Feeds:
Posts
Comments

අම්පාර බරපතළ අන්දමින් අනාරක්ෂිත කිරීම කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ මූලික ඉලක්කය විය. නැගෙනහිර කොටි සන්නද්ධ අංශය ඒ වෙනුවෙන් පුළුල් ලෙස ම අවතීර්ණ වී සිටියේය. අම්පාර අනාරක්ෂිත කරන තරමට වාසිය තමන්ට බව ඔවුහු සිතූහ. ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන් දිගට හරහට අම්පාර හරහා අරන්තලාව, පුළුකුණාව දිගේ මහඔය දක්වා භීතිය නිර්මාණය කළහ. ඒ සඳහා පහසු වටපිටාවක් එල්ටීටීඊයට තිබිණි. එකක් අම්පාරේ සිටගත් විට පියංගල, පුළුකුණාව, නුගේලන්ද, බදුලු‍ හන්දිය, රජගල, මංගලගම, නවගිරියාව, බක්කිඇල්ල, අරන්තලාව ආදී ප්‍රදේශ බොහොමයක් ජනශූන්‍ය වීමය.   

කුඹුරට යන ගොවියා පැහැරගෙන යාම හෝ මරා දැමීම, සෝදිසි මෙහෙයුම් කරන ආරක්ෂකයන් කපා කොටා, වෙඩි තබා මැරීම වගේම ප්‍රධාන මාර්ගයේ යන භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ලොරි කැලයට හරවා මංකොල්ලකෑම නැගෙනහිර සන්නද්ධ ත්‍රස්තවාදීන් ට ආස්වාදජනක විය. මේ හැම සිදුවීමක් ඔස්සේ ම සිදුවූයේ මිනිස්සු ගම්බිම් අතහැර මර බියෙන් පළා යාමය. හමුදාව, පොලිසිය කොයිතරම් ආරක්ෂාව පිණිස හිටියත් යන්නට හිතුණු හැම මිනිහාම අම්පාරෙන් ඈත්වූහ.

“පියංගල ආරණ්‍යයේ ඉඳන් පුළුකුණාව ට කිලෝමීටර් දෙකක් ඇති. පියංගල අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයට අයිතියි. පුළුකුණාව අයිති මඩකළපු දිස්ත්‍රික්කයට. නමුත් එක ළඟ. මේ අතරින් කැලෑ මැදින් කොක්අඩිචෝලේ එල්ටීටීඊ සන්නද්ධ කඳවුරට කිලෝමීටර දහයක් විතර ඇති. එතැන ඉඳන් ඔවුන්ට පහසුවෙන් මෙහෙයුම් කරන්න පුළුවන් වුණා. ගණ කැලේ සහ ජනශූන්‍ය පළාත් වීම පුළුකුණාව රණවිරු ගම්මානය හදන්න හේතු වුණේ මේ නිසයි. මම කොළඹ ඇවිත් එදා ජාතික ආරක්ෂක ඇමති ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහත්තයා හමුවුණාම ගෙවල් සීයක් අනුමත කළත් හැදුනේ ගෙවල් 50යි. ඒ ගැනත් මට බොහොම කණගාටුයි. ඊළඟට ගෙවල් පනහක් හදලා විවෘත කරන්න ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ඇමතිතුමාට එන්න බැරි වුණා. ගෙවල් හදාගෙන යද්දි එතුමා මිය ගියා. ඔන්න ඔහොමයි සිද්ධ වුණේ.” පියංගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති තල්ගමුවේ සුභූති නා හිමියෝ අපට පැවසූහ.

හැබෑවටම 1977 වසරේ සිට අදත් නාහිමියෝ අම්පාර පියංගලමය. යුද්ධය එක්ක භාවනා කමටහන් වඩන්නට උන්වහන්සේට ඉඩක් නොලැබෙන්නට ඇත. ඒත් අම්පාරේ සිංහල උන්ට පණක් දෙන්නට නාහිමියන් පියංගල වැඩසිටීම හයියක් විය.

“මහත්තයෝ එල්ටීටීඊය වැඩියෙන් ගහපු නුගේලන්ද, රජගල, පියංගල, පුළුකුණාව. මංගලගම, බදුලු‍ හන්දිය, අරන්තලාව මේ වටේම හිටියේ අපට දාන වේල දීපු දායකයෝ. ඒ ජනතාව අපමණ භීතියෙන් හිටියේ. ඒ මිනිස්සු දාල යන්න මම ඉක්මන් වුණේ නෑ. පුළුකුණාව රණවිරු ගම්මානය හදලා ඒ ගම්මානේ පන්සලකුත් හැදුවා.

“අම්පාර – අරන්තලාව – මහඔය පාරේ එක පැත්තක පුළුකුණාව අපේ පන්සල. පාරෙන් අනිත් පැත්තේ පුළුකුණාව කඳවුර. අනෙක් කාරණය තමයි එදා මේ අවට කිලෝමීටර් දෙකෙන් තුනෙන් කුමක් හෝ ආරක්ෂක ස්ථානයක් පිහිටුවුණා. එහෙම නැතිව මේ පැත්තෙ මිනිස්සුන්ට ඉන්න බැරි වෙනවා. උදාහරණයක් විදිහට ගත්තොත් බක්කිඇල්ල පොලිසිය, බදුලු‍ හන්දිය යුද හමුදා කඳවුර, නුගේලන්ද යුද හමුදා කඳවුර, 11 ඇළ පොලිස් මුරපොළ, පුළුකුණාව කඳවුර, පියංගල 17 කඳවුර, වෙල්ලාවෙල්ලි හංදිය පොලිස් හා යුද හමුදා මුරපොළ ඉන් කීපයක්. ඊට අමතරව සිවිල් ආරක්ෂක භට පිරිස් අටසීයක් පමණ ගම්බිම් රකින්න යොදවා හිටියා. එහෙම නොවෙන්න එල්ටීටීඊය අම්පාර අල්ලා ගන්න තිබුණා.

මට මතකයි එල්ටීටීඊය පුළුකුණාව කඳවුරට පහර දුන් සිද්ධිය. ඒක හරිම අඳුරු භයංකර දවසක්.” නාහිමියෝ සිහිපත් කළහ.

“අහසේ කළුවර වළා පිරී තිබුණු රාත්‍රියකි. පළාතම වෙනදාටත් වඩා අඳුරේ ගිලී තිබිණි. තරුවක් නැති, සඳ මඬල නැති කළුවර අහස කියා පෑවේ මහා මූසලකමකි. පාළුව පිරී ඉතිරී ගොසිනි. සීතල ගතිය ගත වෙළමින් තිබිණි.

රෑ මැදියම පමණ වන විට හෙමින් වැටුණු වැහිපොද අනෝරා වැස්සක් බවට පෙරළෙමින් තිබිණි. වැස්ස එක දිගටම පැවැතුණු නිසා හුදෙකලාව හා පාළුව පමණක් හැම තැනම රජයමින් පැවතිණි. කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ට මේ හෝරා කීපය බලාපොරොත්තු සහගත වූ බව කාටත් දැනුණේ නැත. ඔවුන් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ එවැනි දවසකි. ඔත්තු බැලු‍වේ එහෙම දවසක් උදා වනතුරු දැයි ආපසු බලද්දී හැ‌‌ඟෙයි.

“ඒ කාලේ පුළුකුණාව කඳවුරේ විශේෂ කාර්ය බළකාය (STF) එක කොටසක හිටියා. අනික් කොටසේ හිටියේ යුද හමුදා කාලතුවක්කු භට පිරිසක්. කාලතුවක්කුව තිබුණාට අමතරව එස්ටීඑෆ් සන්නද්ධ රථ තිබුණා. කාලයක් තිස්සේ කොක්අඩිචෝලේ කඳවුර මූලික කරගෙන ඔත්තු බලලා ඔවුන් අම්පාරේ සාර්ථක කරගත්ත ප්‍රබලම ප්‍රහාරයක් තමයි, පුළුකුණාව කඳවුරට පහරදුන් මෙහෙයුම.

ඒකෙන් ත්‍රස්තවාදීන්ගේ මූලික ඉලක්කය වෙලා තිබුණේ කඳවුරට පහර දීමම නෙමෙයි. එහෙම කඳවුරුවලට ගහනවා නම් ඔවුන්ට පහර දෙන්න මීට වඩා පහසු තැන් නොතිබුණා කියලා හිතන්න බෑ. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය පුළුකුණාව කඳවුරට ගැහුවෙම එහි තිබුණු කාලතුවක්කුව පැහැරගෙන යන්නයි. ඒක කැලේට දා ගත්තම එතනින් කොක්අඩිචෝලේ බලා යන්න වැඩි වෙලාවක් යන්නේ නෑ.

කොහොමහරි වැහි කාලේ නිසා ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු කිහිපයක් ඉටු වුණා. එකක් කඳවුරට ගැහුවොත් වැසි වැඩි නිසා අවට කඳවුරුවලට දැනුම්වත් කිරීම අපහසු වෙනවා. ඊළඟට වැසි වැඩි නිසා ඉක්මන් ගමන් අපහසුයි.” නාහිමියෝ පැවසූහ.

රාත්‍රියේ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් පුළුකුණාව කඳවුරට ඇතුළු වූයේ එකා දෙන්නා බැගිනි. සීතලට ලාවට නමුත් නින්ද ද දැනෙන රැයකි. එකා දෙන්නා බැගින් ත්‍රස්තවාදීන් විශාල පිරිසක් කඳවුරට හෙමින් සීරුවේ ඇතුළු වූහ. ඒ ඇතුළු වූයේ ද පෙර ලබාගත් ඔත්තුවලට අනුව කාලතුවක්කු භට කණ්ඩායම සිටි පැත්තෙනි. STF සිටි පැත්තෙන් කඳවුරට ඇතුළුවී නම් එය තවත් දුෂ්කර වනු ඇති බව ඔවුන් සිතන්නට ඇත. කාලතුවක්කු භට පිරිස අතරින් කොටි ත්‍රස්තවාදීන් ඉක්මන් වූහ. දෙපිරිසම ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කර ගත්හ.

දරුණු ප්‍රහාර කාලතුවක්කු භට පිරිස හා එස්ටීඑෆ් භට කණ්ඩායම් එල්ල කරද්දී ත්‍රස්තවාදීන්ගේ තවත් කණ්ඩායමක් කාලතුවක්කුව පැහැරගැනීම ඉක්මන් කළහ. ඔවුන් කොයිතරම් සංවිධානාත්මකව පැමිණියා දැයි කියනවා නම් කැලේ අතරින් කාලතුවක්කුව ඇද ගෙන යාමට සුදුසු වාහන ද රැගෙන විත් තිබිණි. අනෙක් අතට අම්පාරේ සිටත්, මහඔය පැත්තේ සිටත් හමුදාවලට හා ආරක්ෂක භට පිරිසට පුළුකුණාවට ළඟා විය නොහැකි පරිදි මාර්ගය අවහිර කොට තිබිණි.

කෙසේ වෙතත් මේ මූසල රාත්‍රියේ පුළුකුණාව ප්‍රහාරය ත්‍රස්තවාදීන්ට වාසිදායක විය. ඔවුන් කඳවුරේ පැවති කාලතුවක්කුව වහාම එතැනින් ඉවත් කරගෙන පලාගියහ. ඔවුන් නියත වශයෙන්ම හමුදාව සතු කාලතුවක්කුව ඇදගෙන යන්නට ඇත්තේ කොක්අඩිචෝලේ නැගෙනහිර සන්නද්ධ කොටි කඳවුරට හෝ ඒ ආසන්නයට විය හැකිය. එපමණක් නොව හමුදාව සතු වාහන ද ගණනාවක් ඔවුන් පැහැරගෙන ගියහ. මේ ප්‍රහාරයෙන් යුද හමුදා සහ පොලිස් නිලධාරීන් පනහකට පමණ ආසන්න පිරිසක් මිය යන්නට ඇත. මෙය ලංකා ඉතිහාසයේ අඳුරු රාත්‍රියක් වෙන්නේ මේ සිදුවීම් පෙළ නිසාය. පසු කාලයේ නැගෙනහිර තොප්පිගල මුදා ගැනීමේ මෙහෙයුමේ දී භාරදූර වගකීමක් පුළුකුණාව හමුදා කඳවුර මුල්කරගෙන සිදුවිය. මෙහිලා අවට තවත් හමුදා කඳවුරක් වන්නේ කොහොඹගස්තලාව කඳවුරයි.

මේ දෙකේ සිටම තොප්පිගල දෙසට මල්ටිබැරල් ප්‍රහාර එල්ල විය. “නැගෙනහිර මුදා ගැනීමේ මෙහෙයුම් කටයුතු ආරම්භ වෙද්දී මේ පුළුකුණාව කඳවුරට එදා ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාත් යුද හමුදාපති ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මහතාත් පැමිණියා. මමත් ඒ අවස්ථාවට ආරාධනාව පිළිගෙන වැඩම කළා.” යි නාහිමියෝ සිහිපත් කළහ.

එල්.ටී.ටී.ඊ. ය සිදු කළ තවත් බිහිසුණු ඛේදවාචකයක් වෙන්නේ අරන්තලාව භික්ෂු ඝාතනයයි. ලේ පිපාසිත ත්‍රස්තයෝ මෙවැනි භික්ෂු ඝාතනයකට ඉව අල්ලා ගත්තේ පෙර සිදුවීමක් අත්හදා බලමිනි. අරන්තලාව අවට සිදු වූ පළමු භික්ෂු ඝාතනය තවත් අඳුරු මතකයක් බව පියංගල නාහිමියෝ සිහිපත් කළහ.

“මහඔය නගරයට විදුලිය ලබා දීමේ උත්සවය 1984 අවුරුද්දේ තිබුණා. ඒ කාලෙ මේ උත්සවයට ප්‍රධාන ආරාධිතයා ලෙස සහභාගි වුණේ ආණ්ඩුවේ විදුලිබල හා බලශක්ති නියෝජ්‍ය ඇමතිව සිටි පී. දයාරත්න මහත්තයා. ඒ උත්සවයට ආරාධනාව මටත් ලැබුණා. මේ උත්සවයට යන්න සූදානම් වුණේ මමයි, මංගලගම මංගලාරාමාධිපති ව වැඩ විසූ ඇකිරියන්කුඹුරේ ඉන්දසාර හාමුදුරුවොයි. පියන්ගලයි – මංගලගමයි එක ළඟ ගම්මාන නිසා අපි තමයි මහා සංඝරත්නය හැටියට ඒකරාශී වෙලා ප්‍රදේශයේ ආගමික ආදී වැඩ කටයුතු කළේ.”

“මහඔය විදුලිය ලබා දෙන උත්සවයට නායක හාමුදුරුවන්ටත් මාත් එක්ක කාර් එකේ වඩින්න පුළුවන්. නායක හාමුදුරුවෝ ගන්න මම පියංගලට එන්නම්”.

පෙර දිනෙක මංගලගම නායක හාමුදුරුවෝ පියංගල නාහිමියන්ට මතක් කළහ.
“මට එදාට භාරගත්ත වැඩක් තියෙනවා. ඔබවහන්සේ වඩින්න. ඇමතිතුමාටත් කියන්න, මට එන්න බැරි වීම ගැන.”යි ඉන්දසාර හාමුදුරුවන්ට මතක් කළහ.

පසුවදා ඉන්දසාර හාමුදුරුවෝ රියදුරු ද සමඟ මහඔයට වැඩම කළහ. උත්සවයේ වැඩ ඉවර වී ආපසු එන අතරමග දී කැලෑබදව කොටි ත්‍රස්තවාදීන් කාර් රථය නැවත් වූහ. වහා එය කැලේට රිංගවා ගත්හ. ත්‍රස්තවාදීන් කීපදෙනෙකි. රියදුරු අල්ලා අත් පා කැඩෙනතුරු පහර දුන්හ. වාහනයට එක් ත්‍රස්තවාදියෙකු නැගගත්​තේය. කාර් රථය හරවාගෙන වේගයෙන් මහඔය දෙසට ගමන් කළේය.

“මේ හාමුදුරුවෝ අරන් වාහනය එළවාගෙන ගිහින් තිබුණේ ත්‍රස්තවාදීන්. වාහනය මහඔය පැත්තෙන් මඩකළපුව චෙන්කලඩි පැත්තට ගිහින් තිබුණා. ඒ කාලේ මහඔය 69 පොලිස්, හමුදා මුරපොළක් තිබුණේ නෑ. එදා ගිය ඇකිරියන්කුඹුරේ ඉන්දසාර හාමුදුරුවෝ අදටත් නෑ. එදා මොකක් හෝ වාසනාවකට මගේ ජීවිතය බේරුණා. යම් විදිහකට මමත් එදා මහඔයට වැඩියා නම් ඒ අනතුරට මටත් මුහුණ දෙන්න සිදුවෙනවා.

තවත් විශේෂ කාරණයක් තමයි, ඒ ආසන්න වෙලාවක අම්පාර මහ දිසාපතිත් උත්සවයට ඉඳලා ඇවිත් තියෙනවා. නමුත් ත්‍රස්තවාදීන් ඔහු දිසාපති කියලා හඳුනා ගෙන නෑ. එන හැම වාහනයකටම ත්‍රස්තවාදීන් පහර දුන්නේ නෑ. යම් විදිහකට අම්පාර දිසාපති බව ඔවුන් දන්නවා නම් නියත වශයෙන්ම ඔහු පැහැර ගන්න ඉඩ තිබුණා.

“ඊළඟට අම්පාර අවට මුල්ම ගම්වාසී ඝාතනය මට මතකයි. අසූ ගණන්වල මේක වුණේ. ගමක්ම එකතැන කපා කොටා මරා දාපු සිද්ධිය.” ඒ බියකරු සිදුවීම නාහිමියෝ සිහියට නැංවූහ.
“අරන්තලාව භික්ෂු ඝාතනයට පෙර තමයි මේක වුණේ. අරන්තලාව ගමේ හිටියේ ඉතාම අසරණ, දුප්පත්, අහිංසක ගම්වැසියෝ. ඉන්න තැනක් නෑ. පැල්පත්වල ජීවත් වුණේ. මේ ගමේ අහිංසක මිනිස්සු 28ක් කපා කොටා මරල දාල තිබුණා. මේ සිදුවීම දවසේ රෑ මහඔය පොලිසියෙන් පණිවිඩයක් අරන් පොලිස් මහත්තුරු කීපදෙනෙක් මාව හමුවුණා.

“හාමුදුරුවනේ, අරන්තලාව ගමට කොටි පැනලා ගමේ මිනිස්සු මරණවා. ගමට ළං වෙන්නත් අමාරුයි. පුළුවන් තරම් ඉක්මනට පියංගල වටේ ඉන්න මිනිස්සු ටික ආරණ්‍යයට අරන් ආරක්ෂාව දෙන්න.”
“එවෙලේම අපි ගමේ මිනිස්සු සේරම ආරණ්‍යයට කැඳවල, ආරක්ෂක නිලධාරීන් දාලා ආරක්ෂාව දුන්නා. ඒ කාලයේ අරන්තලාවේ හමුදා හෝ පොලිස් කඳවුරු නෑ. ළඟම තිබුණෙ මහඔය පොලිසිය. ඒත් සෑහෙන දුරින්. නැති බැරි කමින්, දුප්පත්කමෙන් විතරක් නෙමෙයි, ආරක්ෂාව අතිනුත් මේ මිනිස්සු අවම පිළිසරණක් ඇති විදිහටයි හිටියේ.

සිද්ධිය දවසට පසුවදා උදේම මමයි, එදා අම්පාර බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපතිව වැඩ සිටි කළුතර ධම්මානන්ද හාමුදුරුවොයි ඒ අපි දෙන්න එතැනට වැඩම කළා. ගම පුරා ඇවිද්දා. කිරි දරුවෝ, පුංචි දරුවෝ, තරුණයෝ, අම්මලා, තාත්තලා සේරම කපල කොටල මරලා. දරාගන්න බෑ. මිනිස්සු හිටපු පැල් කොටන් ඇතුළේ හැරෙන්න ඉඩ නෑ. ඒ තරම් අසරණ මිනිස්සු. සමහර ගෙවල්වල වේලක් රත්කරන් කාපු බවක් පේන්න නෑ. ඒ තරම් අහේනිකම”

කළුතර ධම්මානන්ද හාමුදුරුවන්ගෙයි, මගෙයි උපදෙස් ඇතිව ගම පුරා සී සීකඩ තිබුණු සිරුරු විසි අටක් එකතු කළා. ඒ සේරම අරන්තලාව ප්‍රාථමික විද්‍යාලයට ගෙනාවා. ඒ පාසලේ තිබුණෙ එකම එක ගොඩනැගිල්ලයි.

එදා දවල් 12.30 – 1.00 විතර වෙද්දි පාංශුකූල දීලා ආගමික වතාවත් කරලා අපි ඒ කටයුතු අවසන් කළා. ගම්වැසියෝ විසිඅට දෙනාම එකම වළක් කපලා එහි මිහිදන් කළා.”

