Feeds:
Posts
Comments

ඇසිපිය හෙළන වේගයෙන් ක්‍රියා කරන පිහියෙන් තෙප්පිලියාගේ සිරුරේ කොටස් පිළිවෙළකට කැපී යයි. මුලින්ම වරල්ය. පසුව කරමල්ය. ඉනික්බිතිව කොරල, බඩවැල්, නහරය ඒවා පිළිවෙළින් ඉවත් කර දමා අවසන වල්ගය කපා තෙප්පිලියා මස් කිරීමට උක්කුටිකයෙන් හිඳ සිටින සාගරට ගත වන්නේ විනාඩියකටත් අඩු කාලයකි. දිනකට තෙප්පිලි කිලෝ දහ දාහක් හෝ කැපීම තමන්ට කජ්ජක් නොවන බව සාගර කියයි.
කේ.බී. රත්නායක විදුහල ඉදිරිපිට දහ පහළොස් දෙනෙකු රැස් වී සිටියේ සාගරගෙන් මාළු මිලට ගැනීමටය.

කපන මාළු සියල්ලම දමන්නේ ප්ලාස්ටික් බේසමකටය. එයින් අවැසි ප්‍රමාණය ගෙන ෂොපින් කවරයක දමා ​ෙදන්නී ප්‍රියංකාය. ඇය සාගරගේ ජීවන සහකාරියයි.ඇය වරින් වර අසල ඇති ත්‍රිරෝද රියේ අසුනට එබී බලන්නීය. අවුරුදු තුන හමාරේ සිඟිත්තියක මුණින් අතට නිදන්නීය. ඒ ඔවුන්ගේ අාදර බර දියණියයි. අපට සාගර ගැන ලියන්නට විශේෂත්වයක් තිබේ.

රණවිරුවකු මාළු විකුණන ආරංචියක් අප සවණට වැකිණ. ‘ගලේවෙල ලොන්ග් සාගර’ නමින් කොමාන්ඩෝ බළකායේ එදා හැඳින් වූ රණවිරුවකු අනුරාධපුරයේ මෙදා මාළු විකුණන බව සවන් වැකුණේ දිනක් චාරිකාවක් අතරතුර මාතලේ හන්දියේ නැවතුණු විටකදීය. ඒ තොරතුරු ඔස්සේ ගිය විට දී මෙදා ‘මාත​ෙල් හන්දියේ මාළු සාගර එදා ගලේවෙල ලෝන්ග් සාගර’ ලෙස හැඳින් වූ රණවිරුවා ම බවට අපට හෙළි විය. ඉඳින් අපි ඔහු සොයා කුරුන්දන්කුලම සාගර පුර නිවසට පැමිණ සිටිමු. ඔහු සිය රණකාමී ජවාධික අතීතය අප හමුවේ සීරුවට මුදා හැරියේය. එය උණුසුම් මතක ධාරාවකි.

අමෘත හස්ත නවරත්න අබේකෝන් මුදියන්සේලාගේ සාගර නුවන් බණ්ඩාරගේ ගම ගලේවෙල වටගලය. මුල් අකුරු හත අටක් තිබූ නිසා රෙජිමේන්තු සගයන් අතර ඔහු ‘ඉනිසියල් බණ්ඩාර’ විය. අසාමාන්‍ය උසත් අසාමාන්‍ය හැකියාවත් නිසා ලෝන්ග් බණ්ඩාර හෙවත් ගලේවෙල සාගර වූයේද ඔහුය. මෙසේ අන්වර්ථ නම් රැසකින් ප්‍රචලිතව සිටි කොමාන්ඩෝ බළකායේ ලාන්ස් කෝප්‍රල් සාගර නුවන් බණ්ඩාරට වර්තමානයේ දී අන්වර්ථ නාමයන් හිඟ නැත. ‘මාළු සාගර, මාළු කොමා, මාතලේ හන්දියේ කොමා, මාතලේ හන්දියේ මාළු සාගර’ ද ඉන් සමහරකි.

ගමේ දඩබ්බරයා කොමාන්ඩෝ බළකායට 

ගලේවෙල බුදුගේහින්න මහා විද්‍යාලයෙන් දහය වසර දක්වා සිප් සතර හැදෑරූ සාගර ප්‍රදේශයේ දේශපාලනාධිකාරිය සේය. අද මෙන් නොව එදා ඔහු දඩබ්බරයකු වූයේය. විසි දෙවැනි වියේදී කොමාන්ඩෝ බළකායට එක්වීමට තීරණය කරන ලද්දේ ද ඒ නිසාම විය හැකිය.

2004 දෙසැම්බර් 25 වැනි දින ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ 22 නිත්‍ය බළ සේනාවේ ගැමුණු කාණ්ඩයේ සෙබළෙකු ලෙස එක්ව බූස්ස රෙජිමේන්තු පාසලින් මාස හයක මූලික පුහුණුව ඔහු ලැබීය.

පසුව කුඩා ඔය කොමාන්ඩෝ පුහුණු පාසලෙන් කොමාන්ඩෝ පුහුණුව ලැබීමට ගිය ඔහු ඉන් පිට වූයේ 2006 සැප්තැම්බර් දෙවැනි දිනය. අටසියයකට අධික සෙබළුන් පිරිසක් එයට සහභාගී වුවත් පුහුණුව අවසන් කර පිටවූයේ 138 දෙනෙකු පමණි. කොමාන්ඩෝ ​ෙසබළෙකු වීම කොතරම්ම බැරෑරුම් දැයි කිව යුතු නැත.

පුහුණු පාසලේ අතිදක්ෂතමයන් අතර සාගර ද පෙරමුණේ සිටියෙකි. වැඩි දිනක් යන්නට පෙර ඔහු ‘ඉනීෂියල් බණ්ඩාර’ විය.

ලෝන්ග් බණ්ඩාර යුද පිටියට

​තොප්පිගල මෙහෙයුමට මුලින්ම සම්බන්ධ වූ ඉනීෂියල් බණ්ඩාර පළමු යුද අද්දැකීම ලැබීය. යුද්ධය නිසා තමා සුළු තුවාලයක් හෝ ලද්දේ එම මෙහෙයුමේදී බවද ඔහු අපට කීවේය.තොප්පිගල එල්.ටී.ටී.ඊ. පාලන ප්‍රදේශයට ඇතුළු වී සිටි

කොමාන්ඩෝ සෙබළුන් අට දෙනෙකුගෙන් සමන්විත 8 මෑන් හි නායකයා වූයේ සාජන් පතිරණය. සාගර ද එම කණ්ඩායමට ඇතුළත් විය.

ඔවුන් ඇම්බුෂ් දමාගෙන සිටියේ සමාන්‍ය දමිළ මිනිසුන් සහිත ගම්මානයකය.​ෙමහෙයුමක් අතරතුර දී දිනක් ඔවුන්ගේ කණ්ඩායම සීසීකඩ විසිරුණේ සියලු සබඳතා ඇණ හිටිමිනි. හත් දෙනෙක් ආපසු ආවද සාජන් පතිරණ ආවේ නැත. ඔහු එල්ටීටීඊය විසින් අල්ලා ගනු ලැබ ඇත.

එදින සවස් ජාමයේ ගම පුරා සිහින් බෙර හඬක් ඇසිණි. කිසිත් නොදත් සෙබළු නින්දට ගියහ. මුර සේවයේ සිටි සෙබළාට හදිසියේම වයර් කපන ශබ්දයක් ඇසුණි. ඔහුගේ දැනුම් දීමෙන් කඳවුරම අවදි වෙද්දී සතුරන් මුළු කඳවුරම වටලා තිබුණි.සාගර මුහුණ දුන් පළමු ප්‍රහාරය සිතාගත නොහැකි තරම් බිහිසුණුය.

ඔවුහු නිදි ඇඳුම් පිටින් කඳවුර සිසාරා දිව ගියහ. නිදිමරගාතේ සිටි ඇතැම් සෙබළුන් නිලධාරීන්ගේ විධාන වලින් පියවි සිහියට එළැඹුණහ. එසේ දිව යන විට මොකක්දෝ පැටලී සාගරටද සුළු සීරීමක්‍්‍ විය. විධාන වලින් සිය එඩිය තර කර ගත් කොමාන්ඩෝ සෙබළු තමන් වට කර සිටි සතුරන්ට ප්‍රබල ප්‍රහාරයක් නිකුත් කළහ.

ප්‍රතිඵලය ලෙස තුන් හතර දෙනෙකුට තුවාල සිදු වුවත් සතුරන් 13 දෙනෙකුගේ සිරුරුද ආයුධ ද කඳවුර සිසාරා තිබුණි. මුලින් අන්දුන් කුන්දුන්ව ගියත් පළමු මෙහෙයුම ඉතා සාර්ථක වූ බව සාගර සිහිපත් කරයි.

බණ්ඩාරගේ අතින් සාජන් නමට පාරක්

පසුව දැන ගත් පරිදි සාජන් පතිරණ එල්ටීටීඊය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන ඔහුට දස වද දී ​ෙකාමාන්ඩෝ සෙබළුන් සිටින ස්ථානත් ඉදිරි සැලසුම් ගැනත් තොරතුරු වමාරාගෙන ඇත.

ඉන් පසු වෙන් කරන ලද සාජන් පතිරණගේ අත පය කොටස් ට්‍රැක්ටර්වලින් ඇඳ ගෙන ගම පුරා ගෙන ගිය බවද සැලවිය. බෙර හඬක් මගින් දැනුම් දී තිබුණේ රාත්‍රී ප්‍රහාරයක් සිදු වන බැවින් ගම්මානවලින් දමිළ සාමාන්‍ය වැසියන්ට ඉවත් වන ලෙසටත්ය. එය හමුදාව නොදැන සිටි කරුණකි. සියල්ල එළිවන විට පෙරහර බොහෝ දුරක් ගොස් ඇති බව නවක සෙබළුද වටහා ගත්හ. එය සිය දිවියේ ඉදිරි මෙහෙයුම්වලට අත්දැකීම් තර කර ගන්නට හේතුවක් විය. අලුත විවාහ වී සිටි සාජන් පතිරණගේ ඉරණම පසුව සැල විය.

සියල්ල දැනගත් කල සාගරගේ සිත වේදනාවෙන් අැඹරිණි. එකට සිටි සගයාගේ ස්මරණයන් ඔහු සිතට වද දුණි. කඳවුරේ තිබූ රතු ලැකර් ටින් එකකින් ලැකර් ටික ටික ගෙන ලෑලි කෑල්ලක සාජන් පතිරණගේ නම ලියා දැමුවේ ඔහුට අත්වූ ශෝක ජනක ඉරණම ගැන සිහි කරමිනි. එය ලියා අවසන් වන විට ඔහුගේ නමින් මාර්ගයක් නම් වුව හොත් සාජන් පතිරණට වූ අවනඩුව එම ප්‍රදේශවල ජනයා අතර පවතිනු ඇතැයි ඔහුට සිතුණි.

එ් නිසාම පතිරණගේ නම අගට මාවත යන්න ද යෙදූ එම ලෑලි කෑල්ල අසල තිබූ පොත් කඩයේ ලෑලි බිත්තියේ එල්ලුවේය. එතනින් තොප්පිගලට යන මාර්ගය ද සමග සිවු මංසල වූ බව සාගර සිහිපත් කළේය.

සහල් නැළියේ බිහිසුණු මෙහෙයුම්

තොප්පිගල මුදාගැනී​ෙම් දිර්ඝ කර මෙහෙයුමින් පසු සාගර මන්නාරම් ප්‍රදේශයේ මෙහෙයුම්වලට සම්බන්ධ වූයේය. සාජන් කුමාරසිංහගේ මෙහෙයවීමෙන් මන්නාරම් මෙහෙයුම ඉතා සාර්ථකව ඉටු කළ බව සාගර සිහිපත් කරන්නේ මඳ සිනහවකිනි. හිච්චා නම් සුරතල් නමින් හැඳින්වූ සාජන් කුමාරසිංහ තම කොමාන්ඩෝ දිවිය අර්ථවත් කිරීමට අත්දැකීම් රැසක් එක් කර දුන් නායකයෙක් බව ඔහු ගෞරවාන්විතව සිහිපත් කළේය. ඒ හැර ඉහළ නිලධාරීන්ගේ ආශිර්වාදය නිරතුරු ලද බවද කීවේය.

පෙර කී පරිදි 8 මෑන් කණ්ඩායම් තුනකින් ටීම් එකක් ද ටීම් තුනකින් ගෘෘප් එකක්ද සෑදේ. ජ්‍යෙෂ්‍ඨ නවක නිලධාරි භේදයකින් තොරව සිය කණ්ඩායමට අන් කාණ්ඩවලට පෙර ලොකු ඉලක්කයක් ලබා ගැනී​ෙම් තරගයට අවතීරණ වෙයි. වෙනත් කොමාන්ඩෝ කාණ්ඩයකින් තමන්ට පෙර ඉලක්ක ලබා ගැනීමක් හෝ ඉහළ ගනයේ ඉලක්කයට යෑමක් මෙකී ටීම් 8 Man හා ගෲප් අතර නොරිස්සූ දෙයකි. ඒ නිසාම තරගකාරීත්වයද වැඩිය. එවන් 8 Man Team හා Group වළ කොමාන්ඩෝ සෙබළු සියයක් පමණ සහල් නැළියේ මෙහෙයුම්වල යෙදී සිටියහ. ඔවුන් එය සාර්ථකව කළ පසු ​ෙවල්ලමුල්ලි වයික්කාල්වල තීරණාත්මක දිනය එනතෙක්ම පෙර කී පරිදි තරගයකටම සටන් කළ බව සාගර ආඩම්බර මුසු ස්වරයෙන් ස්මරණය කරයි.

ලොකු ටාගට්වලට ටැටූ අවසර

සාගර ඇතුළු තවත් කොමාන්ඩෝ ​​ෙසබළු අටකගෙන් සමන්විත අටේ කල්ලියක් මහ කැලේ කිලෝ මීටර් 30-40 දුරකට ගොස් ලොකු ලීඩර්ලගේ ටාගට් එකකට වැඩක් දුන් නිසා අණදෙන නිලධාරියා ඔවුන්ට අවැසි කුමක් දැයි අැසීය. සාගර ඉල්ලුවේ ටැටූ එකක් ගසන්නට අවසරයකි. මුළු අටේ කල්ලියටම ටැටූ ගැසීමේ අවස්ථාව ඉන් ලැබිණි. එය සිහිපත් කරමින් මඳ සිනා පෑ සාගර වම් බාහුව පෙන්වා වත්මන් ටැටූවට යටින් එය තිබූ ආකාරය පෙන්වීය.

අපිට ලොකු ටාගට් දුන්නම අපි ඒවා කළා. අපිට කිසි දෙයක් ගැන බයක් තිබ්බේ නැහැ. වැඩක් දුන්නම ඒක උපරිමයට කරන්නයි අපි උත්සාහ කළේ. ලොකු ටාගට් කවර් කළාම නිලධාරීන් අහනවා මොනවද ඕන කියලා. ඉල්ලන දේ දෙනවා. ඒ කාලේ ආමි එකේ කාටවත් ටැටූ ගහන්න දෙන්නේ නැහැ. අපි කරපු මෙහෙයුම ලොකු එකක්. දවස් 10 – 15 ක් කැලේ ඇතුළේ ඉඳලා ටාගට් එක කීවටත් වඩා උපරිමව කරලයි එළියට ආවේ. ඒ කාලේ හමුදාපති සරත් ​ෆොන්සේකා මහත්තයා කොල්ලන්ට මොරාල් එකක් දුන්නා. ඉහළ නිලයන් අපිව ෆෝම් කළා. ඒවා නිසාම අපි තව තව උනන්දුවෙන් ලොකු ලොකු ටාගට් ගත්තා. කලින් දුන්නට වඩා දේවල් අපට දෙන්න ගත්තා. උපරිම සැප දුන්නා ඉතිං. දවස් 10 – 15 ක විවේකයක් දෙනවා ටාගට් කවර් කළාම. එල්ටීටීඊ. පාලන ප්‍රදේශවලට ගිහින් ඇම්බුෂ් දාලා රෙකී දාලා ක්ලේමෝ ද, බෝම්බ ද ආටි ද මල්ටිබැරල් ද ඕනැ එකක් කරලා අපි එන්නේ. කිලෝ මීටර් 50 – 60 කැලේ ඉඳලා සති ගණන් හරිහැටි කෑමක් බීමක් නැතිව ඉඳලයි අපි ඒවා කළේ.

සාගර අතීතය ආඩම්බරයෙන් සිහිපත් කරයි. එය සුන්දර අත්දැකීම් වලින් යුක්ත නොවන බව ඔහුගේ මුවේ හැඟීම් කියයි. එහෙත් ඒවා කලේ සතුටෙන් බව ස්වරය පවසයි.

සතුරන් සේ වෙස් වලා සතුරු බිම් වෙත

අපේ ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ල කඩාගන සතුරන් ආවම ඒක හරිගස්සන්නයි ඉදිරිය ක්ලියර් කරන්නත් අපිව දැම්මාම කිලෝ මීටර් 20 – 25 ඉදිරියට ගිහින් ඩියුටිය කරලා එන්නේ. අපේ කොල්ලෝ වගේම එස්.එෆ්. එකේ කොල්ලොත් අපිත් එක්ක ඒ වගේ ඩියුටිවලට දැම්මා.

වෙලාවකට සතුරු පොයින්ට් වලින් චෙක් වෙනවා. අපි ඒවගේ මෙහෙයුම්වලට යද්දී දවස් දෙක තුනකට වතුරයි කෑමයි අරන් යන්නේ. හැබැයි එල්ටීටීඊ අයගේ වගේ ඇඳුම් ඇඳගෙන උන් වගේ බූට් අඩියට සෙරප්පු අඩිය ගහල යන්නේ. ​ඔහොම ගියාම අපි අට දෙනා සී සී කඩ යනවා. සමහර වෙලාවට එල්ටීටීඊ ය අපිට එලෝ එලෝ ගහනවා. අපිත් අත අරින්නේ නැහැ. කැලේ කඩාගෙත දුවල ගිහින් හරි පණත් රැක ගෙන. අනික් අයවත් රැක ගෙන ටාගට් එක ගහල අපි එන්නේ. ඔහු කියවගෙන යද්දී මම අතුරු පැනයක් නැගීමි.

එහෙම ගිහින් ඉදිදි හමුදාවේ අය ගහන්නේ නැද්ද?

මොකද නැත්තේ. අපි ලයින්වලින් එළියට ගියාම අපි ඉන්න බව අනික් අපේ යුනිට්ස්වලට දැනුම් දෙනවා. අපි යන දිහාවයි එන දිහාවයි කියනවා. ඒත් අරුන් අපට පන්න පන්න ගහද්දිත් අපි කැලේ ඇතුළේ හතර අතේ දුවලනේ ඉන්​නේ. ඉතින් වැඩේ ඉවර කරලා ආපසු පන බේරගන බඩුත් බේර ගන නමත් බේරගෙන එන්නේ ඇඳුම් නැතිව. අර ඇඳුම් ඇඳන් ඉන්නවා දැක්කම අපේ අය කොහොමටත් ගහනවානේ. අපි ඒවා ගලවල දාලා ආයුධ උඩට උස්සන් අපේ ලයින්වලට එන්නේ. එහෙම එද්දී අපේම අයගෙන් වදින්න පුළුවන්. කෑ ගහලා කිව්වට වැඩකුත් නැහැ. මොකද අපේ කොල්ලේ ගහන්න ගත්තම එක තැන ඉඳගෙන පැය ගාණක් හරි ගහනවා. එහෙන් අරුන් කැලේ ඉඳන් අපට ගහනවා. මෙහෙන් අපේ අය උන්ට ගහනවා. අපි මැද.’’ ඔහු සිය වික්‍රමයන් අතරතුර වූ අකරතැබ්බයන් සිහි කළේ එලෙසිනි.

පැය අටක රෙකියක් ටොයිලට් වළක

වෙල්ලමුල්ලි වයික්කාල්වලට ඉස්සෙල්ලාම පය තිබ්බේ මම. අපට ඒ ප්‍රදේශය ගැන අවබෝධයක් තිබ්බේ නැහැ. අපේ එයිට් මෑන් එකෙන් ඉස්සෙල්ලම ගියේ මම. අපේ ටීම් එකේ හොඳම අට දෙනෙක් තෝරලයි එයිට් මෑන් එක හදලා තිබ්බේ. අපේ එයිට් මෑන් එක වෙල්ලමුල්ලි වයික්කාල්වලට ගියේ රෑ වුණාමයි. මම ඉස්සරහින්ම ගියා. ඒ ගෙවල් තිබ්බේ ළඟින් ළඟින් මුඩුක්කු වගේ. මිනිස්සුන්ට නොපෙනී යන්න ගියාට සීට් කෑල්ලක් කඩාගෙන මාව වළකට වැටුණා. ඒක ටොයිලට් වළක්. තාවකාලිකව වගේ මිනිස්සු හදාගත්තු එකක්. පැය අටක් මම ඒ වළ ඇතුළේ ආයුධත් එක්කම හිර වෙලා රෙකිය දාගෙන හිටියා එළිවෙනකම්ම.

ඉස්සරහට ගිහින් තොරතුරු ගන්නයි මාව දාලා තිබේබේ. මගේ රෙකී තිබුණේ ළඟින් ළඟින්. ඒ අනික් අයට එන්නත් බැහැ. අනිත් අයට ඉදිරියට ගන්න තොරතුරු දිදී ගෙවපු කාලය නම් කියලා වැඩක් නම් නැහැ.
අපේ ඒ රෙකී වලින් පස්සේ තමයි සිවිල් මිනිස්සු ලක්ෂ ගාණක් හමුදාවට බාර වුණෙත්. අපේ ලොකු ලොක්කෝ සේරම දන්නවා ඒ මෙහෙයුම ගැන. මම කුණුවෙලා අාපසු කඳවුරට ආවේ.

