එතකොට පසුගිය කාලයේ ඇතැම් මත පළ වුණා යුද්දේ අන්තිම කොටස වෙද්දී හමුදාපති චීනයේ හිටියේ කියලා. ඔහු චීනයට ගිය මොහොතේ ඔබලා සමග සම්බන්ධ වුණේ නැද්ද?

�පි – හමුදාපතිතුමා චීනයේ ඉඳලා හැමදාම අපිට කතා කළා. එයා චීන සංචාරයට යන්න වුවත් එයාගේ ග්‍රහණය අතෑරියේ නැහැ. ඇමෙරිකන් ප්‍රහාරයක් එල්ල වීමේ තර්ජනයක් තියෙනවා කියලා අපට ඊට වුවද සූදානම් වෙන්න උපදෙස් දුන්නා.

ප්‍ර – හමුදාපතිවරයා චීනයේ සිට පැමිණි පසුව මොකද වුණේ?

�පි – මේ වෙද්දී කොටි ග්‍රහණයේ රඳවාගෙන සිටි සිවිල් වැසියන් ඇවිල්ලා ඉවරයි කියලා අපි දන්නවා. රෑ අඳුරේ එන්න ආවොත් කවුරුත් ගහන්න එපා කියලා මම ඉදිරි පෙළ භට පිරිස්වලට නිලධාරීන් මගින් දැනුම් දුන්නා.

ප්‍ර – මැයි 18දා ඇති වූ සටන ගැන මතක් කළොත්?

�පි – මැයි 18දා පාන්දර ආයෙත් සටන පටන් ගත්තා. එදා උදේ 11.30ට විතර වෙද්දී ඔක්කෝම ඉවරයි. යුද්ධය ඉවරයි. ප්‍රභාකරන් ඇම්බියුලන්ස් එකක් ඇතුළේ පිච්චෙනවා කියලා පිටරටවල පවා කතාව පැතිරිලා ගියා. දකුණේ අය මේ වන විට ජයග්‍රහණය සමරමින් හිටියේ. යුද හමුදාපතිතුමාත් කතා කරලා ඔබ සියලු දෙනාගේම ධෛර්යය, කැපවීම හා මහන්සිය මගින් අපි මෙම දීර්ඝ යුද්ධය අවසන් කළා. දැන් රටක් ජාතියත් නිදහස්. එම ගෞරවය ඔබ සියලු දෙනාටම හිමි වෙනවා.” යැයි දැනුම් දුන්නා.
නන්දිකඩාල් කලපුවේ උතුරු තීරයට වූ කඩොල් කැලයේ ඒ වෙද්දී මුහුදු කොටි නායක සුසෙයි සිටින බව මට සේනාංකයේජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියකු දැනුම් දුන්නා. අල්ලාගත් කොටියකුගෙන් ඒ බව හෙළි වුණා. මම හමුදාපතිතුමාට කිව්වා “සර් තාම ඉවර නැහැ. සුසෙයි ඇතුළු පිරිසක් කඩොල් කැලයේ සිටින බව කියනවා. තව සුළු මොහොතකින් බළඇණි යොදවා පහර දෙනවා කියලා.” කිව්වා. සුදුසු ක්‍රියාමාර්ග ගෙන සිදුවන දේ දැනුවත් කරන ලෙස හමුදාපතිවරයා ඒ මොහොතේ දැනුම් දුන්නා.

ප්‍ර – ඊට පසුව ඇති වූ සටන ගැන මතකය අවදි කළොත්?

�පි – අපි 18දා සවස හතරවන විජයබාහු රෙජිමේන්තුව යොදවා කඩොල් කැලයේ සෝදිසි මෙහෙයුම් කළා. එතැනදී සැඟවුණු ත්‍රස්තයන් හා සටන් කරද්දී අපේ පාබල සෙබළු අට දෙනකු මියගොස් විසි අටක් තුවාල ලැබුවා. අන්තිම මොහොතේ මගේ කොල්ලෝ ටික මැරෙන්න දෙන්න බැරි නිසා කඩොල් කැ‍ලේ සටන් කරන්න විශේෂිත හැකියාවක් තියෙන කොමාන්ඩෝ බළකායට වැඩේ භාර දුන්නා. එයාලා 18දා සවස 6.30 වනතුරු ගහගෙන නායකයන් විශාල ගණනක් මරා දැම්මා.
එතැන සටනින් පසු කමාන්ඩෝ සෙබළුන් ත්‍රස්තවාදී මළසිරුරු එකසිය පනහක් පමණ අවි ආයුධ සමග කඩොල් කැලයෙන් එළියට ගත්තා. සන්නද්ධ නායක භානු, ජෙයම් ඇතුළු ජ්‍යෙෂ්ඨයින්ගේ මළ සිරුරු එතැනදී හඳුනා ගත්තා.

ප්‍ර – ඊට පස්සේ මොකද වුණේ?�

පි – මම යුද හමුදාපතිවරයාට මැයි 18දා 6.45ට පමණ කතා කළා. “සර් අපේ මව්බිමේ සෑම බිම් අඟලක්ම දැන් ආපසු අප සතුයි. සියල්ලම දැන් අවසානයි” යැයි දැනුම් දුන්නා. එහිදී හමුදාපතිවරයා ප්‍රභාකරන් කොහේද කියලා ඇහුවා. “සර් ප්‍රභාකරන්, පොට්ටු අම්මාන් හා සුසෙයි හැර සියලු දෙනා මියගිය බව හඳුනාගෙන ඉවරයි.”
“ප්‍රභාකරන් නැත්නම් යුද්ධය ඉවර නැහැ” කියලා යුද හමුදාපතිවරයා ඒ මොහොතේ පළ කළ මතයේම මාත් හිටියා.

ප්‍ර – එතකොට ප්‍රභාකරන් ඔබ සේනාංකයට මගහැරුණා නේද?

�පි – ඔව්. ඇත්තටම එදා ප්‍රභාකරන්ව අපිට මිස් වුණා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ පණ හයිය ත්‍රස්තයෙක්. අයි.පී.කේ.එෆ්. (ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව) එකටත් ප්‍රභාකරන් මිස් වුණා වගේ අපෙනුත් නූලෙන් බේරිලා තිබුණා. නමුත් පහුවදා අපිට ප්‍රභාකරන් අහුවුණා.

ප්‍ර – කොටි නායක වේළුපිල්‍ලේ ප්‍රභාකරන් ගැන මේ වන විට තොරතුරු තිබ්බේ නැද්ද?

�පි – ප්‍රභාකරන් ගැන කිසිම ආරංචියක් මේ වන විට තිබ්බේ නැහැ. මොනිටරින් ඉක්විප්මන්ට් (පණිවුඩ හුවමාරුවලට සවන් දීමේ උපකරණ) සිය ගණනක් තිබ්බත් ප්‍රභා ඉන්නවා කියලා සලකුණක්වත් තිබ්බේ නැහැ. කට හඬක්වත් අපේ අයට ඇහිලා තිබ්බේ නැහැ.

ප්‍ර – අවසාන සටනේ ප්‍රභාකරන් සොයායන්න සේනාංකාධිපතිවරුන් අතර තිබූ තරගයට ඔබත් අදාළද?

�පි – මගේ කිසිම තරගයක් තිබ්බේ නැහැ. ඒත් අහිංසක ආසාවක් තිබ්බා ප්‍රභාකරන්ගේ ඉලක්කය ලබා ගන්න. ජාතියේ සතුරා නැති කිරීමයි අපේ පොදු අරමුණ වුණේ. ඒ ඉලක්කය කරා මම මගේ සේනාංකය මෙහෙයුවා.

ප්‍ර – පහුවදා කොහොමද එය සිදුවුණේ?

