Feeds:
Posts
Comments

Sri Lanka Army Special Force -Long Range Reconnaissance Patrol (LRRP) has been ranked the third most dangerous Special Forces in the world by the militaryranks.info.

United States Navy SEALs has been ranked as the most dangerous Special Forces Units in the World.

Top 10 list

United States Navy SEALs

Special Operations Forces of the Armed Forces of the Russian Federation

Sri Lanka Army Special Force LRRP

United States Army Special Forces

British Special Air Service (SAS)

Sayeret Matkal

France’s National Gendarmerie Intervention Group

Unidad de Operaciones Especiales

MARCOS

Pakistan Army Special Service Group

  • ගැටුම්වලින් මියගිය ගණන දහසකට අධිකයි

ඒ 1985 වර්ෂයයි. ක්‍රමයෙන් උත්සන්න වෙමින් පැවති නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේ වර්ගවාදී ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා 1985 මැයි මස 23 වෙනි දින රාත්‍රියේ එක්වරම පුපුරා ගියේය. එදා ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ නිලපොළ, දෙහිවත්ත යන සිංහල ගම්මානවලට එල්ල වූ සන්නද්ධ ප්‍රහාරය මුළු අල්ල – කන්තලේ ගොවිජනපදයම සසල කළේය. පසු දිනට පහන් වෙත්ම මහ මග දකින්නට ලැබුණේ ආයුධ සන්නද්ධව ඊ.එල්.එෆ්. රථවල නැගී ගමන් කරන තරුණ පිරිස්ය. මුළු ප්‍රදේශයම එක්තරා සන්නද්ධ කණ්ඩායමකගේ අණසකට නතුවී ඇති බව වටහා ගැනීමට ගම්වාසීන්ට එම දර්ශනයම ප්‍රමාණවත් විය.

නිලපොළ හා දෙහිවත්ත ගම්මානවලට එල්ල වූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය ගැන සැලවීමත් සමගම අල්ල ගොවිජනපදය තුළ පිහිටි සෝමපුර, අලිඔලුව, සේරුවිල, සිරිමංගලපුර වැනි සිංහල ගම්මානවල ජනතාව පමණක් නොව පච්චනූරුව, මලියදූව, මනසේන, කිලිවෙට්ටිය, තුනේ කොලනිය වැනි ගම්මානවල ජීවත් වූ දමිළ ජනතාවද බියෙන් තැති ගත්හ. තම ගම්මානවලටත් ත්‍රස්ත ප්‍රහාර එල්ල වේදැයි යන බියක් සිංහල ජනතාව තුළ ඇතිවූ අතර හමුදාවෙන් හා සිංහලයන්ගෙන් එල්ල විය හැකි ප්‍රතිප්‍රහාර පිළිබඳ බියෙන් දමිළ ජනතාව පෙළන්නට වන්හ.

රන්වන් කරලින් බරවූ ඉමක් කොණක් නොපෙනෙන නිල්වන් කුඹුරුයාය රිදී පැහැ ගන්වමින් උදාහිරු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මුදුන් වෙමින් තිබිණ. අල්ල ගොවිජනපද ව්‍යාපාරයේ සෞභාග්‍ය කියා පාන කැඩපතක් වන් ඒ කුඹුරුයායන් හතළිස් වසරක් පුරා ජාතියේ එකමුතු බව සංකේතවත් කරමින් සැමට එක පතේ බත සපයා දුන්නේය. නමුත් කුමක්දෝ විනාශයක පෙරනිමිති දැක බියගත් අයුරින් එදින ඒ රන්වන් ගොයම වෙනදා මෙන් මද පවනේ නැළවුණේ නැත. සියදහස් ගණනින් එක්රොක්ව ගොයමට තනි රැක්ක වී කුරුලු රංචු සිව්දෙසින් නැගෙන වෙඩි හඬින් කම්පිතව ඈතට පලා ගියහ.
තැන තැන පොළොව සිපගත් මළසිරුරු කීපයක් හැරුණු විට පාළු මාවතේ ඉඳහිට අධිවේගයෙන් එහා මෙහා හඹායන සන්නද්ධ රථ පමණක් දක්නට ලැබිණ. කරකියා ගත හැකි දෙයක් නොමැති වූ ගම්වාසීහු සිය ගේදොර හැරපියා දෑතට හසුවන දෙයක් රැගෙන පඳුරුවලට මුවාවෙමින්ද කුඹුරුයායේ ගොයම් තුළ සැඟවෙමින්ද ආරක්ෂිත ස්ථාන සොයා පලා යෑමට පටන්ගත්හ. මේ මොහොත වනවිට සිය ආරක්ෂාව පිළිබඳ බියක් නොතිබුණේ ප්‍රදේශයේ සිටි මුස්ලිම් ජනතාවට පමණි. එම නිසා පලායන දමිළ, සිංහල බොහෝදෙනෙකුට තාවකාලිකව හෝ රැකවරණය ලැබුණේ මුස්ලිම් නිවෙස්වලය.
දහවල් මධ්‍යාහ්නය වනතුරුත් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා ගැටුම් ප්‍රදේශයට ළඟා නොවූහ. මහමග වෙඩි කා මියගිය ජනයාගේ මළ සිරුරුවලින් ගලා ගිය රුධිර දහරා ගිනියම් අව් රශ්මිය විසින් වියළා දමනු ලැබීය. සවස දෙක පමණ වන විට යුද හමුදා බස් රථයක් කන්තලේ සිට මුතූර් බලා ධාවනය වෙමින් තිබුණේය. අල්ල – කන්තලේ මාවත පසුකළ බස් රිය සෝමපුරට ළඟා විය. එහි කිසිම කලබලයක් නැත. කිලිවෙට්ටිය පසුකර තෝප්පූර් දෙසට බස්රිය එනවිට තත්ත්වය භයානක විය. බියෙන් සැඟව සිටි පිරිස් හමුදා බසය දැක පාරට දිව ආහ. තමන්ව ආරක්ෂිත ස්ථානයකට රැගෙන යන ලෙස ඔවුහු හමුදාවට කන්නලව් කළහ. එම පිරිසත් රැගෙන එන අතරමගදී අව්වට තැම්බෙමින් මහා පාරේ තිබුණු මළසිරුරු කිහිපයක්ද බස්රථයට පටවා ගනු ලැබිණ. සවස 3.30 පමණ වනවිට අනාථයන් රැගත් බස්රිය මුතූර් නගරයට පැමිණියේය.

දමිළ, සිංහල, මුස්ලිම් ජනතාව සමානුපාතීව වාසය කරන කොට්ටියාරම් පත්තුව තුළ වර්ගවාදී ගැටුම් ඇතිවීම කාගේත් විනාශයට හේතුවකි. මේ අවදානම් තත්ත්වය නිසා දමිළ හා සිංහල දෙපිරිසම අනාථ වූහ. එම නිසා දෙපිරිසටම රැකවරණය ලබාදීමට රජයට සිදුවිය. නමුත් අවස්ථාවාදී ඇතැම් බලවේග අහිංසක ජනතාව දඩමීමා කරගනිමින් සිය පටු චේතනා මුදුන්පත් කර ගැනීමට ක්‍රියා කිරීම නිසා එදත් අදත් මේ රටේ ජාතික සමගියට බාධා ඇතිවූ බව සත්‍යයකි. එවන් එක් සිද්ධියක් නිසා 1985 දී අල්ල ගොවිජනපදය තුළ හටගත් ඒ ගැටුම දිගුකාලීනව ජීවිත බිලි ගැනීමක් බවට පරිවර්තනය විය.
ජීවිත ආරක්ෂාව පතා ගම්වාසීන් අනාථ කඳවුරු වෙත ඇදී යමින් සිටි මැයි 25 වෙනි දින සවස් යාම​යේ කිලිවෙට්ටි තොටුපොළ අසලට හමුදා ට්‍රක් රථයක් ළඟා විය. කඳවුරු වෙත යෑමේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඒ වනවිට විශාල පිරිසක් තොටුපොළ අසල රැස්ව සිටියහ. ඒ අතරින් තරුණ තරුණියන් තිස්පස් දෙනෙකු පමණ රැගත් ට්‍රක් රථය අනාථ කඳවුරක් බලා පිටත් විය. අලිඔලුව හන්දියෙන් හැරී කල්ලාර් පාලම වෙත පැමිණි ට්‍රක්රිය අල්ල – කන්තලේ මාවතට ඇතුළු විය.

කන්තලේ හෝ ත්‍රිකුණාමලයේ පිහිටි අනාථ කඳවුරකට තමන් රැගෙන යනු ඇතැයි සිතූ තරුණ පිරිස ඒ දිගු ගමන නිරුපද්‍රිතව යෑමට ලැබීම ගැන සතුටට පත්වූහ. නමුත් ඔවුන් ඒ සිතූ දෙය එලෙසම ඉටුවූයේ නැත.

අල්ල – කන්තලේ මාර්ගයේ 17 වෙනි සැතපුම් කණුව අසලට පැමිණි ට්‍රක් රථය පාර අයිනේ ඇති කැලය දෙසට අයින් කර නතර කළේය. ඒ සින්නාරු ප්‍රදේශයයි. කල්ලාර් පාලමේ සිට මහවැලි ගඟ දක්වා සැතපුම් 12 ක් පමණ යනතුරු පාර දෙපස ඇත්තේ ගන වනාන්තරය පමණි. සිත්තාරුවද ඒ ගන වනාන්තරය මැද පිහිටියේය.

 

සැතපුම් විසි දෙකක් එක දිගට විහිදෙන අල්ල-කන්තලේ පාර

සැතපුම් විසි දෙකක් එක දිගට විහිදෙන අල්ල-කන්තලේ පාර

රථයේ සිටි සියල්ලන්ටම බිමට බසින ලෙස අණක් ලැබිණ. පාළු වනාන්තරයක් මැද තමන් රථයෙන් බිමට බස්සන්නේ කුමක් නිසාදැයි සැක සිතූ තරුණ පිරිස භීතියෙන් උනුන් මුහුණු බලාගත්හ. දෙවන වර දැඩි තර්ජනාත්මක අණක් ලැබිණ. කර කියාගත හැකි දෙයක් නොවූ ඔවුහු එකිනෙකා ට්‍රක් රථයෙන් බිමට බැස ගත්හ. එහෙත් අනාථ කඳවුර වෙත යෑමේ බලාපොරොත්තුව තවමත් ඔවුන් තුළින් පහව ගොස් නොතිබුණි.
අවුරුදු සිය දහස් ගණනක් පුරා වනසතුන්ට සදා සෙවණ සලසමින් නිසල වනාන්තරයක් මැද සැතපුණු ඒ සිත්තාරු වනබිම් පරිසරය ජීවිතයේ ප්‍රථම වතාවට එදා මිනිස් ලෙයින් නැහැවුනු ඝාතකාගාරයක් වේයැයි වනසතුන් පවා නොසිතන්නට ඇත.

පාරෙන් මදක් ඔබ්බට කැලය තුළට කැඳවාගෙන ගිය තරුණ පිරිසට දර කොටන් එකතුකර එක්තැනකට ගොඩ ගසන ලෙසට තවත් නියෝගයක් ලැබිණ. ඇතැමෙකුට එය සැක උපදන්නක් වුවද තවත් පිරිසක් සිතුවේ කඳවුරට රැගෙන යෑම සඳහා තමන් ලවා දර එකතු කරවනවා ඇත කියාය. නියෝගයට අවනත වීම විනා කිසිවක් ගැන ප්‍රශ්න කිරීමට ඔවුන් තුළ ශක්තියක් නොවීය.
තමන් විසින්ම එක්රැස් කළ ඒ දරගොඩ අසලට පැමිණෙන ලෙස සියල්ලන්ටම තවත් අණක් ලැබිණ. එවර ඔවුහු භීතියෙන් තැතිගත්හ. ඊළඟ මොහොතේ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි සිතූ ඔවුහු මරහඬදී කෑගැසීමටත් ජීවිත දානය පතා කන්නලව් කිරීමටත් පටන්ගත්හ. නමුත් සිත් පිත් නැති ගිනිබට ඒ වනවිටත් ඔවුන් දෙසට එල්ලවී අවසානය.

ගැටුම්වලින් රුධිරය ගලාගිය වනාන්තරය.

ගැටුම්වලින් රුධිරය ගලාගිය වනාන්තරය.

නිසල වනපෙත කම්පිත කරවමින් එකදිගට නැගෙන වෙඩි හඬින් කලබලයට පත් වනසියොතුන් සිය කැදලි හා තුරුගොමු අතහැර අහසට පැනගත්හ. ඊළඟ මොහොතේ ඒ ඓතිහාසික සේරුවිල පුදබිමෙහි පහස ලත් සිත්තාරු වනභූමිය තුළ ඉතිරිවූයේ තැතිගත් සියොතුන්ගේ විලාප හඬ පමණි. ඒ අමිහිරි හඬ මැකීයත්ම වනහිසට ඉහළින් කළු දුම් වලාවක් එසවෙනු පෙනිණ.
නොනවතින වෛරයක ආරම්භය සනිටුහන් කළ ට්‍රක්රථය ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් අල්ල කන්තලේ මාර්ගය දිගේ ඉදිරියට ඇදී ගියේය. එතෙක් කල් මිනිසා විසින් අහිංසක වනසතුන්ගේ රුධිරයෙන් තෙත් කරනු ලැබූ ඒ වනසත්ව නිජබිම අද තම වරිගයාගේම රුධිරය වගුරුවා වධක භූමියක් කිරීමට තරම් මිනිසා පෙලඹුණු අයුරු දුටු වනස්පති වෘක්ෂයෝ කම්පාවෙන් බලාසිටියහ.