 

 

යුද සමයේ සැඟවුණු කතාතිස් අවුරුදු යුද්ධයේ බිහිසුණුකම බොහෝ අයගේ මතකයෙන් ගිලිහෙමින් පවතී. මතකය වැළළෙමින් පැවතියද ඒ සිදුවීම් හැමදාටම බියකරුය. හැමදාටම මිලේච්ඡය. ලේ වගුරුවමින්, මළමිනී මතින්, ගන කැලේ දිවි ගෙවීමෙන් ලැබූ නිදහස කොයිතරම් වටිනවද? ඒ වටිනාකම වඩා හොඳින් දැනෙන්නේ එකී කටුකත්වයෙන් වැඩියෙන් බැට කෑ අයට ය. ඒ කෘරත්වයට මුහුණ දුන් අයටය. උතුර වගේම නැගෙනහිර ද සමහර ප්‍රදේශ කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ කේන්ද්‍රස්ථාන විය. මේ කේන්ද්‍රස්ථාන තමන්ගේ යටතේ ම පවත්වා ගැනීමට ත්‍රස්තවාදීහු නොගත් උත්සාහයක් නැත.

“නැගෙනහිර හිටපු ත්‍රස්තවාදීන් මුලින්ම බැලුවේ මිනිස්සු මරන්න නෙවෙයි. ඔවුන් උත්සාහ කළේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය අනාරක්ෂිත කරලා සිංහල මිනිස්සු සේරම එළවලා දාන්න. අම්පාර තමන්ගේ යටතට ගන්න. ඒක මූලික කරගෙන ඔවුන් අම්පාර – මහනුවර මාර්ගයේ මහඔය දක්වා පුදුම භීතියක් ඇති කළා. අම්පාරට බඩු ගේන වාහන කොල්ල කාලා භාණ්ඩ එන එක නතර කරන්න බැලුවා. මේකයි මුලින්ම සිද්ධ වුණේ”. මේ හඬ අම්පාරේ මඟ සලකුණ පියංගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති තල්ගමුව සුභූති නාහිමියන් ගේ ය.

උන්වහන්සේ නැගෙනහිර බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදය ගැන සෑහෙන යමක් දන්නා තෙරනමකි. උන්වහන්සේ පියංගල, මහඔය, රජගල. පුළුකුණාව, නුගේලන්ද, බක්කිඇල්ල, මහඔය දක්වා සියලු ත්‍රස්ත සිදුවීම් ඉදිරියේ සිංහල ගම්මාන වෙනුවෙන් පෙනී උන්හ. හාමුදුරුවෝ යුද්ධයේ දුෂ්කර බව ගැන අපමණ දනී. ඒ ගොනුකළ කරුණු යමක් ඔබ හමුවේ තබන්නට  අදහස් කරමු.

තල්ගමුවේ සුභූති නාහිමියන් පැවිදි වූයේ 1971 ඔක්තෝබර් 23 දා කෑගල්ල මැල්ලගල ආරණ්‍ය සේනාසනයේදී ය. සුභූති නාහිමියන් අම්පාර ඓතිහාසික පියංගල ආරණ්‍යද සේනාසනයට වැඩම කර ඇත්තේ 1977 ජූලි මස 29 ඇසළ පොහෝ දිනකය. අද දක්වා ම උන්වහන්සේ අම්පාරේ සිදු වූ සියලු වෙනස්කම්, විපර්යාසයන්, ත්‍රස්තවාදයන් ආදී සියල්ල හොඳින් දනී.

අපේ කතා බහේ ආරම්භය මෙහෙම ගනිමු. පියංගල ආරණ්‍යය පිහිටියේ අම්පාර අරන්තලාව හරහා මහඔය ප්‍රධාන මාර්ගයේය. දිනය 1983 දෙසැම්බර් මාසයේ 25 වැනිදාය. එදා පියංගල ආරණ්‍යයේ හාමුදුරුවරු හත් නමක් සහ ගිහියන් හය දෙනෙක් නේවාසිකව සිටියහ. ත්‍රස්තවාදය ක්‍රමයෙන් හිස ඔසවමින් පැවැති කාලසීමාවයි. වෙනදා වගේ රාත්‍රී අඳුර ගලා ආහ. බියකරු සතුන්ගේ හඬ දසතින් ඇසෙන කළුවර රාත්රිලයකි. රෑ බෝවීගෙන එද්දී සියලු හිමිවරු කුටිවලට වන්හ. මැදියම් රැයට කිට්ටු වී තිබිණි. දෙමළෙන් කතා කරන හඬක් ළඟ ළඟ ම ඇසේ. සුභූති හිමියන් වැඩ සිටියේ හුදෙකලා කැලේ මැද හුදෙකලා ගල් කුටියකය. වැඩි වෙලා ගියේ නැත. කුටියේ දොරට තට්ටු කරමින් දෙමළෙන් හඬ නගයි. කුටියේ දොර විවෘත කරන ලෙස අණ කරයි. නාහිමියෝ හිමින් සීරුවේ පැමිණ කුටියේ දොර අගුලු විවෘත කළහ. අඳුර අතරින් තුවක්කු ගත් හතරදෙනෙක් නාහිමියන් ඉදිරියේ පෙනී සිටී.

“සාමි, හෙටින් පස්සේ මෙහෙ කාටවත් ඉන්ඩ බෑ. හෙට උදේ වෙද්දි සේරම මෙහෙන් යන්ඩ ඕනෙ. එහෙම යන්ඩ බැරි උනොත් (තුවක්කු ලෙලදවමින්) වෙඩි තියනවා.” බාගෙට සිංහල කලවම් කරමින් කීවේ එපමණකි. උන් යන්ට ගියහ.

මේ සිද්ධිය දෙගොඩ හරියේ කියන්නටද කෙනෙක් නැත. දුරකථන මාර්ග ද නැත. උහනට හෝ අම්පාරට යාම මරණය තවත් ළං කර ගැනීමකි. එළිවනතුරු කළ යුත්තේ කුමක් දැයි උන්වහන්සේ කල්පනා කළහ. පසුවදා උදේ පියංගල නාහිමියෝ අම්පාර කොණ්ඩුවටුවන කඳවුර ට වැඩමකර පෙර දින රාත්‍රියේ වූ සිදුවීම කියා හුන්හ.

“හාමුදුරුවෝ ආරණ්‍යය දාලා යන්ට එපා. අපි අද ඉඳන් ආරණ්‍යයට ආරක්ෂාව දෙනවා.”

එදා සිට හමුදාවේ කීපදෙනෙක් පියන්ගල සෙනසුනට යෙදවූහ. මාස කීපයක් ගියේ නැත.
“1984 පෙබරවාරි 5 වැනිදා රෑ 7.30 ට වගේ කැලේ හැංගිල හිටපු කොටි ආරණ්‍ය ය ඇතුළේ වෙඩි කීපයක් ළඟ ළඟ තිබ්බා. හමුදාවත් ඉද්දි තමයි ඔවුන් මේක කළේ. ජීවිත හානි නොවෙන විදිහටයි මේකත් කළේ. එදා හාමුදුරුනමක් කැලේ ගහක වැදිලා අනතුරට පත් වුණා. එපමණයි. මෙවැනි සිදුවීම් නිසා හාමුදුරුවරු සේනාසනය දාලා වෙනත් ප්‍රදේශ වලට වැඩියා. අවසානයේ මං විතරයි ඉතුරු වුණේ.

“ගමේ මිනිස්සු කුඹුරට ගියාම ගහලා තිබුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අම්පාර නගරයට මහනුවර පැත්තෙ ඉඳන් බඩු භාණ්ඩ ගෙනාපු ප්‍රධාන මාර්ගය මහඔය ,අරන්තලාව, රජගල, පියංගල මේ සේරම හුදෙකලා ප්‍රදේශ විදිහට තිබුනේ. මඩකලපුව පැත්තේ ඉදන්, අම්පාර – නුවර ප්‍රධාන මාර්ගයට වැටෙන පාරක් පියංගලයි පුලුකුණාව අතර තිබුණා. මඩකලපුව ඉඳන් කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ප්‍රධාන සන්නද්ධ කඳවුරක් වුණු කොක්අඩිචෝලේ කඳවුරේ ඉදන් ඔවුන් වැඩිපුරම අම්පාරට ආවේ මේ පාරෙන්. කොටි මේ පාරේ ඇවිත් මග රකිනවා, මග රැකලා අම්පාරට යන රෙදි ලොරි, තෙල්, ආහාර ද්‍රව්‍ය  ලොරි කැලේට හරවා ගෙන ගිහින් ඒවා කොල්ල කන්න පුරුදු වෙලා හිටිය. මිනිස්සු මැරුවට වඩා මුලින් මුලින් කළේ බය කිරීම සහ මංකොල්ලකෑමයි. ඇත්තටම කොටි ත්රුස්තවාදීන්ට අසූව දශකයේ මුල් කාලයේ වුවමනා වුණේ අම්පාර ම බය කරල, අනාරක්ෂිත කරලා, මිනිස්සු පන්නල ඔවුන් යටතට ගැනීම. එය බැරිවුණ තැන තමයි ගහන්න, මරන්න ගත්තේ.” නාහිමියෝ මතකය දිග හරිති.

ඒ කාලේ රජගල, පියංගල, පුළුකුණාව අපට තිබුණ ළඟම පොලිස් ස්ථානය වුණේ උහන පොලිසිය. ඒකත් කිලෝමීටර් ගාණක් අනාරක්ෂිත පාරෙ යන්න ඕන. ඊට පස්සේ මම ජේ. ආර් ජයවර්ධන ජනාධිපති තුමාට පුද්ගලිකව කතා කරලා මේ අනාරක්ෂිත බව කිව්වා. එයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් තමයි බක්කිඇල්ල පොලිසිය 1985 දී පටන් ගත්තේ. මේ බක්කි ඇල්ල පොලිසිය යුද්දෙ ඉවර වෙනකල්ම නිදහසක් තිබුන පොලිසියක් නෙවෙයි. ඒ තරම් කොටි ගැහුවා. මේ පොලිසියේ හිටපු ස්ථානාධිපති රංජිත් රූපසිරි මහත්තයාව එල්ටීටීඊයෙන් මැරුවා. ගම්මාන රකින්න, මාර්ග සෝදිසියට ගිය බක්කිඇල්ල පොලිසියේ නිලධාරීන් විශාල පිරිසක් ඔවුන් මරලා දැම්මා. ඔන්න ඔහොමයි වුනේ.

කොටි ප්‍රහාර එන්න එන්නම වැඩි වෙද්දී ඒ කාලයේ අම්පාර හිටපු පී. දයාරත්න ඇමතිතුමාව මම ගිහින් හමුවුණා.

“ඇමතිතුමා දිගටම කොටි ගහනවා. රජගල, පුළුකුණාව දිගටම එහෙමයි. මිනිස්සු ගෙවල් දාලා යනවා. මේක නතර කරන්න ඕනේ.” නාහිමියන් දයාරත්න ඇමතිතුමාට ගැඹුරින් කියාගෙන ගියහ.

“එහෙමයි හාමුදුරුවනේ, මොකද වෙන්න ඕනේ”

“අන්න පුළුකුණාව දිවුලාන ඉස්කෝලෙ වැහිලා තියෙනවා. මිනිස්සු ගමේ නෑ. ඉස්කෝලෙ එක ගොඩනැගිල්ලක් තියෙනවා. ජනාධිපතිතුමාව දැනුවත් කරලා එකක් මේකෙ හමුදා කඳවුරක් දාන්න. නැත්නම් මේ පළාතම ඉවරයි.”

වැඩි දවසක් ගියේ නැත. සෙබළුන් තිස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කඳවුරක් පුළුකුණාවේ වැටිණි. මේ කදවුර තුළ ඉතිහාසයේ වරින් වර පොලීසිය, විශේෂ කාර්ය බළකාය (STF), ගුවන් හමුදාව, යුධ හමුදා විවිධ රෙජිමේන්තු අනුඛණ්ඩ ආරක්ෂාව සැලසූහ.

පුළුකුණාව කඳවුරට ක්‍රමයෙන් යුද ටැංකි (ආමඩ් කාර්) තුනක් ලැබිණි. විශේෂ කාර්ය බළකා යටතේ සන්නද්ධ රථ කීපයක් ලැබිණි. මෙය කාලතුවක්කුවක් ලබාගන්නා තත්ත්වය දක්වා කඳවුර අත්‍යාවශ්‍ය  තැනට ක්‍රමිකව පත් විය. එදා පියංගල සිට මහඔය දක්වා පාර සම්පූර්ණයෙන්ම සෝදිසි මෙහෙයුම් කරමින් මාර්ග නිරීක්ෂණය කළේ පුළුකුණාව කඳවුරෙණි.

“මහත්තයෝ, කාලයක් ගුවන් හමුදාව මේ කඳවුරේ හිටියා. සාමාන්‍යයෙන් පාර සෝදිසි කිරීම දිනපතා උදේ කාලයේ පාගමනින් ගිහින් කරනවා. එහෙම ගිය ගුවන් හමුදා භටපිරිස් විසි තුන් දෙනෙකුට ත්‍රස්තවාදීන් දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. මේ ප්‍රහාරය උනේ අරන්තලාව ට එහා බොරපොල කියන හරියෙදි. එදායින් පසු ගුවන් හමුදාව පාර සෝදිසි කිරීමේ දී හෙලිකොප්ටරයක් නිරීක්ෂණ කටයුතු වලට ගමන් කළා.

තවත් අමතක නොවන සිද්ධියක් නාහිමියෝ සිහි නඟති.

ඒ දවස 1998 ජුලි මාසයේ 8 වැනි දා ය. පියංගල සිට මහඔය දක්වා මාර්ග නිරීක්ෂණයට විශේෂ කාර්ය බළකාය, පොලීසිය හා සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරීන් 60 දෙනෙක් පමණ ඒකරාශී වූහ. ඒ අය කොටස් වශයෙන් බෙදී යාම සිරිත විය. උදේ කාලයේ මේ පිරිස පියංගල ගමේ කෙළවරට යන්නට ඇත. එක දිගට වෙඩි වරුසාවක් ඇසෙන්නට විය. නා හිමියෝද රියැදුරා සමඟ වෑන් රථයක නැගී ඒ ආසන්නයට වැඩම කළහ. උන්වහන්සේ වැඩියේ තුවාලකරුවකු හෝ ගලවා ගෙන රෝහල් ගත කිරීම අරමුණු කොටගෙනය.
ත්‍රස්තවාදීන් 400ක් පමණ කඳවුර බලාපොරොත්තුවෙන් පැමිණ ඇති සෙයකි. දරුණු සටනක් විශේෂ කාර්ය බළකාය සමඟ ඇවිලී ඇති බව පෙනෙයි. ඔවුන් අතරින් හඬක් නැගෙයි.

“ගහන්න ආයුධ නෑ, ඉවර වෙන්න ලඟයි”

හාමුදුරුවන්ගේ වාහනය ළඟම තිබුණු නුගේලන්ද එස්.ටී.එෆ් කඳවුර වෙත පියඹා මෙන් ඇදී ගියේය. එහි යනවිට නුගේලන්ද කඳවුරට ද කොටි දරුණු ප්‍රහාරයක් දියත් කර ඇත. කඳවුරේ නිලධාරීන්,
“මේ ටික ඉක්මනට පියංගල අපේ කට්ටියට දෙන්න. එතන ආයුධ ඉවර වේගෙන යන්නේ. තව ටිකකින් අපේ සේරම එතන මැරෙයි.” නැවත පියංගල STF සෙබළු සමීපයට වාහනය පැමිනිණි. සෙබළුන් වහාම තමන්ට අලුතෙන් ලැබුණු මෝටාර් සීය සහ ටී 56 උණ්ඩ පෙට්ටි 8 බා ගත්හ. සෙබළුන් නොසිතූ ආකාරයෙන් ප්‍රහාරයක් ත්‍රස්තවාදීන් පසු බසින තුරුම එල්ල කළහ.

එසේ නොවන්නට එදා මේ සියලු සෙබළුන් එතැනම මරාදමන්නට ඉඩ තිබිණි. මේ ප්‍රහාරයෙන් විශේෂ කාර්ය බළකායේ, පොලිසියේ, සිවිල් ආරක්ෂක බළකායේ සෙබළුන් 13 දෙනෙකු මිය ගියහ.  තවත් තිස් දෙනෙකුට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලැබූහ. මෙහිදී හාමුදුරුවන්ගේ රියැදුරා වූ සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරියාගේ පිට කොන්දට වෙඩි වැදී තිබිණි.

“පුළුකුණාව ගම අදටත් අයිති මඩකළපු දිස්ත්‍රික්කයට. එතැනින් එහා තියෙන්නෙ සේරම දෙමළ ගම්මාන. කොක්අඩිචෝ‌ලෙ කියන්නෙ එල්ටීටීඊයේ සන්නද්ධ ප්‍රධාන කඳවුරක්. මේ දෙමළ ගම්වල ඉඳන් ත්‍රස්තවාදීන් ඔත්තු බලන පසුබිමක් ඇතැම්හු හඳුනාගෙන හිටියා.

අපිට තිබුණු ලොකුම ප්‍රශ්නය තමයි සිංහල මිනිස්සු ටිකක් කොහොමද පුළුකුණාව මේ අවට පදිංචි කර ගන්නේ කියන එක. එහෙම වුනොත් ටිකක් හරි ආරක්ෂාව තහවුරු වන බව අපි තදින් විශ්වාස කළා. ඉඩම් දෙනවානම්, ඒ ප්‍රදේශ ආරක්ෂා කරගෙන පදිංචි වෙන්න තරුණයන් විශාල පිරිසක් කැමති වුණා.
“මම මේ ආරංචිය අරන් එදා ජාතික ආරක්ෂක ඇමති ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහත්තයා හමුවෙන්න කොළඹ ආවා. මම ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහත්තයාට කිව්වා,

“මහත්තයෝ පියන්ගල ඉඳන් මහඔය දක්වා එල්ටීටීඊය දරුණු විදිහට ගහනවා. මිනිස්සු මරනවා. හමුදාව මරනවා. පොලිසිය මරනවා. මේ දිගටම ආරක්ෂිත ගම්මාන හදමු. පදිංචි වෙන්න තරුණ පිරිස් ඉන්නවා කියලා. අහපු ගමන් එතුමා බොහොම සතුටු වුණා. එතුමා ගෙවල් සීයක් මුලින් ම අනුමත කළා.
වැඩේ සිද්ධ වුනේ එදා අම්පාර කච්චේරිය හරහා. ගෙවල් සීයට 50යි හැදුනේ. තරුණයන් පනස් දෙනෙක් පුළුකුණාව රණවිරු ගම්මානය හදලා මුලින් පදිංචි කළා. අදටත් ඒ රණවිරුගම එහෙමම තියනවා. එදා මේ ප්‍රදේශය තනිකරම මුඩුබිමක්. ඒ භූමිය පෙන්වන්න, ගෙවල් හදන්න සේරම වැඩ කළේ මගේ අධීක්ෂණය යටතේ. එක ගෙදරක් හදන්න රුපියල් දහ දහස් පන්සියයක් රජයෙන් පාස් වුණා. ඒ ගාණට ගේ හදලා වහලෙත් ගහගන්න ඕනේ. මේ වැඩසටහන සම්බන්ධීකරණය කළේ එදා අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් ඒ.පී හපුදෙනිය මහත්තයා. ගේ හදන එක තරුණයන්ට බාර දීලා ඒ අයට ගෙවල් හදලා පදිංචි කළා. මේක හමුදාව පැත්තෙන් අධීක්ෂණය කළේ මේජර් ජෙනරල් නීල් ඩයස් මහත්තයා.

මේ තරුණයන් පනස් දෙනාම ජාතික සහායක හමුදාවට බඳවාගෙන, නිවස හා ඉඩමත් දුන්නා. කොහොමහරි මේ ගම් රැකගන්න අපේ මිනිස්සු අපමණ දුකක් වින්දා. ඒ අය තනි කරල යන්න මම කොහෙත්ම කැමැති වුණේ නෑ. ආරණ්‍ය යේ අවසානයේ ඉතුරු වුණේ මම විතරයි. රෑට අම්පාර කොණ්ඩුවටුවන කඳවුරට යනවා. දවල් සෙනසුනේ ගතකරනවා. නුගේලන්ද, රජගලතැන්න, පුළුකුණාව, පියංගල මිනිස්සු එක්ක මම හිටියා.

මේ ගම් වල මිනිස්සු අපමණ පීඩා වින්දා. දවසක් නුගේලන්ද ගමේ මිනිසුන්ට ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල උනා. ජෙනරල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව මහත්තයා ඇවිත් එදා ආරණ්යනයේ සාකච්ඡාවක හිටියේ. එතුමා එවලේම නුගේලන්ද බදුලු හන්දියට ගියා. එතැනින් පසු ගම්වාසීන්ට වන පීඩා හමුවේ බක්කි ඇල්ලෙන් එහාට ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහි ප්‍රබල යුද මෙහෙයුමක් දියත් කළා. ඒ ප්‍රහාරය දියත් කළේ ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව මහත්තයා. 1990 මේ සටන් අම්පාර අවට කොටි බලය සම්පූර්ණයෙන් බිඳී ගියා. නමුත් පසුකාලීනව වෙද්දි ආයෙත් එල්.ටී.ටී.ඊය නැගිට්ටා.

වරක් මේ ආරණ්‍ය බිමට මෝටාර් වරුසාවක් එල්ල වුණා. පොලිසියේ, හමුදාවේ දහනම දෙනෙක් ඉහළ නිලධාරීන් ඇතුළුව මේ ආරණ්‍ය  බිමේ එකතැන මිය ගියා. ඊට පෙරත් අවස්ථා ගණනාවක් ආරණ්‍යය ඇතුළට ත්‍රස්තවාදීන් ඇවිත් හමුදාවේ, පොලිසියේ තුන් හතර දෙනා  මරල ගිය අවස්ථා එමටයි.