�පි – යුද්ධය අවසන් වුණා කියලා කියද්දී හැමෝම සතුට සමරන්න වුණා. විදෙස් රටවල ඉඳන් කතා කරපු අයයි හැමෝම ඇහුවේ කෝ ප්‍රභාකරන් කියලා. මුලදී ඇම්බියුලන්ස් එකේ හිටියේ ප්‍රභාකරන්ගේ හැඩරුවට සමාන මාදවන් මාස්ටර් කියලත් තහවුරු වෙලා තිබුණා. ඇත්තටම 18දා රාත්‍රිය පුරා මා හට ප්‍රභාකරන්ට වූ දේ ගැන සිතමින් ගත කළ කඩොල් කැලයේ මගහැරුණු ත්‍රස්තවාදී මළ සිරුරු හා අවි ආයුධ තිබිය හැකි බැවින් මම කර්නල් ජී.වී. රවිප්‍රියට කතා කරලා කඩොලාන කැලය තවත් පරීක්ෂා කරන්න කිව්වා. පහුවදා උදේ 9.00ට ජනාධිපතිතුමා ජාතිය අමතන්න තිබුණ නිසා කිරිබත් කෑල්ලක් බෙදාගෙන මම ටී.වී. එක ළඟින් වාඩි වුණා.
විනාඩි ගණනක් යද්දී මට කර්නල් රවිප්‍රිය කෝල් එකක් දීලා කිව්වා “සර් කඩොලානේ ආයෙත් ප්‍රශ්නයක්. ඉක්මනට එන්න කියලා.” මම ක්ෂණයෙන් මගේ ජීප් රථයෙන් කඩොල් කැලය ළඟට ගොස් කර්නල් රවිප්‍රිය මුණගැසුණා. “සර් තව ටෙරාලා කට්ටියක් ඇතුළේ ඉන්නවා වගේ කියලා ඇතුළට ගිය 4 වී.අයි.ආර්. ටීම් එක කියනවා කියලා කිව්වා.�කඩොල් කැලයේ සෝදිසි මෙහෙයුම භාරව සිටි මේජර් රෝහිත අලුවිහාරේ අණදුන් හතර වන විජයබා රෙජිමේන්තුවයි. මම ඉදිරි මෙහෙයුම සඳහා උපදෙස් ලබා දුන්නා. හතරවන විජයබා සෙබළුන් පිටතින් සහාය නොමැතිව ඔවුන්ගේ වෙඩි බලය යොදවා දරුණු ගැටුමකට අවතීර්ණ වුණා. මේජර් රෝහිත අලුවිහාරේ ලුතිනන් එච්.ඩී. නාලකගේ නායකත්වයෙන් යුතුව සැරයන් ටී.එම්. මුතුබණ්ඩා සහ සැරයන් එච්.ජී. විජේසිංහගේ අටේ කණ්ඩායම් දෙක යොදවා අවසන් ඉලක්කය කරා ගියා.
සර් අන්තිම ප්‍රහාරයේදී ප්‍රභාකරන්ව මරලා දැම්මා කියා කර්නල් රවිප්‍රිය කඩොල් කැලයේ ඇතුළත සිට දුන් සතුටුදායක පුවත අදහගන්න බැරි වුණා. ඊට පස්සේ තමයි කඩොල් කැලයේ තිබූ ප්‍රභාකරන්ගේ සිරුර එළියට අරන් ආවේ. මගේ යටතේ වූ 53 වන සේනාංකය මේ ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීම අප ලද විශාල ජයග්‍රහණයක් වුණා. ප්‍රභාකරන් එක්ක කොටි නායකයන් ඇතුළු පනස් දෙනකුගේ මළමිනී සොයා ගත්තා.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන් කිසිවිටෙක හමුදාවට අසු නොවී ගිනි තබා ගැනීමට පෙට්රල් හා සයනයිඩ් ළඟ තබා ගන්නා බවට ඒ වනවිට ගිය මතය ගැන මොකද හිතුණේ

පි – ඔය කියන ත්‍රස්ත නායකයා දස දහස් ගණන් දෙමළ තරුණ තරුණියන් කොටි සංවිධානයට බඳවාගෙන සයනයිඩ් කරල් ඔවුන්ගේ ඉණේ බැන්දා. මහාවිර දින කතාවටත් වම් සාක්කුවේ එල්ලෙන සයනයිඩ් කරල දමාගෙන හිටියා. නමුත් ඔය කියපු ත්‍රස්ත නායකයාගේ ඉණේ සයනයිඩ් කරලක්වත් ළඟ පෙට්‍රල් ගැලුමක්වත් තිබ්බේ නැහැ. උඩ සාක්කුවේ කොටි හැඳුනුම්පතක්, අංකය සඳහන් ඩොන් ටැග් එකත් (තහඩු කැබැල්ල) උග්‍ර දියවැඩියා රෝගීන් භාවිතා කරන බෙහෙත් පැක් එකක් විතරයි ප්‍රභාකරන් ළඟ තිබ්බේ.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ව මග හැරුණු එකට ප්‍රභාකරන් මරා දැමූ පසුවත් හමුදාපතිවරයාගේ දෝෂ දර්ශනයට ලක්වුවත් ප්‍රභාකරන්ගේ ඩොන් ටැග් එක ඊළාම් යුද්ධයේ සිහිවටනයක් ලෙස තබා ගන්නට යුද හමුදාපතිවරයා ඔබගෙන් ඉල්ලීමක් කළා නේද?

�පි – හමුදාපතිතුමාට අවශ්‍ය නම් අණදෙන්න තිබුණා ඒක වහාම දෙන්න කියලා. නමුත් මාවත් මවිතයට පත් කරමින් ඔහු කළ ඉල්ලීම පිළිගත්තේ මටත් වඩා ප්‍රභාකරන් හඳුනාගන්නා ඩෝග් ටැග් එකට හමුදාපතිවරයාට හිමිකමක් තිබෙන නිසයි. මම විශ්වාසවන්ත නිලධාරියකු අතේ එය වහාම හමුදාපතිතුමාට යවලා මගේ සිහිවටනය ලෙස ප්‍රභාකරන්ගේ එල්.ටී.ටී.ඊ. හැඳුනුම්පත තියාගත්තා.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන් මරණයට පත් වූ තැනදී සොල්දාදුවෙක් ප්‍රභාගේ ලේ තැවරුණු වැලි උරයකට එකතු කරගත් වගක් ඔබ සඳහන් කර තිබුණා. එතැන වුණේ කුමක්ද?

�පි – ඒ සොල්දාදුවාගේ හදවත ඇතුළෙන්ම ආපු ආවේගය තමයි ඒ. මොකද එයාගේ අයියලා තුන්දෙනාම හමුදාවට බැඳිලා යුද්ධයෙන් මියගිහින් තිබුණා. ජීවත් වුණේ ඒ සොල්දාදුවයි, අම්මයි, තාත්තයි විතරයි. එයාගේ සහෝදරයන්ගේ ජීවිත අහිමි කළ ත්‍රස්ත නායකයාගේ ලේ තැවරුණු වැලි අරගෙන තිබුණේ ත්‍රස්ත නායකයා මරා දැමූ බවට දෙමාපියන්ට ඒ වැලි ගිහින් පෙන්වන්නයි.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ගේ මළ මිනිය හඳුනා ගැනීමට හිටපු නැගෙනහිර කොටි නායක කරුණා අම්මාන් කඩොලාන ප්‍රදේශයට පැමිණෙද්දී සෙබළු පාලනය කිරීමේ අභියෝගයත් ඔබට පැවරුණා නේද?

�පි – එතැනදී කරුණා අම්මාන්ට කමාන්ඩෝ ආරක්ෂාව දීලා බ්‍රිගේඩියර් ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට කරුණා රැගෙන යන වගකීම දුන්නා. මම කිසිම ත්‍රස්තවාදියකුට අත දීලා නැහැ. සාම කා‍ලේ ත්‍රස්ත නායකයන් අත දික්කරගෙන එද්දී අහකට ගත්ත අවස්ථා එමටයි. ඒත් අපේ සමහර නායකයෝ සාම කා‍ලේ ත්‍රස්ත නායකයන්ට අතදීලා බදාගන්න අවස්ථාත් තිබුණා. කරුණා අම්මාන් අත දීලා වෙල්ඩන් ජෙනරාල් කියද්දී මම අත දික්කළෙත් ඔහු ත්‍රස්තවාදය අතහැර දේශපාලනයට පැමිණි අයකු නිසයි.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ගේ සිරුර පුච්චලා මොකද කළේ?

�පි – ද්‍රෝහියාගේ අළු ටිකවත් යළි ගොඩබිමට ගසාගෙන එන්නේ නැතිවෙන්න පුච්චලා අළු ටික මුහුදට දැම්මා.

ප්‍ර – එතකොට සියලු නායකයන් මියගිය බව කියැවුණා. කොටින්ගේ බුද්ධි නායක ශිවශංකර් පොට්ටු අම්මාන් හා ප්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳ මදිවදිනි, දුව ද්වාරකා හා පුතු බාලචන්ද්‍රන්ට මොකද වුණේ?