ඒ සිදුවීම හැර යුද්ධය නිසාවෙන් තමන්ට කිසිදු තුවාලයක්වත් අනතුරක්වත් සිදු නොවූ බව ඔහු ආඩම්බරයෙන් සිහිපත් කරයි. අද වෙනතෙක්ම තමා ගෙවන දිවියට පදනම වැටුණේ එම වටිනා පුහුණුව බව ඔහු කියනුයේ බරසාර හඬිනි. රට රකින්න යුද්දෙට ගිය තමන්ට ජීවිතේ රැකගන්න මාළු කපන එක කප්ජක් නොවන බව සාගර කියනුයේ තරමක උජාරුවෙනි.

සේයාරු වලින් ප්‍රසිද්ධියට

විදෙස් රටවල කලාකරුවන් සිය හමුදාවන්ගේ වීර ක්‍රියා අගයමින් සත්‍ය සිදුවීම් හෝ අනුසාර ගත සිදුවීම් හෝ පරිකල්පිත සිදුවීම් මගින් වීරත්වය, ජවය හා අභිමානය විදහාලමින් ටෙලි චිත්‍රපට නිපදවන්නේ මෙවන් සොල්දාදු කතා වලිනි. ඒ ගැන සිනමාවට, ටෙලි නාට්‍යවලට අඩු අවධානයක් නිර්මාණකරණයෙන් ලැබුණත් අප රටේ ප්‍රවෘත්ති කලාවේදීහු මෙම රණකාමීන් අමතක නොකළහ. ගුවන් කාල මගින් විද්‍යුත් නාළිකා වලිනුත්, පිටු ගණන් පත්තර මගිනුත් වෙන්කරමින් මෙකී රණකාමීන් ගැන පුවත් පළවෙද්දී සාගර ද ඒවා අතර ඉදිරියෙන් සිටියකු වන්නට වැඩි කාලයක් ගත නොවුණි.

ඔහුගේ රුවද ඇතුළත් පත්තර පිටු සඟරා කටවුට් බැනර් පෝස්ටර් රට පුරා සැරි සැරුවේ ඔහු​ ද නොදැනය. එදා සුන්දර තරුණයකු වූ ඔහු නිලඇඳුමට වඩාත් කඩවසම් වූ නිසාම ඡායාරූප ශිල්පීන් ද ඔහුගේ රුව සිය කැමරාවල සටහන් කර ගත්තේ නමක් ගමක් නොදැනය. අවසන් යුද්ධයේ ජයග්‍රහණය ටිකෙන් ටික ළං වෙද්දී සුබපැතීමට පත්තර මගින් යොදා ගත්තේ එකී කඩවසම් හෝ රණකාමී බව වඩාත් උත්කර්ෂවත්ව පෙන්වන සෙබළ ඡායාරූපයන්ය.

එවන් සේයාරූ අන්තර්ජාලයෙන් ගත් සුබපතන්නෝ ඒවා බැනර් කටවුට්වලට යොදාගන රට පුරා ප්‍රදර්ශනය කළෝය.

ඒනිසා රට පුරා දිනෙන් දින මුද්‍රණය වුණු කටවුට් බැනර්වල ඔහුද නොඅඩුව සිටිනු දුටුවෝ හිත මිතුරෝය. ඒවා ජංගම දුරකථන මගින් ගෙන සාගරට පෙන්වන විට ඔහුද පුදුමයට පත් විය. ඇතැම් මිතුරෝ එවන් ලෙස පුවත්පත්වල පළ වූ සේයාරූද ඔහු වෙත ලබා දුන්හ. අවසන් මෙහෙයුමේ යෙදී සිටි කාලයේ යුදහමුදාව අතිවිශාල ජයග්‍රහණයක් ලබා ගෙන එන විට එය ආවරණය කිරීමට පැමිණි ඡායාරූප මාධ්‍යවේදීන්ට කොමාන්ඩෝ සෙබළු ද බර අවි අත දරා පැමිණි සැහැල්ලු ආකාරය දක්නට ලැබිණි. එවන් සේයාරුවක ඉදිරි​ෙයන්ම සිටියේ සාගරය. වෙඩිතළතිවු ජයග්‍රහණය වාර්තා කිරීමට පැමිණි ඡායාරූප ශිල්පීන්ට ද කොමාන්ඩෝ සෙබළුන් සිය අව්‍යාජ සැහැල්ලු ලීලාවෙන් ඉදිරියට එනු දැක ගත හැකි විය. ඒ අතරින් ඉදිරියෙන්ම කට පුරා සිනහ වී ගෙන ආ සාගරගේ රුවද කැපී පෙනුණි. පුනරීන් විජයග්‍රහණයෙන් පසුව සුබපතන්නට ජාතික පුවත්පතක් භාවිතා කර තිබුණේ සාගරගේ රුවද සහිත එවන් සේයාරුවකි.

මෙසේ සේයාරූ අතර සාගරගේ රුව කැපීපෙනෙන විට දෙස් විදෙස් මාධ්‍යවෙදීන්ගේ උකුසු ඇස ද මේ සුන්දර තරුණයා කවුදැයි සොයන්නට විය. සඟරා මුල් පිටුවල ඔහු​ෙග් රුවින් සැරසිණි. යුද පෙරමුණ ගත් නායකයන් ගැන පමණක් වර්ණනා ලියැවෙන සමයක සුවිශේෂී සෙබළ විරුවන් ගැන ද වරින් වර ලියැවුණි.

එහෙත් එය සාපේක්ෂ වශයෙන් අඩුවෙනි. සාගර ගැන ද එසේ ලිපි කිහිපයක් පළ විණි. ඒ ඔහුගේ රුව නිසාය. ඒ නිසාම හැට වන හමුදා සංවත්සර උලෙළේ ටිකට් පොත්වලට ද කොමාන්ඩෝ බළකායේ පොස්ටර්වලටද සාගරගේ රුව යොදා ගති.

කොමාන්ඩෝ බළකායේ අනන්‍යතාව ද රැකෙන සාගරගේ එවන් එක් සේයාරුවක් ජනප්‍රිය වූයේ උණු කැවුම් මෙනි. එම සේයාරුව කොතෙක් ජනප්‍රිය වීද යත් කඳවුරේ සෙබළුන්ගෙන් සීයට අනූවක්වත් එම සේයාරූවේ තමන්ගේ හිස පමණක් ඉවත් කර ඔවුන්ගේ හිස් යොදා සංස්කරණය කරමින් ඡායාරූප ගත් බව සාගර සිනහවෙමින් කීවේය. එහෙත් ඒවායේ ඔහුට ආවේණික පච්චය හා තුවාල කැළැල් ද තිබූ බව සිය දෙඅත්වල තුවාල කැළැල් පෙන්වමින් ඔහු සිහිපත් කළේ ආදරණීය ස්වරයකි.

​ෙස්යාරූ ජනප්‍රිය කම හා හමුදාව එපා වීම

මෙසේ සාගරගේ ජනප්‍රියත්වය වැඩිවීම නිසාම යුද ජයග්‍රහණයෙන් පසුව ඔහුට එහි රැඳීම එපා කර වන්නට තරම් සිදුවීම්වලට ලක්වීමට සිදුව ඇත.

පිට රටවලත් ගියපු සඟරාවක පොටෝ ගත්තේ හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේත් අනුදැනුම මතයි. ඒත් ඒවා ජනප්‍රිය වෙන්න වෙන්න මට කැපිල්ලක් ආවා. යුද්දෙන් පස්සේ මාව මූලස්ථා​ෙනට ගත්තා. සංදර්ශනවලට ගියා. එත් මාස හයක් වගේ යනකම් නිවාඩුත් නැතිව ගියා. ඉහළ නිලධාරියෙක්ගේ බඩියෙක් විදියටත් හිටියා. මට ප්‍රශ්න වැඩි වේගෙන එන බව තේරුණා. සමහර මාධ්‍යවේදියෝ මට ලන්ච්වලට ඩිනර්වලට එන්න කියන්න ගත්තා. සමහර අය අපේ පවුලේ අය අඳුන ​ෙගන ඒ අයගේ ප්‍රශ්නයක් ආවත් ලොකු නිලධාරීන් හරහා කතා කරවල මාව ගෙදර යවන්න පවා ක්‍රියා කළා. එත් ඒ නිසාමද මන්ද මට ඇතුළේ ප්‍රශ්න වැඩි වුණා. මොන හේතුවකට ඒ අය මාව හෙව්වද දන්නේ නැහැ. ප්‍රශ්න වැඩිවෙද්දී අන්තිමට මම පැනලා අාවා.

යුද්ධයේ ක්‍රියාකාරීව සිටි සෙබළුන් ක්ෂිතිමය අත්දැකීම්වලට ලක්වන බව පිළිගත් මතයකි. එවන් සෙබළුන් කලක් යනතුරු කාර්යාල සේවයට නොගැළපෙනවා විය හැකිය. ඇතැම් විට සාගර ද එවැනි තත්ත්වයකට ලක් වූවාට සැක නැත. ඒ නිසාම ඔහු නිවාඩු ලද පළමු අවස්ථාවේම පැනයයි. හමුදාවේදී ක්‍රියාකාරී සෙබළකු වුවත් ඔහුගේ දඩබ්බරකම්වල නම් අඩුවක් වී නැත. හමුදාවෙන් කට්ටි පනිමින් මාස කිහිපයක් ගත වන විට ගලේවෙල පොලිසියට පහර දෙනුයේ සිවිල් සිදුවීමක් මතය. ප්‍රතිඵලය ඔහු හමුදාවේ අත්අඩංගුවට පත් වීමය. හමුදා බසින් සෙල් එකට වී සය මසක් ඔහු ගත කළේය. ගල්පල්ලියේ ද කලක් ගත කර ඇති ඔහු ඉන් ඉවත් කර ගැනීමට ඇතැම් මාධ්‍යවේදීන් පවා උත්සාහ කර ඇත. කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ ඉහළ නිලධාරියෙකුගේ කැපවීම නිසාම එයින් නිදහස් විය. එහෙත් ඒ ඔහුට හිමි පටිද ගැලවී දඬුවම් ලබමිනි. හමුදාවේ සිටි දඩබ්බරයන් මෙල්ල කරන තැන්වලද කල් ගත කළ සාගරට අන්තිමට හමුදාව එපාම විය. ඒ වන විට වසර අටක් වත් ඔහු එහි ගත කර නොතිබුණි. යුද්ධය අවසන් වී වසරක් යෑමට ප්‍රථම ඔහු ඉන් ඉවත් විය.

හමුදාවෙන් ඉවත්ව දැන් අවුරුදු අටකුත් ගෙවී ගොස්ය. සිය රුව රැගත් පත්තර සඟරා පිටු කටවුට්වල සේයාරූ රැගෙන රැකියා සොයාගන ඔහු නොගිය තැනක් නැත. අන්තිමට සේයාරූ සිහිවටන ද එක දෙක තැන් තැන්වලින් අස්ථානගත වූ බව ඔහු දැන ගත්තේ කල් ගිහින්ය. ඒ වන විටත් විවාහකයෙකු වූ සාගරට ජීවන බර තදින් නොදැනුණේ ප්‍රියංකා ද අනුරපුර හමුදා රෝහලේ සේවය කළ නිසාය. ඔවුන්ගේ ආදර අන්දරය ද අපූරුය.
අතක් කඩාගෙන නිවාඩු ලබා සිටි මොහොතක ප්‍රතිකාර ලැබීමට එහි ගොස් සිටි විටෙකදී ප්‍රියංකා හමුව ඇත. කොණ්ඩය ද පාට කර ටැටූ ගසා සිටි ඔහු හමුදා සෙබළෙකැයි ඇය කිසි සේත් නොසිතූවාය. සිවිල් ඇඳුම් නිසා හඳුනා ගත නොහැකි වීම නිසාම එස්.එෆ්. ද කොමාන්ඩෝ ද කියා පැටලීමක් ඇයට සිදු වූ අයුරුත් පසුකලෙක ආදරබර බිරිය වූ අයුරුත් ඔහු ඇගේ විරෝධය මධ්‍යයේ අපට හෙළි කළේය.

කෙසේ වෙතත් ජීවන බර කරට ගත යුතු යැයි සිතු ඔහු සුළු මුදලික් මාළු රස්සාව පටන් ගත්තේය. අද වන විට ඔහු මාළු තොග මුදලාලි කෙනෙකි. මිරිදිය මත්ස්‍ය අ​ෙලවියේ ​ෙයදෙන ඔහු ඒවා තොග පිටින් ​ෙගන වෙළෙඳසල්වලට පොදු වෙළෙඳපළට ජංගම අලෙවිකරුවන්ට අලෙවි කරයි. මාළු ඉතුරු වන දිනක පිහියත් තරාදියත් අයිස් පෙට්ටිත් රැගෙන පාරක් අයිනේ තබා ගෙන කපන බව ඔහු කියයි. සිවුවසරකට පෙර සේවයෙන් ඉවත් වූ ප්‍රියංකා ද ඔහුගේ සහයට ආවාය.

ඔහු වැඩිපුරම සිටිනුයේ ඉරිදා පොළ දිනවලදී කේ.බී. රත්නායක විදුහල අසලය. එතැන සිටීමද ඇතැම් රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගෙන් බාධා එල්ල වෙයි. ඒ ගැන ඔහු කතා කළේ වේදනාවෙනි.

රට වෙනුවෙන් අපි මාස ගණන් කැප වෙලා කරපු සේවය මතක් වෙනවා. මෙහෙම කෙණෙහිලිකම් වෙද්දී යුද්ධය කරනකම් අපි ​ෙහාඳයි. යුද්දෙ ඉවර වුණාට පස්සේ කාටත් අපිව පොල්කුඩු වගේ වටිනාකමක් නැතිව අහක් කරලා දානවා. ඒ ඔහු වසර ගණනක් සිරකර සිටි සිතිවිලි වූවාට සැක නැත.

ඔහුගේ රුව රැගත් දැවැන්ත. බැනරයක් නිවසේ විය. එය දූවිල්ලෙන් වැසී තිබෙනු දැක එය පිරිසිදු කර තබා ගන්නැයි මම කීමි. ඔහු එවිට දුන් පිළිතුරු ඔහුගේ සියලු ආවේග මුදා හැරියා හා සමානය.

මොනවට ද සුද්ධ කරන්නේ. ඕව අරන් කී තැනකට රස්සා හොයන් ගියාද? අපි කරපු සේවයටවත් ගරු කරළ රස්සාවක් දුන්නේ නැහැ. දැන් ඉතින් දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් මාළු නිසා අපි ජීවත් වෙනවා. ඒකත් මාළු තියෙන මාස හයට විතරයි කීයක් හරි ලැබෙන්නේ. අනිත් කාලවලට ගෙදර තියෙන බඩුවක් මුට්ටුවක් විකුණා හරි ජීවත් වෙනවා.

සාගරගේ සිතිවිලිද විවිධාකාරය. තමන් හා සගයන් සේවය කළ ආකාරය ගැන ආඩම්බර වන ඔහු විටෙක කලකිරීමෙන් කතා කරයි. ඒ හුදෙක්ම යුද්ධයෙන් පසු තමන් ඇතුළු වැඩ කළ කොල්ලන්ට අසාධාරණයක් වූ නිසා යැයි ඔහුම කියයි. එහි සත්‍ය අසත්‍යතාව නොදනිමු. එහෙත් දෙයක් කිව යුතුමය.

යුද විජයග්‍රහණය ලබා නව වසරක් ඉක්ම ගොසිනි. රණවිරුවන් පිදීම්, උපහාර දැක්වීම් කාලයේ වැලි තලාවට හසුවී ​ෙගාස්ය. සාගරලා වැන්නවුන් අපට අමතකවීමත් කොහේ හෝ සිදු වූ වරදකි. ඔවුන් නැති නම් අද අපට අද වැනි නිවහල් සාමයක් භුක්තිවිඳිය හැකිද යන්න අපි යළි යළිත් හෘදසාක්ෂි වලින් විමසා ගත යුතුය.

අප ගෙවත්තෙන් පිටවන විට දී සාගර තවත් යමක් කීවේය.

‘ආමි එකෙන් අයින් වුණාට තාමත් හදවතින් ආමි එකත් එක්කයි ඉන්නේ. ඒ දීපු විනය අභිමානය නිසා හොරකම් මැරකම් වංචා නැතිව ඔළුව උස්සන් ඉන්න පුළුවන් තාමත්.’’ ඔහු එතැනය. අපි ​ෙකාතනද?

(විශේෂ ස්තුතිය- මාතලේ හන්දියේ ශානක ප්‍රසාද් ආරියරත්න මහතාට)

Advertisements

කුම්භකර්ණයා රුවන්මැලි මහා සෑය වඳින්න යන අතරේ නිදාගත් ගම…

තිබහට බොන්නේ මඩ දිය…

නිලධාරීන් සිංහල දන්නේ නෑ…

වැලිඔය අසරණයන්ට සොබාදහමෙන් හෝ සරණක්‌ නැත. කාලයක සිට ගිනියම් හිරු නිර්දය ලෙස වැලිඔය දවාලන්නේය. වැව්, අමුණු, ඇළ දොළ සිඳී පොළොව ඉරිතැලී ගොස්‌ය. පිනු බිඳකින්වත්a නොතෙමුණු ගහ කොළ මතට ගිනියම් හිරු කිරණ වැටී පාණ්‌ඩු පැහැයෙන් දිලි සේ. වියළි සුළඟ ගුරු පාර අවුස්‌සමින් නංවන දූවිලි වලාවෙන් අවට වැසී යන්නේය. ගත දැවටෙන ඒ සුළඟේවත් සිසිලක්‌ නැත. අව් කූටයේ අපි වැලිඔය ගම් පුරා ඇවිද්දෙමු. සිත් පිනවන කිසිදු දසුනක්‌ නැත. ඇස ගැටෙන සෑම දසුනක්‌ම සිත පාරවන්නකි. සම්පත් නුවර හන්දියේදී අපට හමු වූ කේ. කේ. ඩී. ගුණසේන ප්‍රදේශය දවන ගැටලු ගැන ප්‍රථමයෙන් අප සමඟ කතා කළේය. ඔහු ප්‍රදේශයේ දැනමුත්තෙකි. නිකවැව වම ගම්මානයේ පදිංචිකරුවෙක්‌ වූ ඔහු ග්‍රාම සංවර්ධන සමිතියේ ලේකම්වරයාය. ප්‍රථමයෙන් අපි ඔහුගේ හඬට සවන් දී සිටිමු.

”අපට තියෙන ප්‍රධාන ගැටලුව අපේ ප්‍රශ්න කියාගන්න තැනක්‌ නැතිකමයි. නිලධාරීන් අපේ ප්‍රශ්න අහන්නේ නෑ. අපට ඇහුම්කන් දෙන නිලධාරීන් හිටියා නම් අපි මෙච්චර දුක්‌විඳින්නත් නෑ. අපිට හොඳට වැඩ කරන්න පුළුවන්. අපේ ගම්වල මිනිස්‌සු කම්මැලි නෑ. මේ ගම් පාළු වෙලා තියෙන්නේ වතුර නැති නිසයි… වතුර ලැබෙන මාර්ගයක්‌ තිබුණා නම් වැලිඔය සරු බිමක්‌. මේ පොළවේ නුවරඑළියේ වැවෙන අර්තාපලුත් හැදෙනවා. සියලු එළවළු වගා කරන්න පුළුවන්. ගොn1 1ඩ, මඩ ගොවිතැන් දෙකටම සරු බිමක්‌…” හුස්‌මක්‌ නැතිව වචන මුදාහරින ගුණසේනට බලහත්කාරයෙන් විරාමයක්‌ ලබාදෙමින් මොහොතකට අපි වැලිඔය ව්‍යාපාරයට ගියෙමු.

මාඔය නිම්නය යටතේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක්‌ ලෙස වැලිඔය ව්‍යාපාරය ආරම්භ වී ඇත්තේ 1983 වර්ෂයේදීය. ආරම්භයේදී නිකවැව දකුණ, වම සහ ඇතාවැටුණු වැව ගම්මාන බිහිකරමින් පොළොන්නරු දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ දිඹුලාගල ප්‍රදේශයේ ජනතාව පදිංචි කර ඇත. පසුකාලීනව මහවැලි ‘එල්’ කලාපය යටතේ වැලිඔය ව්‍යාපාරය පුළුල් විය. ජනකපුර, හැළඹවැව, කිරිඉබ්බන්වැව වම, දකුණ, ඇහැටුගස්‌වැව, මොණරවැව, ගජබාපුර, හංසවිල, සපුමල්තැන්න, කල්‍යාණපුර එක පියවර, කල්‍යාණපුර තුන පියවර, නාමල්පුර ඇතුළුව මේ වන විට ගම්මාන විසි එකක්‌ නිර්මාණය වී තිබේ. එම ගම්මානවල මෙරට විවිධ ප්‍රදේශවල ජනතාව පැමිණ පදිංචි වී සිටිති. එමෙන්ම මේ වන විට මහවැලි ‘එල්’ කලාපය යටතේ වැලිඔය ව්‍යාපාරයේ ග්‍රාම සේවා කොට්‌ඨාස දහතුනක්‌ තුළ පවුල් හයදහසකට ආසන්න ප්‍රමාණයක්‌ ජීවත් වෙති. වැලිඔය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්‌ඨාසය තුළ පමණක්‌ පවුල් තුන්දහස්‌ හාරසීයක්‌ පමණ ජීවත් වෙති. එම වැසියන් අති බහුතරය සිංහල ගොවි පවුල්ය. අවුරුද්දේ වැඩි කාලයක්‌ නියඟයෙන් වියළෙන මේ ප්‍රදේශවල ජීවත් වන මිනිස්‌සු කාලයක සිට ‘පල්’ වෙන ගැටලු කන්දරාවකින් තැම්බෙන්නාහ. නැවත අපි ග්‍රාම සංවර්ධන සමිතියේ ලේකම්වරයාගේ හඬට සංවේදීව සිටිමු.

n1 3”පහුගිය කාලේ නිකවැව දකුණට ඉහළින් ගලා බසින කිවුල්ඔය හරස්‌ කරලා ජල ව්‍යාපෘතියක්‌ ආරම්භ කරන්න යන කතාවක්‌ තිබුණා. ඒත් එම ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වුණේ නෑ. ඒ ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ වුණා නම් මහවැලි ‘එල්’ කලාපයේ සියලු වැව් පුරවන්න තිබුණා. එහෙම වුණා නම් අපේ මිනිස්‌සු දෙකන්නය වගා කරගෙන තුන්වේල කාලා ජීවත් වෙනවා. දැන් අවුරුදු දෙක, තුනකින් මේ පැත්තට ලොකු වැස්‌සක්‌ නෑ. වැව් සේරම හිඳිලා. කුඹුරු වල් වැදිලා. කුඹුරු කරන්න තියා මිනිස්‌සුන්ට නාගන්නවත් දිය පොදක්‌ නෑ. සමහර ගම්වල පානීය ජලය බෙදාහරින්න ෆිල්ටර් සවි කරලා තියෙනවා. ඒ සමහර ෆිල්ටර් අක්‍රීය වෙලා. ඒ ෆිල්ටර් ටිකවත් හදලා දෙන්නේ නෑ. මිනිස්‌සු බොන්න වතුර ගෙන්න හැතැප්ම ගණන් පයින් ඇවිදිනවා. මේ හැම ගෙදරකම වගේ වකුගඩු රෝගීන් ඉන්නවා. මේ වතුර ප්‍රශ්නය නිසා තමයි ඒ මිනිස්‌සු ලෙඩ්ඩු වෙලා ඉන්නේ…” මාඔය සේ ගලා යන ගුණසේනගේa කතාවට සම්පත් නුවර වෙළෙඳ සංගමයේ සභාපතිවරයා වූ එච්. ඩී. ගුණරත්න ද එකතු විය. ඔහු මායාවැව ගොවි සංවිධානයේ සභාපතිවරයා ද වේ. මේ ඔවුන් දෙදෙනාගේම හඬය.