දරගොඩට ගිනි තැබීමෙන් පසු සියල්ල අවසන් වේ යැයි සිතූ නර රකුසන් එතැනින් නික්ම ගියද එය එසේ නොවීය. ගිනිගොඩ මත දැවෙන තිස්පහක් පමණ වූ තරුණ ජීවිත අතරින් සිහිමුර්ජාව වැටී සිටි තරුණයෙක් හීන් කෙඳිරියක් නැගීය. ඔහු මියගොස් නොසිටියේය. වෙඩි උණ්ඩය වැදී තිබුණේ ඔහුගේ බෙල්ලේ එක් පසෙකටය. එය මාරාන්තික නොවීය. ගිනිදලු ගත දැවටෙත්ම හේ පියවි ලොවට පිවිස දෙනෙත් හැර වටපිට බැලීය. වධකයෝ එහි නොසිටියහ. මිනීමස් දැවෙන පුළුටු දුම්රොටු මැදින් ඉවතට පැන ගත් මේ තරුණයා හැකිපමණ වේගයෙන් දුවගොස් පඳුරක සැඟවුණේය. බෙල්ලෙන් ගලා ආ රුධිර දහරාවන්ගෙන් ඔහුගේ ගත නැහැවී යයි. ගින්නට දැවුණු එක් අතක් තදින්ම වේදනා ගෙන දෙන්නට විය.
සිත්තාරු වනපෙත වසාගෙන ගොම්මං අඳුර පැතිරෙත්ම වනසිව්පාවුන්ගේ හඬ හතරවටින් ඇසෙන්නට පටන් ගත්​තේය. පුළුටු මිනී ගඳ වනය සිසාරා ඇදී යයි. කෙසේ හෝ තමාට රැකවරණයක් ඇති ගම්මානයකට පැනගැනීමට දැන් හොඳම වේලාව බව සිතූ තරුණයා කැලයෙන් එළියට පැමිණ අල්ල – කන්තලේ පාරට ගොඩවිය. පාරත් වනයත් වෙන්කර හඳුනාගැනීමට නොහැකි තරමට දෙපසින් ඝන වනය පැතිරී ඇත. ඒ තුළින් ගලා ආ අඳුර පාර ගිලගෙන තිබේ. ඒ පාර මැද වාඩිවී ඔහු මදක් කල්පනා කළේය.

සෝමාවතියේ සිට මුතූර් දක්වා විහිදෙන කැලෑ පාරක් සිත්තාරුව හරහා වැටී ඇත. කරත්ත පමණක් ගමන් කළ හැකි මේ පාර භාවිතා කරනු ලබන්නේ හොර ලී ජාවාරම් සඳහාය. තනිකරම ඝන වනාන්තරය තුළින් විහිදෙන මේ කරත්ත පාරේ ගමන් කරනවිට මුතූර්වලට යනතුරු කිසිම මිනිස් ජනාවාසයක් හමු නොවේ. අල්ල – කන්තලේ මාර්ගයේ සිට මුතූර් නගරයට මේ කැලෑ පාර ඔස්සේ යන්නේ නම් සැතපුම් 8 ක් පමණ ගමන් කිරීමට සිදුවේ.
මිනීමරු වෘකයන්ට යළිත් අසුවේදැයි යන බියෙන් තරුණ හද ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය. වනසතුන් සරන වනාන්තරයක් තුළ රැයක් පහන් කිරීමද අනතුරුදායකය. කුරිරු දෛවයකට මුහුණ දුන් සිය හිතවතුන් පිරිස අතරින් දිවි ගලවාගත් එකම පුද්ගලයා තමාය. එම නිසා යළිත් තම ජීවිතය විනාශ කිරීමට ඉඩ නොතැබිය යුතුය. කෙසේ හෝ ඒ අඳුරු රැයේම ඔහු තම ගම්වාසීන් වෙතට පැන යෑමට අධිෂ්ඨාන කරගත්තේ ඒ නිසාය.
වනාන්තරය මැදින් විහිදෙන කරත්ත පාර දිගේ ඔහු ඉදිරියට ගමන් කළේය. අන්ධකාරයේ භීතියත් වනසතුන්ගේ කෑමොර ගැසීමත් ඔහුට ප්‍රශ්නයක් නොවීය. අඳුරේ කිසිවක් නොපෙනෙතත් වැලි තලයේ ගැටෙන දෙපා නිවැරැදි මග හඳුනා ගැනීමට ඔහුට උපකාර කළේය. මීට පෙර කීපවතාවක්ම කරත්තවල නැගී මේ කැලෑ පාර ඔස්සේ ගමන් කර ලත් අත්දැකීම් ඔහු සතුවිය. අඳුරේ එන වනසතුන්ගෙන් හිරිහැරයක් නොවනු පිණිස කොළ අත්තක් කඩාගෙන ශබ්ද නැගෙන සේ ඔහු එය බිම දිගේ ඇදගෙන ගියේය.

සැතපුම් හතරක් පමණ මෙසේ ගමන් කළ ඔහුට වනගහනයෙන් තොර බිම් පෙදෙසක සේයාවක් ඉදිරියෙන් දිස්විය. ඔහු එය පැහැදිලිව හඳුනා ගත්තේ නිරාවරණ වූ අහසේ දහසක් තරුවැල්වල ආධාරයෙනි. ඒ ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන කුඹුරු යායකින් සමන්විත ඔට්ටුව ප්‍රදේශයයි. සරුසාර කුඹුරු ඇති නමුත් මේ ප්‍රදේශය ජනාවාසයෙන් තොරය. කුඹුරු හිමියන් වාසය කරන්නේ ඊට සැතපුම් තුන හතර එපිට ඈත ගම්මානවලය.

එළිමහන් භූමියට පැමිණි ඔහුගේ සිතට තරමක් සැහැල්ලුවක් දැනිණ. ඔට්ටුව වටා ඇත්තේ පච්චනූරුව, මලියදූව, මනසේන, පෙරියපාලම් වැනි දමිළ ගම්මාන බව ඔහු දනී. මහවැලි දියවර කුඹුරු කරා ගෙන යන ඇළ මාර්ගයක් තමා ඉදිරියෙන්ම ඇති බව ඔහු දුටුවේය. නොගැඹුරුවූ ඒ ඇළට බැස සිසිල් ජලය දෝතටගෙන එක් හුස්මට බීගෙන බීගෙන ගිය හෙතෙම ඒ ජලය ගෙන විඩාපත් ඇඟෙහිද තවරා ගත්තේය.
මිනිසුන්ගෙන් පමණක් නොව වනසතුන්ගෙන් පවා හිරිහැරයක් නොමැති ඒ හුදෙකලා වූ නිදහස් භූමිය ඔහුට සැබෑ තෝතැන්නක් විය. පරිසරය වසාගත් රාත්‍රී අඳුර සිතේ ඇති බිය පහ කළේය. එම නිසා මදක් ගිමන් නිවාගනු වස් ඔහු ඒ ඇළ ඉවුරේ ඇති ගසක් යට වාඩිවිය. අධික වෙහෙසට පත්ව තිබූ ගත වැඩි වේලාවක් යන්ට ප්‍රථම ඔහුට නිදි සුවය කැඳවීය.
බොල් පිනිදිය සට සට ගා තුරුපත් මතින් පොළොවට ඇද වැටෙන පාන්දර යාමයේ අවටින් නැගෙන හිවලුන්ගේ ඝෝර නාදයෙන් ඔහු අවදි විය. කෙටි නින්දකින් පසු ගතට දැනුණු සුවය බිය සංකා හළ සිතටද නව පණක් ගෙන දුන්නේය. තුවාලයෙන් ගලා ගිය ලේ තුවාලය මතම වියළී ඇත. ඔහුගේ ඊළඟ ඉලක්කය වූයේ වෙල් යාය මැදින් ගොස් ගම්මානයට ළඟාවීමයි.

වෙනදා මෙන් පාන්දරින් අවදිව කුඹුරට හේනට යෑමට භීෂණයේ දෝංකාරය එදා ගැමියන්ට අවසර දුන්නේ නැත. එම නිසා ඔවුහු අඳුර පහවන තුරු දොරගුළු ලාගෙන ගෙවල් තුළට වැද සිටියහ. පාන්දර හතරට පමණ තම කඩේ දොර ලෑල්ලට කවරෙකු හෝ තට්ටු කරන ශබ්දය ඇසී සිවනේසන් තැති ගත්තේය. මුතූර් – සේරුවිල බස් මාර්ගය අසල පච්චනූරුව ග්‍රාමයේ පිහිටි සිවනේසන්ගේ තේ කඩය අවට ගම්වල මිනිසුන් අතර හොඳින් ප්‍රසිද්ධය.

ප්‍රදේශය පුරා පැතිර යමින් තිබෙන අයහපත් වාතාවරණය සිත තුළ බියක් ඇති කළද කඩලෑල්ලට නොකඩවා තට්ටු කරන පුද්ගලයාගේ ආයාචනාත්මක වදන් සිවනේසන්ගේ සිතේ ඇති බිය පහකර හැරියේය. තමා හමුවට පැමිණ සිටින්නේ තමන්ගේම සහෝදර ජනතාව අතරින් කිසියම් වූ අතවරයකට භාජනය වූවකු බව සිවනේසන් සැණෙකින් වටහා ගත්තේය. ඔහු නොපමාව නැගිට දොර ලෑල්ල විවෘත කර පිටත සිටි ඒ පුද්ගලයා කඩය තුළට ගත් විගසම යළිත් දොර ලෑල්ල වසා ගත්තේය.
ඒ තරුණයාට මුහුණ පෑමට සිදුවූ අතවරය ගැන සාවධානව අසා සිටි සිවනේසන්ගේ දෙඇස් වේදනාවෙන් නළියන්නට පටන් ගත්තේය. සිත්තාරුවේ දැවෙන මිනී ගොඩ ඔහුට මැවී පෙනෙන්නට විය. කුමක් කරම්දෝයි සිතමින් ඔවුහු දෙදෙන කඩය තුළටවී අවදිව බිම් කරුවල පහව යනතුරු බලා සිටියහ. වෙනදා මෙන් පාරේ යන එන ට්‍රැක්ටරයක හෝ කරත්තයකවත් ශබ්දයක් නොඇසුණු ඒ පාන්දර යාමයේ තේ බීමට කඩයට එන කෙනෙකුද නැතැයි සිතූ සිවනේසන් බොයිලේරුවට ගිනි දැල්වූයේද නැත.

උදේ හයට පමණ කඩේ පිටුපස දොර විවෘත කළ සිවනේසන්ට මුළු ගම්මානයම පාළුවී ගොස් ඇති බව දැණිණ. ඉමක් කොනක් නොපෙනෙන හිස් වෙල් යාය දෙස බලාගෙන හේ මදක් කල්පනාවේ නිමග්න විය. එළහරක් රංචුවක් තාර පාර දිගේ ඇදී එමින් සිටිති. වෙනදා මෙන් උන් දක්කාගෙන පසුපසින් එන කොලු පැංචා අද නැත. තම රැකවරණයට පත් තුවාලකරුට සුදුසු ප්‍රතිකාරයක් ලබාදීමේ වැඩපිළිවෙළක් ගැන සිතමින් සිටි සිවනේසන්ට එක්තරා අදහසක් පහළ විය.

ඔහු තුවාලලත් තරුණයාද කැටුව බස් මාර්ගයෙන් අනෙක් පසෙට පැන ගම්මානය දෙසට පියමං කළේය. වැඩි වේලාවක් ගතවීමට පෙර ඒ බියකරු පුවත ගම හැමතැන පැතිර ගියේය. කුඹුරු මැදින් පැන පඳුරුවලට මුවාවෙමින් කටින් කට ගිය ඒ කුරිරු ආරංචිය උදේ නවය වනවිට අවට ගම්මානවලටද ප්‍රසිද්ධ රහසක් වී හමාරය. ඒ අනුව නොපමාව ක්‍රියාත්මක වූ එක්තරා තරුණ පිරිසක් පච්චනූරුවට පැමිණ ඒ තරුණයා මුණගැසුණහ. පසුව ඔවුහු අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර ලබාදීම සඳහා තුවාලකරු රැගෙන ගියහ.

ප්‍රදේශයේ අණසක පතුරුවාගෙන සිටි සන්නද්ධ කණ්ඩායම පසුදිනට පහන් වෙත්ම එක්තරා දැඩි තීරණයකට එළඹ තිබිණි. එනම් සිත්තාරුවේදී ඝාතනය කරනු ලැබූ ඒ තරුණ ජීවිත තිස්පහ වෙනුවට එකට පනහ බැගින් වන සේ ප්‍රතිපාක්ෂිකයන් සිත්තාරුවේදීම ඝාතනය කිරීමේ වැඩපිළිවෙළකි. සිත්තාරු ඛේදවාචකයේ දෙවන පියවර සනිටුහන් කරමින් අල්ල – කන්තලේ මාවත තම ග්‍රහණයට ගැනීමට එම වැඩපිළිවෙළ සමත් විය.
ඒ අනුව අවස්ථාව බලා ක්‍රියාත්මක වූ සන්නද්ධ පිරිස් විසින් අල්ල – කන්තලේ මාවතේ ගමන් ගත් මගී බස් හා ලොරි පැහැරගෙන සිත්තාරුවට රැගෙන ගොස් ඒවායේ සිටි සාමාන්‍ය ජනතාව අමු අමුවේම ඝාතනය කරනු ලැබූහ. එසේම පාරේ වැළලූ සිය ගණන් බිම් බෝම්බ පුපුරුවා හැර පොලිස් හා හමුදා රථ විනාශ කළහ. වරෙක අලිඔළුව පොලීසියේ නිලධාරීන් හත්දෙනකු සමඟම ජීප්රිය පුපුරුවා හැරියේය.