�පි – පොට්ටුඅම්මාන් මැරුණා කියලා සහතිකයි. පොට්ටු 18 දා කලපුවේ මැරුණා කියලා බුද්ධි අංශත් තහවුරු කළා. පොට්ටුගේ බිරිඳ හා පුතාලා දෙන්නත් මියගිය බවට තහවුරු වුණා.�ප්‍රභාකරන්ගේ පවු‍ලේ බිරිඳ හා ළමයින්ටත් මොකද වුණේ කියලා අපි දන්නේ නැහැ. ඒ අයත් මේ සටන් බිමේම මරණයට පත්වෙන්න ඇති. ප්‍රභාකරන්ගේ පවුලෙන් අපිට සටනේදී මරා දමන්න හැකිවුණේ වැඩිමහල් පුත් චාල්ස් ඇන්තනි හා ප්‍රභාකරන්වයි.

ප්‍ර – රුදුරු ත්‍රස්තවාදය අවසන් කර රටම බේරාගත් තීරණාත්මක සටනේ මුල් තැනක් ගත් නායකයා වන හිටපු ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හා යුද හමුදාපති ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා අතර දැඩි විරසකයක් ඇතිවුණා. ඒ ගැන මොකද හිතුණේ?

�පි – ඒ තුන්දෙනාට අදටත් මගේ තියෙන්නේ අසීමිත ගෞරවයක්. ඒ අය විරසක වීම ඉතාමත් කනගාටුදායකයි. මේ විරසකය ගැන හරිම කනගාටුයි. ඒ ගැන මට කතාකරන්න අයිතියක් නැහැ.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදක්වන උත්සවය ඔබ හමුදා දිවියෙන් විශ්‍රාම ගත් පසුදිනම පවත්වන්නට යෙදුණා. ඒ උත්සවයට හමුදා නිලධාරීන් සහභාගී නොවීම හා ඔබට වූ කෙනෙහිලිකම් ගැන කනගාටුවක් දැනෙනවාද?

�පි – මම නිදිමරාගෙන මගේ අත් අකුරෙන්ම තිස්පස් වසරක මගේ අත්දැකීම් එකතු කරලයි මේ පොත සකස් කළේ. එය එළිදක්වපු දවස විශේෂ දවසක්. සමහරු මම සද්භාවයෙන් කරපු දෙයට දේශපාලන මුහුණුවරක් දෙන්නට උත්සාහ ගැනීම ගැන අතිශයින්ම කනගාටුවෙනවා. මගේ උත්සවයට හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ආරාධනා කළේ යුද්ධය දිනාගන්නට ජාත්‍යන්තර බලපෑම්වලට යට නොවී සටනක් කළ නායකයා විදිහට මිසක් දේශපාලනඥයකු ලෙස නෙවෙයි. ඒ වගේම හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට ආරාධනා කළේ මම දෙවන ලුතිනන්වරයකු ලෙස බැඳිලා මුලින්ම රාජකාරියට ගියේ ඒ මහතා ළඟට නිසයි. මම මුලින්ම ආදර්ශය ගත් එම නිලධාරියා ආරාධනා කළේ ආරක්ෂක ලේකම් විදියට නෙවෙයි. අඩුම තරමේ උත්සවයේ එක දේශපාලන කතාවක්වත් තිබුණේ නැහැ. මම ජනපති ලේකම්, ආරක්ෂක ලේකම් හමුදාපතිවරුන්, පොලිස්පතිතුමාටත් මේකට ආරාධනා කළා.�මේ උත්සවය ආරම්භ වන්න තිබියදී මට හමුදාවෙන් ලැබෙන්න තිබුණු සියලු දේ නොලැබුණත් මා ඉගෙන ගත් ආනන්ද විදුහ‍ලේ ආදි සිසුන් ඒ සියලු අභියෝග භාර ගනිමින් උත්සවය ඉතා අලංකාරව කරගෙන යන්න දායක වුණා.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදැක්වීමට හිටපු ජනාධිපති පැමිණීමෙන් ඔබටත් දේශපාලන ලේබලය ගසාවි යැයි හිතෙන්නේ නැද්ද? ඔබ දේශපාලනයට පා තබනවාද?

�පි – මම වෘත්තීමය යුද නායකයෙකු ලෙස අවුරුදු තිස් පහක් ඇඳපු නිල ඇඳුම ගැන එදත් ආඩම්බරයි. හෙටත් ආඩම්බරයි. ඒ නිල ඇඳුමේ මම මඩ ගාගන්නේ නැහැ. මම පරිණත යුද හමුදා නිලධාරියෙක්. මම දේශපාලනයට ළදරුවෙක්. පරිණත තත්ත්වයට පැමිණි මා යළි ළදරු තත්ත්වයට යන්න ගියොත් මාව මෙලොවට බිහිකළ දෙමාපියන්ටත් කරන ලොකුම අවමානයක් වෙයි. මේ ප්‍රකාශය මටම පමණක් අදාළ දෙයක් මිස කවුරුවත් ඉලක්ක කර කළ ප්‍රකාශයක් නොවෙයි.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදක්වන්න යන මොහොතේ එයට පෙර දෙමළ සන්ධානය විරෝධය පළ කළා. එදා හමුදාවේ ඔබලාට තිබුණු තැනත් අද දෙමළ සන්ධානය හැසිරෙන විදිය ගැනත් මොකද හිතෙන්නේ?

�පි – යුද්ධයක් තිබියදී යුද්ධය දිනාගැනීම හා සමාන කාර්යයක් සමාන ජනතාවට නිදහසේ ජීවත්වීම සඳහා සකස් කිරීමට හමුදාවට විශාල කාර්යභාරයක් තියෙනවා. යුද්ධයෙන් විනාශ වූ ප්‍රදේශවල ජනතාවට හමුදාවට උදව් දීමට ඊලාම් මතවාදවල ඉන්න ඔවුන්ට රුස්සන්නේ නැහැ. අපේ නායකයෝ සංහිඳියාව ගැන කතා කරනවා. දෙමළ පක්ෂ බලය බෙදාහැරීම, ඉඩම් පොලිස් බලතල හා ජාතිවාදය ගැන මත වපුරනවා. කොළඹ ඉගෙන ගෙන උත්තරීතර වෘත්තියක් කළ විග්නේෂ්වරන්ට හදිසියේම ලොකු කැක්කුමක් ඇතිවෙලා උතුරට ගිහින් මොරගහකන්ද ජලාශයේ වතුරටත් අයිතිය ඉල්ලනවා. අපි සංහිඳියාව ගැන කතා කළත් ඒ අයට හිතේ තියෙන්නේ වෙන අරමුණක්.
සංහිඳියාවේ වචනය ලස්සන වුණත් වගකිවයුත්තන් මීට වඩා ඇස් කන් ඇරගෙන ඉන්න ඕනෑ. යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ උඩරට නැට්ටුවන්ට ගැහුවා. මැ‍ලේසියාවේදී අන්සාර් තානාපතිතුමාට ප්‍රහාරයක් එල්ල වුණා. යළිත් අසුබ තත්ත්වයට යන්න නොදීම බලධාරීන්ගෙන් වගකීමයි.

ප්‍ර – ඉදිරි අභියෝගවලට මුහුණ දෙන්න හැකි වාතාවරණයක් රට තුළ තියෙන බවට ඔබට හැඟෙනවාද?

�පි – ආයේත් ඊළාම් මතවාද වපුරන්න ඇතැමුන් උත්සාහ ගන්නවා. මේ වගේ තත්ත්වයකදී අපිට සාර්ථක බුද්ධි මෙහෙයුම් අවශ්‍යයි. අපේ හමුදා බුද්ධි අංශයට අද මුහුණ පාන්න වී ඇති හිරිහැරය දැක්කාම කිසිම නිලධාරියෙක් සියයට සියයක් ජෙනුවින් ජොබ් එකක් කරන්න යන්නේ නැහැ. බුද්ධි මෙහෙයුම් කියන්නේ රහස්‍ය මෙහෙයුම්වලටයි. දියුණු රටවල බුද්ධි මෙහෙයුම් හාර අවුස්සලා ඔවුන්ව හිරේ දාන්නේ නැහැ. ඒක ජාතියට කරන තර්ජනයක්. අද සී.අයි.ඩී. එක කේ.පී. කියන ත්‍රස්ත නායකයා අල්ලපු නිලධාරීන්ගෙන් කේ.පී. අල්ලුවේ මොන පදනමක් යටතේද කියලා ප්‍රශ්න කරනවා. මට අදහාගන්න බැහැ ඒ ගැන. මුළු ලෝකයම දන්නවා කේ. පී. කියන ත්‍රස්තවාදියා කවුද කියලා.�අපේ බුද්ධි නිලධාරීන් කවුරුත් මේ තත්ත්වය තුළ තමන්ගේ රාජකාරි හරිහැටි කරන එකක් නැහැ. අපි මොකටද සර් රට වෙනුවෙන් වැඩකරලා හිරේ යන්නේ කියලා ඔවුන් අපෙන් අහනවා. අපේ අනාගත පරම්පරාව ගැන හිතලා පළිගැනීම් නතර කරලා වැඩ කළොත් අපිට වරදින්නේ නැහැ.