”වැලිඔය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්‌ඨාසය පාලනය වන්නේ මුලතිව් දිස්‌ත්‍රික්‌ ලේකම් කාර්යාලයෙන්. ඒ ආයතනවල වැඩ කරන බහුතරය දෙමළ නිලධාරීන්. ඒ අයට සිංහල කතා කරන්න බෑ. අපිට දෙමළ කතා කරන්න බෑ. රජකාරියක්‌ කරගන්න ගිහාම මුලින්ම හරස්‌ වෙන්නේ භාෂාව. ඒ වගේම ඒ නිලධාරීන් අපේ ප්‍රශ්න ගැන සොයා බලන්න වැඩි උනන්දුවක්‌ නෑ. ඉන්න සිංහල නිලධාරීනුත් අපිටම වළ කපනවා. මිනිස්‌සුන්ට වගා කරන්න බෙදා දෙන්න කියලා පහුගිය කාලේ කැලේ කැපුවා. ඒත් තවම බෙදා දුන්නේ නෑ. මේ අවට ගම්මානවල වැව් පහළොවක්‌ තියෙනවා. ඒ වැව් දැන් කැඩිලා, බිඳිලා ගිහින්. වැව් ටික හාරලා ප්‍රතිසංස්‌කරණය කළා නම් මිනිස්‌සුන්ට කුඹුරක්‌ හරි අස්‌වද්දන්න පුළුවන්. ඒක කරලා දෙන්නෙත් නෑ. මේ ගම්වල මිනිස්‌සු ජීවත් වෙන්න නොවිඳිනා දුක්‌ විඳිනවා. දැන් හුඟ දෙනෙකුගේ ජීවනෝපාය කුලී වැඩ. කුලියක්‌ කරන්නත් අනුරාධපුරයට, කැබිතිගොල්ලෑවට යන්න ඕනා. හැමදාමත් කුලී වැඩ නෑ. කුලියක්‌ කරපු දවසට තමයි ඒ මිනිස්‌සු බත් වේලක්‌ කන්නේ. නැති නම් හාමතේ. ළමයින්ව පාසලකට යවා ගන්න ආර්ථික ශක්‌තියක්‌ නෑ. අපේ දරුවොත් ඔහේ ගම් එක්‌කම වල් වැදෙනවා…” ඔවුන් දෙදෙනාගේ කතාවට සම්පත් නුවර කඩමණ්‌ඩියේ තවත් කිහිපදෙනෙක්‌ම එකතු වූහ. දැන් කතාව මහා ඝෝෂාවකි. ඇතැම් මිනිසුන්ගේ උගුරු දණ්‌ඩ ඉලිප්පී එළියට එන ගානය. ලේ නහර පිප්පී කෝපයෙන් පුපුරා යන තරම්ය. ඒ පිඩීත මිනිසුන්ගේ කතාව අසා සිටීම අපට ද වේදනාවකි. මොහොතකට මම ඔවුන්ගේ කතාව මැදට පැන්නෙමි.

වැලිඔය ව්‍යාපාරය යටතේ පාසල් අටක්‌ ක්‍රියාත්මක වේ. ඒ සෑම පාසලකම ගණිත, ඉංග්‍රීසී, ක්‍රීඩා සහ සෞන්දර්ය විෂයයන් සඳහා තද බල ගුරු හිඟයක්‌ පවතින බව ගම්මුන්ගේ අදහසය. මේ පළාතේ ඇති දුෂ්කරතා නිසා අලුතින් පැමිණෙන ගුරුවරු ද මාස තුන, හතරෙන් මාරු වී යන බව ද ප්‍රදේශවාසීහු අපට කීහ. එමෙන්ම ප්‍රදේශයේ දිළිඳුම පාසල වන හැලඹවැව පාසල පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ ගමේ සමිති ශාලාවේය. කුඩා ශාලාවේ දරුවන් අකුරු කරන හැටි දුටු විට සිත කලකිරිණි. ඉඳගැනීමට හරි හැටි පුටුවක්‌, පොතක්‌ පැන්සලක්‌ තබාගැනීමට ඩෙස්‌ බංකුවක්‌වත් නැත. එවැනි අඩුපාඩු සමඟ විවිධ වයස්‌වල දරුවන් පහළොස්‌දෙනකු පමණ එම දුප්පත් පාසලේ අධ්‍යාපනයේ නියෑළෙන බව වාර්තා වේ. ඒ දරුවන්ට එම පාසල නොතිබෙන්නට වෙනත් පාසලකට යැමට කිලෝ මීටර් දහයක්‌ පමණ පයින් ගාටන්නට සිදු වේ. එය අතිදුෂ්කර ගමනකි. අධ්‍යාපනය අතරමඟ නතර වෙන තැනට පාදම දැමීමක්‌ වැනිය.

n1 4එමෙන්ම වැලිඔය ව්‍යාපාරයට තියෙන එකම සිංහල රෝහල සම්පත් නුවර රජයේ රෝහලයි. යුද සමයේ රජයේ ආරක්‍ෂක අංශවලට විශාල සේවයක්‌ ඉටු වූ රෝහලකි. එහෙත් මේ වන විට වෛද්‍යවරුන් නොමැතිව රෝහල ගිලන් තත්ත්වයට පත්වෙමින් තිබේ. ප්‍රදේශයේ පවතින අති දුෂ්කරතාවන් නිසා පැමිණෙන වෛද්‍යවරු ද ගුරුවරුන් මෙන් ආ පයින්ම පිටමං වෙන්නේය. වෛද්‍යවරුන්ගේ හිඟකම නිසා මේ වන විට සවස හයෙන් පසු රෝහලට රෝගීන් භාරගනු නොලැබේ. වෛද්‍යවරු, ගුරුවරු පමණක්‌ නොව වැලිඔය ව්‍යාපාරයේ විහාරස්‌ථානවල වැඩ වාසය කරන ස්‌වාමීන් වහන්සේලා ද දුෂ්කරතා නිසා එකී විහාරස්‌ථානවල ස්‌ථිරවම වැඩ වාසය නොකරති. එහෙයින් ප්‍රදේශයේ පෞරාණික සිද්ධස්‌ථාන ද අනතුරේය. එම සිද්ධස්‌ථාන ආරක්‍ෂා කිරීමට ස්‌ථිර වැඩපිළිවෙක්‌ ද නැතිකමෙන් නිධන් හොරු නිදහසේ පුරාවස්‌තු කොල්ලකති.

”අපේ මිනිස්‌සු බඩට නොකා හරි ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ට දානය ටික දෙනවා. පින්දහම් කරගන්න අපිත් කැමතියි. ඒත් අපිට වත්කමක්‌ නෑ…” සම්පත් නුවර කඩමණ්‌ඩියේ පොදු හඬ නැවත වේගවත් විය.

‘දැන් අපිට තියෙන්නේ විසඳුම් දෙකයි. එකක්‌ අපේ ඉඩම් පිට පළාත්වල මිනිස්‌සුන්ට බදු දීලා අපි ඒ ඉඩම්වල කුලියට වැඩ කරන්න ඕනා. අපි විඳින දුක ගැන අනුකම්පා කරලා අපට පිහිට වෙන්න කැමති අය ඉන්නවා නම් එන්න… අපි ඉඩම් බද්දට දෙන්න කැමතියි.

n1 2අපේ ඉඩම් අරගෙන ඕනෑම ව්‍යාපාරයක්‌ පටන් ගන්න, අපෙන් කිසිම බාධාවක්‌ නෑ. නැති නම් අපිට වෙන්නේ මේ ගම්වලින් තොලොංචි වෙලා යන්න. අහල, පහල ගම්වල මුස්‌ලිම් මිනිස්‌සු කියන සුනංගුවට අපේ ඉඩම් ගන්න ලෑස්‌තියි. ඒත් තවම අපේ ගමේ කිසිම සිංහල මනුස්‌සයෙක්‌ මුස්‌ලිම් මිනිස්‌සුන්ට ඉඩම් දීලා නෑ. මේ ගම් කැලෑවට අතහැරලා ගියත් ප්‍රතිපත්තියක්‌ වශයෙන් අපේ ඉඩම් වෙනත් ජාතීන්ට දෙන්නේ නෑ. වැලිඔය කියන්නේ බෞද්ධ රාජධානියක්‌. බලන හැම පැත්තේම බෞද්ධ නටබුන්…” වැලිඔය ප්‍රදේශවාසීන් කියන කතාව සැබෑය. ප්‍රදේශය පුරා තැන, තැන ඉපැරැණි බෞද්ධ වෙහෙර විහාරවල නෂ්ඨාවශේෂ තැන්පත්ව තිබෙන අයුරු අපි ද දුටිමු. එමෙන්ම යුද්ධයෙන් පසු පූජ්‍ය එල්ලාවල මෙධානන්ද හිමියන් විසින් උතුර, නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල සංචාරය කරමින් පුරාවස්‌තු පරීක්‍ෂණයක්‌ කර සම්පාදනය කරන ලද ‘නැගෙනහිර පළාත හා උතුරු පළාතේ සිංහල බෞද්ධ උරුමය’ යන ග්‍රන්ථයෙන් වැලිඔය බෞද්ධ නෂ්ඨාවශේෂ ගැන දීර්ඝව සාකච්ඡා කර ඇත. වැලිඔය සපුමල්තැන්න ආරණ්‍ය සේනාසන නායක ස්‌වාමීන් වහන්සේ වන ශාසන කීර්ති ශ්‍රී ගල්ගමුවේ සන්තබෝධි හිමියන් ද වැලිඔය බෞද්ධ ඉතිහාසය ගැන අපට දීර්ඝව විස්‌තර කළහ. එමෙන්ම මේ වන විට වැලිඔය මිනිසුන්ට අත්ව ඇති ඉරණම ගැන ද උන්වහන්සේ අප සමඟ කතාබහ කළහ. මේ සන්තබෝධි හිමියන් කියන කතාවය.

”දැනට ලැබෙන පුරාවිද්‍යා සාක්‍ෂිවලට අනුව ක්‍රි. පූ. දෙවැනි සියවසේ ඉඳලා වැලිඔය ජනපද තිබිලා තියෙනවා. කුම්භ කර්ණ ගලත් සමඟ ඊටත් එහා ගිය ජනපදකරණයක්‌ ගැන ජනප්‍රවාදයක්‌ පවතිනවා. කුම්භ කර්ණ යෝධයා සමන්පිච්ච මල් රැගෙන අනුරාධපුර රුවන්මැලි සෑය පිදීමට යන අතරමඟ මේ ගලේ නිදාගෙන ගිමන් හැර ගිය බවක්‌ තමයි ජනප්‍රවාදයේ කියෑවෙන්නේ. ඒ වගේම මා ඔය හාරහා ඉදිවෙච්ච විශාල ගල් පාලමක පාදම් කොටස්‌ ශේෂව තියෙනවා. ඒ ගල් පාලම අති දුර්ලභ නිර්මාණයක්‌. ඒ වගේම මේ සපුමල්තැන්න ආරණ්‍ය සේනාසනය වටා චෛත්‍ය හතරක නටබුqන් සොයාගෙන තියෙනවා. නිකවැව වමේ වැවට ඔබ්බෙන් පුරාණ දාගැබක්‌, වෙහෙර විහාරවල නටඹුන්, සඳකඩ පහණ ආදී විශාල බෞද්ධ සිද්ධස්‌ථානයක නෂ්ඨාවශේෂ සොයාගෙන තියෙනවා. නිකවැව දකුණ විහාරස්‌ථානයේ, ඇතාවැටුණුවැව පන්සලේ පුරාවිද්‍යා නටබුqන් තියෙනවා. ඒ විදිහට වැලිඔය හැම ගම්මානයකම වගේම පුරාවිද්‍යා ස්‌ථාන හඳුනාගෙන තියෙනවා. හඳුනාගත්ත පුරාවිද්‍යා ස්‌ථාන එකොළහකට විතර පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ආරක්‍ෂාව සපයනවා. මේ හඳුනාගත් පුරාවිද්‍යා සාධකවලින් තහවුරු වෙන්නේ වැලිඔය කියන්නේ ඇස ගැටෙන මානයේ බෞද්ධ වෙහෙර, විහාර දකින්න තිබුණු විශාල බෞද්ධ ජනපදයක්‌ බවයි…”

”ඒ වගේම යුද්ධ කාලේ වැලිඔය සිංහල ගම්මාන බැරියර් එකක්‌ වුණා. අන්තිමේ ත්‍රස්‌තවාදීන්ට වැලිඔය විශාල හිසරදයක්‌ වුණා. අදටත් උතුරු පළාතේ විශාලම සිංහල ගම්මානය වැලිඔය ජනපදය. මේ ජනපදය නොතිබෙන්න උතුර පළාත සම්පූර්ණයෙන්ම අන්‍ය ආගමික පළාතක්‌. ඒ නිසා තමයි දෙමළ බෙදුම්වාදීන් වැලිඔය අපිට එපා කියලා පැත්තකට කරන්නේ. වැලිඔය ජනපදයේ වටිනාකම ගැන අපේ සිංහල නායකයන්ට තේරෙන්නේ නෑ. තේරුම් යනකොට පෙරහැර ගිහිල්ලා තියෙන්නත් ඉඩ තියෙයි. මේ වන විට ජනපදයේ විශාල පවුල් සංඛ්‍යාවක්‌ ගෙවල් අතහැර දලා ගිහිල්ලා. ප්‍රදේශයේ වැව් අමුණු හදන්න වැඩපිළිවෙළක්‌ නෑ. මිනිස්‌සුන්ට ජීවත් වෙන්න ආදායම් මාර්ගයක්‌ නෑ. එල්ලෙන්න වැල් නැතිව ඉන්න මිනිස්‌සුන්ට පොලියට දෙන ආයතනවල නියෝජිතයන් ඇවිත් සති ණය කියලා සල්ලි පොලියට දෙනවා. අන්තිමේ ඒ ණය ගත්ත මිනිස්‌සුන්ට පොලිය ගෙවා ගන්න බැරිව වස බොන්න යනවා. ගම් දාලා යනවා. නැති නම් අයථා ක්‍රමවලින් මුදල් උපයන්න හදනවා. දවසින්, දවස සමාජ විරෝධී ක්‍රියා වැඩි වෙනවා. මුදලට විකිණෙන කාන්තාවන් වැඩි වෙලා. එක ගම්මානයක දහඅට පොළක හොර අරක්‌කු විකුණනවා කියලා ආරංචියි. වැඩි පුරම ඇබ්බැහි වෙලා ඉන්නේ තරුණ ළමයි. ඒ අරක්‌කු පෙරන්න මුලදි සල්ලි වියදම් කරලා තියෙන්නේ මුලතිව්වල දෙමළ මනුස්‌සයෙක්‌. දැන් ඒ මනුස්‌සයා ගමෙනුත්a ගිහින්. සූක්‍ෂ්ම විදිහට මේ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ බේදුම්වාදීන්ගේ කුමන්ත්‍රණ. අපි මේ කුමන්ත්‍රණ ගැන තේරුම් ගන්න ඕනා. මේ ගම්මාන දියුණු කරන්න සිංහල නායකයන් ඉදිරිපත් වෙන්නේ නැති නම්, මේ ගම් දියුණු කරන්න අපි ක්‍රමවේද හදන්න ඕනා. ඒකෙ පළමු පියවර හැටියට මේ ප්‍රදේශවල මිනිස්‌සු සමඟ සාකච්ඡා කරලා පුද්ගලික ඉඩම් සිංහල ඇති හැකි අයට බද්ධට දෙන්න සැලසුම් කරලා තියෙනවා. ඒ වගේම සිංහල ව්‍යාපාරිකයන්ට මේ ප්‍රදේශවලට ඇවිත් ව්‍යාපාර ආරම්භ කිරීමට අවශ්‍ය පසුබිම හදලා දෙන්න අපි සූදානම්. පොඩි හෝ ආදායමක්‌ ලැබෙන රැකියා මාර්ග බිහි වුණොත් මේ මිනිස්‌සු ගම්මාන අතහැරලා යන්නේ නෑ. ගම්මානවල මිනිස්‌සු ජීවත් වුණොත් තමයි අපේ මේ බෞද්ධ පුරාවිද්‍යා ස්‌ථාන ටික ආරක්‍ෂා කරගන්න පුළුවන් වෙන්නේ…”

වැලිඔය පදිංචි ගිහි, පැවිදි දෙපාර්ශවයේම කතාව අපට පැහැදිලිය. අතීතයේ සිංහල බෞදAධ පරිසරයකට උරුමකම් කියන වැලිඔය අද තත්ත්වය අතිශය ෙ€දජනකය. එම ජනපදයේ ජීවත් වන සිංහල මිනිසුන්ට මූලික මිනිස්‌ අවශ්‍යතා හෝ සම්පූර්ණ වී නොමැත. හිසට හරි හැටි සෙවණක්‌ නැති පවුල් බොහෝය. ප්‍රදේශවාසීන් කියන විදිහට ඇතැම් නිවාසවල බතක්‌ ඉදෙන්නේ දවසකට එක වේලක්‌ පමණි. කුස ගින්දරේ ටකරන් මඩුවල පිච්ෙච්න වේදනාව විඳ දරාගත්ත ද පිපාසය විඳ දරාගත නොහැකිය. කුසට අහරක්‌ නොමැති වුවද ශරීරයට ජලය අවශ්‍යය. එහෙත් වැලිඔය ව්‍යාපාරයේ මිනිසුන් පානීය ජල ගැටලුවෙන් හෙම්බත් වී සිටින්නේ අද ඊයේ සිට නොවේ, කාලයක සිටම මේ ප්‍රශ්නයෙන් දැවෙන්නේය. එමෙන්ම ගොවිතැන් බතක්‌ කරගැනීමට වතුර නොමැතිව හාමත් වී සිටින්නේය. එහෙත් වතුර ලබාදීමට තවමත් වැඩපිළිවෙළක්‌ නැත.

මුලතිව් දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ සිංහලුන් පමණක්‌ ජීවත් වන වැලිඔය ව්‍යාපාරයට කුඩම්මාගේ සැලකිලි විනා එම ප්‍රදේශ නඟාසිටුවීමට මුස්‌ලිම්, දෙමළ දේශපාලනඥයන් මෙන්ම නිලධාරීන් මැදිහත් නොවේ. ඒ උතුර, නැගෙනහිර පළාතෙන් සිංහලුන් අතුගා දැමීමේ මෙහෙයුම තවම ඉවර වී නැති නිසාය. බලධාරීන්ට එය නොතේරුණ ද, වියළෙන වැලිඔය ව්‍යාපාරය තුළ කඳුළු බොන මිනිසුන්ගේ කතා ඇසෙන විට අපට ඒ බව තේරිණි. එහෙත් බිරි අලින්ට වීණා වාදනය කර ඵලක්‌ නැත. මේ ටික කියන්නේ ජාතිමාමක ඇති හැකි හදවත් ඇති සත්පුරුෂයන්ටය. වැලිඔය මිනිසුන් ඉඩම් බදු දීමට සූදානම්ය. ඔබට යමක්‌ කළ හැකි නම් මේ මිනිසුන්ගේ ඉඩම් බද්ධට ගෙන කුමන හෝ ව්‍යාපාරයක්‌ ආරම්භ කර වැලිඔයේ අතුගෑවී යන ‘සිංහල’කම ආරක්‍ෂා කරගැනීමට ශක්‌තියක්‌ විය හැකිය. හුදෙක්‌ එය ව්‍යාපාරයක්‌ නොව සිංහල ජාතියට ජීවයක්‌ ලබාදීමකි.

ආන් ෆොයෝටොෆොව් කොළඹ පදිංචියට පැමිණියේ ඉන්දීය සාගරයේ පාරාදීසය ගැන අන්තර්ජාලයෙන් කියැවූ තොරතුරුවලින් වශීකෘතවය. රන්වන් වෙරළ තීරයත් එම වෙරළ තීරය නිරතුරුව සිප ගන්නා පෙණ පිරුණු රළපහරත් වෙරළ තීරය වටා එතුනු පොල් රුප්පාවත් ඔහුගේ සිත වශී කළේය. නිරතුරුව මුහුදට ආශා කළ ආන්, වස්කඩුවේ නිසංසල බිම් කඩක් මුහුදු වෙරළ අද්දරින් මිලදී ගත්තේ සාමකාමී ජීවිතයක් ගෙවීය. රාජකීය නෝර්වීජියානු හමුදාවේ නිලධාරියකු වූ ඔහු විශ්‍රාම ජීවිතය ගත කිරීමට මෙම සුන්දර බිම් තීරය තෝරා ගත්තේ යුරෝපයේ කලබලකාරී යුද සේවයෙන් මිදී නිදහස් ජීවිතයක් ගෙවීමට ප්‍රිය කළ නිසාය. ඒ 1970 මුල් භාගය විය.