මට මතකයි, පුළුකුණාව කඳවුරට එල්.ටී.ටී.ඊ ය ගහපු සිද්ධිය. ඒක හරිම භයංකාරයි. නැගෙනහිර ත්‍රස්තවාදීන්ගේ සන්නද්ධ ශක්තිය පෙන්නපු ප්‍රහාරයක්.

ස්තුතිය-පියංගල ආරණ්ය්ය සේනාසනාධිපති ශ්‍රී ලංකා රාමඤ්ඤ මහා නිකායේ නැගෙනහිර පළාතේ මහෝපාධ්‍යාය, කර්මස්ථානාචාර්ය තල්ගමුවේ සුභූති නාහිමියන්ට, සේනාසන වාසී පියංගල පියසුමන හිමිට.

Rules for a Gunfight

1. Bring a gun. Preferably, bring at least two guns. Bring all of your friends who have guns.

2. Anything worth shooting is worth shooting twice. Ammo is cheap – life is expensive.

3. Only hits count. The only thing worse than a miss is a slow miss.

4. If your shooting stance is good, you’re probably not moving fast enough or using cover correctly.

5. Move away from your attacker. Distance is your friend. (Lateral and diagonal movement are preferred.)

6. If you can choose what to bring to a gunfight, bring a long gun and a friend with a long gun.

7. In ten years nobody will remember the details of caliber, stance, or tactics. They will only remember who lived.

8. If you are not shooting, you should be communicating, reloading, and running.

9. Accuracy is relative: most combat shooting standards will be more dependent on “pucker factor” than the inherent accuracy of the gun. Use a gun that works EVERY TIME. “All skill is in vain when an Angel blows the powder from the flintlock of your musket.”

10. Someday someone may kill you with your own gun, but they should have to beat you to death with it because it is empty.

11. Always cheat, always win. The only unfair fight is the one you lose.

12. Have a plan.

13. Have a back-up plan, because the first one won’t work.

14. Use cover or concealment as much as possible.

15. Flank your adversary when possible. Protect yours.

16. Don’t drop your guard.

17. Always tactical load and threat scan 360 degrees.

18. Watch their hands. Hands kill. (In God we trust. Everyone else, keep your hands where I can see them.)

19. Decide to be aggressive ENOUGH, quickly ENOUGH.

20. The faster you finish the fight, the less shot you will get.

21. Be polite. Be professional. But, have a plan to kill everyone you meet.

22. Be courteous to everyone, friendly to no one.

23. Your number one option for personal security is a lifelong commitment to avoidance, deterrence, and de-escalation.

24. Do not attend a gun fight with a handgun, the caliber of which does not start with anything smaller than “4”.

25. You can’t miss fast enough to win.

ඒ දෙදාස් නවයෙ වර්ශයේ මාර්තු මාසය.යුධ හමුදාව දරුණු සටන් මැද පෙරමුණු කිහිපයකින් ඉදිරියට යමින් එල් ටී ටී ඊ හදවත වන් පුදුකුඩිරිප්පු ප්‍රදේශයට සමීප වී සිටි මොහොතක්.

53,58 හා 8වන කාර්ය සේනාංකයේ භට පිරිස් ත්‍රස්තවාදීන් වෙත දැඩි පීඩනයක් එල්ලකරමින් තිබුණා.
ඒ වනවිටත් එල් ටී ටී ය තම යුධ ශක්තිය සැලකියයුතු මට්ටමකින් රඳවාගනිමින් සිටියා.

විශේශ ප්‍රහාරක මෙහෙයුම් සඳහා යෙදවුනු එල් ටී ටීයේ චාල්ස් ඇන්තනි,ජයන්තන් හා රාධා රෙජිමේන්තුවලට අයත් ත්‍රස්ත්වාදීන් සැලකියයුතු පිරිසක් අදාල ප්‍රදේශයේ ස්ථානගතවී සිටියේ ප්‍රධාන පෙලේ එල් ටී ටී ඊ අණදෙන්නන්ගේ නායකත්වය යටතේ.

ඒ මි මි 122,130,152 කාලතුවක්කු අවි කිහිපයක්ද සහිතව.
කොටි පාලන ප්‍රදේශය පරන්තන් මුලතිව් මාර්ගයටත්,චලෙයි හා නදිකඩල් කලපුවලටත් ඉන්දියන් සයුරටත් මායිම් වූ පටු බිම් තීරයක සීමාවෙලා.

මාර්තු 30වෙනිද හිමිදිරියෙ එල් ටී ටී ය පුදුකුඩිරිප්පු වලින් පහලට දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ලකරනව.ඒ ස්වර්ණම් හා ලෝරන්ස් යන මහ කොටින්ගෙ අණදීමෙන්.අරමුණ හමුදා වැටලීමෙන් මිදිලා හමුදාවට පසු පසින් පහර දීම.ඒ මින් පෙර 3වන ඊලාම් යුද්ධයෙදි කොටි බහුලව භාවිත කල උපක්‍රමයක්.
ප්‍රහාරයෙ තීවෘතාවය නිසා ආරක්ශක වලල්ල මීටර් 800ක් පමන ප්සු පසට තල්ලු වෙනව.
කිලෝමීටර් 8ක් පමණ ඇතුලතට ත්‍රස්තවාදීන් කඩා වදිනව.

කෙසේ නමුත් විශේෂ බලකා හා කොමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තු සෙබලුන්ගෙ සහය සහිතව හමුදාව ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කරනව.දරුණු සටනකින් පසු එල් ටී ටී ය පසු බසිනව.සටනට අණදුන් ස්වර්ණම් ,ලෝරන්ස් හා චාල්ස් ඇන්තනී සටනෙන් තුවාල ලබනව.අසාර්ථක පලවෙනි සටනේ අඩුපාඩු නිවැරදි කරගෙන තවත් දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන්න කොටි නායකත්වය යකි සැලසුම් කරනව.

ඉතිරිව සිටින ප්‍රධාන පෙලේ එල් ටී ටී ඊ සටන් නායකන් සියල්ලන්ම පාහේ පුදුකුඩිරිප්පු පුදුමාතලන් ඉරණපලෙයි මාර්ගයෙ ආනන්ද්පුරම් ප්‍රදේශයෙ එක් රැස් වෙනව. ඒ දහසකට ආසන්න එල් ටී ටී ඊ සාමාජිකයන් පිරිසක් සමගින්. අරමුණ සිව්වන ඊලාම් යුද්ධයේ හැරවුම් ලක්ශයක් වියහැකි තීරණාත්මක ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම. පුදුකුඩිරිප්පු අවට ආරක්ශක වලලුත් ඉරනපලෙයි පුදුකුඩිරිප්පු පුදුමාතලන් මාර්ගයෙ ආරක්ශාව චාල්ස් ඇන්තනි බ්‍රිගේඩයට භාරවෙනව.

කෙසේනමුත් එල්ලකිරීමට නියමිත ප්‍රහාරය ගැනත් එහි සූදානම ගැනත් ආරක්ශක අංශ වලට ඉව වැටෙනව.
53,58 සේනාංක හා 8වන කාර්ය සේනාංකය එක්ව විශ්මිත මෙහෙයුමක් දියත් කෙරෙන්නෙ ඒ අනුව.
58 වෙනි සේනාංකය පුදුකුඩිරිප්පු උතුරේ සිට පහලටත් 53 හා 8වන කාර්ය සේනාංකය පුදුකුඩිරිප්පු දකුනේ සිට උතුරටත් ගමන්කොට පච්ච පිල්ලුමොටෙයි හන්දියෙදි එකට එක් වෙනව.
ඒ එල් ටී ටී ඊ සටන් පෙරමුණට පිටුපසින්.

අනපේක්ශිත වැටලීමෙන් මෙදෙන්න එල් ටී ටී ය පච්චපිල්ලුමොටෙයි ප්‍රදේශයෙදි ලොකු සටනක් දෙන්නෙ චාල්ස් ඇන්තනි බලකායෙ ගෝපිත් හා අමුතාබ් නම් නායකයන්ගෙ මෙහෙයවීමෙන්.කෙසේ නමුත් ගෝපිත් හා අමුතාබ් හමුදා ප්‍රහාර වකින් මිය යාමත් සමගම ඉරණපලේ කොටි ප්‍රතිරෝධය අවසන් වෙනව.

ආනන්දපුරම් ඓතිහාසික එල් ටී ටී ඊ පරාජය ආරම්භ වෙන්නෙ ඒත් සමගයි. ඉදිරිපෙල සටන් නායකයින් වූ ගෝපිත් හා අමුතාබ් මරණයට පත්වීම කොටි සාමාජිකයන්ගෙ චිත්ත ධෛර්යය බිඳ දමන්නක් බවට පත්වෙනව.

එම මානසික කඩාවැටීමේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස ඉදිරි ආරක්ශක වලලු බිඳවැටීමත් හමුදාවැටලීමත් සිදුවන්නෙ එල් ටී ටී යට සිතාගැනීමටවත් නොහැකි වේගයකින්.ප්‍රහාරයකට අර අඳිමින් එල් ටී ටී ඊ සාමාජිකයන් එක් රැස්වූ භූමිය ක්ශණිකව ඔවුන්ගේ සුසාන භූමිය බවට හැරෙනව.

ප්‍රධාන පෙලේ එල් ටී ටී ඊ නායකයන් ප්‍රදේශයේ කොටුව ඇති නිසා ප්‍රභාකරන් වුවද ඒ අතර වීමට ඉඩ ඇති බව දැනගත් හමුදාව වැටලීම තවත් දැඩි කරනව.නමුත් 26 වෙනිදයින් පසු ප්‍රභාකරන් ප්‍රදේශයේ රැඳී නොසිටියද ප්‍රධාන පෙලේ කොටි නායකයින් රැසක් ප්‍රදේශයේ කොටු වෙනව.

4,6,8,12,14 හා 20 වන ගජබා රෙජිමේන්තු භටයිනුත්,5වන විජයබාහු,9වන ගාමුණු,11,20 පාබල හමුදා සෙබලුත් පලවන විශේෂ බලකා හා දෙවන කමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තු සෙබලුන්ගේ සහයෙන් එල් ටී ටී සමජ්කයන් සොයමින් ප්‍රදේශය පීරණව.

මේ අතර අමපලාවන්නයිපොක්කනෙයි සිට පච්චපිල්ලුමොටෙයි දක්වා හදිසි සැපයුම් මාර්ගයක් ලෙස භාවිත වූ පටු පාරකුත් හමුදාව විසින් අවහිර කෙරෙනව.

මේ වෙනවිට දහසකට අධික කොටි සාමාජික පිරිසක් තල් පොල් වෘක්ශවලින් ගහන වර්ග කිලෝමීටර් 2කට ආසන්න ප්‍රදේශයක් තුලට කොටුවෙලා.

හමුදා වැටලීම බිඳ දැමීමට මුහුදු කොටි නායක සූසෙයි විසින් එවනලද මුහුදු කොටි කන්ඩායමක් පට්ටිඅඩි ප්‍රදේශයෙන් ගොඩ බැස පහරදීමට උත්සාහ කලද නාවික හමුදා ප්‍රහාර හමුවේ පරාජය වි පසු බැස යනව.
මේ අතර එල් ටී ටී ඊය ස්ථානගතව සිටි ප්‍රදේශයට පසු පසින් රැකවලෙහි යෙදෙන විශේෂ බලකා කණ්ඩායමක් ,කොටි නායක ලෝරන්ස්ගේ අණදීම යටතේ වාහන 5කින් පැමිනෙන 120ක් පමණ සහායක කොටි කණ්ඩායමක් නිරීකණය කර පහර දෙනව.ඒ ක්ලේමෝ බෝම්බ ආර්පීජී හා සුලු අවි ආධාරයෙන්.බස් රථ දෙකක් හා ට්‍රක් රතයක් ප්‍රහාරයෙන් කුඩු පට්ටම් වී යනව.
ලෝරන්ස් ඇතුලු සෙසු කොටි පිරිස පණ රාකගෙන පලායනව.

කෙසේ නමුත් අප්‍රේල් 3 වෙනිදා භානුගේ නායකත්වයෙන් සැලකිය යුතු කොටි කණඩායමක් වැටලීම බිඳ දමා කොටි පාලන ප්‍රදේශයට රිංග ගන්නට සමත් වෙනව.ඒ උත්සාහයෙදි භානු තුවාල ලබනව.
නමුත් එල් ටී ටී ඊය සතුව සිටි දක්ශතම යුධ අණදෙන්නෙකු ලෙස සැලකුණු තීපන් පසු නොබැස සටන් කරනව.

කොටි කාන්තා බලකායෙ නායිකා විදූශා ආධාර ඉල්ලා පොට්ටු අම්මාන්ට ආයාචනා කරන ආකාරය හමුදා පණිවිඩ හුවමාරු වලට ග්‍රහනය වෙන්නෙ

මේ අතර.තම අවසාන උත්සාහයත් වතුරේ ගිය බව පොට්ටු අම්මාන් පිලිතුරු දෙනව.

දින තුනක වටලේමකින් පසු යටත් වෙන ලෙස ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර හරහා එල් ටී ටී යට දැනුම් දීමට හමුදාව ක්‍රියා කරනව.

කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් විටින් විට 116 දෙනෙක් හමුදාවට යටත් වුවත් බහුතරය සටනේ නිරත වෙනව.

අප්‍රේල් 3 මධ්‍යම රාත්‍රියෙ ප්‍රහාරක යානා,හෙලිකොප්ටර් යොදාගනිමින් දැවැන්ත ගුවන් ප්‍රහාරයක් ත්‍රස්තවාදීන් වෙත එල්ල කෙරෙනව.ඉන් අනතුරුව කාලතුවක්කු හා මල්ටි බැරල් ප්‍රහාරද එල්ල කෙරෙනව.
සටන් කාලය පුරාවට ශෙල් ප්‍රහාර 30000ක් පමණ එල්ල කල බව කියැවෙනව.

අප්‍රේල් 5 දා කොටි ප්‍රතිරෝධය වියැකීයාමත් සමගම මියගිය ත්‍රස්ත සිරුරු ගණනය කිරීම ඇරඹෙනව.
සඳුදා වනවිට එල් ටී ටී ඊ මලසිරුරු 525ක් සොයා ගැනෙනව.අඟහරුවාදා වනවිට තවත් මල සිරුරු 100ක් පමණ හමුවෙනව.ඒවායින් 40ක් පමණ හමුවන්නේ කුඩා ගොඩනැගිලි 2ක් තුල සිරවී අලුව ගොස් තිබියදී.

මීට අමතරව තුවාල ලැබූ ත්‍රස්තයන් 20කට ආසන්න පිරිසක් සටන් බිමේ වැටී සිටියදී සොයා ගැනෙනව.
තවත් කොටි කතුන් තිදෙනෙකු තල් ගස් අතර වූ බංකරයක සැඟ සිටියදී අල්ලාගැනෙනව.
සටන අවසානයේ ප්‍රධාන පෙලේ එල් ටී ටී ඊ නායකයන් වන තීපන්,ජෙයන්තන් බ්‍රිගේඩයේ නායක කීර්ති,විශේෂ නායක නාගේශ්,ඉම්‍රාන් පාන්ඩියන් බලකා නායක ගඩාෆි,චාල්ස් ඇන්තනි බ්‍රිගේඩයේ විශේෂ නායක ගෝපිත්,මාලතී රෙජිමේන්තු නායිකා විදූශා,උපනායිකා කමලිනි,සෝදියා රෙජිමේන්තු නායිකා දුර්ගා,උඔඅ නායිකා මොහානා,කුට්ටි ශ්‍රී මෝටාර් බ්‍රිගේඩයේ නායක ගෝපාල් ඇතුලු විශාල පිරිසක් මැරුම් කනව.මීට අමතරව රාධා රෙජිමේන්තු උපනායක අන්බු හා පොන්නම්මාන් බෝම්බ අංශයේ නායක අස්මි අල්ලා ගැනෙනව.

මුලති අලිමංකඩ සටන්වලදි සමූල ඝාතනය කෙරුණු දහස් ගනන් විරෝඅදාර සෙබලුන්ගෙ මරණ වල වාඩුව ගැනෙන්නෙ එහෙන. වාඩිම එල් ටී ටී ඊ සාමාජිකයන් පිරිසක් එකම ස්තානයක මැරුම් කන්නෙ ආනන්දපුරම් සටනෙදි.මේක කොටි සංවිධානයෙ අවසානය සනිටුහන් කල සටන කිවොතින් හරියටම හරි

Sri Lanka Army Special Force -Long Range Reconnaissance Patrol (LRRP) has been ranked the third most dangerous Special Forces in the world by the militaryranks.info.

United States Navy SEALs has been ranked as the most dangerous Special Forces Units in the World.

Top 10 list

United States Navy SEALs

Special Operations Forces of the Armed Forces of the Russian Federation

Sri Lanka Army Special Force LRRP

United States Army Special Forces

British Special Air Service (SAS)

Sayeret Matkal

France’s National Gendarmerie Intervention Group

Unidad de Operaciones Especiales

MARCOS

Pakistan Army Special Service Group

  • ගැටුම්වලින් මියගිය ගණන දහසකට අධිකයි

ඒ 1985 වර්ෂයයි. ක්‍රමයෙන් උත්සන්න වෙමින් පැවති නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේ වර්ගවාදී ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා 1985 මැයි මස 23 වෙනි දින රාත්‍රියේ එක්වරම පුපුරා ගියේය. එදා ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ නිලපොළ, දෙහිවත්ත යන සිංහල ගම්මානවලට එල්ල වූ සන්නද්ධ ප්‍රහාරය මුළු අල්ල – කන්තලේ ගොවිජනපදයම සසල කළේය. පසු දිනට පහන් වෙත්ම මහ මග දකින්නට ලැබුණේ ආයුධ සන්නද්ධව ඊ.එල්.එෆ්. රථවල නැගී ගමන් කරන තරුණ පිරිස්ය. මුළු ප්‍රදේශයම එක්තරා සන්නද්ධ කණ්ඩායමකගේ අණසකට නතුවී ඇති බව වටහා ගැනීමට ගම්වාසීන්ට එම දර්ශනයම ප්‍රමාණවත් විය.

නිලපොළ හා දෙහිවත්ත ගම්මානවලට එල්ල වූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය ගැන සැලවීමත් සමගම අල්ල ගොවිජනපදය තුළ පිහිටි සෝමපුර, අලිඔලුව, සේරුවිල, සිරිමංගලපුර වැනි සිංහල ගම්මානවල ජනතාව පමණක් නොව පච්චනූරුව, මලියදූව, මනසේන, කිලිවෙට්ටිය, තුනේ කොලනිය වැනි ගම්මානවල ජීවත් වූ දමිළ ජනතාවද බියෙන් තැති ගත්හ. තම ගම්මානවලටත් ත්‍රස්ත ප්‍රහාර එල්ල වේදැයි යන බියක් සිංහල ජනතාව තුළ ඇතිවූ අතර හමුදාවෙන් හා සිංහලයන්ගෙන් එල්ල විය හැකි ප්‍රතිප්‍රහාර පිළිබඳ බියෙන් දමිළ ජනතාව පෙළන්නට වන්හ.

රන්වන් කරලින් බරවූ ඉමක් කොණක් නොපෙනෙන නිල්වන් කුඹුරුයාය රිදී පැහැ ගන්වමින් උදාහිරු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මුදුන් වෙමින් තිබිණ. අල්ල ගොවිජනපද ව්‍යාපාරයේ සෞභාග්‍ය කියා පාන කැඩපතක් වන් ඒ කුඹුරුයායන් හතළිස් වසරක් පුරා ජාතියේ එකමුතු බව සංකේතවත් කරමින් සැමට එක පතේ බත සපයා දුන්නේය. නමුත් කුමක්දෝ විනාශයක පෙරනිමිති දැක බියගත් අයුරින් එදින ඒ රන්වන් ගොයම වෙනදා මෙන් මද පවනේ නැළවුණේ නැත. සියදහස් ගණනින් එක්රොක්ව ගොයමට තනි රැක්ක වී කුරුලු රංචු සිව්දෙසින් නැගෙන වෙඩි හඬින් කම්පිතව ඈතට පලා ගියහ.
තැන තැන පොළොව සිපගත් මළසිරුරු කීපයක් හැරුණු විට පාළු මාවතේ ඉඳහිට අධිවේගයෙන් එහා මෙහා හඹායන සන්නද්ධ රථ පමණක් දක්නට ලැබිණ. කරකියා ගත හැකි දෙයක් නොමැති වූ ගම්වාසීහු සිය ගේදොර හැරපියා දෑතට හසුවන දෙයක් රැගෙන පඳුරුවලට මුවාවෙමින්ද කුඹුරුයායේ ගොයම් තුළ සැඟවෙමින්ද ආරක්ෂිත ස්ථාන සොයා පලා යෑමට පටන්ගත්හ. මේ මොහොත වනවිට සිය ආරක්ෂාව පිළිබඳ බියක් නොතිබුණේ ප්‍රදේශයේ සිටි මුස්ලිම් ජනතාවට පමණි. එම නිසා පලායන දමිළ, සිංහල බොහෝදෙනෙකුට තාවකාලිකව හෝ රැකවරණය ලැබුණේ මුස්ලිම් නිවෙස්වලය.
දහවල් මධ්‍යාහ්නය වනතුරුත් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා ගැටුම් ප්‍රදේශයට ළඟා නොවූහ. මහමග වෙඩි කා මියගිය ජනයාගේ මළ සිරුරුවලින් ගලා ගිය රුධිර දහරා ගිනියම් අව් රශ්මිය විසින් වියළා දමනු ලැබීය. සවස දෙක පමණ වන විට යුද හමුදා බස් රථයක් කන්තලේ සිට මුතූර් බලා ධාවනය වෙමින් තිබුණේය. අල්ල – කන්තලේ මාවත පසුකළ බස් රිය සෝමපුරට ළඟා විය. එහි කිසිම කලබලයක් නැත. කිලිවෙට්ටිය පසුකර තෝප්පූර් දෙසට බස්රිය එනවිට තත්ත්වය භයානක විය. බියෙන් සැඟව සිටි පිරිස් හමුදා බසය දැක පාරට දිව ආහ. තමන්ව ආරක්ෂිත ස්ථානයකට රැගෙන යන ලෙස ඔවුහු හමුදාවට කන්නලව් කළහ. එම පිරිසත් රැගෙන එන අතරමගදී අව්වට තැම්බෙමින් මහා පාරේ තිබුණු මළසිරුරු කිහිපයක්ද බස්රථයට පටවා ගනු ලැබිණ. සවස 3.30 පමණ වනවිට අනාථයන් රැගත් බස්රිය මුතූර් නගරයට පැමිණියේය.