මේ අනුව සිත්තාරුවේදී ජීවිත පූජා කළ පිරිස දහසකට අධිකය. දමිල – සිංහල දෙපිරිසටම සිත්තාරුව වධක භූමියක් වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අල්ල – කන්තලේ මාර්ගය අනාරක්ෂිත වී ගියේය. ගමනාගමනය අඩාළවීමත් නඩත්තු කටයුතු සිදු නොකිරීමත් හේතුවෙන් දස වසරක් පුරාවට අල්ල මාවත අභාවයට ගියේ කොට්ටියාරම් පත්තුව රටේ සෙසු භූමියෙන් වෙන්වූ හුදෙකලා ප්‍රදේශයක් බවට පත් කරවමිනි.

එදා මරණයෙන් දිවි ගලවාගත් කුගරාසන් දේවරාජාට මගේ ස්තුතිය.

 

2006 අගෝස්තු 15 වැනිදා මාවිල්ආරු සොරොව්වෙන් මුදාහරින ලද දිය කඳ, වෙනදා මෙන් බිම් අස්වද්දන, තිබහ සරි කරන ජල පහරක් නොවීය. එය විජයග‍්‍රහණයේ මුල පිරිම විය. අදින් වසර දාහතරකට පෙර, දේශය දිනා ගන්නා ලද එම ජයග‍්‍රහණයේ නියමුවා මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චිය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා සමග 1971 වසරේ යුද හමුදාවට බැඳුන නන්ද මල්ලවාරච්චි මහතා කෙඬේට් නිලධාරී පාඨමාලා අංක 04 යටතේ පුහුණුව ලබා පසු කලෙක යුද හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානී තනතුර දක්වා ඉහළට පැමිණියේය. යුද හමුදාවේ දෙවැනි තනතුර හොබවන ලද ඔහු පසුව වැඩ බලන යුද හමුදාපති තනතුරද දරනු ලැබීය. හමුදා සේවයෙන් විශ‍්‍රාම ලැබූ මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවාරච්චි මහතා ඉන්දුනීසියාවේ ශ‍්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස් ලෙස වසර හයක් සේවය කළේය.

ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ‘සෞභාග්‍යයේ දැක්ම’ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයට අනුව ‘දිළිඳු බවින් තොර ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ බිහි කිරීමේ පරමාර්ථය සාක්ෂාත් කරගනු වස්, බහුකාර්ය සංවර්ධන කාර්ය සාධක බළකා දෙපාර්තමේන්තුව ස්ථාපනය කෙරිණි. එහි අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ලෙස වර්තමානයේ සේවය කරන මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි, මීට වසර දාහතරකට පෙර විජයග‍්‍රහණය සඳහා මුල පිරූ මාවිල්ආරු මෙහෙයුම පිළිබඳව මෙතෙක් හෙළි නොවූ කතාවක් ‘ඉරිදා දිවයින’ට මෙසේ හෙළි කළේය.

”එතකොට මම යුද හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානි ලෙස සේවය කළා. මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාගේ රාජකාරිය වන්නේ, යුද හමුදා මූලස්ථානයේ සියලූ වැඩ කටයුතු සම්බන්ධ වගකීම දැරීම, ටෙන්ඩර් මණ්ඩල, ප‍්‍රසම්පාදන ආදිය තමයි මගේ කාර්යභාරය වන්නේ. මේක තමයි හමුදාවේ දෙවැනියාගේ කාර්යභාරය. ඇත්තටම ඒ තනතුර අනුව මගේ සේවය තිබුණේ හමුදා මූලස්ථානයේ සිට ඉටු කිරීමටයි. මෙහෙයුම් ආදී කාර්යය පටිපාටින් මට අයත් නැහැ. ඒවා සියල්ල අයත් වන්නේ යුද හමුදාපතිවරයාටයි. මේ අතරතුර ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට එන්න කිව්වා. හමුදා මූලස්ථානයට එහා වැටේ තිබ්බ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට මම ගිහිල්ලා, ලේකම්තුමා එක්ක කතා කර කර ඉන්න කොට, එක පාරටම විශාල ශබ්දයක් ඇහුණා. එදා 2006 අපේ‍්‍රල් මස 25 වෙනිදා… ”නන්ද බෝම්බයක් ගියා…කොම්පඤ්ඤ වීදිය පැත්තෙන් වගේ…’’ කියලා ආරක්ෂක ලේකම්තතුමා කිව්වා. ”නැහැ… නැහැ… මේ ළග’’ කියලා මම කිව්වා. ”පොඞ්ඩක් ඉන්න මම ගිහිල්ලා බලන්නම්…’’ කියලා මම වාහනේට නැගලා පිටත් වෙලා
ගියා. බලන කොට යුද හමුදා මූලස්ථානය ඇතුළේ බෝම්බයක් පිපිරිලා තිබුණා. මම එතැනට යනකොට යුද හමුදාපතිවරයාව ගිලන් රථයකින් රෝහලට අරගෙන ගිහිල්ලා තිබුණා. බෝම්බ ප‍්‍රහාරයට ලක්වුණු රථය එතැන තිබ්බා. තැන් තැන් වල ලේ විසිරිලා තිබ්බා.

ඊට පැයකට විතර පස්සේ මම කොළඹ ජාතික රෝහලට ගියා. මම යුද හමුදාපතිවරයා බලන්න රෝහලට ගියහම, හමුදාපතිවරයාගේ සහචරයෝ මා දිහා අමුතු විදිහට බලන බව මම දැක්කා. ඒ අය බැලූවේ, මම ඇවිල්ලා ඉන්නේ යුද හමුදාපති මැරුණාද කියලා බලාගන්න, මම ආවා වගේ හිතාගෙන. මම හමුදාපතිවරයා බැලූවේ වීදුරුවකින්. මට එහෙම කිසිම අදහසක් තිබ්බේ නැහැ. මම ආවේ හමුදාපතිවරයාගේ තත්ත්වය බලන්න. හමුදාවේ දෙවැනියා විදිහට ඊළගට කළ යුත්තේ කුමක්ද කියලා මට සැලසුමක් තිබිය යුතු වෙනවා.

ඔහුට ඒ වන විටත් ප‍්‍රතිකාර ලබා දී තිබුණා. ශල්‍යකර්මයක් එහෙමත් කරලා තිබුණා. යුද හමුදාපතිවරයාගේ තත්ත්වය ආරක්ෂක ලේකම්වරයාට මම දැනුම් දුන්නා. එතකොටම එතුමා මට කිව්වා ”u carry on’’ කියලා. ඒ අනුව මට හමුදාවට නායකත්වය දෙන්න සිද්ධ වුණා. හමුදාවේ තුන් වෙනි ස්ථානයට හිටියේ මේජර් ජෙනරාල් පාරමී කුලතුංග… මම එයාව මගේ කාර්යාලයට කැඳෙව්වා. ” පාරමී… මම මාණ්ඩලික ප‍්‍රධාන තනතුර දරන කොට, යුද හමුදාපති මට එයා කරන කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. මම දැන් ඒ දේවල් කරන්නේ නැහැ. මම කරන හැම දෙයක්ම ඔයාට කියනවා. අපි යථාර්ථයට මුහුණ දෙන්න ඕනේ… අපි දෙන්නම බෞද්ධයෝ… මරණය කොයි වෙලාවේ අපි ළඟට එයිද දන්නේ නැහැ. මට එහෙම දෙයක් වුණොත් ඔයා දැනගන්න ඕනේ, හමුදාවේ ඉදිරි වැඩ කටයුතු අරගෙන යන්න. ඒ නිසා මගේ වගකීම තමයි ඔයාව මේ වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳව දැනුවත් කරන එක…’’ එහෙම කියලා, ඉදිරි වැඩ පිළිබඳව මම පාරමී එක්ක කතා කළා.
ප‍්‍රතිකාර සඳහා යුද හමුදාපතිවරයාව සිංගප්පූරුවට අරගෙන ගියා. මේ අතර යුද හමුදාපතිවරයාගේ කාමරයේ යකඩ ප්ලේට් ගහනවා. ඊට පස්සේ හමුදාපතිවරයා ආපහු ලංකාවට ආවා. මේ වෙනකොට මගේ තනතුර සඳහා හිමිවිය යුතු නිල නිවස මට ලැබිලා තිබුණේ නැහැ. යුද හමුදාපතිවරයා එම නිවසත් ඔහුගේ පාවිච්චියට තියාගෙන තිබුණා. ඔහුගේ නිල නිවසත්, මගේ නිල නිවසත්, තවත් නිල නිවසකුත් ඔහු තියාගෙන හිටියා. මෙහෙම තමයි මට ඔහු සැලකුවේ. යුද හමුදාපතිවරයා හමුවීම සඳහා ලිපි ගොනු කිහිපයක් රැගෙන මම හමුදා රෝහලට ගියහම, මිලිටරි පොලිසිය මගේ මුළු ඇඟම චෙක් කළා. මම හමුදාවේ දෙවැනියා. වැඩ බලන යුද හමුදාපති. මම ගැන එහෙම සැක කරලා චෙක් කළහම, යුද හමුදාපතිවරයා මං ගැන දරන ආකල්පය හිතා ගන්න පුළුවන්නේ. මට සැලකුවේ බෝම්බ ගහන්න ආපු කෙනෙකුට තිබුණු සැලකිල්ල. මට වැඩ බලන යුද හමුදාපති ලෙස පත්වීමක් ලැබුණේ නැති නිසා, මට හැම දෙයක් ගැනම හමුදාපතිවරයාගෙන් අවසර ගන්න සිද්ධ වුණා. මම අගෝස්තු මාසයේ විශ‍්‍රාම යන්න තිබ්බ නිසා, මම යුද හමුදාපති තනතුරට ඇහැ ගහගෙන හිටියෙත් නැහැ.

ඔහොම ඉන්න කොට මට එක දවසක් උදේ මහින්ද ජනාධිපතිතුමා කතා කළා. ”නන්ද ඔයාට වැඩ බලන යුද හමුදාපති ලියුම ලැබුණේ නැද්ද…?’’ කියලා එතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. ”ඔයා මාව මෙතරම් අඳුරගෙන ඇයි මට ඒක කිව්වේ නැත්තේ’’ කියලා එතුමා මගෙන් ඇහැව්වා. ”සර්… මට එහෙම ඔබතුමාට කතා කරන්න බැහැනේ…’’ කියලා හමුදා සම්ප‍්‍රදාය ගැන මම එතුමාට කිව්වා. එදා දහවල් දහය වෙනකොට මට ජනාධිපති කාර්යාලයෙන්, වැඩ බලන යුද හමුදාපති කියන ලියුම ලැබුණා. මට මේ ලියුම ලබා නොදීම සඳහා යම් කිසි කෙනෙක් බලපෑමක් කරපු බව දැන් තේරෙනවානේ.

මේ අතර 2006 ජුනි 15 කැබිතිගොල්ලෑවේ බස් රථයකට ක්ලේමෝ බෝම්බ ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වෙලා කියලා අපිට ආරංචියක් ලැබුණා. ආරංචිය ලැබුණු ගමන් මම අරලියගහ මන්දිරයට ගියා. මහින්ද ජනාධිපතිතුමාට සියලූ විස්තර මම කිව්වා. ”සර්, මම එහෙට ගිහිල්ලා සර්ට තත්ත්වය වාර්තා කරන්නම් …’’ කියලා කියනකොටම, ජනාධිපතිතුමා එකපාරටම ”මම මෙතැනට වෙලා මොනවා කරන්න ද..? මම මේ මුළු රටටම ජනාධිපති, මෙහෙම මිනිස්සු මැරෙන කොට මම කොහොමද මෙතැනට වෙලා ඉන්නේ…’’ කියලා එතුමාත් එහෙ යන්න අවශ්‍ය බව දැඩිව කියා සිටියා. ”සර්… පොඞ්ඩක් ඉන්න, එතැනට මේජර් ජෙනරල් නිමල් ජයසූරිය ගිහිල්ලා ඉන්නවා. මම එයත් එක්ක කතා කරලා, ආරක්ෂාව බලලා ඔබතුමාට දැනුම් දෙන්නම්’’ කියලා මම කිව්වත්, ”නැහැ… නැහැ… එහෙම බැහැ කියලා’’ එතුමා එහෙම්ම එළියට ආවා… මමත් එතුමා එක්ක අරලියගහ මන්දිරයෙන් පිටත් වෙලා හෙලිකොප්ටරයේ නැගලා කැබිතිගොල්ලෑවට ගියා. ජනාධිපතිතුමා එහේ මිනිස්සු එක්ක කතා කරලා, මිනිස්සුන්ගේ අඳෝනාව අහලා, එහෙ ග‍්‍රාමීය රෝහලට ගිහිල්ලා, සියලූ දේ බිම් මට්ටමේ ඉඳලා සොයලා බැලූවා. අපි එනකොට ජවිපෙ පිරිසක් අට්ටාලයක නැගලා, මොකක්දෝ උද්ඝෝෂණයක නිරත වෙනවා. ” මොනවද ඕගොල්ලෝ ඔතැනට වෙලා කරන්නේ…?’’ කියලා ඒ අය බිමට බස්සලා, ඒ ප‍්‍රශ්නයත් එතුමා එතැනදීම විසඳුවා. ඊට පස්සේ එතුමා අනුරාධපුරෙත් ගියා.

2006 ජුනි 26 වෙනිදා උදේ පන්නිපිටියේදී මේජර් ජෙනරාල් පාරමී කුලතුංග ඝාතනයට ලක් වෙනවා. ඒ වෙනකොට එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් ප‍්‍රහාර මාලාවක් පටන් අරගෙන තිබ්බා. අපි සටන් විරාම ගිවිසුමෙන් බැඳිලා හිටපු නිසා, හමුදාවට මෙහෙයුම් සිදු කරන්න වුණේ, ඉතා අසීරුවෙන්.