ප්‍ර – ඔබටත් අනාගතයේ යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වෙයි නේද?

�පි – එල්.ටීටී.ඊ ඝාතන ලැයිස්තුවේ මටත් ඒ කා‍ලේ ඉහළ තැනක් තිබුණා. අන්තර් ජාතික තලයේ යුද අපරාධකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවට මාත් ඉන්නවා කියලා කියනවා. අපි කළේ රට ආරක්ෂා කරන්න ත්‍රස්තවාදය අවසන් කිරීම පමණයි.

අම්පාර පානම රාගම්වෙල ගමේ පවුල් 42කගේ ජිවිත අඳුරු කල දවසයි. ඒ එදා කිසියම් සන්නද්ධ කල්ලියකගේ පහරදීමකින් ගමේ අයට උන්හිටි තැන් අහිමි වුණා. දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කළ සියල්ල දැවිලා පිච්චිලා ගියා.

එදා පොතුවිල් පොලීසිය ගමේ 7 දෙනෙකුට විරිද්ධව නඩු දැම්මේ අනවසරයෙන් රගම්වෙලා ඉඩමට ඇතුළු වුණ බවට චෝදනා කරමින්. ඒ චෝදනාවට උසාවිය ඒ අය නිදහස් කළේ 2015 මැයි මාසේ 6 වැනිදා. ඊට පස්සේ ගමේ අය නැවතත් තමන්ගේ මුල් ඉඩම්වලට පදිංචියට ආවත් පොලීසිය ඒ අයට බාධා කළා. ඒ අතරේ 2013 දී මේ රගම්වල ඉඩමේ ජාත්‍යන්තර සබදතා මධ්‍යස්ථානයක් හදන්න පිඹුරුපත් සැකසුණා. නඩුවාරය අතරතුරදීම කැබිනට් තීන්දුවක් ලැබුණේ මේ මධ්‍යස්ථානයට වෙන් කෙරුණු අක්කර 25 හැර ඉතරි ඉඩම් ගම්මුන්ට බෙදාදෙන්න ලෙසයි.

ඒ අනුව ගමේ අයට තමන්ගේ ඉඩම් ලැබෙනකන් බලා සිටියත් පිළිතුරක් ලැබුනේ නැහැ. ඒ අනුව අම්පාර දිසාපතිවරයා සමඟ ඇතිකරගත් එකඟතාවයක් මත මාර්තු 25 වැනිදා ඔවුන්ට ඉඩම් ලබා දෙන බවට පොරොන්දු වුවත් ඒ ඉඩම් නොලැබුණු තැන රගම්වෙල ජනතාව බලෙන් තමන්ගේ මුල් ඉඩම්වලට ඇතුල් වුණා.

මේ විදියට ගස් යට කුඩාරම් ගහගෙන උයාගෙන පිහාගෙන කන්න ඒ අයට අද සිද්ධ වෙලා. ඔවුන්ගේ ප්‍රශනය අහන්න ඊයේ මාධ්‍යවේදීන් ද රාගම්වෙලට ගියත් පොලීසිය ඊට බාධා කළේ මේ භුමිය ගුවන් හමුදා කඳවුරකට අයත් බව පවසමින්.

මේ කලබලය අතරතුර ලාහුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයාත් රගම්වෙලට ආවා. එහිදී ඔහුට ගමේ අයගෙන් වගේම මාධ්‍යවේදීන්ගෙන් දිගට හරහට ප්‍රශ්න ඉදිරිපත් වුණා. කැබිනට් තීන්දුවක් තිබියදී මේ ඉඩම් ටික තවමත් රාගම්වෙල ජනතාවට අහිමි ඇයි?

* ඉඩම් ගත්තේ හෝටල් සංකිර්ණයකට
* ගෙවල්වලට ගිනිතබා මිනිසුන් එළවයි

thrada1පානම කී විට අප සිහියට නැගෙන්නේ ඉතා මනරම් රමණිය සුන්දර බිම්කඩකි. පානම දෙවොළේ අංඇදීම, පානම හරහා ඔක`ද දේවොළට ගොස්‌ පාද යාත්‍රාවෙන් කතරගමට යැම සහ කුමන කුරුළු පාරාදිසය මතකයට නැගෙන නිසාදෝ මෙම ගම්මානය මුළු ලංකාවේම අවධානය දිනා ගන්නේය. මිනිස්‌සු හිතන්නේ පානමත් පානම අවට ගම්වලත් ඇත්තන් වාසනාවන්ත ජීවිත ගත කරන බවය. මේ කතාව පානමට නුදුරු රාගම්වල ගම්මානය ගැනය.

එහෙත් දැනට වසර හයක සිට පානමට ආසන්නයේ පිහිටි රාමගම්වල ගමේ ජනයා ඉඩම් ආරවුලකට මැදිව දිගින් දිගට බළධාරීන්ගේ කෙණහිලිවලට ලක්‌ව ඇත්තේය. ඒ රාගම්වල මෙම සුන්දර ගම්මානයටම ක`දුළක්‌ එක්‌ කරලමිනි. මෙම ප්‍රදේශයේ එක්‌ පසෙකින් සුන්දර වෙරළ තීරයය. අනෙක්‌ පසින් ඇත්තේ කළපුවකි. තවත් පසෙකින් කුඹුරු යාය සහ වන පෙතෙන් වටව ඇති සුන්දරම බිම්කඩක්‌ නිසා ලොකු ලොකු බලවතුන් මෙම ස්‌ථානයේ සංචාරක ව්‍යාපාරයෙන් උපදින මුදලේ කුණු රසයට ඉව කරමින් සිටිති. එබැවින් පානම මිනිස්‌සුන්ට සිදුව ඇත්තේ තමන් පදිංචිව සිටි බිම්කඩද අහිමි වූ සරණාගතයින් වීමටය.

2010 වසරේ ජුනි 17වන දින පානම ඔක`ද දෙවොල හරහා කුමන වන පෙතේ මැදින් හරෝ හරෝ කියමින් බැතිමතුන් පාද චාරිකාවේ යෙදුන සමයයි. එදින රාත්‍රියේ ඔක`ද දේවොලේ සිට මැදියම් රෑ අප නැවත පානම හරහා අම්පාරට එන විට දුටුවේ රාත්‍රියේ කළුවර කපා මහා ගින්නක්‌ ඇවිලෙන අයුරුය. හේන්වලට තැබු ගින්නක්‌ යෑයි සිතා එදා අපි අම්පාරට පැමිණියෙමු. පසු දින ආරංචිවුයේ රාගම්වල පදිංචිව සිටි ජනයාට එදින රාත්‍රියේ කිසියම් පිරිසක්‌ පැමිණ පහරදි නිවස 07 කට ගිනි තබා පළවා හැර තිබෙන බවය.

එය සිදුවුයේ රාජපක්‌ෂ පාලන සමයේය. සුන්දර මුහුදු තීරයකට යාබදව ඇති මෙම ප්‍රදේශයේ කොයි කාගෙත් අවධානයට ලක්‌වු බිම් කඩක්‌ වූයේය. 60 දශකයේ සිට පානම ගම්මානයේ ජනයා මෙම රාගම්වළ ප්‍රදේශයේ පදිංචිව ගොවිතැන් සිදු කරමින් දිවිසරි කර ගත්හ. රාගම්වළ ගමින් පන්නා දැමු ජනයා නැවතත් තම අතීත අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කරන්නට වූහ. දිගින් දිගටම විරෝධය පාමින් උද්ඝෝෂණයන් සිදු කරන්නට වූහ. මේ ආකාරයෙන් තම අයිතීන් වෙනුවෙන් සටන් වැදි ජනයා අවසානයේදී තමන්ගේ ඉඩකඩම්වලට යැම නිසා රජයේ ඉඩම්වලට බලෙන් ඇතුළු වූයේ යෑයි පවසමින් පොතුවිල අධිකරණයේ මෙම ජනයාට එරෙහිව නඩු පවරන ලදී.