ආන්ට නෝර්වේජියානු රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, අරමුදල් සැපයුවේය. 1974 දී ජනගහන සේවා ලංකා ආයතනයට ඔවුන්ගේ උදව් ලැබී තිබිණි. තවත් ආයතන දෙකක් එම අරමුදල් ලැබීය. ඔවුන්ගේ වගකීම වූයේ වැඩිවන ජනගහණය පාලනය කිරීමයි. කුඩා රටවල්වල ජනගහන වර්ධනය අනවශ්‍ය ලෙස ඉහළ යන බව මෙම නෝර්වීජියානු සංවිධානවල අදහස වූ අතර එය පාලනය කිරීමට අරමුදල් ගලා ආවේය.

පුංචි පවුල රත්තරං එසේ ඇරඹුණ ව්‍යාපෘතියකි. 1977 වෙන විට කුඩා ව්‍යාපෘතියක්ව තිබූ එය ඈත ගම් දනව්වල මව්වරුන් කරා ඇදී ගියේ විපතට වැටුණු කාන්තාවන්ට පිහිටවෙන මුවාවෙනි. 1977 දී රාජ්‍ය මට්ටමෙන් මෙම කටයුත්තට අත ගැසුවේය. ජනපතිවරයා එය රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියක් කළේය. පළමුව මව්වරුන් කරා ගිය පුංචි පවුල රත්තරං අනතුරුව හැරුණේ පියවරුන් හා තරුණයන් වෙතටය. වන්ධ්‍යාකරණය කර ගන්නාට රුපියල් පන්සියයක් ද ලබාගෙන ගෙදර ගිය හැකිය. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු පූජා කරන්නේ ජීවිත කාලයටම තමාට දරුවන් හැදීමට ඇති ශක්තියයි.

ආන් කොළඹට එන විට එම පැරණි සබඳතා අලුත් වෙමින් තිබුණි. වන්ධ්‍යාකරණ ප්‍රතිපත්තිය සාර්ථකව ඉදිරියට යමින් තිබූ අතර වන්ධ්‍යාකරණය කර ගත්තෝ බහුතරය සිංහල බෞද්ධ පිරිමි වූහ. දමිළ, මුස්ලිම් හෝ ක්‍රිස්තියානි ආගමිකයන් අතර මෙම ව්‍යාපෘතිය ප්‍රචලිත නොවී තිබීම ද කැපී පෙනුණි. 1996 වසර එළඹෙන විට ආන් කොළඹ මිතුරන් කිහිපදෙනකු ආශ්‍රය කළේය. ආණ්ඩුවේත් විපක්ෂයේත් ප්‍රබල දේශපාලකයන් වූ ඔවුන් ආන්ගේ නිවසට නිතර ආවේ ගියේ යුරෝපයේ ඉස්තරම් මධුවිත ද ස්කැන්ඩිනේවියන් ක්‍රමයට සැකසුණු ආහාර ඇතුළත් සාද ද නිරතුරුවම ආන්ගේ නිවසේ පැවැත්වුණු හෙයිනි.

නෝර්වේජියානු විදේශ ඇමැති එරික් වොලබැග් 2000 පෙබරවාරි 10 වැනිදා කොළඹට නිල දූත ගමනක යෙදුණේය. එරික් සහ තවත් පිරිසක් ද කැටුව ආ වොලබැග් ජනාධිපතිගේ විශේෂ අනුග්‍රහයට භාජනය විය. වොලබැග් නික්ම ගියේ ත්‍රස්තවාදීන් සහ රජය අතර සාම සාකච්ඡා පැවැත්වීමේ ප්‍රධාන දූතයා ලෙස එරික් ​ෙසා්ල්හයිම් නම් කරමිනි. ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය ශ්‍රී ලංකාව දෙසට හැරුණේය. එරික් ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ත්‍රස්තවාදීන් අතර සාම මැදිහත්වීමකට ජාත්‍යන්තරයෙන් පත්වූ පළමුවැන්නා විය. 1985 මැයි 24 වැනිදා කැන්ටබරියේ ආච් බිෂොප්වරයා තම නියෝජිතයකු වන ටෙරී වෙයිට් නම් කරන්නට අවසර ඉල්ලුවද එවක රජය ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ජනාධිපති ජේ.ආර්. සුදු පාලකයන්ගේ අතිශය මිත්‍රයකු වුවද ඔහු විදේශ සහාය අතේ දුරින් තබා ගත්තේය. ඔහුට පසු කාලීනව නරකට හිටියේ ද මෙම දැඩි යුරෝපීය මිත්‍රත්වයයි.
ආන් ෆොයෝටොෆොව් යළිත් විශේෂ සාදයක් සංවිධානය කළේය. එය සම්පූර්ණයෙන්ම සූදානම් කෙරුණේ සාම සාකච්ඡා සඳහා අවශ්‍ය දේශපාලන පසුබිම සකසා ගැනීමටය. ‘ආන්… දැන් අපට ආපසු හැරෙන්න බෑ. අපේ එන්ජීඕ වලින් මුදල් ගෙන්වා ගන්න… මේක තමයි පලස්තීනයට අපි මැදිහත් වුණාට පස්සෙ කෙරෙන ලොකුම ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම. ආණ්ඩු පක්ෂ විපක්ෂ දෙපැත්තෙම අය අපට කොන්ට්‍රෝල් කරගන්න වෙනවා. මුදල්වලින් බැරි අය වෙනත් ක්‍රමවලින් නම්ම ගන්න.. මේ ගැන රෝ එකට කියන්න…. එයාල දැනුවත් කරන්න නිතරම..’ එරික් ආන්ට උපදෙස් දුන්නේය.

අලිමංකඩ සහ මුලතිව් හමුදා කඳවුරු ත්‍රස්තවාදීන් අතට පත්වීමත් සමග යුද්ධය වෙනුවට සාමය රජයේ ප්‍රධාන තීන්දුව බවට පත්ව තිබුණි. 2002 දී දෙපාර්ශ්වය අතර සටන්විරාම ගිවිසුමක් ද අත්සන් තැබිණි.

සාම ව්‍යාපෘතිය යටතේ ‘ක්‍රෝන’ ගෝනි ගණන් කොළඹට ගලා ආවේය. සටන් නිරීක්ෂණයට ද එහි සිට පිරිස ආහ. සෑම තැනකම සිටියේ ඔවුන්ගේ මිනිසුන්ය. කොළඹ වරායෙන් කන්ටේනර් ගණනාවක් මුලතිව් බලා පිටත්ව ගිය ද එම කන්ටේනර විවෘත කර බැලීමක් නොවීය.

මීයා වගා බිම බිඳ ධාන්‍ය අස්වැන්නෙන් උගේ ගුල පුරවමින් සිටියේය. එහෙත් බැලූ බැල්මට වගා බිම සාරවත්ය. අස්වැන්න නැති බව දැනගත හැක්කේ නෙළන්නට ගිය විටය. සාම ව්‍යාපෘතියේ මූලික අවධියේ සිදුවූ බොහෝ දෑ යකඩ තිරයකින් ආවරණය කරනු ලැබ තිබිණි. 1983 ලන්ඩනයෙන් ඇරඹි ඩයස්පෝරාවේ හිතමිතුරුකම් අග්නිදිග ආසියාව කරා සීඝ්‍ර පිම්මක් පැන තිබුණි. තායිලන්තයේ හුදෙකලා පුකට් සංචාරක කොදෙව්වේදී බෙදුම්වාදී ත්‍රස්ත නායකයෝ සහ නෝර්වේ විශේෂ බළකා නිලධාරීහු නිතර මුණ ගැසුණහ. අනතුරුව තායිලන්තයේ වනගත බිම් පෙදෙසකදී නෝර්වේ විශේෂ බළකායේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගත් නිලධාරීහු ගරිල්ලන්ට හමුදා පුහුණුව ලබාදුන්හ.

2000 වසරේදී එරික් තවත් වතාවක් ලංකාවට ආවේය. එවර ඔහු පැමිණියේ එතෙර ජනමාධ්‍ය පිරිවරා ගෙනය. ශ්‍රී ලංකාවේ සාම දූතයා හැටියට ජාත්‍යන්තර ජනමාධ්‍යයේ නිතර රැඳී සිටි එරික් මෙවර පැමිණියේ වන්නියට ගොස් ත්‍රස්තවාදී නායකයන් මුණ ගැසීම පිණිසය. එරික්ගේ ලේකම්වරිය ද ආන් ද වන්නියේ ත්‍රස්තනායකයන් හමුවන ඡායාරූප පුවත්පත් පිටු සරසා තිබිණ. එරික්ගේ භාෂාව රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සීමාව ඉක්මවා ගියේය. ත්‍රස්තවාදීන්ට වෙනම මුහුදු ප්‍රදේශයක් ලබාදිය යුතු යැයි එරික් කී බව ඡායාරූපය යටින් පළවිය.

යුද්ධයෙන් දිනාගත නොහැකි දේ ත්‍රස්තවාදීහු සාමයෙන් ලබා ගනිමින් සිටියහ.

2000 මැයි 20 වැනිදා ‘ලංකාදීපය’ මෙවැනි පුවතක් පළ කළේය.

කොළඹ වරායේ කන්ටේනරයක තිබී සැහැල්ලු ගුවන් යානා දෙකක් සොයා ගන්නට රේගු නිලධාරියකුට හැකි විය. ඔහුගේ සුපරික්ෂාකාරී බව නිසා මේ යානා දෙක දුටු අතර ඔහු වහාම මේ බව බලධාරීන්ට දැනුම් දුන්නේය. බලධාරීන්ගේ මැදිහත්වීම මත මේ යානා දෙක යවන්නට සිටි මුලතිව් ලිපිනයට නොයවා රඳවා ගන්නා ලදී.

මේ පුවත අන් අයට සේම තවත් අයකුටද හසුවිය. මම ඔහු ජගත් යැයි නම් කරමි. ඔහු කලක් යුද හමුදා සේවයේ නිරතව සිට පසුව ඉන් ඉවත්වූ අතර නෝර්වීජියානුවන්ට අමතක නොවන පාඩමක් උගන්වන බව තමාටම සපථ කර සිටි අයකු විය. නෝර්වීජියානු තානාපති කාර්යාලයට රිංගා එරික්ට අමතක නොවන පාඩමක් උගන්වන්නට ඔහු එදා සිතා ගත්තේය. 2000 මැයි 22 වැනිදා කොළඹ බුලර්ස් පා​ෙර් රාජකීය නෝර්වේජියානු තානාපති කාර්යාලයට තනිවම කඩාවැදී පහරදී ගිනිතබා ඔහු පළාගියේ කිසිවකුටවත් නොපෙනෙන්නටය.

1987 ජනාධිපති නිල නිවස ඉදිරිපිට හමුදා ආචාර පෙළපාලිය පිළිගනිමින් සිටි ඉන්දීය අගමැති රජීව් ගාන්ධිට තම තුවක්කුවෙන් පහරදුන් නාවික සෙබළ විජිත් රෝහණ විජයමුණි ගැන අද ලොවම දැනසිටියද රාජකීය නෝර්වේ තානාපති කාර්යාලයට වැදී සෝල්හයිම්ගේ වාහනයට පහරදුන් ජගත් යැයි මා හඳුන්වන සෙබළා ගැන අද ද ලෝකයා කිසිදෙයක් නොදනී. මෙම සටහන පළවූ පසු හෝ ඔහු නිහඬතාව බිඳින්නට සූදානම්ව සිටින්නේ නම් අප එයට ද ඉඩදීමට සූදානම්ය.

ඒ තීරණාත්මක දිනයේ ජගත් තම ‘රැම්බෝ’ මෙහෙයුම සඳහා සූදානම් විය. ‘රැම්බෝ’ බිහිසුණු ආයුධ ගෙන සතුරා වෙත කඩා පනින්නේ හොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල පමණක් වුවත් ජගත්ගේ අදහස එරික්ගේ ගුහාවට සැබෑ ලෙසම කඩා පැනීමටය. මේ වෙනවිට එරික් සිටින්නේ හෝටලයක නොව තානාපති කාර්යාලයේ බව ඔහුට සිතුණි.

ඔහු තම මේස ලාච්චුව විවර කළේය. මිලිමීටර් 9 පිස්තෝලය අතට ගෙන එය කලිසමේ එක් සාක්කුවක ඔබා ගත්තේය. පෙට්‍රල් බෝම්බ දෙකක් බෑගයක දමාගෙන කරේ එල්ලා ගත්තේය. කුඩා වතුර බෝතලයක්ද බෑගයට දමාගෙන නිවසින් එළියට ඇදුණේය.

එය ඝනදුරු රැයක් විය. අහසේ තරු කිසිත් නොවීය. අගනුවර බොහෝ ස්ථානවල විදුලි පහන් රාත්‍රියට දැල්වෙන්නේ නැති හෙයින් වීදිය තැනින් තැන තිබුණේ අන්ධකාරයෙනි. අන්ධකාරය මැදින් වැහි බින්දු එක දෙක ඇද හැළෙන්නට විය. ඒ අඳුරු රැයේ සීතලෙන් ගත කිලිපොලා ගියත් ආපසු යන්නට ඔහුගේ සිත ඉඩ දුන්නේ නැත.

ඔහු බුලර්ස් පාරට පිවිසුණේය. රාජකීය නෝර්වීජියානු තානාපති කාර්යාලය පිහිටියේ එහි 49 වැනි අංකයේය. විනාඩි දහයක පමණ ගමනකදී අංක 49ට කිට්ටු කරන්නට ඔහුට හැකිවිය. වැස්ස මඳක් තුරල් කර තිබිණි. පෙනෙන තෙක් මානයේ වූයේ වැහි අඳුරයි. ශ්‍රී ලංකා රජය තානාපති කාර්යාලයට ඉහළම ආරක්ෂාව ලබාදී තිබුණේ ඒ වන විට නෝර්වීජියානුවන්ට රට තුළ දැඩි විරෝධයක් මතුවී තිබීම සහ ත්‍රස්තවාදීන් යම් ප්‍රහාරයක් එල්ලකර එය රජයේ ගිණුමට බැර කළ හැකි නිසාය. කැරලි මර්දන හමුදාවක් තානාපති කාර්යාල ගේට්ටුවේ නවතා තිබූ අතර විවිධ ඇඳුමින් සැරසුණු සාමාන්‍ය පුද්ගලයෝද ගේට්ටුව අසල ගැවසෙමින් සිටියහ. ඒ රහස් පරීක්ෂණ අංශවල සාමාජිකයන් බව ජගත්ගේ අදහස විය.

ජගත් තෝරා ගත්තේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව නොව බුලර්ස් පාරේ වෙනත් අංකයකි. තානාපති කාර්යාලයට නිවාස පහක් පමණ මෑතින් වූ නිවසක තාප්පය අසල නැවතුණු ඔහු තාප්පය දෙස බලා සිටියේය. විදුලි කණුවේ තිබූ කුඩා කහ පැහැති විදුලි බල්බයට මාවතම එළිය කරන්නට හැකි වූයේ නැත. මොහොතක් තාප්පය දෙස බලා සිටි ජගත් ඊළඟ මොහොතේ සිටියේ තාප්පය මුදුනේය. සියලු මුරකාවල් අංක 49ට යොදා තිබුණද මෙම තාප්පය එම ආරක්ෂක දැලට හසු නොවීය. ජගත් තාප්පය උඩින් පැන ගෙවත්තට ඇතුළු විය. වැහි බින්දු ඇද වැටෙමින් තිබූ හෙයින් ජගත්ට එය ආවරණයක් කොට ගෙන තවත් තාප්ප දෙකක් පසුකිරීමට හැකිවිය. අංක 49 එම තාප්පයෙන් ඉදිරිපස විය. අසල තිබූ අඹ ගසට නැගුණ ඔහු එහි අතුපතරට වූයේය. සිහින් වැහිපොද වේගවත්ව වැටෙන්නට විය. ඒ අවසරයෙන් ඔහු සිටියේ අංක 49 සීමාව ඇතුළේය. තාප්පය අසලම තිබූ වාහනයකට පය තබා බිමට බැස්ස ජගත් අඳුරට මුවා වුණේය.

නෝර්වේජියානු රාජ්‍යයේ 104 වැනි ජාත්‍යන්තර දූත මණ්ඩල නිවහන මෙය විය. මිදුලේ තැන තැන මෝටර් රථ පෙළක් නවතා තිබුණි. ශ්‍රී ලංකා රජයේ ආරක්ෂකයන් සිටියේ තාප්පයෙන් පිටතය. තානාපති වරප්‍රසාද හෙයින් පිටස්තරයන්ට ඇතුළුවීම තහනම් වේ. එහෙත් ජගත් අංක 49ට ඇතුළුව සිටියි. වහ වහා අඳුර මැදින් දිව ගිය ජගත් තම ඉලක්කය තෝරා ගත්තේය. අඹ ගස උඩ සිට තානාපති කාර්යාල පරිශ්‍රය ඔහුගේ තියුණු දෙනෙතට හසු කරගෙන තිබුණි.

අංක 49 හි ප්‍රධාන දොරටුව විවර විය. හිටිවනම ගල් ගැසුණු ජගත් දොරටුව දෙස බලද්දී වේගයෙන් ඇදී ආ ප්‍රාඩෝ රථ දෙකක් පෝටිකෝව යට නතර විය. පළමු රථයෙන් බිමට බැස්සේ ඔහුට හුරු පුරුදු මුහුණකි. උදෑසන පුවත්පතේ ත්‍රස්තවාදී නායකයන් සමඟ සමූහ ඡායාරූපයේ වූයේ ඔහුගේ මුහුණයි.

ඉලක්කය පැමිණ සිටියි. පැහැර හරින්නට කාලයක් නැත. ජගත් කරේ තිබූ බෑගය අතට ගත්තේය. වාහනයෙන් බිමට පා තැබූ එරික් පිළිගන්නට තානාපති සගයෝ දිව ආහ. ඔවුන්ට අතට අතදී ආචාර සමාචාර කළ එරික් ආලින්දයට පා තැබුවේය. ජගත් බෑගය හැර පෙට්‍රල් ​බෝම්බයක් අතට ගෙන ඉදිරිපස ජනේලය අසලට දිව ගියේය. ඔහුට එරික් නිවස තුළට යනු පෙනිණි. ඔහු බෝම්බයේ පියන විවර කළේය. තත්පරයකදී එය පුපුරා යනු ඇත. වහ වහා කාමරයේ ජනේලය අතරින් අත එබූ ඔහු බෝම්බය එරික් යන මගට විසි කළේය. තව තත්පරයකදී මහ හඬක් සහ විලාප හඬ ඇසෙනු ඇත.

ඔහු වහා පෝටිකෝව අසලට කිට්ටු විය. එරික් පැමිණි රථය එහි තිබිණි. බෑගයට අත දැමූ ජගත් අනෙක් බෝම්බය අතට ගත්තේය. පළමු බෝම්බය විසි කර තත්පර හයක් ගෙවී ඇත. ඔහු දෙවැන්න ද අතට ගෙන එහි ආරක්ෂක ආවරණය ඇද දමා එරික් ආ රථයේ යටට වීසි කර නිවසේ පසු පස දෙසට දිව ගියේය. පළමු පිපිරීමට තව තත්පර විසි හතරක් තිබේ. නිවසේ ඉදිරිපස කාමරය අසලින් ගුලි ගැසී පසු පසට දිව ගිය ජගත් බෑගයට අතදමා පිස්තෝලය අතට ගෙන සූදානම් වූයේ පළමු පිපිරීමෙන් ඇතිවන කලබලය මැද එරික් එළියට එන තුරුය. උණ්ඩ පුරවා ඇති මිලිමීටර් නවයේ පිස්තෝලය නැහැයට ළං කළ ඔහු එහි සුවඳ බැලුවේය. උණ්ඩ පරීක්ෂාව කළ මොහොතේ පිටව ගිය උණ්ඩයේ වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ එහි තවමත් දැවටී තිබේ.

ඒ සමඟම මහ හඬ ඇසුණි. ඉන් තත්පරයකට පසු කලබලකාරී ඝෝෂාවක් නැගී ආවේය. කිසිවකුත් ඉදිරිපසට දිව ආවේ නැත. දෙවැනි කාමරයේ ජනේලය අතරින් අත දැමූ ඔහු නිවස තුළට වෙඩි ප්‍රහාරයක් එල්ල කළේය. එහෙත් කිසිවකුත් ඉදිරිපසට දුව ආවේ නැත.

තවත් තත්පර දෙකකදී ප්‍රාඩෝ රථය යටින් කහ සහ රතු ආලෝකයක් විහිදී ගියේය. තවත් තත්පරයකින් පිපිරුම් හඬ ඇසුණි. ඊළඟ නිමේෂයේ ප්‍රාඩෝ රථයද ගිනි ගන්නට විය. යළිත් වරක් පිස්තෝලය කාමරයට ඇතුළු කළ ඔහු එල්ලයක් නොමැතිව වෙඩි තබන්නට විය.

දැන් පළා යා යුතු වේලාවයි. නෝර්වීජියානුවන්ට පණිවිඩය දැනුම් දී ඇත. ජගත් තාප්පය අද්දරට දිව ගියේය. වර්ෂාව සිහින් වැහි පොදක් බවට පෙරැළී තිබිණ. ආ මග ඔස්සේම රථයටත් අඹ ගසටත් මාරු වූ ඔහු අඹ ගසේ ඉහළටම නැග අංක 49 නිවස දෙස බැලුවේය. එරික් පැමිණි රථය දෙසින්ද නිවස ඇතුළතින්ද ගිනිදළු නැගෙයි.

ඔහු ප්‍රතිඵල බලන්නට උනන්දු නොවීය. තමා උපන් බිමට යුතුකම ඉටුකර තිබේ. ලෝකයා මොනවා කියන්නට පුළුවන් වුවත් තම හෘද සාක්ෂියට අනුව රට වෙනුවෙන් යුතුකම ඉටු කර තිබේ. තාප්පයෙන් තාප්පයට ඇවිද ගිය ඔහු බුලර්ස් පාරට යළි පිවිසුණේ අංක හතළිස් පහෙනි. සිහින් වැසි පොද මහ වැස්සට පෙරළිණ. ගිනි දළු සහ දුම්වලා ඉහළට නැගෙනු මාවතේ ඈතට යනතුරුත් ඔහුට පෙනුණි.