2006 ජූලි 21 උදේ මට ආරංචියක් ලැබුණා, ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා ඇති බව. මම බොහොම කාලයක් නැගෙනහිර පළාතේ හිටපු නිසා, ඒ පැත්ත ගැන හොඳට දැනගෙන හිටියා. ත‍්‍රිකුණාමලය, තංපලාගම්, සේරුනුවර, කෝවිල්අඩි, ආදී මේ පැති මම හොඳට දන්නවා. සේරුවිල, කල්ලාරු කඳවුරුවලත් මම ඉඳලා තියෙනවා. කල්ලාරු කඳවුර ආසන්නයේ තමයි, මාවිල්ආරු සොරොව්ව තිබ්බේ. මේ සොරව්වවෙන් තිස් දාහකට අධික ජනතාවක් තමන්ගේ ජල අවශ්‍යතාව සපුරාගෙන තිබුණා. ඒ සියලූ දෙනාම මේ ප‍්‍රශ්නය නිසා අසරණ වුණා. එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් මාවිල්ආරු සොරව්ව වහලා දාලා බලාපොරොත්තු වුණේ, එම පළාත ජනශූනය කිරීම බව මට වැටහුණා. විශේෂයෙන්ම ති‍්‍රකුණාමලයට දකුණෙන් පිහිටා තිබුණු මෙම ප‍්‍රදේශය තම ග‍්‍රහණයට අරගෙන නැගෙනහිර පළාත අත්පත් කරගැනීම තමයි, ඔවුන්ගේ අරමුණ වෙන්නට ඇත්තේ. ජලය කියන්නේ ජීවයේ පදනමනේ. මිනිසුන් ඉන්න ව්‍යාපාරයක් විසින් තවත් මිනිසුන්ගේ ජල අවශ්‍යතාව නැති කරන්නේ නැති බව අපි දන්නවා, එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදය ඊටත් වඩා කුරිරු ලෙස තමයි මෙතැනදී හැසිරුණේ. සොරව්ව වැසීමෙන්, ඒ වගා බිම් පාළුවෙලා, ජනතාවට බොන්නවත් වතුර නැතිවෙන බව අපි දැනගත්තා. ආරක්ෂක ලේකම්තුමා මට කතා කරලා මාවිල්ආරුවට යන්න කියලා කිව්වා.

සොරොව්ව නිදහස් කිරීමට එල්. ටී. ටී. ඊ. ය රජයෙන් ඉල්ලීම් කිහිපයක් ඉල්ලා හිටියා. ඒත් කොටින්ගේ ඉල්ලීම්වලට රටේ නායකත්වය, ආරක්ෂක ලේකම් සහ හමුදා නායකත්වය හිස නැමුවේ නෑ. කොටින්ට ගහලම සොරොව්ව නිදහස් කරගන්න ඕන කියලා තීරණයේ සියලූ නායකයන් හිටියා. හමුදාවේ අපේ අරමුණ වෙලා තිබුණෙත් ගහලා ගන්නමයි. ඒත් අපි ඒ වෙනකොට මානුෂීය මෙහෙයුමට සූදානමින් හිටියේ නෑ. කොටි බලය හමුවේ මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමත් ලේසි පහසු කටයුත්තක් නොවන බවත් අපි තේරුම් ගෙන හිටියා. නැගෙනහිර එල්.ටී.ටී.ඊ. බලය සම්පූර්ණයෙන්ම යොදලා තිබුණේ මාවිල්ආරු සොරොව්ව පිහිටි ප‍්‍රදේශයට. අඩි පහළොවෙන්, පහළොවට කාණු කපලා ශක්තිමත් බංකර් ගහලා තිබුණා. බර අවි ස්ථානගත කරලා, අඩියෙන් අඩියට වගේ පුපුරන ද්‍රව්‍ය වළලලා අධි ආරක්ෂිත කලාපයක් වගේ රැකවල් යොදලා තිබුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ ඉලක්කය වුණේ වෙන වතාවන්වල වගේ එවරත් ඉල්ලීම් දිනාගැනීම තමයි.

මම මාවිල්ආරු ප‍්‍රදේශයට ආසන්න කල්ලාරු පැත්තට යන කොට, අතුරලියේ රතන හාමුදුරුවෝ, පිරිසක් එක්ක එහෙට වැඩම කරලා තිබ්බා. උන්වහන්සේ. ඒ පිරිසත් එක්ක මාවිල්ආරු සොරොව්ව විවෘත කරන්න යන්න හදනවා. තත්ත්වය පාලනය කරන්න අසීරු තත්ත්වයක තිබෙන බව මම තේරුම් ගත්තා. මම කඳවුර ඇතුළෙන් පකිස් පෙට්ටියක් ගෙන්න ගත්තා. ඉස්සර වෙලාම හාමුදුරුවන්නට වැන්දා. වැදලා මම පකිස් පෙට්ටියට නැග්ගා. මේ වෙනකොට ජනමාධ්‍ය සිය ආවරණ කටයුතු සඳහා ඇවිල්ලා, සෙනඟත් පිරිලා. මම කතාව පටන් ගත්තා. ”මම වැඩ බලන යුද හමුදාපති… මට ඉහළින් නියෝගයක් ආවා, මේ තත්ත්වය පාලනය කරලා, සොරොව්ව ඇරලා දෙන්න කියලා. මම බැගෑපත්ව රතන ස්වාමින් වහන්සේගෙන් ඉල්ලීමක් කරන්න කැමතියි. යම් හෙයකින් ඔබ වහන්සේට කුමක් හෝ වුණොත් මේ රටේ කැළඹීමක් ඇතිවෙන්න පුළුවන්.

ගරුතර ස්වාමින් වහන්ස… රට වැසියාගේ එදිනෙදා අත්‍යවශ්‍ය රාජකාරින් සහ රටේ පරිපාලන මනා ලෙස පවත්වාගෙන යෑම පිණිස රජයට සහාය වී නිසි කටයුතු කිරීමට ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාව බැඳී සිටින්නේය. නැගෙනහිර ජනතාවගේ යටිතල පහසුකම් අතර ජලය සැපයීමේ වත්මන් බාධකය වන මාවිල්ආරු අමුණ ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් වසා දැමුවද අපි එය නැවත විවෘත කර, ජනතාවගේ ජල ප‍්‍රශ්නය කඩිනමින් විසඳා, ජනජීවිතය යථා තත්ත්වයට ගෙන ඒමට, දිවි හිමියෙන් කටයුතු කරන බවට මම ප‍්‍රතිඥාවක් ලබා දෙනවා.’’ මම ඒ අවස්ථාවේදී එහෙම කතා කරලා, පැය 48 ක් මට දෙන්න කියලා උන් වහන්සේ, ඇතුළු පිරිසගෙන් ඉල්ලා සිටියා.

එහෙම කියන කොට උන් වහන්සේ කතාව පටන් ගත්තා ඔබතුමා මේක විවෘත කරන තුරු, මෙතැන තියෙන පන්සලේ මම පිරිත් කිය කියා ඉන්නවා, කියලා කිව්වා.

පැය විසිහතරෙන් විවෘත කරනවා කිව්වට, ඒ සඳහා සූදානමක් සහ සැලසුමක් අපි පිළියෙල කර ගත යුතුව තිබුණා. එල්ටීටීඊයට මුහුණදීම සඳහා අතිරේක බල ඇණි සූදානම් කිරීම තමයි මගේ පළවෙනි කාර්යය වුණේ.’’

වැඩබලන හමුදාපතිවරයා එසේ තීරණාත්මක සටනට සූදානම් වන විට සෙසු හමුදා ප‍්‍රධානීන් ද සිය උපරිම ශක්තිය යොදවමින්, ජනතාවගෙන් ත‍්‍රස්තවාදීන් අත්පත් කර ගත් ජල අයිතිය යළි ලබාදීම සඳහා වන සටනට සූදානම් වූහ. වැඩබලන හමුදාපතිවරයා සමග මේ සටනට සැලසුම් සකස් කරන ලද්දේ මේජර් ජෙනරාල් ජයම්පති තිලකරත්න විසිනි. ඔහු විසින් මෙහෙයුම් පිටියේ කතාව ‘දිවයින’ට වරක් විස්තර කර තිබුණේ මෙසේය.

‘‘මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම භාර අණදෙන නිලධාරිවරයා විදිහට පත් කළා. එතකොට ටූ ටූ ටූ බි‍්‍රගේඞ් එක භාරව හිටියේ කර්නල් විජේසිංහ. මාවිල්ආරු සොරොව්ව මුදාගැනීමට මුලින්ම අපි සටනට ගියේ කොමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තුවේ අතිරේක භට පිරිසක් විදිහට. කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන්ගේ දැඩි ප‍්‍රහාර හමුවේ කොමාන්ඩෝ එක පසු බැස්සා. ඒත් මගේ හිත කිව්වේම කොයි මොහොතක හෝ මට මේ සටනට මූණ දෙන්න වෙනවා කියලයි. ඒ නිසා අපේ බලඇණිය පසු බැහැලා මාවිල්ආරුව ආසන්නයේ කැලෑවේ නතර වුණා. එතකොට යුද හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා සිංගප්පූරුවේ රෝහලක ප‍්‍රතිකාර ගනිමින් හිටියේ. හමුදාපති තනතුරේ වැඩ බැලූවේ මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවාරච්චි. එතුමා අපි හිටිය තැනට ඇවිත් සොරොව්ව මුදාගන්නෙ කොහොමද කියලා මගෙන් ඇහුවා. එතකොටත් අපිට කිසිම ප්ලෑන් එකක් තිබුණේ නෑ…,

මාත් එක්ක නිලධාරීන් සහ භට පිරිස සේරම හාරසීය ගාණක් හිටියා. දවස් දහයක් කැලේ ඇතුළේ එකම තැන හිටියා. මට උපදෙස් දෙන්න බි‍්‍රගේඩියර් ප‍්‍රසන්න සිල්වා පත් කරලා තිබුණා. බි‍්‍රගේඩියර් ප‍්‍රසන්න සිල්වා තමයි කිව්වේ ආගෝස්තු 10 වැනිදා පාන්දර ගහන්න පටන් ගමු කියලා. මට අද වගේ මතකයි, ප‍්‍රථම ප‍්‍රහාරය එල්ල කළේ පාන්දර 4.58 ට. මගේ බලඇණියේ හාරසිය ගාණක් හිටියට අපි සටනට යෙදෙව්වේ කණ්ඩායම් දෙකයි. ඒ කණ්ඩායම් දෙක මෙහෙයුවේ කැප්ටන් දිසානායකයි. කැප්ටන් ගොඩවිතානයි. අපි ඒ වගේ වේලාවක පහර දෙන්න ගනී කියලා එල්.ටී.ටී.ඊ. ය හිතුවේම නෑ…,

අපේ සහායට කල්ආරුව දෙසින් විශේෂ කාර්ය බළකායේ භට පිරිසකුත් ගහගෙන මාවිල්ආරුව දෙසට ගමන් කළා. එල්.ටී.ටී.ඊ. යත් උපරිම ශක්තිය යොදාගෙන පහර දුන්නා. ආටිලරි ගැහුවා. බර අවි උපරිම පාවිච්චි කළා. ඒත් පැය කිහිපයක් යනකොට අපි පළමුවැනි ඇනිකට් එක මුදාගත්තා. ඒ වෙනකොට අපේ අටදෙනෙක් මිය ගිහින් තිබුණා. තිස් ගානක් තුවාල වෙලා හිටියා. තවත් ඇනිකට් එකක් මුදාගන්න තිබුණා. ඒක මඩ සොරොව්ව. ඒ සොරොව්වෙන් එහාට සම්පූර්ණ එල්.ටී.ටී.ඊ. පාලනයක් තිබුණේ. එදා දවස තුළදීම මුදාගත් ඇනිකට් එක ප‍්‍රදේශයේ බලය තහවුරු කර ගත්තා. ඒ සමඟ තුවාල වෙච්ච භට පිරිස වෙනුවට මේජර් තල්වත්ත එක්ක විසිදෙනකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් අපිට එකතු වුණා. ඒ කණ්ඩායමේ උපකාර ඇතිව අනිත් ඇනිකට් එකත් මුදාගත්තා.’’

මෙසේ මෙහෙයුම් කටයුතු සිදුවෙමින් පවතිද්දී, එවකට ජනාධිපති ජ්‍යෙෂ්ඨ උපදේශක බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා, මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි වෙත දුරකථනයෙන් ඇමතුවේය. ” නන්ද මොකද තත්වේ…’’ යනුවෙන් ඔහු පටන් ගත් විමසුම අවසන් වූයේ ”ඔයාට තව මොනවද අවශ්‍ය වන්නේ…? යනුවෙන් ඇසීමෙනි.

”එතකොට ඒ පළාතේ දුරකථන සම්බන්ධතා තිබුණේ ඉතාම දුර්වල තත්වයකය. මේ නිසා මම බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාට ඒ ගැන මතක් කළා. ඒ සඳහා ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් හෙලිකොප්ටරේක එතුමා මට චන්ද්‍රිකා දුරකථන තුනක් එවලා තිබුණා. ඒවා දැකපු අතුරලියේ රත්න ස්වාමීන්වහන්සේත් ඒ දුරකථනයක් ඉල්ලගෙන පන්සලට ගියා.

2006 අගෝස්තු 10 වැනිදා පාන්දර 4.58 ට ගහන්න ගත්ත එක කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් ඉවර වෙනකම්ම ගැහුවා. අගෝස්තු 12 වෙනිදා වෙනකොට අපි සොරව්ව මුදාගැනීමේ කටයුතු අවසන් කළා. කොටි ත‍්‍රස්තවාදය අතුගා දැමීමේ පළමු වෙඩි මුරය තිබ්බේ එහෙමයි.’’

මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චිගේ මුහුණෙද ඒ මොහොත වන විට ජයග‍්‍රාහී සිනහවක් ඇදී යමින් තිබුණේ 12 වසරක මතකය සිහියට නංවා ගැනීම නිසාය.

මේ සොරව්ව විවෘත කිරීම, රටේ ඓතිහාසික සලකුණක් වනු ඇතැයි මේජර් ජෙනරාල් නන්ද මල්ලවආරච්චි ද එදා සිතා සිටියේ නැත.

” ඔය වගේ මෙහෙයුම් අපි හමුදා ජීවිතය පුරාම කරලා තියෙනවා. මේ මෙහෙයුම එල්ටීටීඊයේ අවසානයේ ආරම්භය කියලා නම් මම එදා හිතුවේ නැහැ. ඒත් මේ ජයග‍්‍රහණය සමග රටේ ජනතාව අතර සහ ත‍්‍රිවිධ හමුදාවේ පිරිස් අතර විජයග‍්‍රාහීභාවයක් ඇති වුණා.’’

එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් ඉල්ලාගෙන කෑමේ ප‍්‍රතිඵල සංග‍්‍රාම භූමියේදී හමුවන්නේ, මේජර් ජෙනරාල් ජයම්පති තිලකරත්න ඇතුළු සංග‍්‍රාමික බල ඇණිය වෙතය. ඒ පිළිබඳව මේජර් ජෙනරාල් තිලකරත්න විස්තර කර තිබුණේ මෙසේය.

‘‘ඒ වෙනකොට නැගෙනහිර කොටි බලය සම්පූර්ණයෙන්ම යොදවලා තිබුණේ වසා දමා තිබූ මාවිල්ආරු සොරොව්ව දෙසට. රැකවලේ සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. උපරිමයෙන් සන්නද්ධවයි හිටියේ. ඒත් අපි හොඳට කාලය අරගෙන, විමර්ශනය කරලා සැලසුමකට අනුව පහරදීම සිදු කළා. අපේ පහරදීම එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ට හිතාගන්නවත් බැරි වුණා. ඒ නිසා තමයි, දවසක් ඇතුළත ශක්තිමත් බංකර් බිඳලා අමුණ නිදහස් කරගන්න පුළුවන් වුණේ. නැවත සැලසුම් සහගතව නිදහස් කර ගත් අමුණ වටේට බලය තහවුරු කරගෙන දවස් හතරකට විතර පස්සෙ මඩ සොරොව්ව නිදහස් කරගැනීමේ සටන ආරම්භ කළා. ඒ අවස්ථාවෙත් පහර දෙන්න පටන් ගත්ත වේලාවේ ඉඳලා නොකඩවාම ගැහුවා. අපේ පහරදීම එල්.ටී.ටී.ඊ.යට හිතාගන්නවත් බැරි වුණා. කොටි පසු බැස්ස නෙමෙයි, අවි ආයුධ දාලා දුවලා තිබුණා. මාවිල්ආරු නිදහස් කරගැනීමේ සටනේදී එල්.ටී.ටී.ඊ.යට විශාල හානියක් වුණා. ඒ වගේම එල්.ටී.ටී.ඊ.යට නොසිතූ විදිහට එල්ල වූ පහරදීම හමුවේ ඔවුන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය බින්දුවටම වැටුණා. ඒ සියලූ වාසි ප‍්‍රයෝජනයට අරගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ.ය කඳවුරු බඳින සෑම තැනකටම අපි පහර දුන්නා.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය පසු බැහැලා ගියාට පස්සෙ අපි පහළ තෝපූර් ප‍්‍රදේශවල කරපු සෝදිසි කිරීම්වලදී අවි ආයුධ විශාල තොගයක් හොයාගත්තා. ඒ ගම්වල සමහර ගෙවල් ඇතුළේ සිමෙන්ති පොළව හාරලා ප්ලාස්ටික් ටැංකි යට කරලා අවි, ආයුධ ඒ ටැංකි ඇතුළට දාලා කොන්ක‍්‍රීට් කරලා පරණ විදිහටම සිමෙන්ති දාලා තිබුණා. ගෙවල් සෝදිසි කරද්දී පොළොවේ බොල් ශබ්දයට තමයි අපි බැලූවේ. ඒ ටැංකිවල තිබුණු අවි ආයුධවල ග‍්‍රීස් තවරලා, පරිස්සමට ඉටි කොළවල ඔතලා තිබුණා. ඒ වගේම ගිනි අවියේ අංකය, ඒ අවිය අයිති කෙනාගේ නම ගහලා ඉතාම සූක්ෂ්මව තැන්පත් කරලා තිබුණා. ඒ විදිහට සඟවලා තිබුණු මෝටාර්, ආර්. පී. ජී, රේඩියෝ සෙට් ඇතුළු විශාල අවි ප‍්‍රමාණයක් සොයාගත්තා. ඒ අවි සඟවලා තිබුණේ නැවත ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමටම තමයි. එච්චර අවි ආයුධ තියාගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ පසුබැසීම ගැන අපිට පුදුමත් හිතුණා.’’

ජලයෙන් උපන් මානුෂිය මෙහෙයුමක වසර 12 ක මතකය එසේය.

දිනය හරියටම 2009 මැයි මාසේ 17 වෙනිදා එළිවෙන ජාමය,හරියටම කියුවොත් අවුරුදු 11කට කළින් අද වගේ දවසක, එල්ටීටීඊ කදවුරු බිදගෙන ඉදිරියට ආපු හමුදා සේනංක මුළු උතුරු-නැගෙනහිරම නිදහස් කරගෙන මුලතිව් වලින් හමුවෙලා.නන්දිකඩාල් බිම් කඩට එල්ටීටීඊය කොටු කරල තිබුන අවස්ථාව.මේ රවුමෙන් සලකුණු කරපු බංකරයේ ඉඳල නන්දිකඩාල් කළපුව අතර දුර මීටර් 300 – 500 විතර..

දැනුවත් වුන විදිහට, ඒ සිමාව තුල ප්‍රභාකරන් තමන්ගේ අවසාන ගැලවීමට රඳවාගත් අවසාන මිනිස් පලිහ වුන 50,000 පමණ දෙමළ ජනතාවක් රඳවාගෙන ඉඳල තියෙනවා. මේ අතරතුර කොළඹ තත්වය වුනේ, ගෝඨාභය වටා යුඑන් සහ බටහිර තානාපති කාර්යාල අධික ලෙස පීඩනය යොදමින් ප්‍රභාකරන් ජීවග්‍රහයෙන් ලංකාවේ මුහුදු සිමාවේ නවතා තිබු ඇමෙරිකානු යුද නැවට පැටවීමේ මෙහෙයුමද ක්‍රියාත්මකයි.ඒ වෙනකොට හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් කාර්යාලයේ වගකීම් වලින් ඉවත් වෙලා,මොකද එතුමා චීන නිළ සංචාරයකට සහභාගී වෙලා.නමුත් එතුමා මෙම බටහිර/ඇමරිකානුඅත පෙවීමකට සූදානමින් සිටින්න කියලා අවශ්‍ය උපදෙස් හමුදාවටත් දන්වලා තිබිලා තියෙන්නේ.නමුත් ගෝඨාගේ නියෝගය වෙලා තිබුනේ, ඉක්මණට ගහල දාපන්, මෙතන මම බැලන්ස් කරගන්නම් කියන ස්ථිර වචනය.

නමුත් ආරක්ෂක ලේකම්ට වුනත් බටහිර බලපෑම අල්ලන් හිදීම දරාගැනීමේ උපරිමයට ලඟා වෙමිනුයි තිබ්බේ. තානාපති කාර්යාල පීඩනය ක්‍රියාන්විතයේ යෙදුණු නිලධාරීන්ටත් නොතිබුනත්, ඔවුන්ට ඉවෙන් වගේ දැවැන්ත බටහිර මැදිහත්වීමක සලකුණු දැනෙන්න ඇති. කොහොම වුනත්, වැඩිපුර මිනිත්තුවක හෝ ප්‍රමාදය, ප්‍රභාකරන් තවදුරටත් ජිවත් වෙනවද නැද්ද කියන එක තීරණය කරනවා.ඒ කොටස කිවේ, ප්‍රමාද වෙන මිනිත්තුවක් රටේ දෛවය වෙනස් කරන්න ඇති කල හැකි බලපෑම ගැන අදහසක් ගන්න.

ඒ වෙනකොට, LTTE විශේෂ බලකාය හෙවත් කළු කොටි දියත් කරපු ප්‍රභල ප්‍රහාර රැළි 2කින් අපේ පිහිටුම කි.මි.1 වඩා පස්සට අරගෙන නැවත ඔවුන් දෙසට පීඩනය යොමු කරමින් ආපු ගමනකයි අපේ පිරිස ඉඳල තියෙන්නේ. රැයක් එලිවීම, තවත් එවැනි රැල්ලක් හෝ අවදානම් සිමාව උන්ගෙන් අපිට මාරු වෙන්න ඉඩකඩ උපරිමයි. මේ කියන බංකරය මේ බෙදුම් රේඛාවේ තීරණාත්මක තැනක්. ඕක කඩපු ගමන් පිටිපස්සේ ඉන්න මිනිස් පලිහෙන් 2/3කට වඩා දොර ඇරෙනවා. ඊට පස්සේ විවෘත වෙන්නේ, තැනිතලා සහිත අභියෝගයන්.

ඒ වෙනකොට, විශේෂ බලඝණයන් සහ ස්නයිපර් කණ්ඩායම් ඔවුන්ට නියමිත සමාන්තර වැදගත් කමින් යුතු මෙහෙයුම් වල අතිශයින්ම කාර්යබහුලයි. මේ ඉලක්කය දීලා තිබ්බේ, 58 සේනාංකය බාරව හිටපු ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට, ඔහුගෙන් මේ කාර්යය බාර වෙලා තියෙන්නේ, බ්ලු චැනල් අන්වර්ථ නාමයෙන් යෙදුණු 586 (හෝ වෙනත් බ්‍රිගේඩ් එකක්) 9 වන ගැමුණු හේවා බල සේනාංකය බාර වෙලා හිටපු එවකට ලුතිනන් කර්නල් ලාල් චන්ද්‍රසිරිගේ කණ්ඩායමට. ඒ ඔහු ඊට නියමම සුදුස්සා නිසා (ඊටත් හේතු විශාල ප්‍රමාණයක් තියෙනවා). ඔහුගෙන් මේ වගකීම පැවරෙන්නේ ඔහුගේ බලඇණියේ තුල නිර්මානය කල අටේ කණ්ඩායමට.මිට අදාලව රෑ 2ක් ඔවුන්ට බරපතල පුහුණුවක් ලබා දෙන්නත් කටයුතු කරලා තියෙනවා. කොහොම හරි, මේ 8 , 4 ඒවා 2ට බෙදිලා දෙපැත්තෙන් මීට සමාන්තර බංකර් පේළිය රෑම කඩල, මේකට විතරක් එළිවෙනකන් ගේමක් දීලා. අවතක්සේරු කරන්න එපා, LTTE විශේෂ බලකාය හෙවත් කළු කොටි අතිශයින්ම කාර්යක්ෂමයි, සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රහාරක බලය ඉතාම ඉහලයි. එදා එලිවෙනකොටත් මේක ගලවගන්න බැරි වීම බොහෝවිට යුද්ධයේ හැරවීම් ලක්ෂයක් වෙන්න තිබ්බලු.

ඔතන අටේ ඉඳල තියෙනවා සාජන් හෝ කෝප්‍රල් කෙනෙක් (නම නොදන්නා නිසාම ඔහුට නාදුණන සොල්දාදුවා කියලා හදුන්වමු). මෙයා කියල තියෙන්නේ, ” සර් ටෙරාල ගහන විදිහට ඕක සුසයිඩ් එකකින් මෙහා ගලවන්න කිසිම විකල්පයක් නැහැ, මගේ අම්ම තාත්ත වයසයි, සහෝදරයෝ නැහැ, මම බැඳලත් නැහැ. අඩුපාඩුවකට තියෙන්නේ ගෙයක් නැති එක විතරයි. ඒකට අවුලක් නැහැ සර්, මම මේක ඉරපායන්න කලින් සර්ට මේක කඩල දෙනවා ” ඒ තමයි 9 වන ගැමුණු හේවා බල සේනාංකය බාරව හිටපු එවකට ලුතිනන් කර්නල් ලාල් චන්ද්‍රසිරිට ලැබුණ අවසාන පණිවිඩය..

පැයක් ඇතුලත බංකරේ ඇතුළෙන්ම පිපිරීමක් ඇවිල්ල එතන හිටපු ටෙරාලගේ විශේෂ බලඝනයේ 10, 15ක් පිරිසත් එක්කම අපේ කොල්ලගේ ජීවිතෙත් අවසන් වෙලා තියනවා.මේ අටේ කණ්ඩායමේ ඔහුත් සමග හිටපු කෝප්‍රල් සම්පත් පවසන ආකාරයට , අපේ එක්කෙනෙක් ඒකට පනින එකෙන් මෙහා එක ගලවන්න බැරි නිසා ඔවුන් අසරණ වෙලා හිටපු බව සහ මේ නාදුනන සොල්දාදුවා කෝප්‍රල් සම්පත්ට එයාගේ නේම් ටැග් එක ගලවල එයාගේ අම්මට දෙන්න කියලා භාර දීල.තමන්ගේ ජීවිතය කැප කරමින් මෙම ක්‍රියාවට පිටත් වූ බව..