දිගින් දිගටම පොතුවිල අධිකරණයේ ඇදී ගිය නඩුවට 2015 වසරේදී තින්දුවක්‌ ලැබුනේය. මෙම ගම්වාසින් මෙම ඉඩම්වලට තම අයිතිය සනාථ වන බලපත්‍ර ආදිය ඉදිරිපත් කළහ. නඩු තීන්දුව ලැබෙන්නේ මෙම ඉඩම්වල පදිංචි වීමට මිනිස්‌සුන්ට අවසර ලබා දෙමිනි. ඊට අමතරව මානව හිමිකම් කොමිසන් සභාවේ නිර්දේශයද හිමිවන්නේ එම ස්‌ථානයේම පදිංචිවීමට මේ මිනිසුන්ට ඉඩකඩ සලසා දෙමිනි.

වර්ෂ 2015 පෙබරවාරි මාසයේදී කැබිනට්‌ මන්ඩලයේ තීන්දු වූයේත් පසුගිය රජයේ සමයේ ඉදිකරන ලද ජත්‍යන්තර තොරතුරු මධ්‍යස්‌ථානයට අදාළ භූමියට අක්‌කර 25 ක්‌ වෙන් කර ඉතිsරි ප්‍රමාණය ජනතාවට ලබා දීමටය. මේ ආකාරයෙන් ලැබිය යුතු සෑම තැනකින්ම මිනිසුන් වෙනුවෙන් තීන්දුව ලැබුණත් රාගම්වෙල අසරණයන්ට මෙම ඉඩමට ඇතුළු වීමට අවසර නොලැබුණි.

පානම්පත්තුව සුරකීමේ සංවිධානයේ ප්‍රධාන සංවිධායක පී. සෝමසිරි මේ ගැන මෙසේ කීවේය.

”මෙම ප්‍රදේශයේ නාවික හමුදාව සතුව අක්‌කර 825 ක්‌ තියෙනවා. ජාත්‍යන්තර තොරතුරු මධ්‍යස්‌ථානය ඉදිකිරීම ස`දහා ගුවන් හමුදාවට තවත් අක්‌කර 25 ක්‌ වෙන්කර තිබෙනවා. ඉතිරි අක්‌කර 365 න් වැවට අක්‌කර 96 ක්‌ද කුඹුරු යායට අක්‌කර 64 ක්‌ද කැළයට අක්‌කර 40 ක්‌ද ගියාම ශාස්‌ත්‍රවෙල සහ රාගම්වෙළ ජනතාවට ලැබෙන්නේ ඉතිරි ටිකයි. මෙම ජනතාවට බලපත්‍ර සහ ප්‍රකාශන ඔප්පු තිබෙනවා. අපේ ජනතාව පදිංචි ස්‌ථානයේ දයා ගමගේ ඇමතිවරයා හෝටල් සංකර්ණයක්‌ හදන්න කටුතු කරනවා. අපි පදිංචි ස්‌ථානය වෙනුවට මාර්ගයේ අනෙක්‌ පස ගල් ගොඩලි සහිත ප්‍රදේශයට ගෙවල් හදන්න මුල්ගල් තියලා තියෙනවා. අපි ඉන්න මුහුදු ප්‍රදේශයෙන් එයාලා හෝටල් ගහන්න අපිව පන්නවා. අපිව ඉඩම්වලින් පන්නලා එතන හෝටල් හදන්න කාටවත් අපි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. හෝටල් හදලා ආර්ථිකය දියුණු වෙනවට අපි කැමතියි. හැබැයි එම හෝටල් හදන්න දිය යුත්තේ ජනතාවටයි. ඒ ස`දහා ජනතාවට සහයෝගය ලැබිය යුතුයි.

ඒ වෙනුවට අපිව පන්නලා බලපුළුවන්කාරයන්ට හෝටල් හදන්න අපි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. එදා වේල බොහෝම අමාරුවෙන් දිවිය සරි කරගන්නා මෙම ජනතාවට මෙම ඉඩම් වලට නැවත ඒමට ඉඩ නොලැබුන නිසා පසුගියාද අපි බලයෙන් එම ඉඩම් වල පදිංචි වුවා. කුමන හේතුවක්‌ නිසාවත් අපි මෙම ඉඩම් අත් හරින්නෙ නෑ..” පි. සෝමසිරි පවසා සිටියේය.

පානම්පත්තුව සුරකීමේ සංවිධානයේ සභාපති පානම ශ්‍රී සංඝරතන නාහිමියන් මේ සම්බන්ධව කීවේ මෙවැනි අදහසකි .

”පානම ගැටළුව සම්බන්ධව පොතුවිල උසාවියෙන් නඩු තීන්දු දෙකක්‌ ලැබිලා තියෙනවා. නමුත් ප්‍රාදේශීය ලේකම් මිනුම් කටයුතු කරලා මිනිස්‌සු පදිංචි කරන්න තවමත් කටයුතු කලේ නැහැ. දයා ගමගේ ඇමතිවරයා මේ ආයෝජන කළාපයක්‌ කරන්න දිසාපතිවරයාටයි ප්‍රාදේශීය ලේකම්ට බලපෑම් කරනවා. ජනාධිපතිවරයා මෙය වහාම දෙන්න කියලා නියෝග කරලා තිබුණත් මෙම ජනයාට තවමත් ඉඩම් ලැබුනේ නැහැ. එම නිසා මෙම ගම්මානයේ පවුල් 35ක්‌ විතර නතර වෙලා ඉන්නවා. මෙතන ව්‍යාපෘති නොවෙයි මිනිසුන්ට ඉන්න ඉඩ දෙන්න. මෙම ගම්වාසීන්ගේ අයිතිය වෙනුවෙන් ඉදිරියේදී නිරන්තරයෙන් කටයුතු කරනවා…” පානම ශ්‍රී සංඝරතන නායක හිමියන් ‘දිවයින’ට අදහස්‌ දක්‌වමින් කීහ.

පානම ඉඩම් ගැටළුව සම්න්ධව මැදිහත්ව ක්‍රියා කරන උතුරු සහ නැගෙනහිර සිංහල සංවිධානයේ සභාපති සේනාපතියේ ආනන්ද හිමියන් මෙසේ පවසා සිටියහ.

”එදා 1818 ඌව වෙල්ලස්‌ස කැරැල්ල නිසා පැමිණි ජනයාගෙන් සැදුම්ලත් පිරිසක්‌ තමයි පානම රාගම්වෙල පදිංචිව සිටින්නේ. නිවාස ගිනි බත් කරමින් ඉතා කුරිරු ලෙස පන්නා දැමු මෙම ජන කොටස වෙනුවෙන් අපි පසුගිය අප්‍රේල් මස 07 වන දින සිට කටයුතු කරන්න පටන් ගත්තා. අපි අමාත්‍ය දයා ගමගේ, නියෝජ්‍ය ඇමතිsනි අනෝමා ගමගේ, මහ දිසාපති තුසිත වනගසිංහ, නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිතුමා ඇතුළු දේශපාලන අධිකාරියේ සහ රාජ්‍ය නිළධාරි මහත්ම මහත්මීන් සමග අම්පාර කච්ෙච්රියේදී සාකච්ජාවක්‌ කරනු ලැබුවා. එහිදි දේශපාලන අධිකාරිය රටේ ආයෝජනය ස`දහා මෙම භුමිය භාවිතා කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බවත් මෙම භුමියේ පදිංචි ජනයා වෙනත් ස්‌ථානයකට පදිංචි කරවන බවත් පැවසුවා.”

”නමුත් තමන් ජීවත්වන පරිසරයෙන් ඇත් කරලා වෙනත් ප්‍රදේශයට පදිංචි කරන්න යැමෙන් එම ජනතාවගේ ජීවත්වීමේ ආර්ථික වැඩ පිලිවෙළ තර්ජනයට ලක්‌ වෙනවා. තමන්ට හිමිව තිබු අක්‌කර දෙක තුනක ඉඩම් අහිමිව යැමෙන් මොවුන්ගේ අර්ථිකය මුළුමනින්ම බි`ද වැටෙනවා. මේ රටේ ජනතාවගෙන් ජීවත්වීමේ අයිතිය උදුරා ගැනීමද යහපාලනේ කියන්නේ. මේ රටේ අධිකරණ වලින් ලබා දුන් නඩු තීන්දු දෙකක්‌ උල්ලංඝනය කරමින් වත්මන් පාලකයන් කටයුතු කරනවා. උතුරු නැගෙනහිර සිංහල සංවිධානය රාගම්වෙල මිනිස්‌සු මේ අරගලය දිනන තුරු දිවි හිමියෙන් කටයුතු කරනවා” යෑයිද කීහ.