ඔහුගේ මෙහෙයුම අවසන් කර ඇත. එය කිසිදා හෙළි නොවන මෙහෙයුමක් වනු ඇත්තේ නෝර්වීජියානුවන් ආරක්ෂක භට පිරිස් නොකැඳවන නිසා බව ඔහුට සිතිනි. එය එ​්​ ලෙසම සිදුවිය.
2000 මැයි 22 වැනිදා සිදුවූ මෙම හුදකලා ප්‍රහාරය එදා නෝර්වේජියානුවන් පිටතට දුන්නේ හදිසි ගිනි ගැනීමක් ලෙසයි. තමන්ට ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ බව කීම ඔවුන්ට ලජ්ජාවක් වී තිබිණි. එහෙත් නෝර්වේ අමාත්‍ය එරික් සෝල්හයිම් තමන්ට ශ්‍රී ලංකාවේදී ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ බව වසර 12කට පසු පිළිගත්තේය. රාජ්‍ය කටයුතු පිළිබඳ උපලේකම් රේමන්ස් ජෝන්සන් සමග එරික් ​සෝල්හයිම් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේ 2000 මැයි 22 දාය. ඒ විශේෂයෙන්ම එවක ජනපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මුණ ගැසීම පිණිසය. ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ දින තුනක් ගත කිරීමට නියමිත විය.

ඉන් වසර දොළහකට පසුව ‘අෆ්ටෙන්පෝස්ටෙන්’ පුවත්පතට ප්‍රකාශයක් කරන සෝල්හයිම් එදා ශ්‍රී ලංකාවේදී තමා ඝාතනය කිරීමට සැලසුමක් තිබූ බව කියා සිටී. ඔහු කියන්නේ අන්තවාදී කොටස් වෙතින් මෙම තර්ජනය එල්ල වූ බවය. සෝල්හයිම් කොළඹට ළඟා වීමට දින කිහිපයකට පෙර ආරක්ෂක අංශවලට මෙම ඝාතන සැලැස්ම ගැන ඉව වැටී තමා දැනුවත් කළ බව ද සෝල්හයිම් පවසයි. මේ ගැන මුල්ම ඉඟිය ලැබී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ ‘රැඩිකල්’ ජනවර්ග පිළිබඳ හොඳින් දන්නා නෝර්වේහි පිරිසකගෙනි. එම සාකච්ඡාවේදී සෝල්හයිම් මෙසේ පවසයි.

“ශ්‍රී ලංකාවේ එදා පැවැති වාතාවරණය පිළිබඳ රහස්‍ය තොරතුරු ද වරින් වර අප අතට පත්විය. අප ශ්‍රී ලංකාවේ ගත කළ මුළු කාලය පුරාම අප සිටියේ දැඩි අනතුරුදායක තත්ත්වයකය. අපට මේ තර්ජනය එල්ල වූයේ අප නෝර්වේජියානු ජාතිකයන් වීම නිසාය. මේ නිසා ආරක්ෂක බළකායක රැකවරණ යටතේ මිස ශ්‍රී ලංකාව තුළ කිසි ගමනක් නොගියෙමු. කොළඹ දී රජයේ හමුදා මෙන්ම උතුරේදී සන්නද්ධ සාමාජිකයන් අපට රැකවරණ සැලසූ නමුත් ඒ රැකවරණ පිළිබඳ එතරම් විශ්වාසයක් නොවීය. එසේ වන්නේ අතිවිශාල ආරක්ෂක මුර ඇණියක් සමග ගමන් බිමන් ගිය ශ්‍රී ලංකාවේ නායකයන් කිහිපදෙනකුම ඝාතනය වූ ආකාරය දෙස බැලීමෙනි.

දෙමළ කොටි සංවිධානය යුදමය වශයෙන් ශක්තිමත් පදනමක සිටි එම වකවානුවේ කොළඹ පැවතියේ දැඩි තැතිගත් ස්ථාවරයකි. යාපනයට කොටු වී සිටි හමුදාව සහමුලින්ම ඉන්දියාවට රැගෙන යාමට ඇති හැකියාව ගැන අපි ඉන්දියාව සමග සාකච්ඡා කළෙමු.” සෝල්හයිම් එම පත්‍රයට කීවේය.

ඔහු කියන්නේ 2000 මැයි 21 හා 24 කාලය තුළ කිසියම් පුද්ගලයකු හෝ කණ්ඩායමක් කොළඹ නෝර්වේ තානාපති කාර්යාලයට අත් බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල කළ බවයි.

දුරාතීතයේ හෝ යුරෝපීයයන්ගේ යුගයේදී මෙරට ඊළමක්‌ තිබුණේ නැත.

the-portuguese-period-1දෙමළ ඊළාම් ව්‍යාපාරයේ වංචා සහගත ක්‍රියාවන් අතර මුල් තැන ගන්නේ ඊළාම් සිතියමයි. දෙමළ නිජබිම යනුවෙන් ප්‍රදේශයක්‌ වෙන් කර ලකුණු කර මේ කුඩා රට දෙකඩ කිරීමට ඔවුන් කටයුතු කරති. මේ මුළුමනින්ම වංචාවකි. පෙඩරල් පක්‍ෂය දෙමළ නිජබිම් සංකල්පය නිර්මාණය කළ අතර එය හුදු සංකල්පයක්‌ මිස කිසිකලෙකත් ලංකා පොළොව මත තිබූ දෙයක්‌ නොවේ. ලෝ පුරා ප්‍රචාරය කරන මෙම සිතියම ලංකා ඉතිහාසය නොදන්නා අයකුට ද ලංකා පොළොවට පය ගසා නැති අයකුට ද, ඇත්ත යෑයි සිතිය හැක. ලංකාවේ ජීවත් වන දෙමළ ජනයාට මෙම අදහස ඉංග්‍රීසීන් විසින් මිෂනාරීන් හරහා පාසල්වල උගන්වා දේශපාලන මතවාදයක්‌ ලෙස ද, ගෙන එමින් දෙමළ ජනයාගේ ලෙයට කා වද්දා ඇත.

SRI LANKA zwart wit

සිංහලයන් තම පළමු රජ විජයගේ සිට ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ දක්‌වා රජ පරපුරක්‌ සිටි බව මහාවංශ ආදී පොත් ඇසුරෙන් විශ්වාසයට ගෙන ඇත. එය තහවුරු කිරීමට නටබුන්, ගොඩනැඟිලි, වැව් අමුණු, පුදබිම් හා සෙල්ලිපි ආදිය අපට දැකගැනීමට ඇත. එහෙත් දෙමළ රාජධානියක්‌ තිබූ බවට එබඳු සාධක කිසිවක්‌ නොමැත. ඇත්තේ ගොබෙල්ස්‌ න්‍යායේ ප්‍රචාරයක්‌ පමණි.

map2

දැනට ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳ ඇති සිතියම් ඇසුරෙන් අධ්‍යයනය කර බැලීම මගින් ඊළාම් සිතියම ඇත්තක්‌ ද බොරුවක්‌ ද යන්න වටහා ගත හැක. මේ සඳහා අපි සිතියම් 6 ක්‌ උපයෝගී කර ගනිමු.

1. පෘතුගීසීන් පැමිණෙන විට ලංකාවේ සිතියම (කේ. එම්. ද සිල්වා (A HISTORY OF SRI LANKA) පොතේ 146 වැනි පිටුව

2. පෘතුගීසීන් යාපනය යටත් කර ගත්තා වූ 1620 සිතියම (එම 170 පිටුව)

3. ලන්දේසීන් හඟුරන්කෙත ගිවිසුම කීර්ති ශ්‍රී රජසිංහ රජු සමඟ අත්සන් කළ පසු ලංකාවේ සිතියම (එම 216 පිටුව)

4. ලන්දේසි යුගයේ පරිපාලන ප්‍රදේශ (නාත් යෝගසුන්දරම් A Comprehensive History of Sri Lanka)

5. කෝල්බෲක්‌ ප්‍රතිසංස්‌කරණ අනුව ලංකාව පළාත් 5 කට බෙදූ සිතියම (පාසල් පොත් ඇසුරෙන්)

6. දෙමළ ඊළාම්වාදීන්ගේ ප්‍රචාරක සිතියම (කේ. එන්. ඕ. ධර්මදාස- බෙදුම්වාදී න්‍යාය පොතෙන්)

මෙම සිතියම් 6 ට අමතරව ලංකා ආණ්‌ඩුකාර රොබට්‌ බ්‍රවුන්රිග් විසින් උඩරට අණදෙන නිලධාරී (1817 – 1820) වෙත නිකුත් කළ සමූලඝාතන නියෝගය.

map1

කෝල්බෘක්‌ ප්‍රතිසංස්‌කරණ අනුව ශ්‍රී ලංකාව පළාත් පහකට බෙදූ ආකාරය

map3ඒ අනුව මෙම විග්‍රහය කිරීම සඳහා පළමු සිතියම එනම් පෘතුගීසීන් පැමිණි කාලයේ සිතියම සළකා බලමු. එහි කෝට්‌ටේ, රයිගම, සීතාවක, උඩරට රාජධානිය හා යාපනය රාජධානිය ද පෙන්වා ඇත. මෙම සිතියමේ තද කළු වර්ණයෙන් ලකුණු කර ඇත්තේ යාපනය රාජධානියයි. එය ආර්යචක්‍රවර්තී නමින් වූ දෙමළ කතාකරන ආර්ය වංශික රජ පරපුරක්‌ පාලනය කළ ප්‍රාදේශීය රාජ්‍යයකි. එය කලක්‌ කෝට්‌ටේ යටතේ ද ඉන්පසු සීතාවක යටතේ ද එම රාජ්‍යය කඩා වැටෙන විට උඩරට රාජ්‍යය යටතේ ද කටයුතු කළ රාජ්‍යයකි. ඒ බව යාල්පාන වෛපමාලය පොතේ පරිෂ්ඨයේ (xxxviii) පිටුවේ දක්‌වා ඇත. යාපන රාජ්‍යයේ සීමාව සිතියමේ ඉතා ප්‍රවේශමෙන් බලන විට මන්නාරමෙන් උතුරට වන්නට පුනරීන් දක්‌වාද එතැන් සිට කිලාලි කලපුවේ දකුණු තීරයද, යාපන අර්ධද්වීපයද ඊට අයිතිව තිබූ බව පෙනේ. එහි දැක්‌වෙන ත්‍රිකුණාමලය මඩකලපුව ආදී ප්‍රදේශ ද මන්නාරමේ සිට මීගමුව දක්‌වා පළාත් ප්‍රධානීන් ද සෙනරත් රජු බැහැදැකීමට 1613 පැමිණ සිටි බව බැල්ඩියස්‌ගේ ලංකා පුරාවෘත පොතේ දැක්‌වේ. ඒ අනුව පෘතුගීසීන් පැමිණි 1505 සිට යාපනය පෘතුගීසීන්ට යටත්ව 1620 වර්ෂය දක්‌වා ඊළාම් රාජ්‍යයක්‌ තිබූ බවට සේයාවක්‌වත් මෙම සිතියමේ දක්‌නට නැත. ඒ නිසා තමන්ගේ ඊළාම් රාජ්‍යය පෘතුගීසීන් යටත් කර ගත්තා යෑයි කීවත් 6 වැනි සිතියමේ පෙන්වන ඊළාම් රාජ්‍යයක්‌ පිළිබඳ ඇඟවීමක්‌ පළමු සිතියමෙන් සොයා ගත නොහැක. උඩරට රජු ඉන්දියාවේ තංජොරයේ සිට වන්නි හා මාතලේ හරහා යුද සැපයීම් ගෙන්වා ගත්තේ සිය අණසක වන්නි ප්‍රදේශවල තිබූ නිසාය. මේ අනුව කේ.එම්. ද සිල්වා මහාචාර්යවරයාගේ පොත් ඇසුරෙන් ඊළාම් රාජ්‍යයක්‌ පිළිබඳ සිතියමක හැඟවීමක්‌ හෝ සොයාගත නොහැකි බව පළමුවැනි සිතියම පරීක්‍ෂා කිරීමේදී පෙනේ.

map4
map6දෙවැනි සිතියම සළකා බලමු. එය 17 වැනි සියවසේ මුල යනු පෘතුගීසීන් යාපනය යටත් කරගන්නා යුගයයි. එනම් 1620 වර්ෂයයි. මේ කාලය වන විට කෝට්‌ටේ ධර්මපාල කුමාරයා තෑගි ඔප්පුවකින් ලංකාව පෘතුගීසීන්ට පවරා දී හමාරය. එම ගිවිසුම අනුව සීතාවක, සත් කෝරළය, මහනුවර, යාපනය, සතර කෝරළය රජුට කප්පම් ගෙවන වන්නිය ද, පානම් 2 කද, වැල්ලවාය කොස්‌ගම, වෙල්ලස්‌ස, පාළුගම, මඩකලපුව, කොට්‌ටිආරම, ත්‍රිකුණාමලය, පුත්තලම, මන්නාරම, නුවර කලාවිය ද පෘතුගීසීන්ට පැවරී ඇත. ඒ අනුව වැටහෙන්නේ කෝට්‌ටේ ප්‍රධාන රජුට ලංකාවේ සියලුම ප්‍රදේශ අයිතිව තිබූ බවයි. මේ අනුව පෘතුගීසීන් ඊළාම් රාජ්‍යය යටත් කර ගත්තා යෑයි කියතත්, එවැන්නක්‌ නොතිබූ බව මේ කරුණුවලින් තහවුරු වේ. මේ අනුව දෙවැනි සිතියම අනුව ද, ප්‍රචාරය කරන ඊළාම් සිතියමක්‌ තිබූ බවට තහවුරුවක්‌ නොපෙන්වයි.

දැන් අප 3 වැනි සිතියම කෙරේ අවධානය යොමු කරමු. එම සිතියම 17 වැනි සියවස මැදදී ලංකාවේ තත්ත්වය පෙන්වයි. සිතියම පරීක්‍ෂා කිරීමේදී පෙනෙන්නේ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු මුහුදුබඩ පළාත්වලින් ගව්වක තීරයක්‌ ලන්දේසීන්ට පවරා දුන් පසු තත්ත්වය එහි දක්‌වන බවයි. එම සිතියම අනුව යාපනය, මන්නාරම, කල්පිටිය, පුලියන්දූව (මඩකලපුව) ත්‍රිකුණාමලය ආදී ප්‍රදේශ ද ලන්දේසීන්ට පවරා ඇති බව පෙනේ. ඒ අනුව වර්තමානයේ උතුර නැගෙනහිර හැටියට පෙන්වන ප්‍රදේශ උඩරට රජුට අයිතිය තිබූ බවයි. (මෙම ගිවිසුම පිළිබඳව මඩකලපු වෘතාන්ත පොතේ 17 වැනි පිටුවේ දැක්‌වේ) ඒ බව ලන්දේසීන් ද පිළිගෙන ගිවිසුමට අත්සන් කර තිබීමෙන් එය වැඩි දුරටත් තහවුරු වේ. එවක දෙමළ ඊළමක්‌ තිබුණේ නම් උඩරට රජු සමග මේ ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගැනීමට ලන්දේසීන්ට ගිවිසුමක්‌ අත්සන් කිරීමට අවශ්‍යතාවක්‌ තිබීමට හේතුවක්‌ නැත. ඒ අනුව එම සිතියමෙන් ද දෙමළ ඊළමක්‌ පිළිබඳ සේයාවක්‌ සොයාගත නොහැක.

දැන් අප 4 වැනි සිතියම සලකා බලමු. නාත් යෝගසුන්දරම් ලියූ A comprehensive History of Sri Lanka නමැති පොතෙන් මෙම සිතියම උපුටාගෙන ඇත. එම දෙමළ ලේඛකයා දක්‌වා ඇති සිතියමට අනුව පානම සිට මඩකලපුව, ත්‍රිකුණාමලය, යාපනය, වන්නිය හා මන්නාරම එක ප්‍රදේශයක්‌ ලෙස සිතියම් ගත කර ඇත. එම සිතියමට පුත්තලම හා දැදුරු ඔය දක්‌වා ප්‍රදේශ යා කල විට වර්තමාන ඊළාම් සිතියමට සම්බන්ධයක්‌ ඇති බව පෙනේ. එහෙත් 3 වැනි සිතියමෙන් පෙන්වන්නේ පානම, මඩකලපු, ත්‍රිකුණාමලය යන ප්‍රදේශවල වරායන් හා ඒ අවට ලන්දේසීන්ගේ සෘජු පාලනය යටතේ තිබූ බවයි. සෙසු භූමිය උඩරට රජුට විවෘතව තිබූ බව ඉංග්‍රීසී ආණ්‌ඩු කාලයේ ලියකියවිලිවලින් තහවුරු වේ. බ්‍රවුන්රිග් නිකුත් කළ නියෝගයක දැක්‌වෙන්නේ පෘතුගීසි හා ලන්දේසි මුහුදු වරායවල් පමණක්‌ පාලනය කළ බවකි. ලන්දේසීන් හා පෘතුගීසීන් පාලනය කළේ මුහුදු වරායවල පමණි. එම නිසාම දුර බැහැර රට අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශවල අනියමින් බාධා පැන නඟී, යයි එහි සඳහන් වේ. එකී නියෝගය සිංහල පරිවර්තනයත් සමග පහත දක්‌වමි.

පෘතුගීසි හා ලන්දේසි පාලනය කළේ මුහුදු වරාය පමණි. ඒ නිසා රටේ දුර බැහැර පළාත්වල පැවති සෙසු ප්‍රදේශවල නිතර ආරවුල් තිබී ඇත.

ප්‍රධාන විධානය

ලංකාවේ ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරී හා ආණ්‌ඩුකාරවරයා නුවර පළාතේ 1817 – 1820 අණදෙන නිලධාරියාව කටයුතු කළ මේජර් ඩී. මැක්‌ඩොනල්ඩ් වෙතට

නියෝගය –

බ්‍රවුන්රිග් විසින් මේජර් මැක්‌ඩොනල්ට අණ කරයි.

වයස අවුරුදු 18 ට වැඩි සියලුම පිරිමින් මරා දැමිය යුතුයි.

සියලු නිවාස කඩා බිඳ දමා ගිනි තැබිය යුතුයි.

මිනිස්‌ ආහාරයට ගත හැකි පල දරණ සියලු ගස්‌ කපා හෙළිය යුතුයි.

සියලුම ධාන්‍ය විනාශ කළ යුතුයි, නැතහොත් අත්පත් කර ගත යුතුයි.

වාරි වැව් හා ඇළවල් කඩා බිඳ දැමිය යුතුයි.

මිනිසුන්ට අයිති වූ හමුදාවේ අවශ්‍යතාවයට අතිරික්‌ත වන සියලුම ගවයින් අප්‍රමාදව විනාශ කළ යුතුයි.

Dutch and the Portuguese
only controlled seaports
Therefore only indirectly
disturbed the rest of
countryside
GENERAL ORDERS:
COMMANDER – IN – CHIEF & GOVERNOR OF
CEYLON
TO MAJOR D. MACDONALD COM’DING
OFFICER
KANDYAN PROVINCE 1817 – 1820
BROWNRIGG ORDERED MAJOR
MACDONALD
THAT ALL MEN ABOVE 18 SHOULD BE
KILLED.
ALL HOUSES PULLED – DOWN AND BURNT
AND
ALL TREES BEARING FRUITS OF USE TO
HUMAN
BEINGS, FELLED. ALL GRAINS SHOULD
EITHER BE
DESTROYED OR CONFISCATED. IRRIGATION
TANKS AND CANALS SHOULD BE
BREACHED
ALL CATTLE BELONGING TO THE PEOPLE
WHICH WERE IN EXCESS OF THE
REQUIREMENTS OF THE
ARMY SHOULD
FORTHWITH BE
DESTROYED.

මේ නියෝගයෙන් ලන්දේසි පාලන යුගයේ වරායවල හැර සෙසු ප්‍රදේශ ඔවුන් පාලනය නොකළ බව ඉංග්‍රීසීන්ගේ වගකිවයුතු ලියවිල්ලකින් තහවුරු වේ. මේ තහවුරුවට අමතරව ඉංග්‍රීසීන් ලංකාවේ යුද අපරාධ කළ බවට සාධකයක්‌ ද ඉස්‌මතු වේ. එය මෙහිදී අමතක කර දමා සිටීම අපහසුය. මේ නියෝගය කියවන ඔබට එහි භයානකකම වැටහෙනු ඇත. මෙය යුද අපරාධ කළ බවට ලිත සාක්‍ෂියකි. මෙයින් මරා දැමූ ඌව වෙල්ලස්‌සේ මිනිසුන් සංඛ්‍යාව දශ ලක්‍ෂයක්‌ බව තහවුරු වී ඇත. මිනිසා, ගහ කොළ, තිරිසනුන් පවා මේ ම්ලේච්ඡ අපරාධයට භාජන වී ඇත. මේ අපරාධය ඊළාම්වාදීන් අද ප්‍රචාරය කරන ලංකාවේ හමුදාව කළා යෑයි කියන යුද අපරාධවලට මෙබඳු සෘජු ලිත කිසිම සාක්‍ෂියක්‌ සොයා ගැනීමට නැත. එම නිසා යුද අපරාධ පිළිබඳ ඊළාම්වාදීන්ගේ ප්‍රචාරය සිතියම මෙන්ම වංචාවකි.