මේ විදිහට, පරාර්ථය වෙනුවෙන් ස්වාර්ථය කැපකළ නාදුදන සොල්දාදුවන් දහස් ගානක් නිසා, විශේෂයෙන්ම දෙමළ ජනතාවටත්, මුස්ලිම්, සිංහල ඇතුළු, සමස්ථ ජාතියම අද නිදහසේ හුස්ම ගන්න බව ආශ්වාස ප්‍රාශ්වාසයේ යෙදෙන හැම මොහොතක සිහියට ගන්න. අද මම ඔබ, ඔබේ දරුවන් ගන්න හුස්මක් හුස්මක් පාසා අප ඔවුන්ටත් ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ට සහ දරුවන්ටත් ණය බව අමතක නොකරන්න.

අවසානයේ යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව, ලු.ක. චන්ද්‍රසිරි මහතාගේ පුද්ගලික මැදිහත්වීමෙන් ඔවුන්ගේ දෙමාපියන්ට නිවසක් තනා දී තිබෙනවා. පපුවට අත තියාගෙනයි ඔවුන් මෙවැනි ආකාරයට කැප කිරීම් කළවුන් ගැන කථා කරන්නේ.මතක තබාගන්න මෙවැනි හසලක ගාමිණි කුලරතනල පන්නයේ, නම නොකියවෙන නාදුනන සොල්දාදුවන් දහස් ගනනක් ඔබට මට හෙට උපදින දරුවන්ට සුරක්ෂිත සාමයෙන් පිරි රටක් උදා කරදීම සදහා මෙවැනි තීරණාත්මක කඩයිම් බොහොමයක් දිවි පුදා පසුකරදුන් බව…

කනගරායම්කුලමේ හමුදා කොල්ලො තුන්දහසක් වසංගතයකට ගොදුරුවෙලා ඉන්නකොට පිරිත් කියන්න ගියේ යුද ටැංකියක…

ප‍්‍රභාකරන්ගේ මිනිය ගත්ත  ගමන් නන්දිකඩාල්වලට  ගියෙත් අපි…

යුද්දෙ කාලෙ  ප‍්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳගේ  ගමට ගිහින් අපේ කොල්ලන්ට පිරිත්  කියලා ආවා…

දිඹුලාගල හාමුදුරුවෝ, සීපුර හාමුදුරුවෝ හැරුණුකොට එල්.ටී.ටී.ඊ.යට විරුද්ධව නිර්භීතව කතා කළ උතුරේ හිමිනමක් සිටියා නම් ඒ වව්නියාව මඩුකන්ද දළදා රජමහා විහාරයේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝය. උන්වහන්සේ මිනීමරු කොටි ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහිව කතා කළා පමණක් නොවේ, ත‍්‍රස්තවාදය විනාශ කිරීමට හැකි උපරිමයෙන් ආරක්‍ෂක හමුදාවට සහාය වූහ. උන්වහන්සේගේ හිස තමා ඉදිරියට රැුගෙන එන ලෙසට මිනීමරු ප‍්‍රභාකරන් සහචර කොටි රැුළට නියෝග කරනු ලැබුවේ ද ආනන්ද හාමුදුරුවෝ එල්.ටී.ටී.ඊ.යට මහත් වදයක් වූ නිසාය. මරාගෙන මැරෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. පවුල් දෙකක් වව්නියාවට පැමිණ සිටියේ අපේ ආනන්ද හාමුදුරුවන් අපවත් කිරීමටය. උන්වහන්සේ වඩින මඟ ක්ලේමෝ බෝම්බ ඇට වූ වාර අනන්තය. එහෙත් කොටින්ගේ දහමට වඩා අපේ දහම බලවත් විය. ශාසනයේ නාමයෙන් උන්වහන්සේගේ සිරුරේ ලේ බිඳුවක් හෝ සෙලවීමට ම්ලේච්ඡු කොටි නඩයට නොහැකි විය.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විනාශ කිරීමේ මානුෂීය මෙහෙයුමේදී, මියගිය හමුදා විරුවන් වෙනුවෙන් පාංශකූල දීමට ඇවිළෙන යුදබිමට වඩින්නට තරම් ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ සිත එඩිතර විය. එහෙත් ඒ තරුණ හමුදා විරුවන්ගේ මස් දිය වී ගිය ශරීර කූඩු දුටු විට උන්වහන්සේගේ එඩි බල සිත වෙඬරු පිඩක් සේ උණු වී දෑස්වලින් ගලා ගිය අයුරු සිහිපත් කරන විටත්, නිල්වන් දෑස් දැනුදු බර විය. මානුෂීය මෙහෙයුම අතරතුර හමුදා විරුවන්ට ඇති වූ වසංගත තත්ත්වයන්වලදී ඔවුන්ට සෙත්පතා පිරිත් දේශනා කිරීමට යුදබිමට වැඩම කළ ස්වාමීන්වහන්සේට නායකත්වය ලබා දුන්නේ ද ආනන්ද හාමුදුරුවෝය. මානුෂීය මෙහෙයුම අවසානයේ, ප‍්‍රභාකරන්ගේ ප‍්‍රාණය නිරුද්ධ සිරුර හමු වූ නන්දිකඩාල් කලපුව සහ ඒ ආශ‍්‍රිත ප‍්‍රදේශයේ තුන්බිය දුරලීමේ අදහසින් පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීමට මිනී කඳු ගොඩගැහුණු යුදබිමට වැඩම කළේ ද උන්වහන්සේ ඇතුළු තවත් එක් හිමිනමක් පමණි. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විනාශ කිරීමේ මෙහෙයුමේදී උදාරතර මෙහෙවරක නිරත වූ අපේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ බිහිසුණු අතීතය සිහිපත් කිරීමට දැන් සූදානමින් සිටිති. අපි උන්වහන්සේගේ හඬට සවන් දී එකත්පස හිඳගත්තෙමු.

‘‘යුද්ධය පටන්ගන්න කලින් වව්නියා දිස්ත‍්‍රික්කයේ සිංහල ගම්මාන තිහක් තිබුණා. ත‍්‍රස්තවාදී යුද්ධය පටන්ගෙන අවුරුදු කිහිපයක් යනකොට ඒ ගම්මානවල මිනිස්සු ගම් දාලා පිට පළාත්වලට ගියා. අන්තිමේ ඉතිරි වුණේ ගම්මාන විසිදෙකයි. ඒ ගම්මාන ටිකත් ආරක්‍ෂා කරගන්න අපිට ලොකු වෙහෙසක් දරන්න වුණා. සමහර දවස්වල ?ට කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් ඇවිත් මුරපොළවල හිටිය ආරක්‍ෂක නිලධාරීන්ගේ බෙලි කපලා තුවක්කු අරගෙන පැනලා ගියා. හැමදාම ?ට අපේ ගමකට, දෙකකට පහර දුන්නා. ඒ වෙලාවට පණ බේරගන්න අපේ මිනිස්සු දිව්වේ පන්සලට. මේ පන්සලට සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් සේරම මිනිස්සු ආවා. මර බියෙන් එන ඒ සියලූ මිනිස්සුන්ට පුළුවන් විදිහට කන්න, බොන්න දීලා තමයි පිටත් කර හැරියේ. ඒ කාලේ මේ ප‍්‍රදේශවල මිනිස්සු ජීවත් වුණේ මරණ වරෙන්තුව අතේ තියාගෙන. සාම කතා තිබුණු කාලෙත් එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ පිස්තෝල කල්ලිය හිටියේ වව්නියාව නගරයේම තමයි. අපේ පොලිස් නිලධාරියෙක් තේ කඩයකට ගිහින් තුවක්කුව හේත්තු කරලා තේ එකක් බොන්න හදනකොටම එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝලකාරයෝ වෙඩි තියලා තුවක්කුව අරගෙන පලා ගියා. ඒ විදිහට සාම කාලේ විතරක් පොලිස් නිලධාරීන් සීයකට වඩා මැරුණා. නගරයට එන වාහන පැහැරගෙන ගියා. දවසක් කොළඹ හාමුදුරුවෝ කිහිපනමක් අපේ පන්සලට වැඩම කරලා නැවත අනුරාධපුරයට වඩම්මවාගෙන යනකොට පාර හරස් කරලා අපි ගිය වෑන් එකට අත දැම්මා. දුර තියා කොටි කියලා මම හඳුනගත්තා. වෑන් එකේ ඩ‍්‍රැයිවර් බයටම නතර කළා. එක එල්.ටී.ටී.ඊ. කාරයෙක් ඇවිත් පැය භාගයකට කියලා වෑන් එක ඉල්ලූවා. මම දෙන්න බෑ කිව්වා. එහෙම කියනකොටම පිස්තෝලය ඇඳලා මගෙ පපුවට තිබ්බා. මම එහෙම්මම හිටියා. පිටිපස්සේ හිටිය එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයෙක් ඇවිත් ‘සමාවෙන්න සාදු… ඔබවහන්සේ යන්න’ කියලා කිව්වා. එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයොත් මාව හොඳට දැනගෙන හිටියා…’’

‘‘සාම සාකච්ඡුා මුවාවෙන් පොලිස් නිලධාරීන්ව මරලා තුවක්කු කොල්ලකනකොට, වාහන පැහැරගෙන යනකොට අපේ ගම්මානවල ආරක්‍ෂාව පතා පිහිටුවාගෙන හිටිය සංවිධානය හරහා අපිට තියෙන ගැටලූ ගැන සඳහන් කරලා අත්සන් පන්දාහක් සහිතව චන්ද්‍රිකා මැතිනියටයි, අගමැතිතුමාටයි, ප‍්‍රභාකරන්ටයි තුන්දෙනාටම පෙත්සම් තුනක් යැව්වා. ප‍්‍රභාකරන්ගේ පෙත්සම භාර දෙන්න පැවරුණේ මටයි. ඒ පෙත්සමත් අරගෙන එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ ඕමන්තේ සාම කඳවුරට ගිහින් ‘මේක තමුසෙලාගේ ප‍්‍රභාකරන්ට දෙන්න පුළුවන්ද…’ කියලා මම ඇහුවා. එතැන හිටිය එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයා මගේ ලියුම් භාරගත්තා. ඊට ටික දිනකට පස්සේ ගුවන් හමුදා බුද්ධි අංශයෙන් ඇවිත් මට කිව්වා ‘‘ඔබවහන්සේව අපවත් කරන්න එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ එකම පවුලේ අම්මයි, දුවකුයි ඇවිත් කෝවිල්කුලමේ හැංගිලා ඉන්නවා. ඔබවහන්සේ අදින් පස්සේ එළියටවත් බහින්න එපා’’ කියලා.

‘‘අපේ මහත්තයො… මම මැරෙන්නේ එක වතාවයි. දෙපාරක් මැරෙන්නේ නෑ. ඒ වගේම මම ජාතිය වෙනුවෙන් මැරෙන්න සූදානම්. ඔබතුමා දැන් යන්න…’’ මට යකා ඇවිස්සුණා.

‘‘ඒ හාමුදුරුවන්ට පිස්සු…’’ කියලා බැණ, බැණ ඒ නිලධාරියත් ගියා. ඊට පස්සේ හිටපු අණදෙන නිලධාරි රවීප‍්‍රිය මහත්තයට කතා කරලා සිද්ධිය දැනුම් දුන්නා. ඒ මොහොතේම රවීප‍්‍රිය මහත්තයා හමුදාවෙන් සීයයි, පොලිසියෙන් සීයක් දාලා මරාගෙන මැරෙන අම්මයි, දුවයි ඉන්නවා කියපු මුළු ප‍්‍රදේශයම සෝදිසි කළා. ඒ සෝදිසි කරන අතරතුර මාව මරන්න ආපු අම්මයි, දුවයි පැනලා ගියා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා එදා එහෙම සෝදිසි කළේ නැති නම් අද මගේ අළුත් නැති වෙන්න තිබුණා. යුද්දේ කාලේ වව්නියාව ආරක්‍ෂා කරගන්න අණදෙන නිලධාරිවරයෙක් විදිහට රවීප‍්‍රිය මහත්තයා පුදුම වෙහෙසක් දැරුවා. එතකොට වව්නියාව පොලිසියේ එස්.එස්.පී විදිහට හිටියේ සිසිර මැන්දිස් මහත්මයා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයයි, සිසිර මැන්දිස් මහත්තයයි, එවකට නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයෙක් විදිහට හිටිය සුමතිපාල මහත්තයයි, මමයි එකතු වෙලා මේ ගම්මාන ආරක්‍ෂා කරගන්න නොසෑහෙන්න වෙහෙසුණා. ඒ වගේම මම කියන දේට ඒ නිලධාරීන් හොඳට ඇහුම්කන් දුන්නා. දවසක් මම මැදවච්චිය දිහා ඉඳලා එනකොට වව්නියාවේ පොලිසියේ ප‍්‍රධාන ගේට්ටුව අසල පොලිසියේ සීයක් විතර රැුස් වෙලා ඉන්නවා. ඒ මොහොතේම මම එස්.එස්.පී. මහත්තයාට කතා කරලා ‘‘ඈ… මහත්තයෝ මොකාද මේ ඩියුටි දාපු මිනිහා. ඒක බෝම්බකාරයයි එන්න ඕනෑ මේ සියලූම දෙනා ඉවරයි…’’ කියලා ටිකක් සැරෙන් කතා කළා. ඒ මොහොතේම එස්.එස්.පී. මහත්තයා ක‍්‍රියාත්මක වුණා. කිසිම හේතුවක් පිට පොලිසියේ අයට නගරයේ සහ ඒ අවට එක්රොක්වීම තහනම් කළා. ඒ වගේම එදා ඉඳලා සියලූ ආරක්‍ෂක මෙහෙයුම්වලදී එකා පිටුපස එකා ගමන් කරන ලෙසට එස්.එස්.පී මහත්තයා වව්නියා පොලිසියේ සියලූ නිලධාරීන්ට නියෝග කළා. ඊට පස්සේ මම රවීප‍්‍රිය මහත්තයාට කතා කරලා වව්නියා පොලිසියේ සියලූ නිලධාරීන්ට දවස් පහළොවක හොඳ අවි පුහුණුවක් ලබාදෙන්න කටයුතු කළා. අපි සාකච්ඡුා කරලා කමාන්ඩෝ ටීම් එකක් වගේ කණ්ඩායමක් පොලිසියේ හැදුවා. ඔලූවේ ජටාව බැඳලා, ඉනේ කිණිස්ස ගහලා, තව පැත්තක පිස්තෝලය, බෝම්බ දෙක තුනක් ඉන වටේ එල්ලගෙන, බයික්වල ඉඳගෙන දවස මුළුල්ලේ වව්නියාව නගරය වටේ ඒ ටීම් එක ඇවිද්දා. එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝල කල්ලිය ඒ ටීම් එකට බය වුණා. එල්.ටී.ටී.ඊ. පිස්තෝල කල්ලිය පිට මං වෙලා වව්නියා නගරයේ භීෂණය අඩු වෙලා යනකොට, එස්.එස්.පී. සිසිර මැන්දිස් මහත්තයා රහස් පොලිසියේ ප‍්‍රධානියා වෙලා කොළඹට ගියා…’’