පොතුවිල අධිකරනයෙන් දුන් නඩු තීන්දු දෙක අනුව මෙම ජනයාට තමන් සිටි ඉඩම්වල පදිංචිවීමට අවසර ලැබුණි. නමුත් තවමත් රාගම්වෙල ගමේ තමන් සිටි ඉඩම්වලට පදිංචිවීමට බළධාරින් ගම් වැසියන්ට අවසර දි නොමැත. අධිකරණ තින්දුව දෙමළෙන් ඇති බව පවසමින් මෙහි මොනවා තියෙනවාද කියා දන්නේ නැතැයි පවසමින් ඇතැම් නිළධාරීහු හිමින් සිරුවෙන් ඇ`ග බේරා ගනිති. අවසානයේ ස්‌වකීය උරුමය අනුව රාගම්වෙල ගමේ පදිංචි වූවන් පන්නා දැමිමට විවිධ උපක්‍රම යොදමින් සිටිති. නමුත් ඒ සියලුදේට නොසැලී මුහුණ දෙන ගම් වැස්‌සෝ උද්ඝෝෂණ අරගල කරමින් තම අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කරමින් සිටිති.

රාජපක්‌ෂ සමයේ පන්නා දමන ලද රාගම්වෙළ ජනයාගෙන් ඉඩම් අයිතිsය ලබා දෙන බවටද එදා යහපාලන ලොක්‌කෝ පාරම්බෑහ. යහපාලනේ යේ සො`දුරු ජනතා සිහින පානම වෙරළේ හෙලුවෙන් ඇවිදිමින් සිටී. අධිකරණ තීන්දු පයිසයකට මායිම් නොකරන ඇමතිවරයෙක්‌ ස්‌වකීය බිරි`ද සමග මිනිස්‌සුන්ගේ ජීවිත කුඩුපට්‌ටම් කර හෝටල් හදමින් සිටිති.

අම්පාරේ දිඝවාපියේ නොරච්චෝලේ නිවාස 500 ක්‌ ස`දහා ලබා දුන් අධිකරණ තීන්දුව පයිසයකට මායිම් වී නැත. පානම රාගම්වෙල ඉඩම් සදහා ලබා දුන් අධිකරණ තීන්දු වලට සිදුවූයේ මෙයය. නීතියේ ආධිපත්‍ය ඇත්තේ අහවල් තැනදැයි දැන් අපට අසන්නට සිතේ. ඒ සමගම අම්පාර පැත්තෙන් රටට වැදගත් පණිවුඩයක්‌ රැගෙන ඇවිත් ඇත. එනම් දේශපාලන තුප්පහිකම් වලට ජාති ආගම් භේද නොමැති බවය.

සදාචාරය හෝ නීතිය වැදගත් නොවන බවය.

වසර හයකට පසු පානම්පත්තුව, රාගම්වෙල ජනතාව පසුගිය දා තම මුල් ගම් බිම් වෙත පැමිණ තිබේ .

මෙම ජනතාව තම මුල් ගම් බිම් වෙත පැමිණි ගමනේදී ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා නිලධාරීන් විසින් ඔවුනට බාධා එල්ල කර ඇති බව සඳහන්ය.

171554372612477478832

ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව මුලින් බාධා කළද පසුව ඉන් ඉවත්ව පොලීසිය කැඳවීමට පියවර ගෙන ඇත.

පොලීසිය අධිකරණ තීන්දුවක්ද සහිතව පැමිණ ඇති අතර මේ තීන්දුවේ  නිල මුද්‍රාවක්  නොතිබීම හේතුවෙන් එය පිළිගැනීම ජනතාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති බවද සඳහන්ය .

පසුව පොලීසිය විසින් දෙවන වතාවට නිල මුද්‍රාව සහිතව අධිකරණ තීන්දුව ගෙන එන ලදී .

මේ අධිකරණ නියෝග තුළ සඳහන්ව ඇත්තේ පොතුවිල පානම ප්‍රධාන මාර්ගය අවහිර නොකරන ලෙස හා  ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවට අයත් ඉඩමකට බලහත්කාරයෙන් ඇතුළු නොවන ලෙසයි .

මෙහිදී පානම්පත්තුවේ ජනතාව පෙන්වා දුන්නේ තමන් මේ නියෝග දෙකම කඩ නොකරන බවයි .

තමන් මේ වන විට පදිංචිව සිටින්නේ ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට අයත් ඉඩමක බවද ජනතාව මෙහිදී වැඩිදුරටත් පෙන්වා දී ඇත.

පානම් පත්තුව සුරැකීමේ සංවිධානයේ කැදවුම්කරු පුංචි රාලගේ සෝමසිරි මහතා වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ  2010 වසරේදී අවිගත් මැරයන් පිරිසක් පැමිණ  තමන්ට පහරදී  එලවා දැමු බවයි .

එදා මෙදා තුර ඒ සඳහා කිසිදු පරීක්ෂණයක් සිදු නොවූ බවද ඒ මහතා පවසා තිබේ.

පානම් පත්තුව සුරැකීමේ සංවිධානය මීට වසර 06 කට පෙර පිහිටුවා ගනු ලැබුවේද පානම්පත්තුවේ ඉඩම් මංකොල්ලයට  තිත තැබීම සඳහා බව පැවසේ .

මීට වසර හයකට පෙර රාගම්වෙල ග්‍රාමයේ තිබූ ශ්‍රී වාලුකාරාමය ශ්‍රී යහපලනාරාමය ලෙස නැවත ගොඩ නැංවීම ද නැවත සිදු වී තිබේ.

මේ සඳහා ගෙන එන ලද බුදු පිළිමයක් හා බෝධියක් ඇතුළු උපකරණ රැසක්  ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවේ නිලධාරීන් හා පොලීසිය මැදිහත්ව උදුරා ගත් බව  පානම ජනතාව පවසයි .

තමන් අද මේ තීරණය ගත්තේ වත්මන් ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයා ඇතුළු රජයේ නිලධාරීන් කැබිනට් මණ්ඩලේ තීන්දු පිළිනොගන්නා නිසා යැයිද පානම ජනතාව වැඩිදුරටත් පැවසීය.

මෙම ස්ථානයට මාධ්‍යවේදීන්ට යාම පොලීසිය විසින් තහනම්  කරන ලදී.

ඒ අතර තම පාරම්පරික ඉඩම් වල රැදී සිටින ජනතාවට අවශ්‍ය ආහාරපාන හා ජලය ලබා දීමටද පොලීසිය විසින් බාධා කර ඇත.

ඉතිහාසයේ කිසිදාක සිදු නොවූ තරම් මේ මොහොතේ ශ්‍රී ලාංකික සිංහල ජනසමාජයත්, රටත් බරපතල ලෙස අර්බුදයකට මුහුණපාමින් සිටින බව නොරහසකි. ඇතැම් දෙස්‌ විදෙස්‌ බලවේග මේ රටේ උරුමයන් විකෘති කිරීමට, විනාශ කිරීමට මාන බලමින්, උපක්‍රම යොදමින් ක්‍රියා කරන අයුරු බියජනකය. විශේෂයෙන් රට තුළ නොයෙක්‌ වෙනස්‌කම් සිදු කිරීමට දරන උත්සාහයන් ගැන මේ වකවානුවේ විමසිලිමත් විය යුතුය. නව ආණ්‌ඩුක්‍රම ව්‍යවස්‌ථාව සැකසීමට දරන ප්‍රයත්නය ලැබෙන ආරංචි අනුව දේශයේ උරුමකරුවන්ට හිතකර බවක්‌ නොපෙනෙයි. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා යටපත් වී ඇති ත්‍රස්‌ත සංවිධාන යළිත් හිස එසවීමට දරන ප්‍රයත්නයන් කෙරෙහි ආරක්‍ෂක පවුරක්‌ ලෙස වටකොට තොරතුරු සෙවීම යුගයේ ජනමාධ්‍යයේ වගකීමකි. පවතින ඇතැම් මාධ්‍යයන් මෙකී බලවේගයන්ට උඩගෙඩි දෙනවා විනා ඒවා නිවැරදි කිරීමට හෝ රටට හෙළි කිරීමට ප්‍රයත්න දරන බවක්‌ නොපෙනේ. එබැවින් සියලුම ජනමාධ්‍යයන් වගකීමකින් යුතුව ක්‍රියා කළ යුතුව ඇති කාලය එළඹ ඇතැයි පෙන්වා දීමට කැමැත්තෙමි.