දමිළ, සිංහල, මුස්ලිම් ජනතාව සමානුපාතීව වාසය කරන කොට්ටියාරම් පත්තුව තුළ වර්ගවාදී ගැටුම් ඇතිවීම කාගේත් විනාශයට හේතුවකි. මේ අවදානම් තත්ත්වය නිසා දමිළ හා සිංහල දෙපිරිසම අනාථ වූහ. එම නිසා දෙපිරිසටම රැකවරණය ලබාදීමට රජයට සිදුවිය. නමුත් අවස්ථාවාදී ඇතැම් බලවේග අහිංසක ජනතාව දඩමීමා කරගනිමින් සිය පටු චේතනා මුදුන්පත් කර ගැනීමට ක්‍රියා කිරීම නිසා එදත් අදත් මේ රටේ ජාතික සමගියට බාධා ඇතිවූ බව සත්‍යයකි. එවන් එක් සිද්ධියක් නිසා 1985 දී අල්ල ගොවිජනපදය තුළ හටගත් ඒ ගැටුම දිගුකාලීනව ජීවිත බිලි ගැනීමක් බවට පරිවර්තනය විය.
ජීවිත ආරක්ෂාව පතා ගම්වාසීන් අනාථ කඳවුරු වෙත ඇදී යමින් සිටි මැයි 25 වෙනි දින සවස් යාම​යේ කිලිවෙට්ටි තොටුපොළ අසලට හමුදා ට්‍රක් රථයක් ළඟා විය. කඳවුරු වෙත යෑමේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ වනවිට විශාල පිරිසක් තොටුපොළ අසල රැස්ව සිටියහ. ඒ අතරින් තරුණ තරුණියන් තිස්පස් දෙනෙකු පමණ රැගත් ට්‍රක් රථය අනාථ කඳවුරක් බලා පිටත් විය. අලිඔලුව හන්දියෙන් හැරී කල්ලාර් පාලම වෙත පැමිණි ට්‍රක්රිය අල්ල – කන්තලේ මාවතට ඇතුළු විය.

කන්තලේ හෝ ත්‍රිකුණාමලයේ පිහිටි අනාථ කඳවුරකට තමන් රැගෙන යනු ඇතැයි සිතූ තරුණ පිරිස ඒ දිගු ගමන නිරුපද්‍රිතව යෑමට ලැබීම ගැන සතුටට පත්වූහ. නමුත් ඔවුන් ඒ සිතූ දෙය එලෙසම ඉටුවූයේ නැත.

අල්ල – කන්තලේ මාර්ගයේ 17 වෙනි සැතපුම් කණුව අසලට පැමිණි ට්‍රක් රථය පාර අයිනේ ඇති කැලය දෙසට අයින් කර නතර කළේය. ඒ සින්නාරු ප්‍රදේශයයි. කල්ලාර් පාලමේ සිට මහවැලි ගඟ දක්වා සැතපුම් 12 ක් පමණ යනතුරු පාර දෙපස ඇත්තේ ගන වනාන්තරය පමණි. සිත්තාරුවද ඒ ගන වනාන්තරය මැද පිහිටියේය.

 

සැතපුම් විසි දෙකක් එක දිගට විහිදෙන අල්ල-කන්තලේ පාර

සැතපුම් විසි දෙකක් එක දිගට විහිදෙන අල්ල-කන්තලේ පාර

රථයේ සිටි සියල්ලන්ටම බිමට බසින ලෙස අණක් ලැබිණ. පාළු වනාන්තරයක් මැද තමන් රථයෙන් බිමට බස්සන්නේ කුමක් නිසාදැයි සැක සිතූ තරුණ පිරිස භීතියෙන් උනුන් මුහුණු බලාගත්හ. දෙවන වර දැඩි තර්ජනාත්මක අණක් ලැබිණ. කර කියාගත හැකි දෙයක් නොවූ ඔවුහු එකිනෙකා ට්‍රක් රථයෙන් බිමට බැස ගත්හ. එහෙත් අනාථ කඳවුර වෙත යෑමේ බලාපොරොත්තුව තවමත් ඔවුන් තුළින් පහව ගොස් නොතිබුණි.
අවුරුදු සිය දහස් ගණනක් පුරා වනසතුන්ට සදා සෙවණ සලසමින් නිසල වනාන්තරයක් මැද සැතපුණු ඒ සිත්තාරු වනබිම් පරිසරය ජීවිතයේ ප්‍රථම වතාවට එදා මිනිස් ලෙයින් නැහැවුනු ඝාතකාගාරයක් වේයැයි වනසතුන් පවා නොසිතන්නට ඇත.

පාරෙන් මදක් ඔබ්බට කැලය තුළට කැඳවාගෙන ගිය තරුණ පිරිසට දර කොටන් එකතුකර එක්තැනකට ගොඩ ගසන ලෙසට තවත් නියෝගයක් ලැබිණ. ඇතැමෙකුට එය සැක උපදන්නක් වුවද තවත් පිරිසක් සිතුවේ කඳවුරට රැගෙන යෑම සඳහා තමන් ලවා දර එකතු කරවනවා ඇත කියාය. නියෝගයට අවනත වීම විනා කිසිවක් ගැන ප්‍රශ්න කිරීමට ඔවුන් තුළ ශක්තියක් නොවීය.
තමන් විසින්ම එක්රැස් කළ ඒ දරගොඩ අසලට පැමිණෙන ලෙස සියල්ලන්ටම තවත් අණක් ලැබිණ. එවර ඔවුහු භීතියෙන් තැතිගත්හ. ඊළඟ මොහොතේ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි සිතූ ඔවුහු මරහඬදී කෑගැසීමටත් ජීවිත දානය පතා කන්නලව් කිරීමටත් පටන්ගත්හ. නමුත් සිත් පිත් නැති ගිනිබට ඒ වනවිටත් ඔවුන් දෙසට එල්ලවී අවසානය.

ගැටුම්වලින් රුධිරය ගලාගිය වනාන්තරය.

ගැටුම්වලින් රුධිරය ගලාගිය වනාන්තරය.

නිසල වනපෙත කම්පිත කරවමින් එකදිගට නැගෙන වෙඩි හඬින් කලබලයට පත් වනසියොතුන් සිය කැදලි හා තුරුගොමු අතහැර අහසට පැනගත්හ. ඊළඟ මොහොතේ ඒ ඓතිහාසික සේරුවිල පුදබිමෙහි පහස ලත් සිත්තාරු වනභූමිය තුළ ඉතිරිවූයේ තැතිගත් සියොතුන්ගේ විලාප හඬ පමණි. ඒ අමිහිරි හඬ මැකීයත්ම වනහිසට ඉහළින් කළු දුම් වලාවක් එසවෙනු පෙනිණ.
නොනවතින වෛරයක ආරම්භය සනිටුහන් කළ ට්‍රක්රථය ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් අල්ල කන්තලේ මාර්ගය දිගේ ඉදිරියට ඇදී ගියේය. එතෙක් කල් මිනිසා විසින් අහිංසක වනසතුන්ගේ රුධිරයෙන් තෙත් කරනු ලැබූ ඒ වනසත්ව නිජබිම අද තම වරිගයාගේම රුධිරය වගුරුවා වධක භූමියක් කිරීමට තරම් මිනිසා පෙලඹුණු අයුරු දුටු වනස්පති වෘක්ෂයෝ කම්පාවෙන් බලාසිටියහ.

දරගොඩට ගිනි තැබීමෙන් පසු සියල්ල අවසන් වේ යැයි සිතූ නර රකුසන් එතැනින් නික්ම ගියද එය එසේ නොවීය. ගිනිගොඩ මත දැවෙන තිස්පහක් පමණ වූ තරුණ ජීවිත අතරින් සිහිමුර්ජාව වැටී සිටි තරුණයෙක් හීන් කෙඳිරියක් නැගීය. ඔහු මියගොස් නොසිටියේය. වෙඩි උණ්ඩය වැදී තිබුණේ ඔහුගේ බෙල්ලේ එක් පසෙකටය. එය මාරාන්තික නොවීය. ගිනිදලු ගත දැවටෙත්ම හේ පියවි ලොවට පිවිස දෙනෙත් හැර වටපිට බැලීය. වධකයෝ එහි නොසිටියහ. මිනීමස් දැවෙන පුළුටු දුම්රොටු මැදින් ඉවතට පැන ගත් මේ තරුණයා හැකිපමණ වේගයෙන් දුවගොස් පඳුරක සැඟවුණේය. බෙල්ලෙන් ගලා ආ රුධිර දහරාවන්ගෙන් ඔහුගේ ගත නැහැවී යයි. ගින්නට දැවුණු එක් අතක් තදින්ම වේදනා ගෙන දෙන්නට විය.
සිත්තාරු වනපෙත වසාගෙන ගොම්මං අඳුර පැතිරෙත්ම වනසිව්පාවුන්ගේ හඬ හතරවටින් ඇසෙන්නට පටන් ගත්​තේය. පුළුටු මිනී ගඳ වනය සිසාරා ඇදී යයි. කෙසේ හෝ තමාට රැකවරණයක් ඇති ගම්මානයකට පැනගැනීමට දැන් හොඳම වේලාව බව සිතූ තරුණයා කැලයෙන් එළියට පැමිණ අල්ල – කන්තලේ පාරට ගොඩවිය. පාරත් වනයත් වෙන්කර හඳුනාගැනීමට නොහැකි තරමට දෙපසින් ඝන වනය පැතිරී ඇත. ඒ තුළින් ගලා ආ අඳුර පාර ගිලගෙන තිබේ. ඒ පාර මැද වාඩිවී ඔහු මදක් කල්පනා කළේය.

සෝමාවතියේ සිට මුතූර් දක්වා විහිදෙන කැලෑ පාරක් සිත්තාරුව හරහා වැටී ඇත. කරත්ත පමණක් ගමන් කළ හැකි මේ පාර භාවිතා කරනු ලබන්නේ හොර ලී ජාවාරම් සඳහාය. තනිකරම ඝන වනාන්තරය තුළින් විහිදෙන මේ කරත්ත පාරේ ගමන් කරනවිට මුතූර්වලට යනතුරු කිසිම මිනිස් ජනාවාසයක් හමු නොවේ. අල්ල – කන්තලේ මාර්ගයේ සිට මුතූර් නගරයට මේ කැලෑ පාර ඔස්සේ යන්නේ නම් සැතපුම් 8 ක් පමණ ගමන් කිරීමට සිදුවේ.
මිනීමරු වෘකයන්ට යළිත් අසුවේදැයි යන බියෙන් තරුණ හද ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය. වනසතුන් සරන වනාන්තරයක් තුළ රැයක් පහන් කිරීමද අනතුරුදායකය. කුරිරු දෛවයකට මුහුණ දුන් සිය හිතවතුන් පිරිස අතරින් දිවි ගලවාගත් එකම පුද්ගලයා තමාය. එම නිසා යළිත් තම ජීවිතය විනාශ කිරීමට ඉඩ නොතැබිය යුතුය. කෙසේ හෝ ඒ අඳුරු රැයේම ඔහු තම ගම්වාසීන් වෙතට පැන යෑමට අධිෂ්ඨාන කරගත්තේ ඒ නිසාය.
වනාන්තරය මැදින් විහිදෙන කරත්ත පාර දිගේ ඔහු ඉදිරියට ගමන් කළේය. අන්ධකාරයේ භීතියත් වනසතුන්ගේ කෑමොර ගැසීමත් ඔහුට ප්‍රශ්නයක් නොවීය. අඳුරේ කිසිවක් නොපෙනෙතත් වැලි තලයේ ගැටෙන දෙපා නිවැරැදි මග හඳුනා ගැනීමට ඔහුට උපකාර කළේය. මීට පෙර කීපවතාවක්ම කරත්තවල නැගී මේ කැලෑ පාර ඔස්සේ ගමන් කර ලත් අත්දැකීම් ඔහු සතුවිය. අඳුරේ එන වනසතුන්ගෙන් හිරිහැරයක් නොවනු පිණිස කොළ අත්තක් කඩාගෙන ශබ්ද නැගෙන සේ ඔහු එය බිම දිගේ ඇදගෙන ගියේය.

සැතපුම් හතරක් පමණ මෙසේ ගමන් කළ ඔහුට වනගහනයෙන් තොර බිම් පෙදෙසක සේයාවක් ඉදිරියෙන් දිස්විය. ඔහු එය පැහැදිලිව හඳුනා ගත්තේ නිරාවරණ වූ අහසේ දහසක් තරුවැල්වල ආධාරයෙනි. ඒ ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන කුඹුරු යායකින් සමන්විත ඔට්ටුව ප්‍රදේශයයි. සරුසාර කුඹුරු ඇති නමුත් මේ ප්‍රදේශය ජනාවාසයෙන් තොරය. කුඹුරු හිමියන් වාසය කරන්නේ ඊට සැතපුම් තුන හතර එපිට ඈත ගම්මානවලය.

එළිමහන් භූමියට පැමිණි ඔහුගේ සිතට තරමක් සැහැල්ලුවක් දැනිණ. ඔට්ටුව වටා ඇත්තේ පච්චනූරුව, මලියදූව, මනසේන, පෙරියපාලම් වැනි දමිළ ගම්මාන බව ඔහු දනී. මහවැලි දියවර කුඹුරු කරා ගෙන යන ඇළ මාර්ගයක් තමා ඉදිරියෙන්ම ඇති බව ඔහු දුටුවේය. නොගැඹුරුවූ ඒ ඇළට බැස සිසිල් ජලය දෝතටගෙන එක් හුස්මට බීගෙන බීගෙන ගිය හෙතෙම ඒ ජලය ගෙන විඩාපත් ඇඟෙහිද තවරා ගත්තේය.
මිනිසුන්ගෙන් පමණක් නොව වනසතුන්ගෙන් පවා හිරිහැරයක් නොමැති ඒ හුදෙකලා වූ නිදහස් භූමිය ඔහුට සැබෑ තෝතැන්නක් විය. පරිසරය වසාගත් රාත්‍රී අඳුර සිතේ ඇති බිය පහ කළේය. එම නිසා මදක් ගිමන් නිවාගනු වස් ඔහු ඒ ඇළ ඉවුරේ ඇති ගසක් යට වාඩිවිය. අධික වෙහෙසට පත්ව තිබූ ගත වැඩි වේලාවක් යන්ට ප්‍රථම ඔහුට නිදි සුවය කැඳවීය.
බොල් පිනිදිය සට සට ගා තුරුපත් මතින් පොළොවට ඇද වැටෙන පාන්දර යාමයේ අවටින් නැගෙන හිවලුන්ගේ ඝෝර නාදයෙන් ඔහු අවදි විය. කෙටි නින්දකින් පසු ගතට දැනුණු සුවය බිය සංකා හළ සිතටද නව පණක් ගෙන දුන්නේය. තුවාලයෙන් ගලා ගිය ලේ තුවාලය මතම වියළී ඇත. ඔහුගේ ඊළඟ ඉලක්කය වූයේ වෙල් යාය මැදින් ගොස් ගම්මානයට ළඟාවීමයි.

වෙනදා මෙන් පාන්දරින් අවදිව කුඹුරට හේනට යෑමට භීෂණයේ දෝංකාරය එදා ගැමියන්ට අවසර දුන්නේ නැත. එම නිසා ඔවුහු අඳුර පහවන තුරු දොරගුළු ලාගෙන ගෙවල් තුළට වැද සිටියහ. පාන්දර හතරට පමණ තම කඩේ දොර ලෑල්ලට කවරෙකු හෝ තට්ටු කරන ශබ්දය ඇසී සිවනේසන් තැති ගත්තේය. මුතූර් – සේරුවිල බස් මාර්ගය අසල පච්චනූරුව ග්‍රාමයේ පිහිටි සිවනේසන්ගේ තේ කඩය අවට ගම්වල මිනිසුන් අතර හොඳින් ප්‍රසිද්ධය.

ප්‍රදේශය පුරා පැතිර යමින් තිබෙන අයහපත් වාතාවරණය සිත තුළ බියක් ඇති කළද කඩලෑල්ලට නොකඩවා තට්ටු කරන පුද්ගලයාගේ ආයාචනාත්මක වදන් සිවනේසන්ගේ සිතේ ඇති බිය පහකර හැරියේය. තමා හමුවට පැමිණ සිටින්නේ තමන්ගේම සහෝදර ජනතාව අතරින් කිසියම් වූ අතවරයකට භාජනය වූවකු බව සිවනේසන් සැණෙකින් වටහා ගත්තේය. ඔහු නොපමාව නැගිට දොර ලෑල්ල විවෘත කර පිටත සිටි ඒ පුද්ගලයා කඩය තුළට ගත් විගසම යළිත් දොර ලෑල්ල වසා ගත්තේය.
ඒ තරුණයාට මුහුණ පෑමට සිදුවූ අතවරය ගැන සාවධානව අසා සිටි සිවනේසන්ගේ දෙඇස් වේදනාවෙන් නළියන්නට පටන් ගත්තේය. සිත්තාරුවේ දැවෙන මිනී ගොඩ ඔහුට මැවී පෙනෙන්නට විය. කුමක් කරම්දෝයි සිතමින් ඔවුහු දෙදෙන කඩය තුළටවී අවදිව බිම් කරුවල පහව යනතුරු බලා සිටියහ. වෙනදා මෙන් පාරේ යන එන ට්‍රැක්ටරයක හෝ කරත්තයකවත් ශබ්දයක් නොඇසුණු ඒ පාන්දර යාමයේ තේ බීමට කඩයට එන කෙනෙකුද නැතැයි සිතූ සිවනේසන් බොයිලේරුවට ගිනි දැල්වූයේද නැත.

උදේ හයට පමණ කඩේ පිටුපස දොර විවෘත කළ සිවනේසන්ට මුළු ගම්මානයම පාළුවී ගොස් ඇති බව දැණිණ. ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන හිස් වෙල් යාය දෙස බලාගෙන හේ මදක් කල්පනාවේ නිමග්න විය. එළහරක් රංචුවක් තාර පාර දිගේ ඇදී එමින් සිටිති. වෙනදා මෙන් උන් දක්කාගෙන පසුපසින් එන කොලු පැංචා අද නැත. තම රැකවරණයට පත් තුවාලකරුට සුදුසු ප්‍රතිකාරයක් ලබාදීමේ වැඩපිළිවෙළක් ගැන සිතමින් සිටි සිවනේසන්ට එක්තරා අදහසක් පහළ විය.

ඔහු තුවාලලත් තරුණයාද කැටුව බස් මාර්ගයෙන් අනෙක් පසෙට පැන ගම්මානය දෙසට පියමං කළේය. වැඩි වේලාවක් ගතවීමට පෙර ඒ බියකරු පුවත ගම හැමතැන පැතිර ගියේය. කුඹුරු මැදින් පැන පඳුරුවලට මුවාවෙමින් කටින් කට ගිය ඒ කුරිරු ආරංචිය උදේ නවය වනවිට අවට ගම්මානවලටද ප්‍රසිද්ධ රහසක් වී හමාරය. ඒ අනුව නොපමාව ක්‍රියාත්මක වූ එක්තරා තරුණ පිරිසක් පච්චනූරුවට පැමිණ ඒ තරුණයා මුණගැසුණහ. පසුව ඔවුහු අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර ලබාදීම සඳහා තුවාලකරු රැගෙන ගියහ.

ප්‍රදේශයේ අණසක පතුරුවාගෙන සිටි සන්නද්ධ කණ්ඩායම පසුදිනට පහන් වෙත්ම එක්තරා දැඩි තීරණයකට එළඹ තිබිණි. එනම් සිත්තාරුවේදී ඝාතනය කරනු ලැබූ ඒ තරුණ ජීවිත තිස්පහ වෙනුවට එකට පනහ බැගින් වන සේ ප්‍රතිපාක්ෂිකයන් සිත්තාරුවේදීම ඝාතනය කිරීමේ වැඩපිළිවෙළකි. සිත්තාරු ඛේදවාචකයේ දෙවන පියවර සනිටුහන් කරමින් අල්ල – කන්තලේ මාවත තම ග්‍රහණයට ගැනීමට එම වැඩපිළිවෙළ සමත් විය.
ඒ අනුව අවස්ථාව බලා ක්‍රියාත්මක වූ සන්නද්ධ පිරිස් විසින් අල්ල – කන්තලේ මාවතේ ගමන් ගත් මගී බස් හා ලොරි පැහැරගෙන සිත්තාරුවට රැගෙන ගොස් ඒවායේ සිටි සාමාන්‍ය ජනතාව අමු අමුවේම ඝාතනය කරනු ලැබූහ. එසේම පාරේ වැළලූ සිය ගණන් බිම් බෝම්බ පුපුරුවා හැර පොලිස් හා හමුදා රථ විනාශ කළහ. වරෙක අලිඔළුව පොලීසියේ නිලධාරීන් හත්දෙනකු සමඟම ජීප්රිය පුපුරුවා හැරියේය.