මේ වියරුවෙන් පසුව 1833 දී ලංකාව පළාත් පහකට බෙදන ලදී. උතුර, දකුණ, නැගෙනහිර, බටහිර හා මධ්‍යම යනු එම පළාත් වේ. මේ පළාත් බෙදීමේදී උඩරට ප්‍රදේශවල කොටස්‌ සෙසු ප්‍රදේශවලට යා කර මධ්‍යම පළාත කුඩා ප්‍රදේශයක්‌ බවට පත් කර ඇත. එයින් ඉංග්‍රීසීන් බලාපොරොත්තු වූයේ නැවත නැඟී සිටීමකට සිංහලයාට ඉඩ නොදීමයි. මෙයින් කලකට පසුව උතුරු පළාතින් නුවර කලාවිය වෙන් කරන ලදී. ඊටපසු වයඹ වෙනම පළාතක්‌ බවට ද ඌව හා සබරගමුව නව පළාත් දෙකක්‌ද කිරීමෙන්, අද තිබෙන පළාත් 9 ක සංයුතිය ඇති විය. මේ අතර වාරයේ නැගෙනහිර බිම් තීරයට උඩරට රාජ්‍යයේ සමහර ප්‍රදේශ යා කර ගැනීමෙන් ඊළාම් සිතියමේ සමහර ප්‍රදේශ රට ඇතුළට නෙරා විත් ඇත. මේ සිදු වූයේ ඌව වෙල්ලස්‌ස මිනිස්‌ ඝාතනයෙන් පසු හිස්‌වූ ප්‍රදේශ නැගෙනහිරට යා කර ගැනීමෙනි. ඌවේ විමුක්‌ති සටනට ගලා ගිය ලේ මත ඊළාම් දේශය විහිදා ඇති බව පෙනේ.

ඇත්ත වශයෙන්ම නැගෙනහිර පළාතේ වරායවල හැර ලන්දේසි පාලනයක්‌ නොතිබූ නිසා නාත් යෝගසුන්දරම්ගේ පොතේ ඇති සිතියම පරිපාලන සිතියමක්‌ වශයෙන් ගත නොහැක. අවසාන වශයෙන් කිව හැක්‌කේ දුරාතීතයේ හෝ යුරෝපීයයන්ගේ යුගයේ ලංකාවේ ඊළාම් දේශයක්‌ නොතිබූ බවයි. එසේ තිබූ බවට කිසිම සාක්‍ෂියක්‌ සොයා ගත නොහැකි බව කලින් සඳහන් කළෙමි. මෙය හුදු අනාගත වැඩසටහනක්‌ මිස පැවති දේශපාලන සත්‍යයක්‌ නොවේ. ලංකාව දෙකඩ කර ත්‍රිකුණාමලය අත්පත් කර ගැනීමේ අනාගත සැලැස්‌ම ඇමරිකාව ක්‍රියාත්මක කරවන අන්දම තේරුම් ගැනීමට මෙය හොඳ නිදසුනකි.

පියසිරි අමරකෝන්
ගණකාධිකාරි සේවා සංගමයේ හිටපු සභාපති

ජාතියේ මුර දේවතාවන්..

මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට…
ප්‍රභාකරන්ව මරා දැමූ 53 වැනි සේනාංකයේඅණදෙන නිලධාරී මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න

සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබිය හැකිවුවත් කිසිදා විශ්‍රාම නොයන වීරත්වයක්‌ ඔහු ජාතියට පතල කර හමාරය. ජාතිය සිහිනයක්‌ සේ දුටු ත්‍රස්‌ත නායකයාගේ මරණය සිදුවුයේ ඔහු අණ දුන් සේනාංක අතින් ඔහුට ලබා දී තිබූ රණ භූමියේදීය. මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්නගේ විශ්‍රාම ලැබීම නිමිත්ත කරගෙන අපි, ඔහු සමඟ සාකච්ඡාවක්‌ ඉල්ලා දුරකතන ඇමතුමක්‌ දුන්නෙමු. මේ සිංහල අපගේ රටයි – අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි … යන මහගමසේකරයන් ලියූ ගීතය ඔහුගේ දුරකතනයෙන් ඇසෙන්නට විය. අප උපන් මියයන දේශය වෙනුවෙන් තම අනගිතම යුතුකම ඉටුකළ මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න සමග ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ කරන ලද සාකච්ඡාවයි මේ.

හමුදා සේවයෙන් විශ්‍රාම යන මොහොතේ, අතීතයට අපේ කතා බහ රැගෙන යැම සඳහා 2009 මැයි 18 වෙනිදා දිනය ඔබට මතක්‌ කර ගන්න පුළුවන්ද…?
ඇත්තටම එදා පාන්දර දෙකහමාරට විතර, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් මගේ කණ්‌ඩායමට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළා. නන්දිකඩාල් කලපුව ආශ්‍රිතව පුදුමාතලන් ප්‍රදේශයේදී තමයි මේ පහර දීම සිදුවුණේ. අපි මෙවැනි තත්ත්වයක්‌ බලාපොරොත්තු වුණා. ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ අවසාන පිරිස අපි කොටු කරගෙනයි මේ වෙනකොට හිටියේ.

ඒ වෙනකොට ඔවුන්ට තිබුණ එකම විසඳුම කලපුවට පනින එක විතරයි… මොකද අනිත් තුන් පැත්තෙන්ම අපි ඔවුන්ව කොටු කරලයි තිබුණේ. එදා පාන්දර ඔවුන් මගේ වළල්ලේ පිටිපස්‌සේ තැනකට තමයි, ප්‍රහාරය එල්ල කළේ. එය අපි කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ ස්‌ථානයක්‌ සහ ප්‍රහාරයක්‌. එතැන කඩා ගෙන තුන්සිය පනහක පමණ ත්‍රස්‌තවාදීන් පිරිසක්‌ ඇතුලට පැන්නා. ඒ වෙනකොටත් ඕනෑම දේකට සූදානම්ව අපි එක්‌ එක්‌ සැලසුම් හදලා තිබ්බේ… අපි ඒකට කියන්නේ, ඉන්ජෙන්සන් ප්ලෑන් කියලා… ඒ කියන්නේ, මෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න, අරෙහෙම වුණොත් මෙහෙම කරන්න යනාදී වශයෙන්, අවදානම් ගණනාවක්‌ සඳහා අපි සූදානම් වෙලයි හිටියේ…

මගේ පළවෙනි අණ දීම වුණේ කඩපු තැන ඉක්‌මනට වහගන්න කියන ඒකයි… සාමාන්‍යයෙන් මීටර් දෙසීයක විතර ආරක්‌ෂක බැම්මක්‌ කැඩිලා තිබ්බා… අපි විනාඩි විස්‌සක්‌ විතර ඇතුළත එම වළල්ල යළි හදා ගත්තා. තව එළිවෙන්න පැය තුනයි තියෙන්නේ… ඊට පස්‌සේ අපිට ඇතිවෙන්න ගහ ගන්න පුළුවන් කියලා මම හිතුවා… ඒ නිසා ඉක්‌මනින්ම අපේ ආරක්‌ෂිත වළල්ලේ කැඩුණු තැන හදා ගන්නයි මට ඕනේ වුණේ…

මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් තීරයේ රැඳී ඉන්නේ කොයි වැනි පිරිසක්‌ කියලා ඔබට අනුමානයක්‌ තිබ්බාද…?

නැහැ…නායකයෝ කවුද ඉන්නේ කියන එක ගැන අපි කිසිම දෙයක්‌ දන්නේ නැහැ. නමුත් එල්ටීටීඊයේ සිහින ඊලාම් රාජ්‍යයේ අවසාන බිම් කඩත් අපි අල්ලා ගැනීම සඳහා සූදානමින් තමයි හිටියේ… මේ වෙලාව වෙනකොට අපිට තිබ්බේ අතේ තියෙන දේ කටේ දාගන්න විතරයි. උදේ වරුවේත් අපි සටන් කළා… දහය විතර වෙනකොට ඒ සටන අවසන් වුණා. දවල් ආයෙත් අපිට දැනගන්න ලැබුණා, එක්‌ පිරිසක්‌ කලපුවේ කඩොල් කැලය ඇතුළේ ඉන්නවා කියලා… එතැනට අපි ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. දවල් දෙක විතර වෙනකොට ඒ සටන පටන් ගත්තා. ඒක හැන්දෑවේ හයාමාර වෙනකං විතර ගියා. මේ වෙලාව වෙනකොට මුළු ලංකාවම අපේ රජයේ පාලනය යටතට පත්වුණා.

ඊලාම් දේශයේ සිහිනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටිලා, සුනුවිසුණු වෙලා ගියා…ඔය පළාත අවුරුදු විස්‌සක්‌ විතර රජයෙන් ගිලිහිලා තිබුණේ. අනිත් පළාත් සේරම අපි අල්ලාගෙන ඉවරවෙලයි ඒ වෙනකොට තිබ්බේ. මෙතැන අල්ලා ගත්තා විතරයි, මුළු රටම එක ධජයක්‌ යටතට, සිංහ ධජය යටතට ආවා. එදා අපිට බොහෝම සන්තෝෂ දවසක්‌. මැරිච්ච ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ මළ සිරුරු අපි එකතු කර ගන්න පටන් ගත්තා. එතැන ඉහළ පෙලේ එල්ටීටීඊ ත්‍රස්‌තවාදී නායකයන් ගණනාවකගේ මළ සිරුරු තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්, පොට්‌ටු අම්මාන් සහ සුසෙයි ඇරෙන්න අනිත් ඔක්‌කොම නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. භානු, ජෙයම් වගේ නායකයන්ගේ මළ සිරුරු එතැන තිබ්බා. ප්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස්‌ ඇන්තනිගේ මළ සිරුර එතැන තිබ්බා.

එදා අපිට බොහොම සන්තෝසයි… නමුත් මගෙ ඔලුවෙ එක ප්‍රශ්නයක්‌ තිබ්බා. ඒ ප්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුර කෝ කියන එක. ඒ වගේම මම ආමි කමාන්ඩර්ට කතා කරලා “සර්, අපේ රටේ අන්තිම බිම් අඟලත් අපි බේරා ගත්තා” කිව්වාම ආමි කමාන්ඩර් ටිකක්‌ කල්පනා කරලා මගෙන් ඇහැව්වා “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියලා. එතුමාට මම කිව්වා “සර්, ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එක නැහැ …” කියලා. එතකොට ආමි කමාන්ඩර් මට කිව්වා “එහෙනං යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ …..” කියලා. මමත් එතකොට කිව්වා “ඔව් සර්, එහෙනං යුද්දේ ඉවරවෙන්නේ නැහැ … හැබැයි මගේ ඔක්‌කොම බ්ලොක්‌ස්‌ මම දාලා තියෙන්නේ…” කියලා. මේ වෙනකොට නන්දිකඩාල් කඩොලාන ඇතුලේ හරි කරුවලයි. එතැන මොකුත් කරන්න බැහැ. කඩොලාන ඇතුලේ රැට සටන් කිරීම අමාරුයි. පොඩි සද්දයක්‌ වුණත් ඇහෙනවා. කුරුල්ලෝ පියාඹනවා. ඒ දිශාව අනුව කවුරු හරි එන දිශාව හඳුනාගන්න ලෙහෙසියි.

මම ආමි කමාන්ඩර්ට කිව්වා “සර්, හෙට උදේ මම සර්ච් එකක්‌ දාලා බලන්නම්” කියලා. මම එදා රෑ බොහෝම සන්තෝසෙන් නින්දට ගියත් “ප්‍රභාකරන් කෝ…?” කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතේ තිබ්බා. “මේ යකා පැනලද…? පැන්නොත් යුද්දේ ඉවර වෙන්නේ නැහැ නේද…?” කියන ඒවා මගේ හිතට ආවා. අපිට ඕනෑ වෙලා තිබුණේ අනාගත පරම්පරාවකට මේ යුද්දේ ඉතුරු නොකරන්න. බැරි වෙලාවත් ප්‍රභාකරන් වෙන රටකට පැන්නා නම් එහෙට වෙලා යුද්දේ මෙහෙයවන්න පුළුවන්.

මේක මම මගේ පොතේ හොඳට පැහැදිලි කරලා තියෙනවා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ දැඩි තීරණ වගේම මෝඩ තීරණ ගත්ත නායකයෙක්‌. එහෙම වුණාට ඔහු දක්‌ෂ නායකයෙක්‌… ඒ නායකත්වය රටටම ලොකු තර්ජනයක්‌. ඒ නායකත්වය අපිට විනාශ කරන්න බැරිවුණා නම් අපිට සහ අපේ අනාගත පරම්පරාවට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්‌ වෙනවා. ඒ වෙනකොට, හතර වෙනි ඊලාම් යුද්ධයෙන් පමණක්‌, අවුරුදු දෙකයි මාස නවයක්‌ ඇතුළත, අපේ පන්දාස්‌ නවසිය ගාණක්‌ මැරිලා, විසිනවදාස්‌ ගණනක්‌ තුවාල වෙලා ඉවරයි. මෙච්චර කැපවීමක්‌ කරලත් අපිට මේ මිනිහව මරා ගන්න බැරිවුණොත්, අපේ අනාගත පරම්පරාවට අපි කොහොමද උත්තර දෙන්නේ කියන ප්‍රශ්නය මගේ හිතට ආවා.

ඔබට ප්‍රභාකරන් හෝ භානු සජීවීව මුණගැහිලා තියෙනවද…?

ප්‍රභාකරන් කවදාවත් පණ පිටින් දැකලා නැහැ…භානු දැකලා තියෙනවා. හැබැයි කවදාවත් කතා කරලවත්, අතට අත දීලාවත් නැහැ… මේ මගේ දකුණු අත බොහොම පිරිසුදුයි. (සිය දකුණු අත ඉහළට ඔසවා පෙන්වමින්…) කිසිම ත්‍රස්‌තවාදී නායකයෙකුට සාමය කාලයේදීවත් මම අතට අත දීලා නැහැ… ඔය ත්‍රස්‌ත නායකයෝ සාම කාලවලදී මට අත දීක්‌ කරලා තියෙනවා… ඒ උනාට මම උන්ට අත දීලා නැහැ…

දැන් අපි දහ නමවෙනිදා දවස ගැන මතක්‌ කරගමු… රටේ හැම තැනම ජනතාව කිරිබත් කමින් ප්‍රීති ඝෝෂා පවත්වනවා…

ඔව්… අපේ ළමයිනුත් එදා උදේ කිරිබත් හදලා තිබ්බා…කඩොලානට තව බැටැලියන් එකක්‌ දාලා සර්ච් කරන්න කියලා එතකොට මම කියලයි තිබ්බේ. එදා ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවට ආවා. එතුමා එතකොට පාර්ලිමේන්තුවේ ඉඳන් තමන්ගේ කතාව පටන් අරගෙන තිබුණා.

මගේ නායකත්වය යටතේ තිබුණු පනස්‌ තුන්වෙනි සේනාංකය යටතේ තමයි අටවෙනි කාර්ය සේනාංකය තිබ්බේ. කර්නල් රවිප්‍රිය තමයි එක භාරව හිටියේ. මේ අතරේ කර්නල් රවිප්‍රිය මට කතා කරලා. “සර්, කඩොලානේ තව ඩිවලොප්මන්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා…” කිව්වා.

ඒ වෙනකොට අපි යුද්දේ දිනලා ඉවරනේ… එක දිගට මාස දෙක තුනක්‌ නිදි මරලා, ටිකක්‌ හිටියා විතරයි, මෙන්න ආයිත් කියනවා ගහ ගන්නවා කියලා. කන්න ගත්ත කිරිබත් කෑල්ලත් පැත්තකට දාලා මම ගියා, නන්දිකඩාල් සටන් භුමියට. උන් එනකොට “අපේ කට්‌ටියත් ගහ ගත්තා, අපිටත් උන් ෆයර් කළා. මේ සටන විනාඩි හතලිස්‌ පහක්‌ විතර ගියා… “සර්, ඔක්‌කොම් නියුට්‌රමලයිස්‌ කරලා තියෙන්නේ. එක පොයින්ට්‌ එකක්‌ තියෙනවා, ඒක කොන්ට්‍රොල් කරගන්නම බැහැ… එතැනින් දිගටම ගහනවා” කියලා මට අපේ අය කිව්වා. මට ලොකු සටනක්‌ කරලා අපේ කොල්ලෝ මරා ගන්න උවමනාවක්‌ නැහැ. අතට ගත්ත දේ කටට දාලා, දැන් හපා ගන්න විතරයි තියෙන්නේ… “ලොකු සෙනගක්‌ දාන්න එපා… අට දෙනාගේ කණ්‌ඩායම් දෙකක්‌ දාලා, ඕක බලාගන්න” කියලා මම කිව්වා..

කර්නල් රෝහිත අළුවිහාරේගේ නායකත්වයෙන් හතරවෙනි විජයබාහු බලඇණියේ පිරිසක්‌ ඒ සඳහා මම යෙදෙව්වා. ටික වෙලාවකින් “හරි සර්, ඔක්‌කොම ඉවරයි. ප්‍රභාකරන්ගේ බොඩි එකත් තියෙනවා” කියලා මට එහෙන් කිව්වා. මේ වෙනකොට වෙලාව උදේ දහයයි තිහට විතර ඇති.

මගේ ගාව හිටියා, කර්නල් ලලන්ත ගමගේ. මෙතැන බලලා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියන්න කියලා මම කර්නල් ලලන්තව යෑව්වා. වැඩි ඈතක නෙමෙයි, මම හිටිය තැනින් මිටර් දෙසීයක්‌ ඈතින් තිබුණ කලපු ප්‍රදේශයට තමයි මම එයාව යෑව්වේ. “සර්, යුරේකා… ප්‍රභා මැරිලා ඉන්නවා” කියලා මට කර්නල් ගමගේ කතා කරලා කිව්වා. ” හොඳටම ෂුවර්ද…?” මම ඇහැව්වා.

“ඔව් සර්, ටක්‌ ගාලා ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න.”

“ඔය බොඩි එක මෙහෙට ගෙන්න…”

හරි…හරි සර්, බොඩි එක ගේන්නම් ටක්‌ ගාලා මේක කොළඹට කියන්න” කියලා මට කර්නල් ලලන්ත ගමගේ කිව්වා. එයත් හිටියේ ලොකු සන්තෝෂයකින්. මේ ජයග්‍රහණයේ පණිවුඩය ඉක්‌මනින්ම රටටම කියන්න තමයි හැමෝටම ඕනේ වුණේ.

“හරි…හරි සර් බොඩි එක ගේන්නම් මේ පණිවුඩේ ඉක්‌මනට කොළඹට කියන්න” ආයෙත් මට ලලන්ත කියනවා. මට ඒ පාර කේන්ති ගියා.

උඹ ඔතැනට වෙලා ඕකගේ පාංශුකුලය දෙන්නේ නැතුව ඕක ඉක්‌මනට මෙතැනට ගෙනෙන්…” කියලා මම කිව්වා.

එහෙම කිව්වට මගේ ඇස්‌ දෙකෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ මිනිය දකිනකන් මම ඒක ආමි කමාන්ඩර්ට කියන්න කැමති වුණේ නැහැ. මම මේක ආමි කමන්ඩර්ට කියලා, එතැනින් ආරක්‌ෂක ලේකම්තුමාට සහ ජනාධිපතිතුමාට කියලා, ඊට පස්‌සේ මේක රටටම කියලා, ඒ මැරිලා ඉන්නේ ප්‍රභාකරන් නෙමෙයි නම්, මටත් වෙඩි තියාගෙන නන්දිකඩාල් කලපුවට පනින්න තමයි වෙන්නේ… ඒ නිසා මේ මිනිය මම ම බලලා තහවුරු කර ගන්න වුවමනාවක්‌ තිබ්බා…

විනාඩි දහයක්‌ විතර යනකොට මිනිය ගොඩට ගෙනාවා. ඒවෙනකොට යුද බිමේ මේ ආරංචිය ගිහිල්ලා අපි ළඟ නිලධාරීන් සහ සෙබළු හාර පන්දාහක්‌ එකතුවෙලා හිටියා. සතුටින් කෑගහන කොටම කොල්ලෝ උඩට වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. ඔක්‌කොම තුවක්‌කුවලින් වෙඩි තිබ්බා. මැසින්ගන් වැල් පිටින් ගහනවා… පස්‌සේ මගේ ඔෆිසර්ස්‌ලා නවත්තන්න හදනකොට නැහැ… “වෙඩි තියපුවාවේ…” කියලා මම කිව්වා. ඒ ජයග්‍රහණයේ විතරක්‌ නෙමෙයි. තිබුණ පීඩනය පිට කිරීමක්‌. මේ කොල්ලෝ මරණ සහතිකය අතේ තියාගෙන අවුරුදු ගණනාවක්‌ පුරා උදේට නැගිටපු උදවිය. විනාඩි පහක්‌ විතර මුළු නන්දිකඩාල්ම ගිඟුරුම් දෙන විදිහට මේ වෙඩි පත්තු වුණා.

ඒ තමයි මගේ ජීවිතේ අමරණීයම මොහොත. අපේ රට අවුරුදු තිහක්‌ තිස්‌සේ අඳුරු අගාධයකට ඇදලා දාලා, සිංහල ජාතිය අප්‍රිකාවේ වනචාරීන්ටත් වඩා වනචාරී ජාතියක්‌ කියලා ලෝකයට පෙන්නලා, අහිංසක දරුවන්ගේ ඉඳන් ජීවිත බිලිගත්ත මිනිහව, මගේ කොල්ලෝ මරලා, මගේ කකුල් දෙක ගාවට ගෙනාවම මට දැනෙන සන්තෝෂය විස්‌තර කරන්න මට වචන නැහැ.

මම ඒ ඇඟට අත තියලා බලනකොට ඇඟ රස්‌නෙයි. ඔලුවෙන් ලේ එනවා.

මම අතට අත දුන්නේ නැහැ…

ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ දෙපා මුල මැරිලා ඉන්නවා දැක්‌කාම ඔබට දැනුන හැඟීම මොකක්‌ද…?