මේ රටේ වසර 30 කට අධික කාලයක්‌ පැවති යුද මානසිකත්වයෙන් රට ගලවා ගත් රණවිරුවන්ගේ ජීවිත පරිත්‍යාගය අවතක්‌සේරු වන වැඩ දැන් සිදුවෙමින් පවතින බවක්‌ පෙනී යයි. කුරිරු ත්‍රස්‌තවාදී යුද සමයේදී දහස්‌ ගණන් ජීවිත පූජා කළේ රට කැබැලි කොට ජාතිවාදී පදනම මත ප්‍රාන්ත පිහිටුවීමට නම් එදා අපේ දරුවන්ගේ ජීවිත බිලි නොදී එක පෑන් පහරින් හිටපු නායකයන්ට ඒ දේ කළ හැකිව තිබිණි. එබැවින් මේ සඳහා පෙළ ගැසී සිටින දෙස්‌ විදෙස්‌ කුමන්ත්‍රණකරුවන්ගේ උත්සාහයන් පරාජය කළ යුතුව ඇත. අද ඇතැම් මැති ඇමැතිවරුන් බුදු දහමට හා ශාසනයට ඇඟිලි ගැසීමට දරන උත්සාහයන් පිළිබඳ අපට ඇත්තේ බරපතල ගැටලුවකි. පසුගිය කාලයේ ථෙරවාදී පනත මහා සංඝයා මැදිහත් වී බැහැර කළ අතර එය සංඝයාගේ කටයුත්තක්‌ බව පැහැදිලිව පෙන්වා දුන් විට පනත හකුළා ගත් ඔවුන් එය වෙනත් මුහුණුවරකින් ඉදිරිපත් කරන්නට සූදානම් වන්නේ කවර යටි අරමුණක්‌ සඳහා දැයි විමසා බැලිය යුතුය. සංහිඳියාවේ මුවාවෙන් සිදු කෙරෙන වෙනස්‌කම් සිංහල බෞද්ධයාගේ අයිතීන් නොතකා කරන්නේ නම් මේ රටේ මහා සංඝයා ඒ වෙනුවෙන් නැඟී සිටිය යුතුය. පාලකයන්ගේ වගකීම විය යුත්තේ බිඳ වැටී ඇති ආර්ථිකය ගොඩගැනීමට කටයුතු කොට ජනතාවට පහසුවෙන් ජීවත් වීමට මඟ සැලසීම විනා නැති ප්‍රශ්න ඇතිකරගෙන රට අවුල් කිරීම නොවේ.

මේ රටට නව ආණ්‌ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ කිසිසේත් අවශ්‍ය නොවේ. ඡේ.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා වැනි දුර දක්‌නා නුවණින් යුක්‌ත ප්‍රබල නායකයින් මෙය නිර්මාණය කොට ඇති බව සිහිපත් කරන අතර මෙකී ව්‍යවස්‌ථාව තුළ ඇති විධායක බලය හා සම්බන්ධ ඇතැම් වගන්ති සංශෝධනයට ලක්‌ කිරීම පමණක්‌ ප්‍රමාණවත් වේ. ජනතාවගේ ඉල්ලීම වූයේ ද එයයි. අවුල් සහගත පාලන ව්‍යqහයක්‌ සැකසී ඇති මේ මොහොතේ වගකීමකින් තොරව ව්‍යවස්‌ථා සැකසීම හානිකරය. ජාතික ආණ්‌ඩුවක්‌ යෑයි කීමට ජාතික ආණ්‌ඩුවක ආකෘතියක්‌ ප්‍රකට නොවන තැන විවිධ මැතිඇමතීන් තම තමන්ගේ න්‍යාය පත්‍රයන්ට අනුව ක්‍රියා කරන හා කතාබහ කරන යුගයක ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ වැනි රටට බලපාන බරපතල කටයුත්තක්‌ කිසිසේත් නොකළ යුතුමය.

රජය මේ රටේ අනාගතය ගැන සිතා තීන්දු ගන්නා බවක්‌ අපට නොපෙනේ. නුදුරේදීම ශ්‍රී ලංකාව හා ඉන්දියාව අතර අත්සන් කිරීමට යන එට්‌කා ගිවිසුම බැලු බැල්මට අයිසින් ගෑ කේක්‌ ගෙඩියක්‌ සේ පෙනුණ ද යට ඇති කේක්‌ ගෙඩිය විෂ යොදා ඇති බව රජයට නොතේරේ. මේ රටේ වියතුන් බුද්ධිමතුන් අනතුරු අඟවද්දී එට්‌කා ගෙන ඒමට දරන උත්සාහය නිසා අනාගතයේ ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියානු ප්‍රාන්තයක්‌ වීම නොවැළැක්‌විය හැකිය. මෙයටම ලැබෙන තවත් භයානක තීරණයකි, දෙරට යා කෙරෙන පාලමක්‌ ඉදිකිරීම. මේවා මේ රටේ ජනතාව ඉල්ලූ දේ නොවේ. ඉල්ලූ දේ පසෙක තබා ජනතාවට තිත්ත දේ දෙන්න උත්සාහ කරන්නේ ඇයි දැයි විමසිය යුතුය. මෙම ගිවිසුම මගින් සිදුවන්නේ දකුණු ඉන්දියානුවන්ට ලක්‍ෂ ගණනින් නිදහසේ රටට ඇතුළුවීමට හැකිවීමයි. යළි ත්‍රස්‌තවාදය හිස එසවීමට ද ඉඩකඩ ඇති අතර එවිට රජයට කිසිසේත් එය පරාජය කිරීමට ඉඩකඩ ලැබෙන්නේ නැත. මේ රටේ ඉඩකඩම් ඉන්දියානුවන් සතු වීම ද වැළැක්‌විය නොහැකිය. විරැකියාවෙන් පෙළෙන්නන් ලක්‍ෂ ගණනින් සිටින අපේ රටේ රැකියා අවස්‌ථා ද ඉන්දියානුවන්ට ලබාදී යටත්විජිතයක්‌ බවට පත් විය හැකිය. අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ යුගයේ කන්ද උඩරටට පැමිණි ශ්‍රමිකයන් අද වන විට වෙනම පාලනයක්‌ ඉල්ලා සිටීමට තරම් ප්‍රබල වී ඇති අයුරු මෙයට හොඳම නිදසුනකි. මෙවන් ප්‍රකට සරල සාධක පවා අවධානයට යොමු නොකර රජය මෙවන් අදූරදර්ශී තීරණ ගන්නට උත්සාහ දරන්නේ ඇයි දැයි ජනතාව ප්‍රශ්න කර සිටිති.