මේ අනුව සිත්තාරුවේදී ජීවිත පූජා කළ පිරිස දහසකට අධිකය. දමිල – සිංහල දෙපිරිසටම සිත්තාරුව වධක භූමියක් වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අල්ල – කන්තලේ මාර්ගය අනාරක්ෂිත වී ගියේය. ගමනාගමනය අඩාළවීමත් නඩත්තු කටයුතු සිදු නොකිරීමත් හේතුවෙන් දස වසරක් පුරාවට අල්ල මාවත අභාවයට ගියේ කොට්ටියාරම් පත්තුව රටේ සෙසු භූමියෙන් වෙන්වූ හුදෙකලා ප්‍රදේශයක් බවට පත් කරවමිනි.

එදා මරණයෙන් දිවි ගලවාගත් කුගරාසන් දේවරාජාට මගේ ස්තුතිය.

 

2006 අගෝස්තු 15 වැනිදා මාවිල්ආරු සොරොව්වෙන් මුදාහරින ලද දිය කඳ, වෙනදා මෙන් බිම් අස්වද්දන, තිබහ සරි කරන ජල පහරක් නොවීය. එය විජයග‍්‍රහණයේ මුල පිරිම විය. අදින් වසර දාහතරකට පෙර, දේශය දිනා ගන්නා ලද එම ජයග‍්‍රහණයේ නියමුවා මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චිය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා සමග 1971 වසරේ යුද හමුදාවට බැඳුන නන්ද මල්ලවාරච්චි මහතා කෙඬේට් නිලධාරී පාඨමාලා අංක 04 යටතේ පුහුණුව ලබා පසු කලෙක යුද හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී තනතුර දක්වා ඉහළට පැමිණියේය. යුද හමුදාවේ දෙවැනි තනතුර හොබවන ලද ඔහු පසුව වැඩ බලන යුද හමුදාපති තනතුරද දරනු ලැබීය. හමුදා සේවයෙන් විශ‍්‍රාම ලැබූ මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවාරච්චි මහතා ඉන්දුනීසියාවේ ශ‍්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස් ලෙස වසර හයක් සේවය කළේය.

ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ‘සෞභාග්‍යයේ දැක්ම’ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයට අනුව ‘දිළිඳු බවින් තොර ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ බිහි කිරීමේ පරමාර්ථය සාක්ෂාත් කරගනු වස්, බහුකාර්ය සංවර්ධන කාර්ය සාධක බළකා දෙපාර්තමේන්තුව ස්ථාපනය කෙරිණි. එහි අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ලෙස වර්තමානයේ සේවය කරන මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි, මීට වසර දාහතරකට පෙර විජයග‍්‍රහණය සඳහා මුල පිරූ මාවිල්ආරු මෙහෙයුම පිළිබඳව මෙතෙක් හෙළි නොවූ කතාවක් ‘ඉරිදා දිවයින’ට මෙසේ හෙළි කළේය.

”එතකොට මම යුද හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි ලෙස සේවය කළා. මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාගේ රාජකාරිය වන්නේ, යුද හමුදා මූලස්ථානයේ සියලූ වැඩ කටයුතු සම්බන්ධ වගකීම දැරීම, ටෙන්ඩර් මණ්ඩල, ප‍්‍රසම්පාදන ආදිය තමයි මගේ කාර්යභාරය වන්නේ. මේක තමයි හමුදාවේ දෙවැනියාගේ කාර්යභාරය. ඇත්තටම ඒ තනතුර අනුව මගේ සේවය තිබුණේ හමුදා මූලස්ථානයේ සිට ඉටු කිරීමටයි. මෙහෙයුම් ආදී කාර්යය පටිපාටින් මට අයත් නැහැ. ඒවා සියල්ල අයත් වන්නේ යුද හමුදාපතිවරයාටයි. මේ අතරතුර ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට එන්න කිව්වා. හමුදා මූලස්ථානයට එහා වැටේ තිබ්බ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට මම ගිහිල්ලා, ලේකම්තුමා එක්ක කතා කර කර ඉන්න කොට, එක පාරටම විශාල ශබ්දයක් ඇහුණා. එදා 2006 අපේ‍්‍රල් මස 25 වෙනිදා… ”නන්ද බෝම්බයක් ගියා…කොම්පඤ්ඤ වීදිය පැත්තෙන් වගේ…’’ කියලා ආරක්ෂක ලේකම්තතුමා කිව්වා. ”නැහැ… නැහැ… මේ ළග’’ කියලා මම කිව්වා. ”පොඞ්ඩක් ඉන්න මම ගිහිල්ලා බලන්නම්…’’ කියලා මම වාහනේට නැගලා පිටත් වෙලා
ගියා. බලන කොට යුද හමුදා මූලස්ථානය ඇතුළේ බෝම්බයක් පිපිරිලා තිබුණා. මම එතැනට යනකොට යුද හමුදාපතිවරයාව ගිලන් රථයකින් රෝහලට අරගෙන ගිහිල්ලා තිබුණා. බෝම්බ ප‍්‍රහාරයට ලක්වුණු රථය එතැන තිබ්බා. තැන් තැන් වල ලේ විසිරිලා තිබ්බා.

ඊට පැයකට විතර පස්සේ මම කොළඹ ජාතික රෝහලට ගියා. මම යුද හමුදාපතිවරයා බලන්න රෝහලට ගියහම, හමුදාපතිවරයාගේ සහචරයෝ මා දිහා අමුතු විදිහට බලන බව මම දැක්කා. ඒ අය බැලූවේ, මම ඇවිල්ලා ඉන්නේ යුද හමුදාපති මැරුණාද කියලා බලාගන්න, මම ආවා වගේ හිතාගෙන. මම හමුදාපතිවරයා බැලූවේ වීදුරුවකින්. මට එහෙම කිසිම අදහසක් තිබ්බේ නැහැ. මම ආවේ හමුදාපතිවරයාගේ තත්ත්වය බලන්න. හමුදාවේ දෙවැනියා විදිහට ඊළගට කළ යුත්තේ කුමක්ද කියලා මට සැලසුමක් තිබිය යුතු වෙනවා.

ඔහුට ඒ වන විටත් ප‍්‍රතිකාර ලබා දී තිබුණා. ශල්‍යකර්මයක් එහෙමත් කරලා තිබුණා. යුද හමුදාපතිවරයාගේ තත්ත්වය ආරක්ෂක ලේකම්වරයාට මම දැනුම් දුන්නා. එතකොටම එතුමා මට කිව්වා ”u carry on’’ කියලා. ඒ අනුව මට හමුදාවට නායකත්වය දෙන්න සිද්ධ වුණා. හමුදාවේ තුන් වෙනි ස්ථානයට හිටියේ මේජර් ජෙනරාල් පාරමී කුලතුංග… මම එයාව මගේ කාර්යාලයට කැඳෙව්වා. ” පාරමී… මම මාණ්ඩලික ප‍්‍රධාන තනතුර දරන කොට, යුද හමුදාපති මට එයා කරන කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. මම දැන් ඒ දේවල් කරන්නේ නැහැ. මම කරන හැම දෙයක්ම ඔයාට කියනවා. අපි යථාර්ථයට මුහුණ දෙන්න ඕනේ… අපි දෙන්නම බෞද්ධයෝ… මරණය කොයි වෙලාවේ අපි ළඟට එයිද දන්නේ නැහැ. මට එහෙම දෙයක් වුණොත් ඔයා දැනගන්න ඕනේ, හමුදාවේ ඉදිරි වැඩ කටයුතු අරගෙන යන්න. ඒ නිසා මගේ වගකීම තමයි ඔයාව මේ වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳව දැනුවත් කරන එක…’’ එහෙම කියලා, ඉදිරි වැඩ පිළිබඳව මම පාරමී එක්ක කතා කළා.
ප‍්‍රතිකාර සඳහා යුද හමුදාපතිවරයාව සිංගප්පූරුවට අරගෙන ගියා. මේ අතර යුද හමුදාපතිවරයාගේ කාමරයේ යකඩ ප්ලේට් ගහනවා. ඊට පස්සේ හමුදාපතිවරයා ආපහු ලංකාවට ආවා. මේ වෙනකොට මගේ තනතුර සඳහා හිමිවිය යුතු නිල නිවස මට ලැබිලා තිබුණේ නැහැ. යුද හමුදාපතිවරයා එම නිවසත් ඔහුගේ පාවිච්චියට තියාගෙන තිබුණා. ඔහුගේ නිල නිවසත්, මගේ නිල නිවසත්, තවත් නිල නිවසකුත් ඔහු තියාගෙන හිටියා. මෙහෙම තමයි මට ඔහු සැලකුවේ. යුද හමුදාපතිවරයා හමුවීම සඳහා ලිපි ගොනු කිහිපයක් රැගෙන මම හමුදා රෝහලට ගියහම, මිලිටරි පොලිසිය මගේ මුළු ඇඟම චෙක් කළා. මම හමුදාවේ දෙවැනියා. වැඩ බලන යුද හමුදාපති. මම ගැන එහෙම සැක කරලා චෙක් කළහම, යුද හමුදාපතිවරයා මං ගැන දරන ආකල්පය හිතා ගන්න පුළුවන්නේ. මට සැලකුවේ බෝම්බ ගහන්න ආපු කෙනෙකුට තිබුණු සැලකිල්ල. මට වැඩ බලන යුද හමුදාපති ලෙස පත්වීමක් ලැබුණේ නැති නිසා, මට හැම දෙයක් ගැනම හමුදාපතිවරයාගෙන් අවසර ගන්න සිද්ධ වුණා. මම අගෝස්තු මාසයේ විශ‍්‍රාම යන්න තිබ්බ නිසා, මම යුද හමුදාපති තනතුරට ඇහැ ගහගෙන හිටියෙත් නැහැ.

ඔහොම ඉන්න කොට මට එක දවසක් උදේ මහින්ද ජනාධිපතිතුමා කතා කළා. ”නන්ද ඔයාට වැඩ බලන යුද හමුදාපති ලියුම ලැබුණේ නැද්ද…?’’ කියලා එතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. ”ඔයා මාව මෙතරම් අඳුරගෙන ඇයි මට ඒක කිව්වේ නැත්තේ’’ කියලා එතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. ”සර්… මට එහෙම ඔබතුමාට කතා කරන්න බැහැනේ…’’ කියලා හමුදා සම්ප‍්‍රදාය ගැන මම එතුමාට කිව්වා. එදා දහවල් දහය වෙනකොට මට ජනාධිපති කාර්යාලයෙන්, වැඩ බලන යුද හමුදාපති කියන ලියුම ලැබුණා. මට මේ ලියුම ලබා නොදීම සඳහා යම් කිසි කෙනෙක් බලපෑමක් කරපු බව දැන් තේරෙනවානේ.

මේ අතර 2006 ජුනි 15 කැබිතිගොල්ලෑවේ බස් රථයකට ක්ලේමෝ බෝම්බ ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වෙලා කියලා අපිට ආරංචියක් ලැබුණා. ආරංචිය ලැබුණු ගමන් මම අරලියගහ මන්දිරයට ගියා. මහින්ද ජනාධිපතිතුමාට සියලූ විස්තර මම කිව්වා. ”සර්, මම එහෙට ගිහිල්ලා සර්ට තත්ත්වය වාර්තා කරන්නම් …’’ කියලා කියනකොටම, ජනාධිපතිතුමා එකපාරටම ”මම මෙතැනට වෙලා මොනවා කරන්න ද..? මම මේ මුළු රටටම ජනාධිපති, මෙහෙම මිනිස්සු මැරෙන කොට මම කොහොමද මෙතැනට වෙලා ඉන්නේ…’’ කියලා එතුමාත් එහෙ යන්න අවශ්‍ය බව දැඩිව කියා සිටියා. ”සර්… පොඞ්ඩක් ඉන්න, එතැනට මේජර් ජෙනරල් නිමල් ජයසූරිය ගිහිල්ලා ඉන්නවා. මම එයත් එක්ක කතා කරලා, ආරක්ෂාව බලලා ඔබතුමාට දැනුම් දෙන්නම්’’ කියලා මම කිව්වත්, ”නැහැ… නැහැ… එහෙම බැහැ කියලා’’ එතුමා එහෙම්ම එළියට ආවා… මමත් එතුමා එක්ක අරලියගහ මන්දිරයෙන් පිටත් වෙලා හෙලිකොප්ටරයේ නැගලා කැබිතිගොල්ලෑවට ගියා. ජනාධිපතිතුමා එහේ මිනිස්සු එක්ක කතා කරලා, මිනිස්සුන්ගේ අඳෝනාව අහලා, එහෙ ග‍්‍රාමීය රෝහලට ගිහිල්ලා, සියලූ දේ බිම් මට්ටමේ ඉඳලා සොයලා බැලූවා. අපි එනකොට ජවිපෙ පිරිසක් අට්ටාලයක නැගලා, මොකක්දෝ උද්ඝෝෂණයක නිරත වෙනවා. ” මොනවද ඕගොල්ලෝ ඔතැනට වෙලා කරන්නේ…?’’ කියලා ඒ අය බිමට බස්සලා, ඒ ප‍්‍රශ්නයත් එතුමා එතැනදීම විසඳුවා. ඊට පස්සේ එතුමා අනුරාධපුරෙත් ගියා.

2006 ජුනි 26 වෙනිදා උදේ පන්නිපිටියේදී මේජර් ජෙනරාල් පාරමී කුලතුංග ඝාතනයට ලක් වෙනවා. ඒ වෙනකොට එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් ප‍්‍රහාර මාලාවක් පටන් අරගෙන තිබ්බා. අපි සටන් විරාම ගිවිසුමෙන් බැඳිලා හිටපු නිසා, හමුදාවට මෙහෙයුම් සිදු කරන්න වුණේ, ඉතා අසීරුවෙන්.

2006 ජූලි 21 උදේ මට ආරංචියක් ලැබුණා, ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා ඇති බව. මම බොහොම කාලයක් නැගෙනහිර පළාතේ හිටපු නිසා, ඒ පැත්ත ගැන හොඳට දැනගෙන හිටියා. ත‍්‍රිකුණාමලය, තංපලාගම්, සේරුනුවර, කෝවිල්අඩි, ආදී මේ පැති මම හොඳට දන්නවා. සේරුවිල, කල්ලාරු කඳවුරුවලත් මම ඉඳලා තියෙනවා. කල්ලාරු කඳවුර ආසන්නයේ තමයි, මාවිල්ආරු සොරොව්ව තිබ්බේ. මේ සොරව්වවෙන් තිස් දාහකට අධික ජනතාවක් තමන්ගේ ජල අවශ්‍යතාව සපුරාගෙන තිබුණා. ඒ සියලූ දෙනාම මේ ප‍්‍රශ්නය නිසා අසරණ වුණා. එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් මාවිල්ආරු සොරව්ව වහලා දාලා බලාපොරොත්තු වුණේ, එම පළාත ජනශූනය කිරීම බව මට වැටහුණා. විශේෂයෙන්ම ති‍්‍රකුණාමලයට දකුණෙන් පිහිටා තිබුණු මෙම ප‍්‍රදේශය තම ග‍්‍රහණයට අරගෙන නැගෙනහිර පළාත අත්පත් කරගැනීම තමයි, ඔවුන්ගේ අරමුණ වෙන්නට ඇත්තේ. ජලය කියන්නේ ජීවයේ පදනමනේ. මිනිසුන් ඉන්න ව්‍යාපාරයක් විසින් තවත් මිනිසුන්ගේ ජල අවශ්‍යතාව නැති කරන්නේ නැති බව අපි දන්නවා, එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදය ඊටත් වඩා කුරිරු ලෙස තමයි මෙතැනදී හැසිරුණේ. සොරව්ව වැසීමෙන්, ඒ වගා බිම් පාළුවෙලා, ජනතාවට බොන්නවත් වතුර නැතිවෙන බව අපි දැනගත්තා. ආරක්ෂක ලේකම්තුමා මට කතා කරලා මාවිල්ආරුවට යන්න කියලා කිව්වා.

සොරොව්ව නිදහස් කිරීමට එල්. ටී. ටී. ඊ. ය රජයෙන් ඉල්ලීම් කිහිපයක් ඉල්ලා හිටියා. ඒත් කොටින්ගේ ඉල්ලීම්වලට රටේ නායකත්වය, ආරක්ෂක ලේකම් සහ හමුදා නායකත්වය හිස නැමුවේ නෑ. කොටින්ට ගහලම සොරොව්ව නිදහස් කරගන්න ඕන කියලා තීරණයේ සියලූ නායකයන් හිටියා. හමුදාවේ අපේ අරමුණ වෙලා තිබුණෙත් ගහලා ගන්නමයි. ඒත් අපි ඒ වෙනකොට මානුෂීය මෙහෙයුමට සූදානමින් හිටියේ නෑ. කොටි බලය හමුවේ මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමත් ලේසි පහසු කටයුත්තක් නොවන බවත් අපි තේරුම් ගෙන හිටියා. නැගෙනහිර එල්.ටී.ටී.ඊ. බලය සම්පූර්ණයෙන්ම යොදලා තිබුණේ මාවිල්ආරු සොරොව්ව පිහිටි ප‍්‍රදේශයට. අඩි පහළොවෙන්, පහළොවට කාණු කපලා ශක්තිමත් බංකර් ගහලා තිබුණා. බර අවි ස්ථානගත කරලා, අඩියෙන් අඩියට වගේ පුපුරන ද්‍රව්‍ය වළලලා අධි ආරක්ෂිත කලාපයක් වගේ රැකවල් යොදලා තිබුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ ඉලක්කය වුණේ වෙන වතාවන්වල වගේ එවරත් ඉල්ලීම් දිනාගැනීම තමයි.

මම මාවිල්ආරු ප‍්‍රදේශයට ආසන්න කල්ලාරු පැත්තට යන කොට, අතුරලියේ රතන හාමුදුරුවෝ, පිරිසක් එක්ක එහෙට වැඩම කරලා තිබ්බා. උන්වහන්සේ. ඒ පිරිසත් එක්ක මාවිල්ආරු සොරොව්ව විවෘත කරන්න යන්න හදනවා. තත්ත්වය පාලනය කරන්න අසීරු තත්ත්වයක තිබෙන බව මම තේරුම් ගත්තා. මම කඳවුර ඇතුළෙන් පකිස් පෙට්ටියක් ගෙන්න ගත්තා. ඉස්සර වෙලාම හාමුදුරුවන්නට වැන්දා. වැදලා මම පකිස් පෙට්ටියට නැග්ගා. මේ වෙනකොට ජනමාධ්‍ය සිය ආවරණ කටයුතු සඳහා ඇවිල්ලා, සෙනඟත් පිරිලා. මම කතාව පටන් ගත්තා. ”මම වැඩ බලන යුද හමුදාපති… මට ඉහළින් නියෝගයක් ආවා, මේ තත්ත්වය පාලනය කරලා, සොරොව්ව ඇරලා දෙන්න කියලා. මම බැගෑපත්ව රතන ස්වාමින් වහන්සේගෙන් ඉල්ලීමක් කරන්න කැමතියි. යම් හෙයකින් ඔබ වහන්සේට කුමක් හෝ වුණොත් මේ රටේ කැළඹීමක් ඇතිවෙන්න පුළුවන්.

ගරුතර ස්වාමින් වහන්ස… රට වැසියාගේ එදිනෙදා අත්‍යවශ්‍ය රාජකාරින් සහ රටේ පරිපාලන මනා ලෙස පවත්වාගෙන යෑම පිණිස රජයට සහාය වී නිසි කටයුතු කිරීමට ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව බැඳී සිටින්නේය. නැගෙනහිර ජනතාවගේ යටිතල පහසුකම් අතර ජලය සැපයීමේ වත්මන් බාධකය වන මාවිල්ආරු අමුණ ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් වසා දැමුවද අපි එය නැවත විවෘත කර, ජනතාවගේ ජල ප‍්‍රශ්නය කඩිනමින් විසඳා, ජනජීවිතය යථා තත්ත්වයට ගෙන ඒමට, දිවි හිමියෙන් කටයුතු කරන බවට මම ප‍්‍රතිඥාවක් ලබා දෙනවා.’’ මම ඒ අවස්ථාවේදී එහෙම කතා කරලා, පැය 48 ක් මට දෙන්න කියලා උන් වහන්සේ, ඇතුළු පිරිසගෙන් ඉල්ලා සිටියා.

එහෙම කියන කොට උන් වහන්සේ කතාව පටන් ගත්තා ඔබතුමා මේක විවෘත කරන තුරු, මෙතැන තියෙන පන්සලේ මම පිරිත් කිය කියා ඉන්නවා, කියලා කිව්වා.