‘‘ඊට පස්සේ වව්නියාවට ආපු එස්.එස්.පී. මහත්තයා ඒ තිබුණු සියලූ ආරක්‍ෂක ක‍්‍රමෝපායන් වෙනස් කළා. බයික් ටීම් අයින් කළා. පරණ තත්ත්වයටම වව්නියා පොලිසිය පත් කළා. එහෙම කරලා සතියක් ගියේ නෑ. බෝම්බ බැඳගත්ත එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයෙක් ඉරට්ටේ පොලිස් මුරපළට ගහන්න ආවා. ඒ එනකොට වව්නියාව පොලිසිය ඉදිරිපිට පොලිස් නිලධාරීන් පිරිලා හිටියා. බෝම්බ බැඳගෙන ආපු කොටියා එතැන බෝම්බය පුපුරවාගත්තා. එකම තැන දහඅටක් මැරුණා. ආයෙමත් ? තිස්සේ අපේ ගම්වලට පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. මරණ භියෙන් කාලය ගෙවිලා යනකොට සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකාය හදලා සරත් වීරසේකර මහත්තයා එහි අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල් විදිහට පත් වුණා. එතුමා මේ ගම්මානවලට ඇවිත් ගම්බිම් ආරක්‍ෂා කරගන්න ඕන විදිහ අපිට අවබෝධ කර දුන්නා. ඒ වගේම අපි ලියුම් කඩදහියක් දීලා යවන සියලූදෙනාවම සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකායට බඳවාගත්තා. ඒ තෝරාගත් පිරිසට අවි පුහුණුව දීලා, ගම්මාන විසිදෙකේම බංකර් ගහලා ඒ අය ගම්මානවල ආරක්‍ෂකවට යෙදෙව්වා. ඒ, ඒ ගම්මානවල බංකර්වල අධීක්‍ෂණ කටයුතු භාර කළේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ට. ගම්මාන හතක බංකර් අධීක්‍ෂණය කිරීම මට පැවරුණා. හවස හයට පන්සලෙන් ගිහින් සියලූ බංකර්වල ඉන්න රණවිරුවන්ගේ අඩුපාඩු සොයා බලා නැවත පන්සලට එනකොට පාන්දර තුන විතර වුණා. ඒ එන අවස්ථා තුනකදී එල්.ටී.ටී.ඊ. පහර දෙන්න සැලසුම් කළා. ඒත් මම ගිය පාරේ නෙමෙයි, නැවත ආවේ. ඒක මම හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා කියා දීපු ආරක්‍ෂක ක‍්‍රමවේදයක්. රවීප‍්‍රිය මහත්තයත් ? තිස්සේ මේ කැලෑ පාරවල්වල ඇවිඳිනවා. ඒත් යන පාරේ නැවත ගියේ නෑ. ඒ වගේම මට හොඳ ඉවක් තිබුණා. මේ සතියේ මේ පාරේ බෝම්බයක් පත්තු වෙනවා කියලා මට හිතුණොත් ඒක ඒ විදිහටම සිද්ධ වුණා…’’

‘‘මේ පන්සල ළඟ ඉඳලා කැබිතිගොල්ලෑවට කිලෝමීටර් දොළහයි. ඔය කිලෝමීටර් දොළහ අතරේ පොලිස් මුරපළවල් පහක් තිබුණා. ඒ මුරපළවල්වල මොනව වෙනවද කියලා බලන්න පොලිසියේ කිසිම ඉහළ නිලධාරියෙක් ගියේ නෑ. පොලිසියේ ලොක්කො ඒ තරම් බයයි. වහින කාලවලදී කොල්ලන්ට කන්න නෑ. හාමතේ ඉන්න කොල්ලන්ට ?ට නින්ද යනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ඇවිත් බෙලි කපලා මරලා යනවා. ඊට පස්සේ මම, තව කෙනෙක් එක්ක වීල් එකක ගිහින් පාර දිගටම තියෙන මුරපළවල්වල පොලිස් නිලධාරීන්ට තියෙන ගැටලූ එකින්, එක ලියා ගත්තා. ඒ ලිස්ට් එක ඞී.අයි.ජී. මහත්තයට ගිහින් දුන්නා. එදාම ක‍්‍රියාත්මක වෙලා ඒ මුරපළවල්වලට අවශ්‍ය සියලූ අවශ්‍යතා ඉටු කරලා තිබුණා. පොලිසියේ ඉහළ නිලධාරීන්ට අපි අඩුපාඩු පෙන්න දෙන්න ඕන වුණාට හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරීන් කොල්ලන්ට තියෙන අඩුපාඩු ගැන හොඳින් සොයා බැලූවා. ඒ වගේම ස්වාමීන් වහන්සේගේ හඬට හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නා. රවීප‍්‍රිය මහත්තයා යුද බිමේ සටන් වදිනකොටත් හැමදාම ?ට කීයට හරි මට කතා කරලා අහනවා ‘‘අපේ හාමුදුරුවනේ හෙට කීයටද බහින්න ඕනා…’’ කියලා. මම වව්නියාවේ ඉඳලා වේලාව බලලා අහවල් වේලාවට පිටත් වෙන්න කියලා දැනුම් දෙනවා. යුද්ධ ඉවර වෙනකම් දිනපතා මම නැකත් හැදුවා…’’

‘‘ඒ කාලේ අපිට නින්දක් නෑ. දවසක් මයිලන්කුලම ගමේ බංකරයකට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ගැහුවා. සද්දෙට මම කිව්වා අහවල් බංකරයට ගහන්නේ කියලා. හමුදාවයි, පොලිසියයි යන්න ඉස්සර වෙලා මම ඒ බංකරය ළඟට ගියා. කොටි ගහපු සමහර බෝම්බ එතකොට පත්තු වෙලත් නෑ. ඒවා උඩින් පැනලා ගිහින් තුවාල වෙච්ච කොල්ලන්ව උස්සගෙන ආවා. ඒ වගේ තව දවසක් ජෙනරල් නීල් ඩයස් කනගයාරම්කුලම් ඉන්නකොට මට කතා කරලා කිව්වා ‘අපේ හාමුදුරුවනේ දේහයවල් හයක් හම්බවෙලා තියෙනවා. පාංශකූලය දීගන්න ඕන’ කියලා. මම යන්න සූදානම් වුණා. ඒත් වාහන යන්න බෑ. යන්න තිබුණු එකම වාහනය යුද ටැංකි. යකෙකුටවත් යන්න බෑ. ටැංකිය ඇතුළේ තැම්බෙනවා. ඒත් මම ගියා. කනගරයාම්කුලම්වලින් බහිනකොට සිවුරේ තෙත බේරෙනවා. මගේ දෙයියනේ… පාංශකූල දෙන්න සූදානම් වෙනකොට ආටි පෙට්ටි හයක ඇටකටු ගොඩවල් හයක් තියෙනවා. මගේ ජීවිතේ එවැනි සිද්ධියකට මුහුණ දුන්නු පළමු අවස්ථාව. පන්සිල් දෙනකොට මගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු වැක්කෙරෙන්න ගත්තා. නීල් ඩයස් මහත්තයා ඉකි ගගහා අඬනවා. හමුදා කොල්ලො ඊට වඩා අඬනවා. අන්තිමේ පන්සිල් දෙන එක විනාඩි දහයකට විතර නතර කරලා හිත සන්සුන් කරගෙන තමයි පාංශකූල දුන්නේ. අපේ රටේ ඉතිහාසය පුරාවට ඇටකටුවලට පාංශකූල දුන්නු හාමුදුරුනමක් ඉන්නවා නම් ඒ මම විතරයි. තව දවසක් කනගරයාම්කුලම් ප‍්‍රදේශයේදීම එල්.ටී.ටී.ඊ. පහරදීලා එස්.ටී.ෆ්. කොල්ලො දෙසීයක් එකතැන මැරුණා. තදට වැස්ස කාලයක්. එක මිනියක්වත් ගන්න බැරි වුණා. එතැනට ගිහින් කනගාටුව ප‍්‍රකාශ කරලා ආවා…’’

‘‘තව දවසක් මන්නාරම් ප‍්‍රදේශයේ සී ඕ කෙනෙක් ඇවිත් ‘‘අපේ හාමුදුරුවනේ කොල්ලො තුන්දාහකට විතර උණක් හැදිලා, බඩ යනවා. ඇඟට පණ නැතිව තැන, තැන වැටිලා ඉන්නවා. වරුපිරිතක් හරි කියලා සෙත් ශාන්තියක් කරගන්න ඕනා…’’ කියලා කිව්වා. එදාම තව පොඩි හාමුදුරුවරු කීපනමක් එක්ක මන්නාරම ඒ කෑම්ප් එකට අපි ගියා. ඒ ගියෙත් යුද ටැංකිවල. මම පිරිත් පොතත් අරගෙන ගිහින් පැය දෙකක් ඇතුළත මුළු පිරිත් පොතම පිරිත් කළා. පැන් කළයක් හදලා සියලූ ළමයින්ට පැන් පොවලා, නූල් බැඳලා අපි ආවා. අපේ මහත්තයො දවස් පහක් යනකොට පණ නැතිව හිටිය කොල්ලො සේරම කෙළින් වෙලා ආවා. තව අවස්ථාවක ප‍්‍රභාකරන්ගේ බිරිඳගේ ගම මල්ලාවි ප‍්‍රදේශයේදී අපේ හමුදාව හිර වෙලා, කොල්ලො විශාල පිරිසකට උණ හැදිලා කියලා ආරංචි වුණා. පිරිත් පොතත් අරගෙන මම ගියා. ඒ

ගියෙත් යුද ටැංකියේ. මල්ලාවියට යන්න පැය හයක් ගියා. ඒ යනකොටත් ගහනවා. මම කෑම්ප් එකට යනකොට සේරම කොල්ලො එක ගොඬේ වැටිලා. සහලෝලා උණ. හුස්මක් කටක් අරගෙන පිරිත් පොත පිරිත් කරලා, නූල් බැඳලා පිරිත් පැන් දීලා මම ආවා. දවස් තුන යනකොට කොල්ලන්ට හොඳ වෙලා තිබුණා. ඒ ගමන් කිසිම හාමුදුරුනමක් යන්නේ නෑ. මම ඒ හැම ගමනක්ම ගියේ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන්. ජාතියේ අනන්‍යතාව ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහා ජීවිතය පූජා කරන්න මට කිසිම බියක් දැනුනේ නෑ…’’

මානුෂීය මෙහෙයුම අවසාන වෙලා ප‍්‍රභාකරන්ගේ මිනිය නන්දිකාඩාල් කලපුවෙන් හොයාගත්ත මොහොතේම රවීප‍්‍රිය මහත්තයා අපිට එතැනට එන්න කියලා වාහනයක් එව්වා. මමයි, අනුරාධපුරේ සිරිවිමල හාමුදුරුවොයි ඒ වාහනයෙන් නන්දිකඩාල්වලට වැඩම කළා. යන්න බෑ. තනිකරම සුන්බුන් ගොඩක්. යතුරුපැදි කඳු ගහලා. අමුතුම ගඳක් මුළු ප‍්‍රදේශයම වෙලා ගෙන තිබුණා. ඉවසන්න බැරි තරම්. ඒ ගිහින් අපි වැඩ සිටියේ ප‍්‍රභාකරන්ගේ පුතා චාල්ස් ඇන්තනීගේ ගෙදර. රෑ එළිවෙනකම් විවිධාකාර ශබ්ද ඇහුණා. ඊට පහුවෙනිදා ඉඳලා පිරිත් පොත, පිරිත් කරලා කොල්ලන්ට සෙත් ප‍්‍රාර්ථනා කළා. එල්.ටී.ටි.ඊ. විනාශය කරන්න අපි කැපවීම් කළේ එහෙමයි මහත්තයෝ…’’

‘‘දැන් ඕවා අපේ මිනිස්සුන්ට මතක නෑ. රණවිරුවන් අගයක් නෑ. ඒත් මහත්තයෝ අපිට ඒ ඉතිහාසය අමතක වෙන්නේ නෑ. එදත් අදත් දෙමළ මිනිස්සුන්ට මම හරිම ආදරෙයි. ඒත් එල්.ටී.ටී.ඊ.කාරයන් නම් එදත් වහ. අදත් වහ. හෙටත් එහෙමමයි. එල්.ටී.ටී.ඊ. න්‍යාය පත‍්‍රයට සම්පූර්ණයෙන්ම මම විරුද්ධයි. ඒ වගේම සංහිඳියාව කියන වචනයටත් මම විරුද්ධයි. ඔය බොරු සංහිඳියාවට මුවා වෙලා අදටත් එල්.ටී.ටී.ඊ. අවතාර මේ රට විනාශ කරන්න වලි කනවා. අනාගතයේදී මහා විනාශයකට සූදානම් වෙමින් සිටින බව පේනවා. අදටත් මේ වව්නියාවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. න්‍යාය පත‍්‍රය ක‍්‍රියාත්මක වන අවස්ථා තියෙනවා. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය තවම ඉවර නෑ. පිබිදෙන්න ඉඩ නොතබා සදහටම භූමදානය කිරීමට අපේ නායකයන් වගබලා ගත යුතුයි…’’ වව්නියාව මඩුකන්ද දළදා විහාරයේ ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ කතාවට අපෙන් අඩු වැඩි ඇවැසි නැත. අපේ මිනිසුන්ට අමතක වීගෙන යන කුරිරු ත‍්‍රස්තවාදයේ ඉතිහාසයත්, වර්තමානයේ සංහිඳියාව ගැනත් උන්වහන්සේ හරි අපූරුවට විස්තර කළහ.