මේ මොහොත වන විට මේ රටේ දෙපයින් නැගී සිටීමට, හුස්‌ම ගැනීමට බියකරු හද ගැස්‌ම සනහාලීමට ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් කටයුතු කළ රණවිරුවන් රට වෙනුවෙන් ඔවුන් සිදුකළ යුද මෙහෙයුම් වලදී අතුරුදන් වූවා යෑයි සැලකෙන්නන් පිළිබඳ තොරතුරු සෙවීමට කාර්යාලයක්‌ පිහිටුවීමට මහජන නියෝජිතයන්ගේ ඡන්දයකින් තොරව පාර්ලිමේන්තුව තුළ ගාලගෝට්‌ටි මත සම්මත කර ගැනීම බරපතල ගැටලුවකි. බටහිර ජාතීන්ගේ ඕනෑඑපාකම් ඇමැතිවරුන් කීපදෙනෙකුගේ අවශ්‍යතා මත ඉටුකරදීමට කටයුතු කරන්නේ මේ රටේ උපන් රණවිරුවන්ගේ ජීවිත පිළිබඳ අවතක්‌සේරු කරමින් නොවේද? යුද පිටියේදී මිය ගිය ත්‍රස්‌තවාදීන් ද අතුරුදන් වූවෝ වෙති. ඔවුන්ගේ ඥාතීන් මෙම කාර්යාලයට ඔවුන් පිළිබඳ තොරතුරු ඉදිරිපත් කිරීමේදී ත්‍රස්‌තවාදීන් අහිංසකයන් සේ සලකා කටයුතු කිරීමට ඇති ඉඩකඩක්‌ පවතී. මෙම පනත සම්මත කර ගැනීමෙන් ඇතැමුන් අපේක්‍ෂා කර ඇත්තේ ත්‍රස්‌තවාදය තුරන් කිරීම සඳහා අණ දුන් දේශපාලන නායකයන් දඩයම් කිරීමට විය හැක. එසේ නොවේ, නම් තමන්ට රටක්‌ ලබාදුන් රණවිරුවන් පිළිබඳ ලෝකයට තොරතුරු ලබාදීමට උත්සාහ දරනු ලබන්නේ වෙන කවර අවශ්‍යතාවක්‌ සඳහා දැයි ජනතාව ප්‍රශ්න කර සිටී. පිළිගත් සම්ප්‍රදායන් පවා නොතකමින් හදිසියේම මෙවන් පනතක්‌ සම්මත කිරීමම රටට ජාතියට සිදු කරන ෙද්‍රdaහිකමක්‌ යෑයි ඔවුහු පවසති. අගතියෙන් තොරව රට ගැන සිතා ක්‍රියා කිරීමට වගකීමක්‌ ඇති සුදුසු විරුද්ධ පක්‍ෂයක්‌ නොමැති වීම රටට විපතකි. මහජන නියෝජිතයන් ජනතාවට වගකිව නොහැකි වන සේ ක්‍රියා නොකරන අතර රූකඩයන් ලෙස කටයුතු කිරීම පිළිකුලට කරුණකි. එබැවින් මේ පිළිබඳව ජනාධිපතිතුමා මැදිහත්ව රණවිරුවන් හා රට ගලවා ගැනීමට ක්‍රියා කළ දේශපාලන නායකයන් ආරක්‍ෂා කිරීම උදෙසා ක්‍රියා කළ යුතුය. මේ රට භාර දී ඇත්තේ ජනාධිපතිතුමාට මිස හිතුවක්‌කාර ලෙස අත්තනෝමතිකව වෛරයෙන් තීරණ ගන්නා ඇතැම් මැතිඇමැතිවරුන්ට නොවන බවද දැඩිව අවධාරණය කර සිටිමි. එසේ නොවේ නම් මේ රටේ ඉරණම තීරණය කරන මේ මොහොතේ ජනතාව සිහි බුද්ධියෙන් ක්‍රියා කළ යුතු අතර මාධ්‍යයට ද මේ කරුණු පිළිබඳ බරපතල වගකීමක්‌ ඇති බව සඳහන් කළ යුතුය.

විශේෂයෙන් මේ රටේ ජාතියේ මුරදේවතාවුන් සේ සැළකෙන මහා නායක මාහිමිපාණන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ කොට ඇති මහසඟරුවන අවදියෙන් සිටිය යුතු කාලය එළඹී ඇති බව ගෞරවයෙන් සිහිපත් කිරීමට කැමැත්තෙමි.

කැප්පිටියාගොඩ සිරිවිමල නාහිමි
පේරාදෙණිය ගැටඹේ රාජෝපවනාරාමාධිපති

1465405_843486822383151_2379942156270810514_n2015 වර්ෂය සඳහා යුද හමුදා නිලධාරීන්ට බෙදා දී තිබු දිනපොතෙහි නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය විනයාගමූර්ති මුරලිදරන් හෙවත් කරුණා අම්මාන්ගේ රුව සහිත සුභාශිංසනයක් අඩංගුවී තිබීම හේතුවෙන් යුද හමුදා නිලධාරීන් එම දින පොත් ප්‍රතික්ෂේප කර ඇතැයි වාර්තා විය .

මෙම ප්‍රවෘත්තිය දුටු හිටපු රොයිටර් ඡායාරූප වාර්තාකරුවෙක් වූ අනුරුද්ධ ලොකුහපුආරච්චි විසින් තබන ලද සටහනක් පහත දැක්වේ.

‘‘යුධ හමුදා 2015 දිනපොතට කරුණා අම්මාන්ගේ ඡායාරූපයක්ද ඇතුලත්ව ඇතැයි දැනගැනීම නිසා මේ සටහන තබමි. 2002 වසරේ සාම ගිවිසුම ආසන්න දිනෙක මට මුලතිව් ප්‍රදේශයේ ඡායාරූපගතකිරීමට අවස්ථාව ලැබිනි. ඒ සඳහා කිළිනොච්චියේ සිට යාමට වාහනයක් සහ පස්දෙනෙකුගෙන් යුක්ත එල් ටී ටී සන්නද්ධ භට පිරිසක් දයා මාස්ටර් විසින් සූදානම් කර තිබුනි. දවස පුරා මුලතිව් නගරයේ විවිධ ස්ථාන වල ඡායාරූප ගත් මා අවසානයේ මුලතිව් පල්ලියට ගියෙමි. ඒ අවට මිනිස් පුළුටක් දකින්න හිටියේ නැහැ. සුදු වැළිතලාව මත ඒ වන විටත් ඉතිරිව තිබූ බිත්ති කීපයකින් පල්ලියේ සුරුවමට හෙවනක් ලැබිල තිබුන.

33670289

පල්ලියෙ මිදුලෙ පැත්තක වැලිතළාව මත හමුදා යකඩ හිස්වැසුම් පන්සියයක් පමන ගොඩ ගසා තිබුන. ඒවා වසර කීපයක් පැරණි ඇතැයි පහසුවන් හඳුනාගන්නට තරම් මළකඩ සහිතය. මා එයින් එකක් අතට අරන් බැලුවෙමි. යකඩ හිස්වැස්මේ ඉදිරියෙන් ඇතුලට නෙරාගිය සිදුරකි. එම සිදුර සමීපයේ සිට තබන ලද වෙඩි පහරකින් ඇතිවූවක් බව හඳුනා ගන්න මගේ විසිපස් වසරක යුධ සහ පුවත් ඡායාරූප ශිල්පී අත්දැකීම් ප්‍රමාණවත්යයි විශ්වාස කරමි. මා තිහක් පමණ යකඩ හිස් වැසුම් පරීක්ෂා කෙරුවෙමි. ඒ සියල්ලේම එවන් සිදුරුවිය. ඒ පිලිබඳ මා සමග ගිය එල් ටී ටී කණ්ඩායමේ නායකයාගෙන් මා විමසුවෙමි. ඔහු කියා සිටියේ එවා මුලතිව් හමුදා කඳවුරේ සිටි රජයේ හමුදා භටයින්ගේ ඒවා බවය.

මා වැඩි දුරටත් ඔහුගෙන් තොරතුරු විමසූ විට ඔහු කියා සිටියේ . මුලතිව්හි රජයේ හමුදා කඳවුරට එල්ලකල ප්‍රහාරයෙන් යටත් වූ 207 ක් පමණ වූ හමුදා සෙබලුන් දණගස්වා මෙතැනදී හිසට වෙඩි තබා මරා දමා සටනේදි මිය ගිය 1000 ක් පමණ වූ අනෙක් හමුදා සොල්දාදුවන්ගේ සිරුරු සමග පල්ලිය ඉස්සරහා දමා ටයර් දමා ගිණිතැබූ බවත් මේ ඒ සොල්දදුවන්ගේ හිස්වැසුම් බවත්ය. සිහිවටනයක් ලෙස සිදුරු වූ හිවැස්මක් මා කොළඹට ගෙන යන්නදැයි ඇසූවිට ඔහු විරෝධයක් නොදැක්වීය.

Karuna.jpg

මා ඔහුත් ඒ අවස්ථාවේ සිටියාදැයි ඇසූවිට ඔහුගේ නිහඬ බව මට පිලිතුරක් සැපයීය. එහෙත් මගේ දෙවැනි පැණයට ඔහු වාචිකව පිලිතුරුදුනි. එනම්… ‘කවුද ඔයාලට අණ දුන්නෙ යටත් වුන සොල්දාදුවන්ගෙ ඔලුවලට වෙඩි තියන්න ?‘

‘අපේ කමාන්ඩර් කරුණා අම්මාන් එයා ඒ වෙලාවෙ අපිත් එක්ක මෙතන හිටිය…..!“

 

 

(Lankaenews)