පැය විසිහතරෙන් විවෘත කරනවා කිව්වට, ඒ සඳහා සූදානමක් සහ සැලසුමක් අපි පිළියෙල කර ගත යුතුව තිබුණා. එල්ටීටීඊයට මුහුණදීම සඳහා අතිරේක බල ඇණි සූදානම් කිරීම තමයි මගේ පළවෙනි කාර්යය වුණේ.’’

වැඩබලන හමුදාපතිවරයා එසේ තීරණාත්මක සටනට සූදානම් වන විට සෙසු හමුදා ප‍්‍රධානීන් ද සිය උපරිම ශක්තිය යොදවමින්, ජනතාවගෙන් ත‍්‍රස්තවාදීන් අත්පත් කර ගත් ජල අයිතිය යළි ලබාදීම සඳහා වන සටනට සූදානම් වූහ. වැඩබලන හමුදාපතිවරයා සමග මේ සටනට සැලසුම් සකස් කරන ලද්දේ මේජර් ජෙනරාල් ජයම්පති තිලකරත්න විසිනි. ඔහු විසින් මෙහෙයුම් පිටියේ කතාව ‘දිවයින’ට වරක් විස්තර කර තිබුණේ මෙසේය.

‘‘මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම භාර අණදෙන නිලධාරිවරයා විදිහට පත් කළා. එතකොට ටූ ටූ ටූ බි‍්‍රගේඞ් එක භාරව හිටියේ කර්නල් විජේසිංහ. මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමට මුලින්ම අපි සටනට ගියේ කොමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තුවේ අතිරේක භට පිරිසක් විදිහට. කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ගේ දැඩි ප‍්‍රහාර හමුවේ කොමාන්ඩෝ එක පසු බැස්සා. ඒත් මගේ හිත කිව්වේම කොයි මොහොතක හෝ මට මේ සටනට මූණ දෙන්න වෙනවා කියලයි. ඒ නිසා අපේ බලඇණිය පසු බැහැලා මාවිල්ආරුව ආසන්නයේ කැලෑවේ නතර වුණා. එතකොට යුද හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා සිංගප්පූරුවේ රෝහලක ප‍්‍රතිකාර ගනිමින් හිටියේ. හමුදාපති තනතුරේ වැඩ බැලූවේ මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවාරච්චි. එතුමා අපි හිටිය තැනට ඇවිත් සොරොව්ව මුදාගන්නෙ කොහොමද කියලා මගෙන් ඇහුවා. එතකොටත් අපිට කිසිම ප්ලෑන් එකක් තිබුණේ නෑ…,

මාත් එක්ක නිලධාරීන් සහ භට පිරිස සේරම හාරසීය ගාණක් හිටියා. දවස් දහයක් කැලේ ඇතුළේ එකම තැන හිටියා. මට උපදෙස් දෙන්න බි‍්‍රගේඩියර් ප‍්‍රසන්න සිල්වා පත් කරලා තිබුණා. බි‍්‍රගේඩියර් ප‍්‍රසන්න සිල්වා තමයි කිව්වේ ආගෝස්තු 10 වැනිදා පාන්දර ගහන්න පටන් ගමු කියලා. මට අද වගේ මතකයි, ප‍්‍රථම ප‍්‍රහාරය එල්ල කළේ පාන්දර 4.58 ට. මගේ බලඇණියේ හාරසිය ගාණක් හිටියට අපි සටනට යෙදෙව්වේ කණ්ඩායම් දෙකයි. ඒ කණ්ඩායම් දෙක මෙහෙයුවේ කැප්ටන් දිසානායකයි. කැප්ටන් ගොඩවිතානයි. අපි ඒ වගේ වේලාවක පහර දෙන්න ගනී කියලා එල්.ටී.ටී.ඊ. ය හිතුවේම නෑ…,

අපේ සහායට කල්ආරුව දෙසින් විශේෂ කාර්ය බළකායේ භට පිරිසකුත් ගහගෙන මාවිල්ආරුව දෙසට ගමන් කළා. එල්.ටී.ටී.ඊ. යත් උපරිම ශක්තිය යොදාගෙන පහර දුන්නා. ආටිලරි ගැහුවා. බර අවි උපරිම පාවිච්චි කළා. ඒත් පැය කිහිපයක් යනකොට අපි පළමුවැනි ඇනිකට් එක මුදාගත්තා. ඒ වෙනකොට අපේ අටදෙනෙක් මිය ගිහින් තිබුණා. තිස් ගානක් තුවාල වෙලා හිටියා. තවත් ඇනිකට් එකක් මුදාගන්න තිබුණා. ඒක මඩ සොරොව්ව. ඒ සොරොව්වෙන් එහාට සම්පූර්ණ එල්.ටී.ටී.ඊ. පාලනයක් තිබුණේ. එදා දවස තුළදීම මුදාගත් ඇනිකට් එක ප‍්‍රදේශයේ බලය තහවුරු කර ගත්තා. ඒ සමඟ තුවාල වෙච්ච භට පිරිස වෙනුවට මේජර් තල්වත්ත එක්ක විසිදෙනකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් අපිට එකතු වුණා. ඒ කණ්ඩායමේ උපකාර ඇතිව අනිත් ඇනිකට් එකත් මුදාගත්තා.’’

මෙසේ මෙහෙයුම් කටයුතු සිදුවෙමින් පවතිද්දී, එවකට ජනාධිපති ජ්‍යෙෂ්ඨ උපදේශක බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා, මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි වෙත දුරකථනයෙන් ඇමතුවේය. ” නන්ද මොකද තත්වේ…’’ යනුවෙන් ඔහු පටන් ගත් විමසුම අවසන් වූයේ ”ඔයාට තව මොනවද අවශ්‍ය වන්නේ…? යනුවෙන් ඇසීමෙනි.

”එතකොට ඒ පළාතේ දුරකථන සම්බන්ධතා තිබුණේ ඉතාම දුර්වල තත්වයකය. මේ නිසා මම බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාට ඒ ගැන මතක් කළා. ඒ සඳහා ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් හෙලිකොප්ටරේක එතුමා මට චන්ද්‍රිකා දුරකථන තුනක් එවලා තිබුණා. ඒවා දැකපු අතුරලියේ රත්න ස්වාමීන්වහන්සේත් ඒ දුරකථනයක් ඉල්ලගෙන පන්සලට ගියා.

2006 අගෝස්තු 10 වැනිදා පාන්දර 4.58 ට ගහන්න ගත්ත එක කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් ඉවර වෙනකම්ම ගැහුවා. අගෝස්තු 12 වෙනිදා වෙනකොට අපි සොරව්ව මුදාගැනීමේ කටයුතු අවසන් කළා. කොටි ත‍්‍රස්තවාදය අතුගා දැමීමේ පළමු වෙඩි මුරය තිබ්බේ එහෙමයි.’’

මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චිගේ මුහුණෙද ඒ මොහොත වන විට ජයග‍්‍රාහී සිනහවක් ඇදී යමින් තිබුණේ 12 වසරක මතකය සිහියට නංවා ගැනීම නිසාය.

මේ සොරව්ව විවෘත කිරීම, රටේ ඓතිහාසික සලකුණක් වනු ඇතැයි මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි ද එදා සිතා සිටියේ නැත.

” ඔය වගේ මෙහෙයුම් අපි හමුදා ජීවිතය පුරාම කරලා තියෙනවා. මේ මෙහෙයුම එල්ටීටීඊයේ අවසානයේ ආරම්භය කියලා නම් මම එදා හිතුවේ නැහැ. ඒත් මේ ජයග‍්‍රහණය සමග රටේ ජනතාව අතර සහ ත‍්‍රිවිධ හමුදාවේ පිරිස් අතර විජයග‍්‍රාහීභාවයක් ඇති වුණා.’’

එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් ඉල්ලාගෙන කෑමේ ප‍්‍රතිඵල සංග‍්‍රාම භූමියේදී හමුවන්නේ, මේජර් ජෙනරාල් ජයම්පති තිලකරත්න ඇතුළු සංග‍්‍රාමික බල ඇණිය වෙතය. ඒ පිළිබඳව මේජර් ජෙනරාල් තිලකරත්න විස්තර කර තිබුණේ මෙසේය.

‘‘ඒ වෙනකොට නැගෙනහිර කොටි බලය සම්පූර්ණයෙන්ම යොදවලා තිබුණේ වසා දමා තිබූ මාවිල්ආරු සොරොව්ව දෙසට. රැකවලේ සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. උපරිමයෙන් සන්නද්ධවයි හිටියේ. ඒත් අපි හොඳට කාලය අරගෙන, විමර්ශනය කරලා සැලසුමකට අනුව පහරදීම සිදු කළා. අපේ පහරදීම එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ට හිතාගන්නවත් බැරි වුණා. ඒ නිසා තමයි, දවසක් ඇතුළත ශක්තිමත් බංකර් බිඳලා අමුණ නිදහස් කරගන්න පුළුවන් වුණේ. නැවත සැලසුම් සහගතව නිදහස් කර ගත් අමුණ වටේට බලය තහවුරු කරගෙන දවස් හතරකට විතර පස්සෙ මඩ සොරොව්ව නිදහස් කරගැනීමේ සටන ආරම්භ කළා. ඒ අවස්ථාවෙත් පහර දෙන්න පටන් ගත්ත වේලාවේ ඉඳලා නොකඩවාම ගැහුවා. අපේ පහරදීම එල්.ටී.ටී.ඊ.යට හිතාගන්නවත් බැරි වුණා. කොටි පසු බැස්ස නෙමෙයි, අවි ආයුධ දාලා දුවලා තිබුණා. මාවිල්ආරු නිදහස් කරගැනීමේ සටනේදී එල්.ටී.ටී.ඊ.යට විශාල හානියක් වුණා. ඒ වගේම එල්.ටී.ටී.ඊ.යට නොසිතූ විදිහට එල්ල වූ පහරදීම හමුවේ ඔවුන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය බින්දුවටම වැටුණා. ඒ සියලූ වාසි ප‍්‍රයෝජනයට අරගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ.ය කඳවුරු බඳින සෑම තැනකටම අපි පහර දුන්නා.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය පසු බැහැලා ගියාට පස්සෙ අපි පහළ තෝපූර් ප‍්‍රදේශවල කරපු සෝදිසි කිරීම්වලදී අවි ආයුධ විශාල තොගයක් හොයාගත්තා. ඒ ගම්වල සමහර ගෙවල් ඇතුළේ සිමෙන්ති පොළව හාරලා ප්ලාස්ටික් ටැංකි යට කරලා අවි, ආයුධ ඒ ටැංකි ඇතුළට දාලා කොන්ක‍්‍රීට් කරලා පරණ විදිහටම සිමෙන්ති දාලා තිබුණා. ගෙවල් සෝදිසි කරද්දී පොළොවේ බොල් ශබ්දයට තමයි අපි බැලූවේ. ඒ ටැංකිවල තිබුණු අවි ආයුධවල ග‍්‍රීස් තවරලා, පරිස්සමට ඉටි කොළවල ඔතලා තිබුණා. ඒ වගේම ගිනි අවියේ අංකය, ඒ අවිය අයිති කෙනාගේ නම ගහලා ඉතාම සූක්ෂ්මව තැන්පත් කරලා තිබුණා. ඒ විදිහට සඟවලා තිබුණු මෝටාර්, ආර්. පී. ජී, රේඩියෝ සෙට් ඇතුළු විශාල අවි ප‍්‍රමාණයක් සොයාගත්තා. ඒ අවි සඟවලා තිබුණේ නැවත ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමටම තමයි. එච්චර අවි ආයුධ තියාගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ පසුබැසීම ගැන අපිට පුදුමත් හිතුණා.’’

ජලයෙන් උපන් මානුෂිය මෙහෙයුමක වසර 12 ක මතකය එසේය.

දිනය හරියටම 2009 මැයි මාසේ 17 වෙනිදා එළිවෙන ජාමය,හරියටම කියුවොත් අවුරුදු 11කට කළින් අද වගේ දවසක, එල්ටීටීඊ කදවුරු බිදගෙන ඉදිරියට ආපු හමුදා සේනංක මුළු උතුරු-නැගෙනහිරම නිදහස් කරගෙන මුලතිව් වලින් හමුවෙලා.නන්දිකඩාල් බිම් කඩට එල්ටීටීඊය කොටු කරල තිබුන අවස්ථාව.මේ රවුමෙන් සලකුණු කරපු බංකරයේ ඉඳල නන්දිකඩාල් කළපුව අතර දුර මීටර් 300 – 500 විතර..

දැනුවත් වුන විදිහට, ඒ සිමාව තුල ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ අවසාන ගැලවීමට රඳවාගත් අවසාන මිනිස් පලිහ වුන 50,000 පමණ දෙමළ ජනතාවක් රඳවාගෙන ඉඳල තියෙනවා. මේ අතරතුර කොළඹ තත්වය වුනේ, ගෝඨාභය වටා යුඑන් සහ බටහිර තානාපති කාර්යාල අධික ලෙස පීඩනය යොදමින් ප්‍රභාකරන් ජීවග්‍රහයෙන් ලංකාවේ මුහුදු සිමාවේ නවතා තිබු ඇමෙරිකානු යුද නැවට පැටවීමේ මෙහෙයුමද ක්‍රියාත්මකයි.ඒ වෙනකොට හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් කාර්යාලයේ වගකීම් වලින් ඉවත් වෙලා,මොකද එතුමා චීන නිළ සංචාරයකට සහභාගී වෙලා.නමුත් එතුමා මෙම බටහිර/ඇමරිකානුඅත පෙවීමකට සූදානමින් සිටින්න කියලා අවශ්‍ය උපදෙස් හමුදාවටත් දන්වලා තිබිලා තියෙන්නේ.නමුත් ගෝඨාගේ නියෝගය වෙලා තිබුනේ, ඉක්මණට ගහල දාපන්, මෙතන මම බැලන්ස් කරගන්නම් කියන ස්ථිර වචනය.

නමුත් ආරක්ෂක ලේකම්ට වුනත් බටහිර බලපෑම අල්ලන් හිදීම දරාගැනීමේ උපරිමයට ලඟා වෙමිනුයි තිබ්බේ. තානාපති කාර්යාල පීඩනය ක්‍රියාන්විතයේ යෙදුණු නිලධාරීන්ටත් නොතිබුනත්, ඔවුන්ට ඉවෙන් වගේ දැවැන්ත බටහිර මැදිහත්වීමක සලකුණු දැනෙන්න ඇති. කොහොම වුනත්, වැඩිපුර මිනිත්තුවක හෝ ප්‍රමාදය, ප්‍රභාකරන් තවදුරටත් ජිවත් වෙනවද නැද්ද කියන එක තීරණය කරනවා.ඒ කොටස කිවේ, ප්‍රමාද වෙන මිනිත්තුවක් රටේ දෛවය වෙනස් කරන්න ඇති කල හැකි බලපෑම ගැන අදහසක් ගන්න.

ඒ වෙනකොට, LTTE විශේෂ බලකාය හෙවත් කළු කොටි දියත් කරපු ප්‍රභල ප්‍රහාර රැළි 2කින් අපේ පිහිටුම කි.මි.1 වඩා පස්සට අරගෙන නැවත ඔවුන් දෙසට පීඩනය යොමු කරමින් ආපු ගමනකයි අපේ පිරිස ඉඳල තියෙන්නේ. රැයක් එලිවීම, තවත් එවැනි රැල්ලක් හෝ අවදානම් සිමාව උන්ගෙන් අපිට මාරු වෙන්න ඉඩකඩ උපරිමයි. මේ කියන බංකරය මේ බෙදුම් රේඛාවේ තීරණාත්මක තැනක්. ඕක කඩපු ගමන් පිටිපස්සේ ඉන්න මිනිස් පලිහෙන් 2/3කට වඩා දොර ඇරෙනවා. ඊට පස්සේ විවෘත වෙන්නේ, තැනිතලා සහිත අභියෝගයන්.

ඒ වෙනකොට, විශේෂ බලඝණයන් සහ ස්නයිපර් කණ්ඩායම් ඔවුන්ට නියමිත සමාන්තර වැදගත් කමින් යුතු මෙහෙයුම් වල අතිශයින්ම කාර්යබහුලයි. මේ ඉලක්කය දීලා තිබ්බේ, 58 සේනාංකය බාරව හිටපු ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට, ඔහුගෙන් මේ කාර්යය බාර වෙලා තියෙන්නේ, බ්ලු චැනල් අන්වර්ථ නාමයෙන් යෙදුණු 586 (හෝ වෙනත් බ්‍රිගේඩ් එකක්) 9 වන ගැමුණු හේවා බල සේනාංකය බාර වෙලා හිටපු එවකට ලුතිනන් කර්නල් ලාල් චන්ද්‍රසිරිගේ කණ්ඩායමට. ඒ ඔහු ඊට නියමම සුදුස්සා නිසා (ඊටත් හේතු විශාල ප්‍රමාණයක් තියෙනවා). ඔහුගෙන් මේ වගකීම පැවරෙන්නේ ඔහුගේ බලඇණියේ තුල නිර්මානය කල අටේ කණ්ඩායමට.මිට අදාලව රෑ 2ක් ඔවුන්ට බරපතල පුහුණුවක් ලබා දෙන්නත් කටයුතු කරලා තියෙනවා. කොහොම හරි, මේ 8 , 4 ඒවා 2ට බෙදිලා දෙපැත්තෙන් මීට සමාන්තර බංකර් පේළිය රෑම කඩල, මේකට විතරක් එළිවෙනකන් ගේමක් දීලා. අවතක්සේරු කරන්න එපා, LTTE විශේෂ බලකාය හෙවත් කළු කොටි අතිශයින්ම කාර්යක්ෂමයි, සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රහාරක බලය ඉතාම ඉහලයි. එදා එලිවෙනකොටත් මේක ගලවගන්න බැරි වීම බොහෝවිට යුද්ධයේ හැරවීම් ලක්ෂයක් වෙන්න තිබ්බලු.

ඔතන අටේ ඉඳල තියෙනවා සාජන් හෝ කෝප්‍රල් කෙනෙක් (නම නොදන්නා නිසාම ඔහුට නාදුණන සොල්දාදුවා කියලා හදුන්වමු). මෙයා කියල තියෙන්නේ, ” සර් ටෙරාල ගහන විදිහට ඕක සුසයිඩ් එකකින් මෙහා ගලවන්න කිසිම විකල්පයක් නැහැ, මගේ අම්ම තාත්ත වයසයි, සහෝදරයෝ නැහැ, මම බැඳලත් නැහැ. අඩුපාඩුවකට තියෙන්නේ ගෙයක් නැති එක විතරයි. ඒකට අවුලක් නැහැ සර්, මම මේක ඉරපායන්න කලින් සර්ට මේක කඩල දෙනවා ” ඒ තමයි 9 වන ගැමුණු හේවා බල සේනාංකය බාරව හිටපු එවකට ලුතිනන් කර්නල් ලාල් චන්ද්‍රසිරිට ලැබුණ අවසාන පණිවිඩය..

පැයක් ඇතුලත බංකරේ ඇතුළෙන්ම පිපිරීමක් ඇවිල්ල එතන හිටපු ටෙරාලගේ විශේෂ බලඝනයේ 10, 15ක් පිරිසත් එක්කම අපේ කොල්ලගේ ජීවිතෙත් අවසන් වෙලා තියනවා.මේ අටේ කණ්ඩායමේ ඔහුත් සමග හිටපු කෝප්‍රල් සම්පත් පවසන ආකාරයට , අපේ එක්කෙනෙක් ඒකට පනින එකෙන් මෙහා එක ගලවන්න බැරි නිසා ඔවුන් අසරණ වෙලා හිටපු බව සහ මේ නාදුනන සොල්දාදුවා කෝප්‍රල් සම්පත්ට එයාගේ නේම් ටැග් එක ගලවල එයාගේ අම්මට දෙන්න කියලා භාර දීල.තමන්ගේ ජීවිතය කැප කරමින් මෙම ක්‍රියාවට පිටත් වූ බව..

මේ විදිහට, පරාර්ථය වෙනුවෙන් ස්වාර්ථය කැපකළ නාදුදන සොල්දාදුවන් දහස් ගානක් නිසා, විශේෂයෙන්ම දෙමළ ජනතාවටත්, මුස්ලිම්, සිංහල ඇතුළු, සමස්ථ ජාතියම අද නිදහසේ හුස්ම ගන්න බව ආශ්වාස ප්‍රාශ්වාසයේ යෙදෙන හැම මොහොතක සිහියට ගන්න. අද මම ඔබ, ඔබේ දරුවන් ගන්න හුස්මක් හුස්මක් පාසා අප ඔවුන්ටත් ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ට සහ දරුවන්ටත් ණය බව අමතක නොකරන්න.