යුද්දේ ඉවර වුණාම යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක්‌ කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේ දී ලබා දුන්නා. එතැනදී ඔය ප්‍රශ්නයම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මැතිතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. “සර්, මට මම රජෙක්‌ වගේ කියන හැඟීම ආවා…” කියලා තමයි මම උත්තර දුන්නේ. ප්‍රභාකරන්ට දෙවියෝ අණ දුන්නාට, පනස්‌ තුන සේනාංකය එක්‌ක ඇවිල්ලා සටන් කරලා මැරියන් කියලා, මේ සටන කළේ අපි හැමෝම. මම කළේ සියලු සේනාංකාධිපතිවරුන්ට කතා කරලා කිව්වා  “වැඩේ හරි, ප්‍රභාකරන්ව මැරුවා ටක්‌ ගාලා මෙතැනට එන්න” කියලා. ජෙනරල් ජගත් ඩයස්‌, ජෙනරල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජෙනරල් චාගි ගාල්ලගේ වගේ සියල්ලට මේක කිව්වා. ඒ වෙලාවේ ආමි කමාන්ඩර් හිටියේ පාර්ලිමේන්තුවේ. ජනාධිපතිතුමාගේ කතාව අහන්න ගිහිල්ලා. විනාඩි දහයකින් විතර ආමි කමාන්ඩර්ට, මම මේ පණිවිඩය කතා කරලා කිව්වා.

මෙයිට වඩා වෙනස්‌ කට කතා පසු කාලයේදී මේ පිළිබඳව රට පුරා පැතිරිලා ගියා.  “ප්‍රභාකරන් පනාගොඩට රැගෙන ගිහිල්ලා, ඔහුට පහර දීලා මරා දැම්මා” කියලා සමහරු කිව්වා…

ඒ කතා ඔක්‌කොම බොරු…ප්‍රභාකරන් මැරෙනකන් එතැන හිටියේ ඔහු කියලා කිසිම කෙනෙක්‌ දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඔතැන වැදගත් නායකයෙක්‌ ඉන්නවා කියලා අර සටන යනවෙලාවේ අපි තේරුම් ගත්තා. ඒත් ඒ ප්‍රභාකරන් කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

ප්‍රභාකරන්ගේ හිස පසාරු කරගෙන ගියේ ස්‌නයිෆර් උණ්‌ඩයක්‌ද…?

නැහැ… මමත් දැක්‌කා සමහර පොත්වල සහ පත්තරවල එහෙම ලියලා තියෙනවා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම ඒක වැරදියි… එදා උදේ අටේ කණ්‌ඩායම් දෙක විසින් තබපු උණ්‌ඩයකින් තමයි ප්‍රභාකරන් මැරුණේ… මගේ පොතේ මේ ගැන පින්තුර සමග විස්‌තර සියල්ල එනවා.

කොටි බුද්ධි අංශ නායක පොට්‌ටු අම්මාන්ට මොකද වුණේ…? ඔහු රටින් පැන ගිය බවට පවා කතා පළවුණා…

නන්දිකඩාල් කියන්නේ විශාල කලපුවක්‌ පස්‌සේ අපි මිනී හොයනකොට ඉදිමුණු, කුණුවෙච්ච මිනී ඕනෑ තරම් හම්බු වුණා. සති දෙකක්‌ විතර යනකන් අපිට මිනී හම්බු වුණා. ඒ අතර පොට්‌ටුඅම්මාන් ඉන්න ඇති කියලා අපි සැක කරනවා. ඒ වගේම පොට්‌ටු අම්මාන් මැරුණ බවට ඇසෙන් දුටු සාක්‌ෂි අපිට හමුවුණා.

ප්‍රභාකරන් මිය ගිය බවට මේ දක්‌වා මරණ සහතිකයක්‌ නිකුත් වී නැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මළසිරුර යයි කියූ මළ සිරුරේ ඩී.එන්.ඒ පරීක්‌ෂණයක්‌ තවමත් සිදුකර නොමැති නිසාත් ප්‍රභාකරන්ගේ මරණය සැක සහිත බවත් ඔහු අයත්වන්නේ අතුරුදන් වූවන්ගේ ගණයට බවත් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රී වන එම්. කේ. සිවාජිලිංගම් පවසා තිබුණා..

ඔහොම සැකකරන කට්‌ටියට මම කියන්නේ එහෙම කතා කියලා විහිළුකාරයින්ගේ තත්ත්වයට පත්වෙන්න එපා කියලයි… අපි බොරුකාරයෝ නෙමෙයි. අපි වෘත්තීමය හමුදාවක්‌. අපි ප්‍රභාකරන් කියන ත්‍රස්‌තවාදී නායකයා මැරුවා… අපි එයාගෙයි එයාගේ පුතා චාර්ල්ස්‌ ඇන්තනිගෙයි ජාන පරීක්‌ෂණයක්‌ කළා. ඒකෙන් ප්‍රභාකරන් සහ පුතා කියලා තහවුරු වුණා. සමහර දෙමළ දේශපාලකයන් ජනප්‍රිය වෙන්න කරන ළදරු ක්‍රියා ගැන අපිට කනගාටුයි. මම ළදරුවෙක්‌ නෙමෙයි. පරිණත හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සමහරු හිතනවා ඇති ප්‍රභාකරන් දිව්‍ය ලෝකයට ගියා කියලා. අපි හිතනවා අපායට ගියා කියලා. කොහොම වුණත් එයා මේ ලෝකේ නැතුව වෙන ලෝකෙක ඇති.

ඔබ හෙට සිට විශ්‍රාමික හමුදා නිලධාරියෙක්‌. සේවය නිමවා හමුදාවට සමුදෙන මොහොතේ ඇතිවෙන හැඟීම ගැන කිව්වොත්…

අපේ තරුණ කාලය ගතවුණේ කැලෑවල්වල සටන් කිරීමට. අනිත් සේනාංකාධිපතිවරුන්ගේ ජීවිතත් එහෙමයි. වසර තිස්‌ පහකුයි දවස්‌ පහක්‌ මේ නිල ඇඳුම ඇන්දාට පස්‌සේ ඒක එල්ලා, ගෙදර යන එක කනගාටුයි. නමුත් මම හිතනවා, මගෙන් රටට විය යුතු සේවය මම කරලා තියෙනවා කියලා… මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න ලියපු අබේවර්ධන බාලසූරිය ගයපු ගීතයක මුල් කෑල්ල මගේ හිතේ තදින්ම සටහන් වෙලා තියෙනවා. ඒක මගේ ජීවිතයට බොහෝම සම්බන්ධයි.

අවසන් හුස්‌ම පොද නොබියව හෙළන්නට
සිව් රියනේ හිත සතුටින් නිදන්නට
මිනිසෙකු විලස ඉපදුනු පල දකින්නට
පුළුවනි මරණ මංචකයේ වුවද මට”

යුගයේ වීරයෙක්‌ ලෙස හමුදාව තුළ සහ දේශයේ කීර්තියක්‌ ලබාගෙන, රට සිටි ප්‍රධානම සතුරා තමන්ගේ දෙපා මුල මරලා දමලා, හමුදාපති තනතුර නොලබා විශ්‍රාම යැම ගැන ඔබට දුකක්‌ නැද්ද…?

ඕනෑම වෘත්තීය හමුදා නිලධාරියෙක්‌ගේ අභිලාශය, සරලව කිව්වොත් ආශාව, කවදාහරි යුද හමුදාපති වෙලා ලෝකෙම ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්න්ගේ නායකයා වෙන්න. ලෝකයේ ඉන්න හොඳම සොල්දාදුවන්ගෙන් කොටසක නායකයා වෙන්න මට පුළුවන් වුණා. නමුත් ඒ සොල්දාදුවෝ ඔක්‌කොමලාගේ නායකයා වෙන්න මට අවස්‌ථාව ලැබුණේ නැහැ. ඒ ගැන යම් කනගාටුවක්‌ තියෙනවා. අපේ රටේ හමුදාපති තනතුර ලැබෙන්න දක්‌ෂකම විතරක්‌ නෙමෙයි, වාසනාවත් තියෙන්න ඕනේ. මට ඒ වාසනාව තිබුණේ නැහැ. හමුදාපති පුටුවට නොගියාට මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී විදිහට. ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට ගෙදර යන්නයි මට වුවමනා වුණේ. අප දක්‌ෂ ජෙනරාල්ලා පරාජිත සොල්දාදුවෝ වගේ ගෙදර යනවා මම දැක්‌කා. මම ගෙදර යන්නේ ජයග්‍රාහී සොල්දාදුවෙක්‌ විදිහට. ඒ ජයග්‍රහණයේ කතාවත් රටට කියාගෙන තමයි මම ගෙදර යන්නේ… මම විශ්‍රාම ගියේ පස්‌වෙනිදා සඳුදා. මගේ පොත එළිදැක්‌කේ ඊට පස්‌සේ දවසේ, ඒ කියන්නේ අඟහරුවාදා…මම ඉගෙන ගත්තෙ කොළඹ ආනන්ද මහා විද්‍යාලයේදී. මේ පොතේ තියෙන්නේ “මා දුටු දේ සහ අප කළ දේ” ගැන.

හමුදා වහරෙන් කිව්වොත් ඔබගේ එක මෙහෙයුමක්‌ දැන් නිමා වෙනවා. පත්තර භාෂාවෙන් කිව්වොත් ඔබගේ ජීවිතයේ එක පිටුවක්‌ ඉවරයි. මොකක්‌ද ඔබේ ඊළඟ මෙහෙයුම නැත්නම් පිටුව…?

රජයේ රැකියාවක්‌ දුන්නාට මම ඒක භාර ගන්නේ නැහැ. මම මේ රට දාලා වෙන රටකට යන්නෙත් නැහැ. මම ආඩම්බර රට වැසියෙක්‌ විදිහට මේ රටේ ජීවත් වෙනවා…

ඔබ අපට වීරයෙක්‌ වුණාට සමහරුන්ට යුද අපරාධ චෝදනාකරුවෙක්‌. නැත්නම් යුද අපරාධකාරයෙක්‌. සමහර රටවලට ඔබට අඩිය තියන්නවත් බැහැ… මේ ගැන හිතන කොට දුකක්‌ එහෙම දැනෙන්නේ නැද්ද…?

මම පස්‌වෙනි පන්තියට වෙනකං ගියේ පන්නිපිටියේ ධර්මපාල විද්‍යාලයට. මට හතරේ පන්තියේදී ඉගැන්නුවේ සෝමා රණවිර ගුරු මෑණියෝ. එදා ඒ ගුරු මෑණියෝ උගන්වපු, එස්‌. මහින්ද හාමුදුරුවන්ගේ කවි දෙකක්‌ මට හොඳට පාඩම් හිටියා. මගේ ජීවිතේ පාඩම බවටත් මම ඒක පත්කර ගත්තා.

ජාතිය රන් විමනක්‌ වේ
ආගම මිණි පහනක්‌ වේ
එය රැක ගන්නට මෙලොවේ
සමත් වෙතොත් පුත නුඹවේ

අනිත් කවිය තමයි ඔබගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර

ඉටුකොට කළයුතු යුතුකම්
ලැබුණත් ලෝකෙන් ගැරහුම්
ඉවසන්නට පුළුවන් නම්
නුඹයි මගේ පුතා උතුම්

පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලබා යුද හමුදාවට එක්වන කමල් ගුණරත්න මහතා ප්‍රභාකරන්ට අවසන් ඉරණම අත්කර දුන් 53 වන සේනාංකයේ සේනාංකාධිපතිවරයාය.රුදුරු ත්‍රස්තවාදී නායක වේළුපිල්‍ලේ ප්‍රභාකරන්ට අවසන් මොහොතේ අත්වූ ඉරණම ගැන තිස්පස් වසරක යුද ඉතිහාසයේ අත්දැකීම් එක් කර ගනිමින් මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න මහතා විසින් රචිත ‘රණ මග ඔස්සේ නන්දිකඩාල්’ කෘතිය පසුගියදා එළිදක්වනු ලැබිය. මේ ඔහු සමග සජීවී අත්දැකීම් ‘රිවිර’ හමුවේ ආවර්ජනය කළ මොහොතේ හෙළි වූ කරුණු කාරණාය.

ප්‍ර – ඔබගේ ‘රණ මග ඔස්සේ නන්දිකඩාල්’ කෘතියෙන් අවසන් සටන යන අතරේ ඇමෙරිකානු හමුදා ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමේ තැතක් ගැන ඉඟි කරනවා.
මෙතෙක් හෙළි නොවූ ඒ කතාව මොකක්ද?

පි – යුද්ධයේ අවසන් දින කිහිපයේ සටන යන මොහොත වන විට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ජාත්‍යන්තර බලපෑම් මගින් හමුදා මෙහෙයුම් නවත්වන්නට ඩයස්‍පෝරාව හරහා සැලසුම් කළා. ඇමෙරිකාව ඇතුළු බලවත් රටවල් රජයට විශාල බලපෑමක් එල්ල කළා. තුන්වෙනි පාර්ශ්වයකට එල්.ටී.ටී.ඊ.යට භාරවෙන්න දෙන්න කියලා දැඩි බලපෑමක් එල්ල වුණා. ඒ මොහොතේ ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නිර්භීත තීරණයක් අරගෙන තුන්වන පාර්ශ්වයක් අවශ්‍ය නැහැ. භාර වෙන්න පුළුවන් ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට පමණයි කියලා දැනුම් දුන්නා. මේ නිසා රජයට නොයෙක් තර්ජන බලපෑම් ආවා. ඒ තර්ජනවල පරාසය බැලුවාම උඹලා අපි කියන දේ ඇහුවේ නැත්නම් අපි උඹලට ගහනවා කියලා බලපෑමක් ආවා. ඇමෙරිකාව ඇතුළු රටවලින් එල්ල විය හැකි එවැනි ප්‍රහාරයකට මුහුණ දෙන්න අපේ සෙබළු ලෑස්ති කළා. අපට ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කරයි කියන අවධානය යොමු කළා.
අද ඇමෙරිකාව, රුසියාව, අයි.එස්. ත්‍රස්ත ඉලක්කවලට ගුවනින් පහර දුන්නට භූමියේ බලය අල්ලන්න බැරි වෙලා තියෙනවා. අපේ පිරිස් බලය, සේනාංක භූමියේ තියෙනකම් මොන ජගතෙකුවටත් අපිට ගහලා දිනන්න දෙන්නෙ නැහැ කියන මානසික තත්ත්වයක අපි හිටියේ. අපි ඒ මොහොතේ අවසන් සටනේ නිරත වෙලා හිටියේ. විදෙස් රටකින් ප්‍රහාරයක් එල්ල වුවහොත් ඊට යම්කිසි ක්‍රියාමාර්ග ගන්නට ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පමණක් දැනුවත් වුණා. මොන දේ වුණත් අපි අපේ සටන ඒකට අදාළ කර ගත්තේ නැහැ.

ප්‍ර – නන්දිකඩාල් කලපුවේ අවසන් දින තුන ගැන මොකද හිතන්නෙ?

පි – අපි 2009 මැයි 16 වෙද්දී මීටර් 800*800 වගේ කොටුවකට ඔක්කෝම කොටු කළා. එහි උතුරු පැත්තේ හිටියේ මගේ 53 වන සේනාංකයේ සෙබළු, නැගෙනහිරින් හා දකුණින් හිටියේ බ්‍රිගේඩියර් ෂවේන්ද්‍ර සිල්වාගේ 58 වන සේනාංකයේ සෙබළුයි. බටහිර කොටස කලපුවට හේත්තු කරලා තිබ්බා. කලපුව වටේ හිටියේ මගේ සෙබළුන්.�මැයි 17දා පාන්දර එකපාරටම මගේ සේනාංකයේ බටහිර ඉවුරේ සිටි සෙබළුන්ට මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටු හයක් යොදාගෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. ඒ බෝට්ටු ආපු වේගයෙන්ම ගොඩබිමට වෙන්න තිබූ අපේ බංකර්වලට කඩා වැදිලා පුපුරුවා ගත්තා. මගේ සෙබළු තුවාල වුණා. මියගියා. නමුත් සටන අතාරින්නේ නැතිව එළිවෙකනම් ගහලා ගැටුම අවසන් කළා. ඒ වෙලාවේ මරාගෙන මැරෙන මුහුදු කොටි ප්‍රහාර එල්ල වුවත් අපේ සෙබළු සටන අතෑරියේ නැහැ. එළිවෙද්දී කොටින්ගේ මළමිනි සියයකට වැඩිය හම්බ වුණා. සමහර ත්‍රස්තවාදීන් එළිය වැටිලත් ගහ ගත්තා.

ප්‍ර – එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ඒ මොහොතේ සූදානම් වුණේ නායකයන් සමග මාන්කුලම්වලට පැන ගන්න නේද?

�පි – මුහුදු කොටි දාලා නන්දිකඩාල් කලපුවේ බටහිර ආරක්ෂක වළල්ල කඩලා මාන්කුලම් කැලය ඇතුළට යන්නයි සැලසුම වුණේ. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය සටන අතහැර පසුබසින විට මාන්කුලම් කැලෑව තුළ අවි ආයුධ, පතොරම්, කෑමබිම විතරක් නෙවෙයි කාලතුවක්කු පවා ආරක්ෂිතව වළ දමා තිබ්බා. ඒවා සඟවා ඇති තැන් ජී.පී.එස්.වලින් සොයා ගන්න පුළුවන් විදිහට තමයි සිතියම් ගත කරලා තිබුණේ. බැරි වෙලාවත් එදා මාන්කුලම් කැලයට නායකයෝ ටික පැන්නා නම් යුද්දේ තවත් මාස හයක් ඇදෙනවා.

ප්‍ර – ඊළඟට මොකද වුණේ?

�පි – කොටි නායකයෝ ඉතිරි වෙලා හිටපු කොටස ෂවේන්ද්‍රට ගන්න තිබුණේ. ෂවේන්ද්‍ර අද කොහොම හරි ඕක ඉවර කරපන්. නැත්නම් මුන් අද මගේ ඔළුව උඩින් යනවා කියලා මම පළපුරුද්දෙන් කිව්වා. 58 සේනාංකයේ මරණ, තුවාල වැඩිවුණු නිසා ෂවේන්ද්‍රටත් ඒක ඉවර කරන්න බැරි වුණා.

ප්‍ර – එදා සටන යද්දී හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ලංකාවේ හිටියේ නැද්ද?

�පි – චීනයේ නිල සංචාරයකට ගිහිල්ලා ආමි කමාන්ඩර් එදා (මැයි 17) සවස ලංකාවට ආවා. ලංකාවට ඇවිත් සටනේ ඉතිරි ටික මෙහෙයවන්න අපිට උපදෙස් දුන්නා.

ප්‍ර – එතකොට පසුගිය කාලයේ ඇතැම් මත පළ වුණා යුද්දේ අන්තිම කොටස වෙද්දී හමුදාපති චීනයේ හිටියේ කියලා. ඔහු චීනයට ගිය මොහොතේ ඔබලා සමග සම්බන්ධ වුණේ නැද්ද?

�පි – හමුදාපතිතුමා චීනයේ ඉඳලා හැමදාම අපිට කතා කළා. එයා චීන සංචාරයට යන්න වුවත් එයාගේ ග්‍රහණය අතෑරියේ නැහැ. ඇමෙරිකන් ප්‍රහාරයක් එල්ල වීමේ තර්ජනයක් තියෙනවා කියලා අපට ඊට වුවද සූදානම් වෙන්න උපදෙස් දුන්නා.

ප්‍ර – හමුදාපතිවරයා චීනයේ සිට පැමිණි පසුව මොකද වුණේ?

�පි – මේ වෙද්දී කොටි ග්‍රහණයේ රඳවාගෙන සිටි සිවිල් වැසියන් ඇවිල්ලා ඉවරයි කියලා අපි දන්නවා. රෑ අඳුරේ එන්න ආවොත් කවුරුත් ගහන්න එපා කියලා මම ඉදිරි පෙළ භට පිරිස්වලට නිලධාරීන් මගින් දැනුම් දුන්නා.

ප්‍ර – මැයි 18දා ඇති වූ සටන ගැන මතක් කළොත්?

�පි – මැයි 18දා පාන්දර ආයෙත් සටන පටන් ගත්තා. එදා උදේ 11.30ට විතර වෙද්දී ඔක්කෝම ඉවරයි. යුද්ධය ඉවරයි. ප්‍රභාකරන් ඇම්බියුලන්ස් එකක් ඇතුළේ පිච්චෙනවා කියලා පිටරටවල පවා කතාව පැතිරිලා ගියා. දකුණේ අය මේ වන විට ජයග්‍රහණය සමරමින් හිටියේ. යුද හමුදාපතිතුමාත් කතා කරලා ඔබ සියලු දෙනාගේම ධෛර්යය, කැපවීම හා මහන්සිය මගින් අපි මෙම දීර්ඝ යුද්ධය අවසන් කළා. දැන් රටක් ජාතියත් නිදහස්. එම ගෞරවය ඔබ සියලු දෙනාටම හිමි වෙනවා.” යැයි දැනුම් දුන්නා.
නන්දිකඩාල් කලපුවේ උතුරු තීරයට වූ කඩොල් කැලයේ ඒ වෙද්දී මුහුදු කොටි නායක සුසෙයි සිටින බව මට සේනාංකයේජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියකු දැනුම් දුන්නා. අල්ලාගත් කොටියකුගෙන් ඒ බව හෙළි වුණා. මම හමුදාපතිතුමාට කිව්වා “සර් තාම ඉවර නැහැ. සුසෙයි ඇතුළු පිරිසක් කඩොල් කැලයේ සිටින බව කියනවා. තව සුළු මොහොතකින් බළඇණි යොදවා පහර දෙනවා කියලා.” කිව්වා. සුදුසු ක්‍රියාමාර්ග ගෙන සිදුවන දේ දැනුවත් කරන ලෙස හමුදාපතිවරයා ඒ මොහොතේ දැනුම් දුන්නා.

ප්‍ර – ඊට පසුව ඇති වූ සටන ගැන මතකය අවදි කළොත්?

�පි – අපි 18දා සවස හතරවන විජයබාහු රෙජිමේන්තුව යොදවා කඩොල් කැලයේ සෝදිසි මෙහෙයුම් කළා. එතැනදී සැඟවුණු ත්‍රස්තයන් හා සටන් කරද්දී අපේ පාබල සෙබළු අට දෙනකු මියගොස් විසි අටක් තුවාල ලැබුවා. අන්තිම මොහොතේ මගේ කොල්ලෝ ටික මැරෙන්න දෙන්න බැරි නිසා කඩොල් කැ‍ලේ සටන් කරන්න විශේෂිත හැකියාවක් තියෙන කොමාන්ඩෝ බළකායට වැඩේ භාර දුන්නා. එයාලා 18දා සවස 6.30 වනතුරු ගහගෙන නායකයන් විශාල ගණනක් මරා දැම්මා.
එතැන සටනින් පසු කමාන්ඩෝ සෙබළුන් ත්‍රස්තවාදී මළසිරුරු එකසිය පනහක් පමණ අවි ආයුධ සමග කඩොල් කැලයෙන් එළියට ගත්තා. සන්නද්ධ නායක භානු, ජෙයම් ඇතුළු ජ්‍යෙෂ්ඨයින්ගේ මළ සිරුරු එතැනදී හඳුනා ගත්තා.