අවසානයේ යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව, ලු.ක. චන්ද්‍රසිරි මහතාගේ පුද්ගලික මැදිහත්වීමෙන් ඔවුන්ගේ දෙමාපියන්ට නිවසක් තනා දී තිබෙනවා. පපුවට අත තියාගෙනයි ඔවුන් මෙවැනි ආකාරයට කැප කිරීම් කළවුන් ගැන කථා කරන්නේ.මතක තබාගන්න මෙවැනි හසලක ගාමිණි කුලරතනල පන්නයේ, නම නොකියවෙන නාදුනන සොල්දාදුවන් දහස් ගනනක් ඔබට මට හෙට උපදින දරුවන්ට සුරක්ෂිත සාමයෙන් පිරි රටක් උදා කරදීම සදහා මෙවැනි තීරණාත්මක කඩයිම් බොහොමයක් දිවි පුදා පසුකරදුන් බව…

කනගරායම්කුලමේ හමුදා කොල්ලො තුන්දහසක් වසංගතයකට ගොදුරුවෙලා ඉන්නකොට පිරිත් කියන්න ගියේ යුද ටැංකියක…

ප‍්‍රභාකරන්ගේ මිනිය ගත්ත  ගමන් නන්දිකඩාල්වලට  ගියෙත් අපි…

යුද්දෙ කාලෙ  ප‍්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳගේ  ගමට ගිහින් අපේ කොල්ලන්ට පිරිත්  කියලා ආවා…

දිඹුලාගල හාමුදුරුවෝ, සීපුර හාමුදුරුවෝ හැරුණුකොට එල්.ටී.ටී.ඊ.යට විරුද්ධව නිර්භීතව කතා කළ උතුරේ හිමිනමක් සිටියා නම් ඒ වව්නියාව මඩුකන්ද දළදා රජමහා විහාරයේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝය. උන්වහන්සේ මිනීමරු කොටි ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහිව කතා කළා පමණක් නොවේ, ත‍්‍රස්තවාදය විනාශ කිරීමට හැකි උපරිමයෙන් ආරක්‍ෂක හමුදාවට සහාය වූහ. උන්වහන්සේගේ හිස තමා ඉදිරියට රැුගෙන එන ලෙසට මිනීමරු ප‍්‍රභාකරන් සහචර කොටි රැුළට නියෝග කරනු ලැබුවේ ද ආනන්ද හාමුදුරුවෝ එල්.ටී.ටී.ඊ.යට මහත් වදයක් වූ නිසාය. මරාගෙන මැරෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. පවුල් දෙකක් වව්නියාවට පැමිණ සිටියේ අපේ ආනන්ද හාමුදුරුවන් අපවත් කිරීමටය. උන්වහන්සේ වඩින මඟ ක්ලේමෝ බෝම්බ ඇට වූ වාර අනන්තය. එහෙත් කොටින්ගේ දහමට වඩා අපේ දහම බලවත් විය. ශාසනයේ නාමයෙන් උන්වහන්සේගේ සිරුරේ ලේ බිඳුවක් හෝ සෙලවීමට ම්ලේච්ඡු කොටි නඩයට නොහැකි විය.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විනාශ කිරීමේ මානුෂීය මෙහෙයුමේදී, මියගිය හමුදා විරුවන් වෙනුවෙන් පාංශකූල දීමට ඇවිළෙන යුදබිමට වඩින්නට තරම් ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ සිත එඩිතර විය. එහෙත් ඒ තරුණ හමුදා විරුවන්ගේ මස් දිය වී ගිය ශරීර කූඩු දුටු විට උන්වහන්සේගේ එඩි බල සිත වෙඬරු පිඩක් සේ උණු වී දෑස්වලින් ගලා ගිය අයුරු සිහිපත් කරන විටත්, නිල්වන් දෑස් දැනුදු බර විය. මානුෂීය මෙහෙයුම අතරතුර හමුදා විරුවන්ට ඇති වූ වසංගත තත්ත්වයන්වලදී ඔවුන්ට සෙත්පතා පිරිත් දේශනා කිරීමට යුදබිමට වැඩම කළ ස්වාමීන්වහන්සේට නායකත්වය ලබා දුන්නේ ද ආනන්ද හාමුදුරුවෝය. මානුෂීය මෙහෙයුම අවසානයේ, ප‍්‍රභාකරන්ගේ ප‍්‍රාණය නිරුද්ධ සිරුර හමු වූ නන්දිකඩාල් කලපුව සහ ඒ ආශ‍්‍රිත ප‍්‍රදේශයේ තුන්බිය දුරලීමේ අදහසින් පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීමට මිනී කඳු ගොඩගැහුණු යුදබිමට වැඩම කළේ ද උන්වහන්සේ ඇතුළු තවත් එක් හිමිනමක් පමණි. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විනාශ කිරීමේ මෙහෙයුමේදී උදාරතර මෙහෙවරක නිරත වූ අපේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ බිහිසුණු අතීතය සිහිපත් කිරීමට දැන් සූදානමින් සිටිති. අපි උන්වහන්සේගේ හඬට සවන් දී එකත්පස හිඳගත්තෙමු.

‘‘යුද්ධය පටන්ගන්න කලින් වව්නියා දිස්ත‍්‍රික්කයේ සිංහල ගම්මාන තිහක් තිබුණා. ත‍්‍රස්තවාදී යුද්ධය පටන්ගෙන අවුරුදු කිහිපයක් යනකොට ඒ ගම්මානවල මිනිස්සු ගම් දාලා පිට පළාත්වලට ගියා. අන්තිමේ ඉතිරි වුණේ ගම්මාන විසිදෙකයි. ඒ ගම්මාන ටිකත් ආරක්‍ෂා කරගන්න අපිට ලොකු වෙහෙසක් දරන්න වුණා. සමහර දවස්වල ?ට කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් ඇවිත් මුරපොළවල හිටිය ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ගේ බෙලි කපලා තුවක්කු අරගෙන පැනලා ගියා. හැමදාම ?ට අපේ ගමකට, දෙකකට පහර දුන්නා. ඒ වෙලාවට පණ බේරගන්න අපේ මිනිස්සු දිව්වේ පන්සලට. මේ පන්සලට සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් සේරම මිනිස්සු ආවා. මර බියෙන් එන ඒ සියලූ මිනිස්සුන්ට පුළුවන් විදිහට කන්න, බොන්න දීලා තමයි පිටත් කර හැරියේ. ඒ කාලේ මේ ප‍්‍රදේශවල මිනිස්සු ජීවත් වුණේ මරණ වරෙන්තුව අතේ තියාගෙන. සාම කතා තිබුණු කාලෙත් එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ පිස්තෝල කල්ලිය හිටියේ වව්නියාව නගරයේම තමයි. අපේ පොලිස් නිලධාරියෙක් තේ කඩයකට ගිහින් තුවක්කුව හේත්තු කරලා තේ එකක් බොන්න හදනකොටම එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝලකාරයෝ වෙඩි තියලා තුවක්කුව අරගෙන පලා ගියා. ඒ විදිහට සාම කාලේ විතරක් පොලිස් නිලධාරීන් සීයකට වඩා මැරුණා. නගරයට එන වාහන පැහැරගෙන ගියා. දවසක් කොළඹ හාමුදුරුවෝ කිහිපනමක් අපේ පන්සලට වැඩම කරලා නැවත අනුරාධපුරයට වඩම්මවාගෙන යනකොට පාර හරස් කරලා අපි ගිය වෑන් එකට අත දැම්මා. දුර තියා කොටි කියලා මම හඳුනගත්තා. වෑන් එකේ ඩ‍්‍රැයිවර් බයටම නතර කළා. එක එල්.ටී.ටී.ඊ. කාරයෙක් ඇවිත් පැය භාගයකට කියලා වෑන් එක ඉල්ලූවා. මම දෙන්න බෑ කිව්වා. එහෙම කියනකොටම පිස්තෝලය ඇඳලා මගෙ පපුවට තිබ්බා. මම එහෙම්මම හිටියා. පිටිපස්සේ හිටිය එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයෙක් ඇවිත් ‘සමාවෙන්න සාදු… ඔබවහන්සේ යන්න’ කියලා කිව්වා. එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයොත් මාව හොඳට දැනගෙන හිටියා…’’

‘‘සාම සාකච්ඡුා මුවාවෙන් පොලිස් නිලධාරීන්ව මරලා තුවක්කු කොල්ලකනකොට, වාහන පැහැරගෙන යනකොට අපේ ගම්මානවල ආරක්‍ෂාව පතා පිහිටුවාගෙන හිටිය සංවිධානය හරහා අපිට තියෙන ගැටලූ ගැන සඳහන් කරලා අත්සන් පන්දාහක් සහිතව චන්ද්‍රිකා මැතිනියටයි, අගමැතිතුමාටයි, ප‍්‍රභාකරන්ටයි තුන්දෙනාටම පෙත්සම් තුනක් යැව්වා. ප‍්‍රභාකරන්ගේ පෙත්සම භාර දෙන්න පැවරුණේ මටයි. ඒ පෙත්සමත් අරගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ ඕමන්තේ සාම කඳවුරට ගිහින් ‘මේක තමුසෙලාගේ ප‍්‍රභාකරන්ට දෙන්න පුළුවන්ද…’ කියලා මම ඇහුවා. එතැන හිටිය එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයා මගේ ලියුම් භාරගත්තා. ඊට ටික දිනකට පස්සේ ගුවන් හමුදා බුද්ධි අංශයෙන් ඇවිත් මට කිව්වා ‘‘ඔබවහන්සේව අපවත් කරන්න එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ එකම පවුලේ අම්මයි, දුවකුයි ඇවිත් කෝවිල්කුලමේ හැංගිලා ඉන්නවා. ඔබවහන්සේ අදින් පස්සේ එළියටවත් බහින්න එපා’’ කියලා.

‘‘අපේ මහත්තයො… මම මැරෙන්නේ එක වතාවයි. දෙපාරක් මැරෙන්නේ නෑ. ඒ වගේම මම ජාතිය වෙනුවෙන් මැරෙන්න සූදානම්. ඔබතුමා දැන් යන්න…’’ මට යකා ඇවිස්සුණා.

‘‘ඒ හාමුදුරුවන්ට පිස්සු…’’ කියලා බැණ, බැණ ඒ නිලධාරියත් ගියා. ඊට පස්සේ හිටපු අණදෙන නිලධාරි රවීප‍්‍රිය මහත්තයට කතා කරලා සිද්ධිය දැනුම් දුන්නා. ඒ මොහොතේම රවීප‍්‍රිය මහත්තයා හමුදාවෙන් සීයයි, පොලිසියෙන් සීයක් දාලා මරාගෙන මැරෙන අම්මයි, දුවයි ඉන්නවා කියපු මුළු ප‍්‍රදේශයම සෝදිසි කළා. ඒ සෝදිසි කරන අතරතුර මාව මරන්න ආපු අම්මයි, දුවයි පැනලා ගියා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා එදා එහෙම සෝදිසි කළේ නැති නම් අද මගේ අළුත් නැති වෙන්න තිබුණා. යුද්දේ කාලේ වව්නියාව ආරක්‍ෂා කරගන්න අණදෙන නිලධාරිවරයෙක් විදිහට රවීප‍්‍රිය මහත්තයා පුදුම වෙහෙසක් දැරුවා. එතකොට වව්නියාව පොලිසියේ එස්.එස්.පී විදිහට හිටියේ සිසිර මැන්දිස් මහත්මයා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයයි, සිසිර මැන්දිස් මහත්තයයි, එවකට නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයෙක් විදිහට හිටිය සුමතිපාල මහත්තයයි, මමයි එකතු වෙලා මේ ගම්මාන ආරක්‍ෂා කරගන්න නොසෑහෙන්න වෙහෙසුණා. ඒ වගේම මම කියන දේට ඒ නිලධාරීන් හොඳට ඇහුම්කන් දුන්නා. දවසක් මම මැදවච්චිය දිහා ඉඳලා එනකොට වව්නියාවේ පොලිසියේ ප‍්‍රධාන ගේට්ටුව අසල පොලිසියේ සීයක් විතර රැුස් වෙලා ඉන්නවා. ඒ මොහොතේම මම එස්.එස්.පී. මහත්තයාට කතා කරලා ‘‘ඈ… මහත්තයෝ මොකාද මේ ඩියුටි දාපු මිනිහා. ඒක බෝම්බකාරයයි එන්න ඕනෑ මේ සියලූම දෙනා ඉවරයි…’’ කියලා ටිකක් සැරෙන් කතා කළා. ඒ මොහොතේම එස්.එස්.පී. මහත්තයා ක‍්‍රියාත්මක වුණා. කිසිම හේතුවක් පිට පොලිසියේ අයට නගරයේ සහ ඒ අවට එක්රොක්වීම තහනම් කළා. ඒ වගේම එදා ඉඳලා සියලූ ආරක්‍ෂක මෙහෙයුම්වලදී එකා පිටුපස එකා ගමන් කරන ලෙසට එස්.එස්.පී මහත්තයා වව්නියා පොලිසියේ සියලූ නිලධාරීන්ට නියෝග කළා. ඊට පස්සේ මම රවීප‍්‍රිය මහත්තයාට කතා කරලා වව්නියා පොලිසියේ සියලූ නිලධාරීන්ට දවස් පහළොවක හොඳ අවි පුහුණුවක් ලබාදෙන්න කටයුතු කළා. අපි සාකච්ඡුා කරලා කමාන්ඩෝ ටීම් එකක් වගේ කණ්ඩායමක් පොලිසියේ හැදුවා. ඔලූවේ ජටාව බැඳලා, ඉනේ කිණිස්ස ගහලා, තව පැත්තක පිස්තෝලය, බෝම්බ දෙක තුනක් ඉන වටේ එල්ලගෙන, බයික්වල ඉඳගෙන දවස මුළුල්ලේ වව්නියාව නගරය වටේ ඒ ටීම් එක ඇවිද්දා. එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝල කල්ලිය ඒ ටීම් එකට බය වුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝල කල්ලිය පිට මං වෙලා වව්නියා නගරයේ භීෂණය අඩු වෙලා යනකොට, එස්.එස්.පී. සිසිර මැන්දිස් මහත්තයා රහස් පොලිසියේ ප‍්‍රධානියා වෙලා කොළඹට ගියා…’’

‘‘ඊට පස්සේ වව්නියාවට ආපු එස්.එස්.පී. මහත්තයා ඒ තිබුණු සියලූ ආරක්‍ෂක ක‍්‍රමෝපායන් වෙනස් කළා. බයික් ටීම් අයින් කළා. පරණ තත්ත්වයටම වව්නියා පොලිසිය පත් කළා. එහෙම කරලා සතියක් ගියේ නෑ. බෝම්බ බැඳගත්ත එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයෙක් ඉරට්ටේ පොලිස් මුරපළට ගහන්න ආවා. ඒ එනකොට වව්නියාව පොලිසිය ඉදිරිපිට පොලිස් නිලධාරීන් පිරිලා හිටියා. බෝම්බ බැඳගෙන ආපු කොටියා එතැන බෝම්බය පුපුරවාගත්තා. එකම තැන දහඅටක් මැරුණා. ආයෙමත් ? තිස්සේ අපේ ගම්වලට පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. මරණ භියෙන් කාලය ගෙවිලා යනකොට සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකාය හදලා සරත් වීරසේකර මහත්තයා එහි අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල් විදිහට පත් වුණා. එතුමා මේ ගම්මානවලට ඇවිත් ගම්බිම් ආරක්‍ෂා කරගන්න ඕන විදිහ අපිට අවබෝධ කර දුන්නා. ඒ වගේම අපි ලියුම් කඩදහියක් දීලා යවන සියලූදෙනාවම සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකායට බඳවාගත්තා. ඒ තෝරාගත් පිරිසට අවි පුහුණුව දීලා, ගම්මාන විසිදෙකේම බංකර් ගහලා ඒ අය ගම්මානවල ආරක්‍ෂකවට යෙදෙව්වා. ඒ, ඒ ගම්මානවල බංකර්වල අධීක්‍ෂණ කටයුතු භාර කළේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ට. ගම්මාන හතක බංකර් අධීක්‍ෂණය කිරීම මට පැවරුණා. හවස හයට පන්සලෙන් ගිහින් සියලූ බංකර්වල ඉන්න රණවිරුවන්ගේ අඩුපාඩු සොයා බලා නැවත පන්සලට එනකොට පාන්දර තුන විතර වුණා. ඒ එන අවස්ථා තුනකදී එල්.ටී.ටී.ඊ. පහර දෙන්න සැලසුම් කළා. ඒත් මම ගිය පාරේ නෙමෙයි, නැවත ආවේ. ඒක මම හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා කියා දීපු ආරක්‍ෂක ක‍්‍රමවේදයක්. රවීප‍්‍රිය මහත්තයත් ? තිස්සේ මේ කැලෑ පාරවල්වල ඇවිඳිනවා. ඒත් යන පාරේ නැවත ගියේ නෑ. ඒ වගේම මට හොඳ ඉවක් තිබුණා. මේ සතියේ මේ පාරේ බෝම්බයක් පත්තු වෙනවා කියලා මට හිතුණොත් ඒක ඒ විදිහටම සිද්ධ වුණා…’’

‘‘මේ පන්සල ළඟ ඉඳලා කැබිතිගොල්ලෑවට කිලෝමීටර් දොළහයි. ඔය කිලෝමීටර් දොළහ අතරේ පොලිස් මුරපළවල් පහක් තිබුණා. ඒ මුරපළවල්වල මොනව වෙනවද කියලා බලන්න පොලිසියේ කිසිම ඉහළ නිලධාරියෙක් ගියේ නෑ. පොලිසියේ ලොක්කො ඒ තරම් බයයි. වහින කාලවලදී කොල්ලන්ට කන්න නෑ. හාමතේ ඉන්න කොල්ලන්ට ?ට නින්ද යනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ඇවිත් බෙලි කපලා මරලා යනවා. ඊට පස්සේ මම, තව කෙනෙක් එක්ක වීල් එකක ගිහින් පාර දිගටම තියෙන මුරපළවල්වල පොලිස් නිලධාරීන්ට තියෙන ගැටලූ එකින්, එක ලියා ගත්තා. ඒ ලිස්ට් එක ඞී.අයි.ජී. මහත්තයට ගිහින් දුන්නා. එදාම ක‍්‍රියාත්මක වෙලා ඒ මුරපළවල්වලට අවශ්‍ය සියලූ අවශ්‍යතා ඉටු කරලා තිබුණා. පොලිසියේ ඉහළ නිලධාරීන්ට අපි අඩුපාඩු පෙන්න දෙන්න ඕන වුණාට හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරීන් කොල්ලන්ට තියෙන අඩුපාඩු ගැන හොඳින් සොයා බැලූවා. ඒ වගේම ස්වාමීන් වහන්සේගේ හඬට හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා යුද බිමේ සටන් වදිනකොටත් හැමදාම ?ට කීයට හරි මට කතා කරලා අහනවා ‘‘අපේ හාමුදුරුවනේ හෙට කීයටද බහින්න ඕනා…’’ කියලා. මම වව්නියාවේ ඉඳලා වේලාව බලලා අහවල් වේලාවට පිටත් වෙන්න කියලා දැනුම් දෙනවා. යුද්ධ ඉවර වෙනකම් දිනපතා මම නැකත් හැදුවා…’’

‘‘ඒ කාලේ අපිට නින්දක් නෑ. දවසක් මයිලන්කුලම ගමේ බංකරයකට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ගැහුවා. සද්දෙට මම කිව්වා අහවල් බංකරයට ගහන්නේ කියලා. හමුදාවයි, පොලිසියයි යන්න ඉස්සර වෙලා මම ඒ බංකරය ළඟට ගියා. කොටි ගහපු සමහර බෝම්බ එතකොට පත්තු වෙලත් නෑ. ඒවා උඩින් පැනලා ගිහින් තුවාල වෙච්ච කොල්ලන්ව උස්සගෙන ආවා. ඒ වගේ තව දවසක් ජෙනරල් නීල් ඩයස් කනගයාරම්කුලම් ඉන්නකොට මට කතා කරලා කිව්වා ‘අපේ හාමුදුරුවනේ දේහයවල් හයක් හම්බවෙලා තියෙනවා. පාංශකූලය දීගන්න ඕන’ කියලා. මම යන්න සූදානම් වුණා. ඒත් වාහන යන්න බෑ. යන්න තිබුණු එකම වාහනය යුද ටැංකි. යකෙකුටවත් යන්න බෑ. ටැංකිය ඇතුළේ තැම්බෙනවා. ඒත් මම ගියා. කනගරයාම්කුලම්වලින් බහිනකොට සිවුරේ තෙත බේරෙනවා. මගේ දෙයියනේ… පාංශකූල දෙන්න සූදානම් වෙනකොට ආටි පෙට්ටි හයක ඇටකටු ගොඩවල් හයක් තියෙනවා. මගේ ජීවිතේ එවැනි සිද්ධියකට මුහුණ දුන්නු පළමු අවස්ථාව. පන්සිල් දෙනකොට මගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු වැක්කෙරෙන්න ගත්තා. නීල් ඩයස් මහත්තයා ඉකි ගගහා අඬනවා. හමුදා කොල්ලො ඊට වඩා අඬනවා. අන්තිමේ පන්සිල් දෙන එක විනාඩි දහයකට විතර නතර කරලා හිත සන්සුන් කරගෙන තමයි පාංශකූල දුන්නේ. අපේ රටේ ඉතිහාසය පුරාවට ඇටකටුවලට පාංශකූල දුන්නු හාමුදුරුනමක් ඉන්නවා නම් ඒ මම විතරයි. තව දවසක් කනගරයාම්කුලම් ප‍්‍රදේශයේදීම එල්.ටී.ටී.ඊ. පහරදීලා එස්.ටී.ෆ්. කොල්ලො දෙසීයක් එකතැන මැරුණා. තදට වැස්ස කාලයක්. එක මිනියක්වත් ගන්න බැරි වුණා. එතැනට ගිහින් කනගාටුව ප‍්‍රකාශ කරලා ආවා…’’