ප්‍ර – ඊට පස්සේ මොකද වුණේ?�

පි – මම යුද හමුදාපතිවරයාට මැයි 18දා 6.45ට පමණ කතා කළා. “සර් අපේ මව්බිමේ සෑම බිම් අඟලක්ම දැන් ආපසු අප සතුයි. සියල්ලම දැන් අවසානයි” යැයි දැනුම් දුන්නා. එහිදී හමුදාපතිවරයා ප්‍රභාකරන් කොහේද කියලා ඇහුවා. “සර් ප්‍රභාකරන්, පොට්ටු අම්මාන් හා සුසෙයි හැර සියලු දෙනා මියගිය බව හඳුනාගෙන ඉවරයි.”
“ප්‍රභාකරන් නැත්නම් යුද්ධය ඉවර නැහැ” කියලා යුද හමුදාපතිවරයා ඒ මොහොතේ පළ කළ මතයේම මාත් හිටියා.

ප්‍ර – එතකොට ප්‍රභාකරන් ඔබ සේනාංකයට මගහැරුණා නේද?

�පි – ඔව්. ඇත්තටම එදා ප්‍රභාකරන්ව අපිට මිස් වුණා. ප්‍රභාකරන් කියන්නේ පණ හයිය ත්‍රස්තයෙක්. අයි.පී.කේ.එෆ්. (ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව) එකටත් ප්‍රභාකරන් මිස් වුණා වගේ අපෙනුත් නූලෙන් බේරිලා තිබුණා. නමුත් පහුවදා අපිට ප්‍රභාකරන් අහුවුණා.

ප්‍ර – කොටි නායක වේළුපිල්‍ලේ ප්‍රභාකරන් ගැන මේ වන විට තොරතුරු තිබ්බේ නැද්ද?

�පි – ප්‍රභාකරන් ගැන කිසිම ආරංචියක් මේ වන විට තිබ්බේ නැහැ. මොනිටරින් ඉක්විප්මන්ට් (පණිවුඩ හුවමාරුවලට සවන් දීමේ උපකරණ) සිය ගණනක් තිබ්බත් ප්‍රභා ඉන්නවා කියලා සලකුණක්වත් තිබ්බේ නැහැ. කට හඬක්වත් අපේ අයට ඇහිලා තිබ්බේ නැහැ.

ප්‍ර – අවසාන සටනේ ප්‍රභාකරන් සොයායන්න සේනාංකාධිපතිවරුන් අතර තිබූ තරගයට ඔබත් අදාළද?

�පි – මගේ කිසිම තරගයක් තිබ්බේ නැහැ. ඒත් අහිංසක ආසාවක් තිබ්බා ප්‍රභාකරන්ගේ ඉලක්කය ලබා ගන්න. ජාතියේ සතුරා නැති කිරීමයි අපේ පොදු අරමුණ වුණේ. ඒ ඉලක්කය කරා මම මගේ සේනාංකය මෙහෙයුවා.

ප්‍ර – පහුවදා කොහොමද එය සිදුවුණේ?

�පි – යුද්ධය අවසන් වුණා කියලා කියද්දී හැමෝම සතුට සමරන්න වුණා. විදෙස් රටවල ඉඳන් කතා කරපු අයයි හැමෝම ඇහුවේ කෝ ප්‍රභාකරන් කියලා. මුලදී ඇම්බියුලන්ස් එකේ හිටියේ ප්‍රභාකරන්ගේ හැඩරුවට සමාන මාදවන් මාස්ටර් කියලත් තහවුරු වෙලා තිබුණා. ඇත්තටම 18දා රාත්‍රිය පුරා මා හට ප්‍රභාකරන්ට වූ දේ ගැන සිතමින් ගත කළ කඩොල් කැලයේ මගහැරුණු ත්‍රස්තවාදී මළ සිරුරු හා අවි ආයුධ තිබිය හැකි බැවින් මම කර්නල් ජී.වී. රවිප්‍රියට කතා කරලා කඩොලාන කැලය තවත් පරීක්ෂා කරන්න කිව්වා. පහුවදා උදේ 9.00ට ජනාධිපතිතුමා ජාතිය අමතන්න තිබුණ නිසා කිරිබත් කෑල්ලක් බෙදාගෙන මම ටී.වී. එක ළඟින් වාඩි වුණා.
විනාඩි ගණනක් යද්දී මට කර්නල් රවිප්‍රිය කෝල් එකක් දීලා කිව්වා “සර් කඩොලානේ ආයෙත් ප්‍රශ්නයක්. ඉක්මනට එන්න කියලා.” මම ක්ෂණයෙන් මගේ ජීප් රථයෙන් කඩොල් කැලය ළඟට ගොස් කර්නල් රවිප්‍රිය මුණගැසුණා. “සර් තව ටෙරාලා කට්ටියක් ඇතුළේ ඉන්නවා වගේ කියලා ඇතුළට ගිය 4 වී.අයි.ආර්. ටීම් එක කියනවා කියලා කිව්වා.�කඩොල් කැලයේ සෝදිසි මෙහෙයුම භාරව සිටි මේජර් රෝහිත අලුවිහාරේ අණදුන් හතර වන විජයබා රෙජිමේන්තුවයි. මම ඉදිරි මෙහෙයුම සඳහා උපදෙස් ලබා දුන්නා. හතරවන විජයබා සෙබළුන් පිටතින් සහාය නොමැතිව ඔවුන්ගේ වෙඩි බලය යොදවා දරුණු ගැටුමකට අවතීර්ණ වුණා. මේජර් රෝහිත අලුවිහාරේ ලුතිනන් එච්.ඩී. නාලකගේ නායකත්වයෙන් යුතුව සැරයන් ටී.එම්. මුතුබණ්ඩා සහ සැරයන් එච්.ජී. විජේසිංහගේ අටේ කණ්ඩායම් දෙක යොදවා අවසන් ඉලක්කය කරා ගියා.
සර් අන්තිම ප්‍රහාරයේදී ප්‍රභාකරන්ව මරලා දැම්මා කියා කර්නල් රවිප්‍රිය කඩොල් කැලයේ ඇතුළත සිට දුන් සතුටුදායක පුවත අදහගන්න බැරි වුණා. ඊට පස්සේ තමයි කඩොල් කැලයේ තිබූ ප්‍රභාකරන්ගේ සිරුර එළියට අරන් ආවේ. මගේ යටතේ වූ 53 වන සේනාංකය මේ ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීම අප ලද විශාල ජයග්‍රහණයක් වුණා. ප්‍රභාකරන් එක්ක කොටි නායකයන් ඇතුළු පනස් දෙනකුගේ මළමිනී සොයා ගත්තා.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන් කිසිවිටෙක හමුදාවට අසු නොවී ගිනි තබා ගැනීමට පෙට්රල් හා සයනයිඩ් ළඟ තබා ගන්නා බවට ඒ වනවිට ගිය මතය ගැන මොකද හිතුණේ

පි – ඔය කියන ත්‍රස්ත නායකයා දස දහස් ගණන් දෙමළ තරුණ තරුණියන් කොටි සංවිධානයට බඳවාගෙන සයනයිඩ් කරල් ඔවුන්ගේ ඉණේ බැන්දා. මහාවිර දින කතාවටත් වම් සාක්කුවේ එල්ලෙන සයනයිඩ් කරල දමාගෙන හිටියා. නමුත් ඔය කියපු ත්‍රස්ත නායකයාගේ ඉණේ සයනයිඩ් කරලක්වත් ළඟ පෙට්‍රල් ගැලුමක්වත් තිබ්බේ නැහැ. උඩ සාක්කුවේ කොටි හැඳුනුම්පතක්, අංකය සඳහන් ඩොන් ටැග් එකත් (තහඩු කැබැල්ල) උග්‍ර දියවැඩියා රෝගීන් භාවිතා කරන බෙහෙත් පැක් එකක් විතරයි ප්‍රභාකරන් ළඟ තිබ්බේ.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ව මග හැරුණු එකට ප්‍රභාකරන් මරා දැමූ පසුවත් හමුදාපතිවරයාගේ දෝෂ දර්ශනයට ලක්වුවත් ප්‍රභාකරන්ගේ ඩොන් ටැග් එක ඊළාම් යුද්ධයේ සිහිවටනයක් ලෙස තබා ගන්නට යුද හමුදාපතිවරයා ඔබගෙන් ඉල්ලීමක් කළා නේද?

�පි – හමුදාපතිතුමාට අවශ්‍ය නම් අණදෙන්න තිබුණා ඒක වහාම දෙන්න කියලා. නමුත් මාවත් මවිතයට පත් කරමින් ඔහු කළ ඉල්ලීම පිළිගත්තේ මටත් වඩා ප්‍රභාකරන් හඳුනාගන්නා ඩෝග් ටැග් එකට හමුදාපතිවරයාට හිමිකමක් තිබෙන නිසයි. මම විශ්වාසවන්ත නිලධාරියකු අතේ එය වහාම හමුදාපතිතුමාට යවලා මගේ සිහිවටනය ලෙස ප්‍රභාකරන්ගේ එල්.ටී.ටී.ඊ. හැඳුනුම්පත තියාගත්තා.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන් මරණයට පත් වූ තැනදී සොල්දාදුවෙක් ප්‍රභාගේ ලේ තැවරුණු වැලි උරයකට එකතු කරගත් වගක් ඔබ සඳහන් කර තිබුණා. එතැන වුණේ කුමක්ද?

�පි – ඒ සොල්දාදුවාගේ හදවත ඇතුළෙන්ම ආපු ආවේගය තමයි ඒ. මොකද එයාගේ අයියලා තුන්දෙනාම හමුදාවට බැඳිලා යුද්ධයෙන් මියගිහින් තිබුණා. ජීවත් වුණේ ඒ සොල්දාදුවයි, අම්මයි, තාත්තයි විතරයි. එයාගේ සහෝදරයන්ගේ ජීවිත අහිමි කළ ත්‍රස්ත නායකයාගේ ලේ තැවරුණු වැලි අරගෙන තිබුණේ ත්‍රස්ත නායකයා මරා දැමූ බවට දෙමාපියන්ට ඒ වැලි ගිහින් පෙන්වන්නයි.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ගේ මළ මිනිය හඳුනා ගැනීමට හිටපු නැගෙනහිර කොටි නායක කරුණා අම්මාන් කඩොලාන ප්‍රදේශයට පැමිණෙද්දී සෙබළු පාලනය කිරීමේ අභියෝගයත් ඔබට පැවරුණා නේද?

�පි – එතැනදී කරුණා අම්මාන්ට කමාන්ඩෝ ආරක්ෂාව දීලා බ්‍රිගේඩියර් ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට කරුණා රැගෙන යන වගකීම දුන්නා. මම කිසිම ත්‍රස්තවාදියකුට අත දීලා නැහැ. සාම කා‍ලේ ත්‍රස්ත නායකයන් අත දික්කරගෙන එද්දී අහකට ගත්ත අවස්ථා එමටයි. ඒත් අපේ සමහර නායකයෝ සාම කා‍ලේ ත්‍රස්ත නායකයන්ට අතදීලා බදාගන්න අවස්ථාත් තිබුණා. කරුණා අම්මාන් අත දීලා වෙල්ඩන් ජෙනරාල් කියද්දී මම අත දික්කළෙත් ඔහු ත්‍රස්තවාදය අතහැර දේශපාලනයට පැමිණි අයකු නිසයි.

ප්‍ර – ප්‍රභාකරන්ගේ සිරුර පුච්චලා මොකද කළේ?

�පි – ද්‍රෝහියාගේ අළු ටිකවත් යළි ගොඩබිමට ගසාගෙන එන්නේ නැතිවෙන්න පුච්චලා අළු ටික මුහුදට දැම්මා.

ප්‍ර – එතකොට සියලු නායකයන් මියගිය බව කියැවුණා. කොටින්ගේ බුද්ධි නායක ශිවශංකර් පොට්ටු අම්මාන් හා ප්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳ මදිවදිනි, දුව ද්වාරකා හා පුතු බාලචන්ද්‍රන්ට මොකද වුණේ?

�පි – පොට්ටුඅම්මාන් මැරුණා කියලා සහතිකයි. පොට්ටු 18 දා කලපුවේ මැරුණා කියලා බුද්ධි අංශත් තහවුරු කළා. පොට්ටුගේ බිරිඳ හා පුතාලා දෙන්නත් මියගිය බවට තහවුරු වුණා.�ප්‍රභාකරන්ගේ පවු‍ලේ බිරිඳ හා ළමයින්ටත් මොකද වුණේ කියලා අපි දන්නේ නැහැ. ඒ අයත් මේ සටන් බිමේම මරණයට පත්වෙන්න ඇති. ප්‍රභාකරන්ගේ පවුලෙන් අපිට සටනේදී මරා දමන්න හැකිවුණේ වැඩිමහල් පුත් චාල්ස් ඇන්තනි හා ප්‍රභාකරන්වයි.

ප්‍ර – රුදුරු ත්‍රස්තවාදය අවසන් කර රටම බේරාගත් තීරණාත්මක සටනේ මුල් තැනක් ගත් නායකයා වන හිටපු ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හා යුද හමුදාපති ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා අතර දැඩි විරසකයක් ඇතිවුණා. ඒ ගැන මොකද හිතුණේ?

�පි – ඒ තුන්දෙනාට අදටත් මගේ තියෙන්නේ අසීමිත ගෞරවයක්. ඒ අය විරසක වීම ඉතාමත් කනගාටුදායකයි. මේ විරසකය ගැන හරිම කනගාටුයි. ඒ ගැන මට කතාකරන්න අයිතියක් නැහැ.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදක්වන උත්සවය ඔබ හමුදා දිවියෙන් විශ්‍රාම ගත් පසුදිනම පවත්වන්නට යෙදුණා. ඒ උත්සවයට හමුදා නිලධාරීන් සහභාගී නොවීම හා ඔබට වූ කෙනෙහිලිකම් ගැන කනගාටුවක් දැනෙනවාද?

�පි – මම නිදිමරාගෙන මගේ අත් අකුරෙන්ම තිස්පස් වසරක මගේ අත්දැකීම් එකතු කරලයි මේ පොත සකස් කළේ. එය එළිදක්වපු දවස විශේෂ දවසක්. සමහරු මම සද්භාවයෙන් කරපු දෙයට දේශපාලන මුහුණුවරක් දෙන්නට උත්සාහ ගැනීම ගැන අතිශයින්ම කනගාටුවෙනවා. මගේ උත්සවයට හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ආරාධනා කළේ යුද්ධය දිනාගන්නට ජාත්‍යන්තර බලපෑම්වලට යට නොවී සටනක් කළ නායකයා විදිහට මිසක් දේශපාලනඥයකු ලෙස නෙවෙයි. ඒ වගේම හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට ආරාධනා කළේ මම දෙවන ලුතිනන්වරයකු ලෙස බැඳිලා මුලින්ම රාජකාරියට ගියේ ඒ මහතා ළඟට නිසයි. මම මුලින්ම ආදර්ශය ගත් එම නිලධාරියා ආරාධනා කළේ ආරක්ෂක ලේකම් විදියට නෙවෙයි. අඩුම තරමේ උත්සවයේ එක දේශපාලන කතාවක්වත් තිබුණේ නැහැ. මම ජනපති ලේකම්, ආරක්ෂක ලේකම් හමුදාපතිවරුන්, පොලිස්පතිතුමාටත් මේකට ආරාධනා කළා.�මේ උත්සවය ආරම්භ වන්න තිබියදී මට හමුදාවෙන් ලැබෙන්න තිබුණු සියලු දේ නොලැබුණත් මා ඉගෙන ගත් ආනන්ද විදුහ‍ලේ ආදි සිසුන් ඒ සියලු අභියෝග භාර ගනිමින් උත්සවය ඉතා අලංකාරව කරගෙන යන්න දායක වුණා.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදැක්වීමට හිටපු ජනාධිපති පැමිණීමෙන් ඔබටත් දේශපාලන ලේබලය ගසාවි යැයි හිතෙන්නේ නැද්ද? ඔබ දේශපාලනයට පා තබනවාද?

�පි – මම වෘත්තීමය යුද නායකයෙකු ලෙස අවුරුදු තිස් පහක් ඇඳපු නිල ඇඳුම ගැන එදත් ආඩම්බරයි. හෙටත් ආඩම්බරයි. ඒ නිල ඇඳුමේ මම මඩ ගාගන්නේ නැහැ. මම පරිණත යුද හමුදා නිලධාරියෙක්. මම දේශපාලනයට ළදරුවෙක්. පරිණත තත්ත්වයට පැමිණි මා යළි ළදරු තත්ත්වයට යන්න ගියොත් මාව මෙලොවට බිහිකළ දෙමාපියන්ටත් කරන ලොකුම අවමානයක් වෙයි. මේ ප්‍රකාශය මටම පමණක් අදාළ දෙයක් මිස කවුරුවත් ඉලක්ක කර කළ ප්‍රකාශයක් නොවෙයි.

ප්‍ර – ඔබගේ පොත එළිදක්වන්න යන මොහොතේ එයට පෙර දෙමළ සන්ධානය විරෝධය පළ කළා. එදා හමුදාවේ ඔබලාට තිබුණු තැනත් අද දෙමළ සන්ධානය හැසිරෙන විදිය ගැනත් මොකද හිතෙන්නේ?

�පි – යුද්ධයක් තිබියදී යුද්ධය දිනාගැනීම හා සමාන කාර්යයක් සමාන ජනතාවට නිදහසේ ජීවත්වීම සඳහා සකස් කිරීමට හමුදාවට විශාල කාර්යභාරයක් තියෙනවා. යුද්ධයෙන් විනාශ වූ ප්‍රදේශවල ජනතාවට හමුදාවට උදව් දීමට ඊලාම් මතවාදවල ඉන්න ඔවුන්ට රුස්සන්නේ නැහැ. අපේ නායකයෝ සංහිඳියාව ගැන කතා කරනවා. දෙමළ පක්ෂ බලය බෙදාහැරීම, ඉඩම් පොලිස් බලතල හා ජාතිවාදය ගැන මත වපුරනවා. කොළඹ ඉගෙන ගෙන උත්තරීතර වෘත්තියක් කළ විග්නේෂ්වරන්ට හදිසියේම ලොකු කැක්කුමක් ඇතිවෙලා උතුරට ගිහින් මොරගහකන්ද ජලාශයේ වතුරටත් අයිතිය ඉල්ලනවා. අපි සංහිඳියාව ගැන කතා කළත් ඒ අයට හිතේ තියෙන්නේ වෙන අරමුණක්.
සංහිඳියාවේ වචනය ලස්සන වුණත් වගකිවයුත්තන් මීට වඩා ඇස් කන් ඇරගෙන ඉන්න ඕනෑ. යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ උඩරට නැට්ටුවන්ට ගැහුවා. මැ‍ලේසියාවේදී අන්සාර් තානාපතිතුමාට ප්‍රහාරයක් එල්ල වුණා. යළිත් අසුබ තත්ත්වයට යන්න නොදීම බලධාරීන්ගෙන් වගකීමයි.

ප්‍ර – ඉදිරි අභියෝගවලට මුහුණ දෙන්න හැකි වාතාවරණයක් රට තුළ තියෙන බවට ඔබට හැඟෙනවාද?

�පි – ආයේත් ඊළාම් මතවාද වපුරන්න ඇතැමුන් උත්සාහ ගන්නවා. මේ වගේ තත්ත්වයකදී අපිට සාර්ථක බුද්ධි මෙහෙයුම් අවශ්‍යයි. අපේ හමුදා බුද්ධි අංශයට අද මුහුණ පාන්න වී ඇති හිරිහැරය දැක්කාම කිසිම නිලධාරියෙක් සියයට සියයක් ජෙනුවින් ජොබ් එකක් කරන්න යන්නේ නැහැ. බුද්ධි මෙහෙයුම් කියන්නේ රහස්‍ය මෙහෙයුම්වලටයි. දියුණු රටවල බුද්ධි මෙහෙයුම් හාර අවුස්සලා ඔවුන්ව හිරේ දාන්නේ නැහැ. ඒක ජාතියට කරන තර්ජනයක්. අද සී.අයි.ඩී. එක කේ.පී. කියන ත්‍රස්ත නායකයා අල්ලපු නිලධාරීන්ගෙන් කේ.පී. අල්ලුවේ මොන පදනමක් යටතේද කියලා ප්‍රශ්න කරනවා. මට අදහාගන්න බැහැ ඒ ගැන. මුළු ලෝකයම දන්නවා කේ. පී. කියන ත්‍රස්තවාදියා කවුද කියලා.�අපේ බුද්ධි නිලධාරීන් කවුරුත් මේ තත්ත්වය තුළ තමන්ගේ රාජකාරි හරිහැටි කරන එකක් නැහැ. අපි මොකටද සර් රට වෙනුවෙන් වැඩකරලා හිරේ යන්නේ කියලා ඔවුන් අපෙන් අහනවා. අපේ අනාගත පරම්පරාව ගැන හිතලා පළිගැනීම් නතර කරලා වැඩ කළොත් අපිට වරදින්නේ නැහැ.

ප්‍ර – ඔබටත් අනාගතයේ යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වෙයි නේද?

�පි – එල්.ටීටී.ඊ ඝාතන ලැයිස්තුවේ මටත් ඒ කා‍ලේ ඉහළ තැනක් තිබුණා. අන්තර් ජාතික තලයේ යුද අපරාධකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවට මාත් ඉන්නවා කියලා කියනවා. අපි කළේ රට ආරක්ෂා කරන්න ත්‍රස්තවාදය අවසන් කිරීම පමණයි.

Advertisements