‘‘තව දවසක් මන්නාරම් ප‍්‍රදේශයේ සී ඕ කෙනෙක් ඇවිත් ‘‘අපේ හාමුදුරුවනේ කොල්ලො තුන්දාහකට විතර උණක් හැදිලා, බඩ යනවා. ඇඟට පණ නැතිව තැන, තැන වැටිලා ඉන්නවා. වරුපිරිතක් හරි කියලා සෙත් ශාන්තියක් කරගන්න ඕනා…’’ කියලා කිව්වා. එදාම තව පොඩි හාමුදුරුවරු කීපනමක් එක්ක මන්නාරම ඒ කෑම්ප් එකට අපි ගියා. ඒ ගියෙත් යුද ටැංකිවල. මම පිරිත් පොතත් අරගෙන ගිහින් පැය දෙකක් ඇතුළත මුළු පිරිත් පොතම පිරිත් කළා. පැන් කළයක් හදලා සියලූ ළමයින්ට පැන් පොවලා, නූල් බැඳලා අපි ආවා. අපේ මහත්තයො දවස් පහක් යනකොට පණ නැතිව හිටිය කොල්ලො සේරම කෙළින් වෙලා ආවා. තව අවස්ථාවක ප‍්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳගේ ගම මල්ලාවි ප‍්‍රදේශයේදී අපේ හමුදාව හිර වෙලා, කොල්ලො විශාල පිරිසකට උණ හැදිලා කියලා ආරංචි වුණා. පිරිත් පොතත් අරගෙන මම ගියා. ඒ

ගියෙත් යුද ටැංකියේ. මල්ලාවියට යන්න පැය හයක් ගියා. ඒ යනකොටත් ගහනවා. මම කෑම්ප් එකට යනකොට සේරම කොල්ලො එක ගොඬේ වැටිලා. සහලෝලා උණ. හුස්මක් කටක් අරගෙන පිරිත් පොත පිරිත් කරලා, නූල් බැඳලා පිරිත් පැන් දීලා මම ආවා. දවස් තුන යනකොට කොල්ලන්ට හොඳ වෙලා තිබුණා. ඒ ගමන් කිසිම හාමුදුරුනමක් යන්නේ නෑ. මම ඒ හැම ගමනක්ම ගියේ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන්. ජාතියේ අනන්‍යතාව ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහා ජීවිතය පූජා කරන්න මට කිසිම බියක් දැනුනේ නෑ…’’

මානුෂීය මෙහෙයුම අවසාන වෙලා ප‍්‍රභාකරන්ගේ මිනිය නන්දිකාඩාල් කලපුවෙන් හොයාගත්ත මොහොතේම රවීප‍්‍රිය මහත්තයා අපිට එතැනට එන්න කියලා වාහනයක් එව්වා. මමයි, අනුරාධපුරේ සිරිවිමල හාමුදුරුවොයි ඒ වාහනයෙන් නන්දිකඩාල්වලට වැඩම කළා. යන්න බෑ. තනිකරම සුන්බුන් ගොඩක්. යතුරුපැදි කඳු ගහලා. අමුතුම ගඳක් මුළු ප‍්‍රදේශයම වෙලා ගෙන තිබුණා. ඉවසන්න බැරි තරම්. ඒ ගිහින් අපි වැඩ සිටියේ ප‍්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස් ඇන්තනීගේ ගෙදර. රෑ එළිවෙනකම් විවිධාකාර ශබ්ද ඇහුණා. ඊට පහුවෙනිදා ඉඳලා පිරිත් පොත, පිරිත් කරලා කොල්ලන්ට සෙත් ප‍්‍රාර්ථනා කළා. එල්.ටී.ටි.ඊ. විනාශය කරන්න අපි කැපවීම් කළේ එහෙමයි මහත්තයෝ…’’

‘‘දැන් ඕවා අපේ මිනිස්සුන්ට මතක නෑ. රණවිරුවන් අගයක් නෑ. ඒත් මහත්තයෝ අපිට ඒ ඉතිහාසය අමතක වෙන්නේ නෑ. එදත් අදත් දෙමළ මිනිස්සුන්ට මම හරිම ආදරෙයි. ඒත් එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයන් නම් එදත් වහ. අදත් වහ. හෙටත් එහෙමමයි. එල්.ටී.ටී.ඊ. න්‍යාය පත‍්‍රයට සම්පූර්ණයෙන්ම මම විරුද්ධයි. ඒ වගේම සංහිඳියාව කියන වචනයටත් මම විරුද්ධයි. ඔය බොරු සංහිඳියාවට මුවා වෙලා අදටත් එල්.ටී.ටී.ඊ. අවතාර මේ රට විනාශ කරන්න වලි කනවා. අනාගතයේදී මහා විනාශයකට සූදානම් වෙමින් සිටින බව පේනවා. අදටත් මේ වව්නියාවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. න්‍යාය පත‍්‍රය ක‍්‍රියාත්මක වන අවස්ථා තියෙනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය තවම ඉවර නෑ. පිබිදෙන්න ඉඩ නොතබා සදහටම භූමදානය කිරීමට අපේ නායකයන් වගබලා ගත යුතුයි…’’ වව්නියාව මඩුකන්ද දළදා විහාරයේ ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ කතාවට අපෙන් අඩු වැඩි ඇවැසි නැත. අපේ මිනිසුන්ට අමතක වීගෙන යන කුරිරු ත‍්‍රස්තවාදයේ ඉතිහාසයත්, වර්තමානයේ සංහිඳියාව ගැනත් උන්වහන්සේ හරි අපූරුවට විස්තර කළහ.

දැන් අපට කියන්නට ඇත්තේ මඩුකන්ද පන්සලේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ උතුරට පමණක් නොව මුළු රටටම ශක්තියකි. එහෙයින් තවත් කාලයක් අපේ රටට මඩුකන්ද ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ ශක්තිය, ධෛර්ය, එඩිතරකම ලැබේවා කියා ප‍්‍රාර්ථනා කරමින් උන්වහන්සේට අපි සමුදුන්නෙමු…

ගෝනගල ජනපදයට යන පාර

රාත්‍රීයේ ත්‍රස්තවාදීන් ගමට පැමිණියේ මෙම වෙල් යාය ඔස්සේයි

ගෝනගල බන්ට් එකට හැරෙන තැන වංගුවේ තිබුණ පහන්කණුවේ දැල්වෙන විදුලි ලාම්පුව වටා දහස් ගණනක් මෙරු රංචු බමමින් සිටියහ.

පිනි පොද වැටෙමින් තිබුණ එදින මධ්‍යම රාත්‍රියද එළැඹෙමින් තිබිණ.

හැත්තෑ හතේ බණ ගෙදරට පැමිණි අසල්වාසීන් පසුවදා පැවැත්වෙන සාංඝික දානය වෙනුවෙන් විවිධ කටයුතුවල නිරත වෙමින් සිටියහ.

කාන්තාවන් බොහෝ දෙනෙක් පසුවදා සාංඝික දානයට අවශ්‍ය කැවිලි පෙවිලි සූදානම් කරමින් සිටියහ. මේ කියන්නේ 1999 සැප්තැම්බරයේ දිනයක් ගැනය. ගෝනගල ගමේ මැද බන්ට් එකේ පිහිටි 77 නිවසේ පදිංචිවී සිටි එච්.එම්. රන්හාමි මහතා කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ප්‍රහාරයට ලක්ව මියගියේ 1999 ජූලි මාසයේදීය. ඔහුගේ තුන් මාසයේ බණ සහ දානය යෙදී තිබුණේ 1999 සැප්තැම්බර් 17 සහ 18 දින වලදීය.

මෙදින රාත්‍රී 77 නිවස ඉදිරිපිට ඇති වෙල් යාය ඔස්සේ පූච්චිකුඩි වනගත ප්‍රදේශයේ සිට කොටි ත්‍රස්තවාදීන් හතළිහකට ආසන්න පිරිසක් ආයුධ සන්නද්ධව ළඟා වෙමින් සිටි බව කිසිවෙකු හෝ දැන සිටියේ නැත.  මේ අතර ඔවුන් මුලින්ම ‘කුරුණෑගල බන්ට්’ එකට මධ්‍යම රාත්‍රියේ පැමිණ ඇති අතර එහි කාන්තාවක බිය ගන්වා පොලිසිය හා සිවිල් ආරක්ෂක භටයින් ස්ථානගතව සිටින තැන් ගැන තොරතුරු විමසා තිබිණ.

පසුව මැද බන්ට් එකට පැමිණි කොටි ත්‍රස්තයෝ එම නිවාස පේළියේ පදිංචි මුතුකුමාරණ නමැති ගොවි මහතෙකු අල්ලාගෙන ඔහුගේ දෑත් පිටුපසට තබා බැඳ නිවෙස් කීපයකට ගොස් ඇති බව එදින කළ පොලිස් පරීක්ෂණ වලදී අනාවරණය විය.

නිවැසියන්ගේ නම කියා ඔහු ලවා කතා කොට ඔවුන් අවදි කරවාගෙන නිවෙස්වලින් පිටතට පැමිණි විට ඝාතනය කර පසුව එම ගොවි මහතාද හිත් පිත් නැති ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මරා දමා තිබිණ.

ඉන්පසුව ත්‍රස්තවාදීන් 77 නිවසට පැන විලාප නගමින් අභයදානය ඉල්ලා සිටි පිරිස එකා පිට එකා වැටෙන ලෙස තියුණු ආයුධවලින් කපා කොටා ඝාතනය කර තිබිණ. 31/86, 31/92, 31/86 සහ 31/80 යන නිවෙස්වලින් නැගුණ විලාපවල දෝංකාරය හැටේ හන්දිය දෙසටද පැතිර ගියේ සමස්ත ජන ජීවිතය බියෙන් හා ත්‍රාසයෙන් මුසපත් කරමිනි.
කේ.එච්. රත්නසේන මහතා ඒ භීම රාත්‍රිය ගැන මෙසේ පැවසීය.

පාන්දර 2.30 ත් 3.00ත් අතර කාලයේදී කොටි කපනවෝ….! මෙන්න කොටි ඇවිල්ලා….! අපව මරනවෝ….!! කවුරුත් නැද්දෝ… යන විලාප හඬ ඈතින් ඇසුණා. ටික වෙලාවක් යනකොට මගේ ගේ ළඟ පාරෙන් වාහන ගමන් කළා. ලොකු සිද්ධියක් වෙලා තියෙන බව වාහන වලින් ගිය අයගේ කතාවෙන් තේරුණා.

බයෙන් බයෙන් මම අහස් එළියෙන් බන්ට් එකට ගිහින් බලනකොට 76 ගේ ළඟ ඉඳලා තෝමස් අයියලාගේ ගේ දක්වා කොටසේ මිනිස්සු පිරිලා හිටියා. සමහරු විලාප නගනවා. හතර වටේම එකම ගාලගෝට්ටිය… තුවාල ලබා සිටි අය ආරක්ෂක අංශවල නිලධාරීන් රෝහලට අරන් ගියා.

ඒත් එක්කම පොලිසිය ග්‍රාමාරක්ෂක කණ්ඩායම් එක්ක හමුදා ඇඳුම් ඇඳ සිටි රජයේ ආරක්ෂක අංශ ඇවිත් වෙල් යාය හරහා පලායමින් සිටි කොටින්ට වෙඩි තබමින් පලවා හැරියා. කොටි පහේ කෑල්ල හරියේ රාණමඩුව එරකෙටිවට්ටේයි වෙල් යාය දෙසට පසු බැස්සා. 77 ගෙදරට ගිහින් බලනකොට එක කාමරයක මුල්ලේ 14 දෙනෙක් එක ගොඩේ කපා දමා තිබුණා.

රංහාමි මහතාගේ වඩුමඩුව තවමත් එලෙසම පවතින අයුරු.

බොහෝ දෙනෙකු අවසන් සුසුම් හෙළුෑ 77 බණ ගෙදර

ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් මියගිය ජනපද වැසියන්ගේ නාමාවලිය සහිත ස්මාරකය

මෙම ප්‍රහාරයෙන් වැඩිහිටියන් සහ ළමයින් ඇතුළු 44 දෙනෙකු ඝාතනයට ලක්ව තිබුණ බව නිල වාර්තාවල සඳහන් විය. 14 දෙනෙක්ම වයස 12ට අඩු බාල වයස්කරුවෝ වූහ. මියගිය පිරිස අතර ඔවුන්ගේම දූදරුවන් සැමියන් බිරියන් මව්පියන් හා හිතවත්හුද වූහ. මෙම ප්‍රහාරයෙන් මිය ගොස් සිටි පිරිස අතර ගැබිනි කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු සිටි බවත් ඔවුන්ගේ උදර පෙදෙස කිසියම් තියුණු ආයුධවලින් කපා දමා තිබුණ බවත් නොරහසක් විය.

අම්පාර මඩකළපුව දිස්ත්‍රික් මායිමෙහි ඇති මෙම ගොවි ජනපදය අම්පාර නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 20ක් දුරින් පිහිටා ඇත. එදා මෙම සිද්ධිය පැතිරයාමත් සමග නන්දෙසින් පැමිණි දහස් ගණනක් ජනතාව උදෑසන ගෝනගල 31 ජනපදය වෙත ඇදී එන්නට වූහ.

‘අනේ අපිට ඇයි මෙහෙම වුණේ? මේවා හෙන ගහන අපරාධ. මේ කාලකන්නින්ට හිතක් පපුවක් නැද්ද දෙයියනේ?’ කියමින් කාන්තාවක් බිම පෙරළීගෙන සිය දුක කියන්නට වූවාය.
එදා ගෙයින් ගෙට ගිය අපට දැකගන්නට ලැබුණේ ත්‍රස්තවාදීන් සෑම නිවසකම තිබුණ කැබිනට් සහ පෙට්ටගම් හැර මුදල් සහ රන්බඩු කොල්ලකා ඇති අයුරුය. වී වගා කන්නය සඳහා තම රන්බඩු බැංකුවලට උකස් කොට ගොවිතැන් කළ ගෝනගල ගමේ ගොවීන් එම උකස් බඩු නිදහස් කරගෙන තිබුණ අවදියකි ඒ.

එසේම මුදල් හදල් නිවෙස්වල තිබිණි.

එම දේපල සොයා අල්මාරි, ලී කැබිනට් අවුස්සා ඒවායේ තිබුණ මුදල් සහ රන්බඩු ත්‍රස්තවාදීන් මෙසේ කොල්ලකා තිබෙන බව ගම්වාසීහු පැවසූහ.

මේ අතර මහරෑ මැද බන්ට් එකේ කෙළවර පිහිටි ග්‍රාමාරක්ෂකයෙකුගේ නිවසට පැමිණ එහි පදිංචි තෝමස් සිංඤ්ඤෝ කපු මහතා ඇතුළු නව දෙනෙකු කපා කොටා මරාදමා තිබුණි. මෙම තොරතුරු සොයා ඉකුත්දා අප එහි යනවිට දක්නට ලැබුණේ එම නිවසේ අත්තිවාරම පමණක් ඉතිරි වූ පාළු ඉඩමකි.

77 නිවස ඒ ආකාරයෙන්ම තිබුණ අතර එහි වෙනසකට වූයේ වෙනත් තීන්න ආලේප කර තිබීම පමණකි. එහි වෙනත් පවුලක් අලුතින් පදිංවී සිටියහ. ඒ අසල තිබුණ රංහාමි මහතාගේ වඩු මඩුවද පාළුවට ගොස් තිබිණ.

අසල් වාසීන් පැවසුවේ එදා කොටි ප්‍රහාරයට ලක්වූ අවස්ථාවේ කාමරකට දමා වසාසිටි එම නිවසේ ඉතිරිවූ එකම තරුණයා පසුව එම නිවස වෙනත් අයෙකුට විකුණා දමා ගමෙන්ද පිටවී ගොස් ඇති බවය. වෙනසකට තිබුණේ විසි වසරක් ගතව ගොස් තිබීම පමණකි. අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ උහන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ මඩකළපුව මායිමෙහි පිහිටි ගෝනගල ගමට සංවර්ධනයේ හිරු කිරණ වැටී නැත. එහිදී මුණ ගැසුණ ආර්. මාගරට් මෙසේද කීවාය.

මහත්තයෝ එදා තිබුණ ගෙවල් දොරවල් පවා තවමත් ඒ විදියටම තියෙනවා. තෝමස් මාමාගේ ගෙය තිබුණු තැන දැන් තියෙන්නේ අත්තිවාරම විතරයි. ඒ ගෙය ගරා වැටුණා. එදා මෙම ප්‍රහාරයට සම්මාදම් වුණ එවුන් දැන් බැටළු හම් පොරවගෙන තවමත් ඉන්න පුළුවන්. උන්ට කවදා හරි මේ අපරාධවලට සොබා දහමෙන් හරි වන්දි ගෙවන්න වෙනවා යැයි ඇය කී කතාව සනාථ කරන්නට මෙන් ඒ අවට එදා දකින්නට තිබුණ පුවක් අරඹ තවමත් එලෙසම තිබෙනු මම දුටුවෙමි. ගම පාළුවට ගොස් තිබිණ.

 බණ ගෙදරට කොටි ඇවිත් මිනිස්සු කපා කොටා දමනකොට මගේ මහත්තයාත් එතන ඉඳලා මැරුම් කෑවා. කාටද මේ අපරාධය කියන්නේ? යැයිද ඇය දුක්මුසු සරින් පැවසුවාය.   ඔවුන් වෙනුවෙන් මෙම සටහන තබන්නේ එදා දිවි ගලවා ගත් දෙවැනි පරපුරේ දරුවන්ටද දැන් විසි වයස් සපිරෙමින් පවතින බැවිණි.

ඔවුන් මෙම ප්‍රහාරය ගැන හරිහමන් තොරතුරු නොදනිති. ගෝනගල ශෝකාන්තයේ උච්චතම අවස්ථාවටද අපි සහභාගි වූයෙමු.

ඒ 19 දින මළ හිරු බැසයන හැන්දෑවේ පොදු සුසාන භූමියේ සමූහ මිනී වළක එම මළසිරුරු එකට මිහිදන් කිරීමේ සෝචනීය හෝරාවය. එවැනි දසුනක් දකින්ට අපේ දෑස් පාපතර විය.

එදා සිරුරු මිහිදන් කළ අවස්ථාවේ රැස්ව සිටි ජනපදවාසීන් නැඟූ විලාප හඬ විනාඩි කීපයක් එක දිගට පැවතිණ. ගෝනගල ශ්‍රී සුමංගලාරාමාධිපති රන්සෑගොඩ මිත්තසිරි හිමියෝ අතිවිශාල ජනකාය පංසිල්හි පිහිටුවන ලදී. පසුව පිං අනුමෝදන් කොට ආගමික කටයුතු සිදුකෙරිණි.

ප්‍රියන්ගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති තල්ගමුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි වීරගොඩ ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති රූපහ විමලානන්ද හිමි බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති කළුතර ධම්මානන්ද හිමි ඇතුළු හිමිවරු අනුශාසනා පැවැත්වූහ. ගෝනගලට එල්ල වූ ප්‍රහාරයෙන් පසුව එවකට සිටි වරාය පුනරුත්තාපන අමාත්‍ය එම්.එච්.එම්. අෂ්රොෆ් මහතා අලාභ, හානිවූ සෑම නිවසකටම රුපියල් 25000/- බැගින් හා මියගිය අය වෙනුවෙන් රුපියල් 50000/- වන්දි ගෙවීමට පුනරුත්තාපන අමාත්‍යංශයට නියෝග කර තිබිණ.

මෙම ගමට යන ප්‍රධාන පාරද එදා මෙන්ම අදත් ගමන්කළ නොහැකි තත්ත්වයේ පවතී. ඒ ගැන අදහස් දැක්වූ ආර්.ඇම්. ඩිංගිරිබණ්ඩා මහතා අප සමග මෙසේ කීය.

එදා මේ ගමේ සිදුවුණ ඛේදවාචකය දැකගන්න මැති ඇමතිවරුන් විශාල පිරිසක් මේ පාරේ ආවා ගියා. ඒත් පාර හැදුවේ නෑ. 1977 අවුරුද්දේ තමයි පාර හැදුවේ. ඒ ආණ්ඩුව පෙරළුනා. 28 හන්දිය දක්වා පාර නැවත තාර දාලා පාර හදන්න කෙනෙක් නැතිව ගියා. බලයට ආපු ආණ්ඩුවෙනුත් පාර ටිකක් හැදුවා. ඒත් සාර්ථක වුණේ නැහැ. දැන් පාරේ යන්න බැහැ. කොටි ගහලා අනාථ වුණ පවුල් ඇතුළු අනෙකුත් පවුල් අදත් කොටින්ට ශාප කරනවා.

මෙම ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරයෙන් මියගිය ජනපද වැසියන් වෙනුවෙන් විහාරාධිපති රන්සෑගොඩ මිත්තසිරි හිමියන්ගේ අනුශාසනාව පරිදි ප්‍රදේශවාසීන්ගේ සහය මත ඉදිකළ ස්මාරකයක් ගෝනගල ගමේ ඇත. මෙම ප්‍රහාරයෙන් මියගිය අයගේ ඥාාතීන් ඇතුළු එගම් වැසියන්ගේ අනාගත දියුණුවට රජයේ හෝ වත්මන් දේශපාලන අධිකාරියේ අවධානය යොමුකොට කිසියම් වැඩපිළිවෙළක් ඇති කළයුතු බව එගම්වාසීහු වැඩිදුරටත් යෝජනා කරති.

(මුද්‍රිත මාධ්‍ය වාර්තා ඇසුරිනි)