දැන් අපට කියන්නට ඇත්තේ මඩුකන්ද පන්සලේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ උතුරට පමණක් නොව මුළු රටටම ශක්තියකි. එහෙයින් තවත් කාලයක් අපේ රටට මඩුකන්ද ආනන්ද හාමුදුරුවන්ගේ ශක්තිය, ධෛර්ය, එඩිතරකම ලැබේවා කියා ප‍්‍රාර්ථනා කරමින් උන්වහන්සේට අපි සමුදුන්නෙමු…

ගෝනගල ජනපදයට යන පාර

රාත්‍රීයේ ත්‍රස්තවාදීන් ගමට පැමිණියේ මෙම වෙල් යාය ඔස්සේයි

ගෝනගල බන්ට් එකට හැරෙන තැන වංගුවේ තිබුණ පහන්කණුවේ දැල්වෙන විදුලි ලාම්පුව වටා දහස් ගණනක් මෙරු රංචු බමමින් සිටියහ.

පිනි පොද වැටෙමින් තිබුණ එදින මධ්‍යම රාත්‍රියද එළැඹෙමින් තිබිණ.

හැත්තෑ හතේ බණ ගෙදරට පැමිණි අසල්වාසීන් පසුවදා පැවැත්වෙන සාංඝික දානය වෙනුවෙන් විවිධ කටයුතුවල නිරත වෙමින් සිටියහ.

කාන්තාවන් බොහෝ දෙනෙක් පසුවදා සාංඝික දානයට අවශ්‍ය කැවිලි පෙවිලි සූදානම් කරමින් සිටියහ. මේ කියන්නේ 1999 සැප්තැම්බරයේ දිනයක් ගැනය. ගෝනගල ගමේ මැද බන්ට් එකේ පිහිටි 77 නිවසේ පදිංචිවී සිටි එච්.එම්. රන්හාමි මහතා කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ප්‍රහාරයට ලක්ව මියගියේ 1999 ජූලි මාසයේදීය. ඔහුගේ තුන් මාසයේ බණ සහ දානය යෙදී තිබුණේ 1999 සැප්තැම්බර් 17 සහ 18 දින වලදීය.

මෙදින රාත්‍රී 77 නිවස ඉදිරිපිට ඇති වෙල් යාය ඔස්සේ පූච්චිකුඩි වනගත ප්‍රදේශයේ සිට කොටි ත්‍රස්තවාදීන් හතළිහකට ආසන්න පිරිසක් ආයුධ සන්නද්ධව ළඟා වෙමින් සිටි බව කිසිවෙකු හෝ දැන සිටියේ නැත.  මේ අතර ඔවුන් මුලින්ම ‘කුරුණෑගල බන්ට්’ එකට මධ්‍යම රාත්‍රියේ පැමිණ ඇති අතර එහි කාන්තාවක බිය ගන්වා පොලිසිය හා සිවිල් ආරක්ෂක භටයින් ස්ථානගතව සිටින තැන් ගැන තොරතුරු විමසා තිබිණ.

පසුව මැද බන්ට් එකට පැමිණි කොටි ත්‍රස්තයෝ එම නිවාස පේළියේ පදිංචි මුතුකුමාරණ නමැති ගොවි මහතෙකු අල්ලාගෙන ඔහුගේ දෑත් පිටුපසට තබා බැඳ නිවෙස් කීපයකට ගොස් ඇති බව එදින කළ පොලිස් පරීක්ෂණ වලදී අනාවරණය විය.

නිවැසියන්ගේ නම කියා ඔහු ලවා කතා කොට ඔවුන් අවදි කරවාගෙන නිවෙස්වලින් පිටතට පැමිණි විට ඝාතනය කර පසුව එම ගොවි මහතාද හිත් පිත් නැති ත්‍රස්තවාදීන් විසින් මරා දමා තිබිණ.

ඉන්පසුව ත්‍රස්තවාදීන් 77 නිවසට පැන විලාප නගමින් අභයදානය ඉල්ලා සිටි පිරිස එකා පිට එකා වැටෙන ලෙස තියුණු ආයුධවලින් කපා කොටා ඝාතනය කර තිබිණ. 31/86, 31/92, 31/86 සහ 31/80 යන නිවෙස්වලින් නැගුණ විලාපවල දෝංකාරය හැටේ හන්දිය දෙසටද පැතිර ගියේ සමස්ත ජන ජීවිතය බියෙන් හා ත්‍රාසයෙන් මුසපත් කරමිනි.
කේ.එච්. රත්නසේන මහතා ඒ භීම රාත්‍රිය ගැන මෙසේ පැවසීය.

පාන්දර 2.30 ත් 3.00ත් අතර කාලයේදී කොටි කපනවෝ….! මෙන්න කොටි ඇවිල්ලා….! අපව මරනවෝ….!! කවුරුත් නැද්දෝ… යන විලාප හඬ ඈතින් ඇසුණා. ටික වෙලාවක් යනකොට මගේ ගේ ළඟ පාරෙන් වාහන ගමන් කළා. ලොකු සිද්ධියක් වෙලා තියෙන බව වාහන වලින් ගිය අයගේ කතාවෙන් තේරුණා.

බයෙන් බයෙන් මම අහස් එළියෙන් බන්ට් එකට ගිහින් බලනකොට 76 ගේ ළඟ ඉඳලා තෝමස් අයියලාගේ ගේ දක්වා කොටසේ මිනිස්සු පිරිලා හිටියා. සමහරු විලාප නගනවා. හතර වටේම එකම ගාලගෝට්ටිය… තුවාල ලබා සිටි අය ආරක්ෂක අංශවල නිලධාරීන් රෝහලට අරන් ගියා.

ඒත් එක්කම පොලිසිය ග්‍රාමාරක්ෂක කණ්ඩායම් එක්ක හමුදා ඇඳුම් ඇඳ සිටි රජයේ ආරක්ෂක අංශ ඇවිත් වෙල් යාය හරහා පලායමින් සිටි කොටින්ට වෙඩි තබමින් පලවා හැරියා. කොටි පහේ කෑල්ල හරියේ රාණමඩුව එරකෙටිවට්ටේයි වෙල් යාය දෙසට පසු බැස්සා. 77 ගෙදරට ගිහින් බලනකොට එක කාමරයක මුල්ලේ 14 දෙනෙක් එක ගොඩේ කපා දමා තිබුණා.

රංහාමි මහතාගේ වඩුමඩුව තවමත් එලෙසම පවතින අයුරු.

බොහෝ දෙනෙකු අවසන් සුසුම් හෙළුෑ 77 බණ ගෙදර

ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් මියගිය ජනපද වැසියන්ගේ නාමාවලිය සහිත ස්මාරකය

මෙම ප්‍රහාරයෙන් වැඩිහිටියන් සහ ළමයින් ඇතුළු 44 දෙනෙකු ඝාතනයට ලක්ව තිබුණ බව නිල වාර්තාවල සඳහන් විය. 14 දෙනෙක්ම වයස 12ට අඩු බාල වයස්කරුවෝ වූහ. මියගිය පිරිස අතර ඔවුන්ගේම දූදරුවන් සැමියන් බිරියන් මව්පියන් හා හිතවත්හුද වූහ. මෙම ප්‍රහාරයෙන් මිය ගොස් සිටි පිරිස අතර ගැබිනි කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු සිටි බවත් ඔවුන්ගේ උදර පෙදෙස කිසියම් තියුණු ආයුධවලින් කපා දමා තිබුණ බවත් නොරහසක් විය.

අම්පාර මඩකළපුව දිස්ත්‍රික් මායිමෙහි ඇති මෙම ගොවි ජනපදය අම්පාර නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 20ක් දුරින් පිහිටා ඇත. එදා මෙම සිද්ධිය පැතිරයාමත් සමග නන්දෙසින් පැමිණි දහස් ගණනක් ජනතාව උදෑසන ගෝනගල 31 ජනපදය වෙත ඇදී එන්නට වූහ.

‘අනේ අපිට ඇයි මෙහෙම වුණේ? මේවා හෙන ගහන අපරාධ. මේ කාලකන්නින්ට හිතක් පපුවක් නැද්ද දෙයියනේ?’ කියමින් කාන්තාවක් බිම පෙරළීගෙන සිය දුක කියන්නට වූවාය.
එදා ගෙයින් ගෙට ගිය අපට දැකගන්නට ලැබුණේ ත්‍රස්තවාදීන් සෑම නිවසකම තිබුණ කැබිනට් සහ පෙට්ටගම් හැර මුදල් සහ රන්බඩු කොල්ලකා ඇති අයුරුය. වී වගා කන්නය සඳහා තම රන්බඩු බැංකුවලට උකස් කොට ගොවිතැන් කළ ගෝනගල ගමේ ගොවීන් එම උකස් බඩු නිදහස් කරගෙන තිබුණ අවදියකි ඒ.

එසේම මුදල් හදල් නිවෙස්වල තිබිණි.

එම දේපල සොයා අල්මාරි, ලී කැබිනට් අවුස්සා ඒවායේ තිබුණ මුදල් සහ රන්බඩු ත්‍රස්තවාදීන් මෙසේ කොල්ලකා තිබෙන බව ගම්වාසීහු පැවසූහ.

මේ අතර මහරෑ මැද බන්ට් එකේ කෙළවර පිහිටි ග්‍රාමාරක්ෂකයෙකුගේ නිවසට පැමිණ එහි පදිංචි තෝමස් සිංඤ්ඤෝ කපු මහතා ඇතුළු නව දෙනෙකු කපා කොටා මරාදමා තිබුණි. මෙම තොරතුරු සොයා ඉකුත්දා අප එහි යනවිට දක්නට ලැබුණේ එම නිවසේ අත්තිවාරම පමණක් ඉතිරි වූ පාළු ඉඩමකි.

77 නිවස ඒ ආකාරයෙන්ම තිබුණ අතර එහි වෙනසකට වූයේ වෙනත් තීන්න ආලේප කර තිබීම පමණකි. එහි වෙනත් පවුලක් අලුතින් පදිංවී සිටියහ. ඒ අසල තිබුණ රංහාමි මහතාගේ වඩු මඩුවද පාළුවට ගොස් තිබිණ.

අසල් වාසීන් පැවසුවේ එදා කොටි ප්‍රහාරයට ලක්වූ අවස්ථාවේ කාමරකට දමා වසාසිටි එම නිවසේ ඉතිරිවූ එකම තරුණයා පසුව එම නිවස වෙනත් අයෙකුට විකුණා දමා ගමෙන්ද පිටවී ගොස් ඇති බවය. වෙනසකට තිබුණේ විසි වසරක් ගතව ගොස් තිබීම පමණකි. අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ උහන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ මඩකළපුව මායිමෙහි පිහිටි ගෝනගල ගමට සංවර්ධනයේ හිරු කිරණ වැටී නැත. එහිදී මුණ ගැසුණ ආර්. මාගරට් මෙසේද කීවාය.

මහත්තයෝ එදා තිබුණ ගෙවල් දොරවල් පවා තවමත් ඒ විදියටම තියෙනවා. තෝමස් මාමාගේ ගෙය තිබුණු තැන දැන් තියෙන්නේ අත්තිවාරම විතරයි. ඒ ගෙය ගරා වැටුණා. එදා මෙම ප්‍රහාරයට සම්මාදම් වුණ එවුන් දැන් බැටළු හම් පොරවගෙන තවමත් ඉන්න පුළුවන්. උන්ට කවදා හරි මේ අපරාධවලට සොබා දහමෙන් හරි වන්දි ගෙවන්න වෙනවා යැයි ඇය කී කතාව සනාථ කරන්නට මෙන් ඒ අවට එදා දකින්නට තිබුණ පුවක් අරඹ තවමත් එලෙසම තිබෙනු මම දුටුවෙමි. ගම පාළුවට ගොස් තිබිණ.

 බණ ගෙදරට කොටි ඇවිත් මිනිස්සු කපා කොටා දමනකොට මගේ මහත්තයාත් එතන ඉඳලා මැරුම් කෑවා. කාටද මේ අපරාධය කියන්නේ? යැයිද ඇය දුක්මුසු සරින් පැවසුවාය.   ඔවුන් වෙනුවෙන් මෙම සටහන තබන්නේ එදා දිවි ගලවා ගත් දෙවැනි පරපුරේ දරුවන්ටද දැන් විසි වයස් සපිරෙමින් පවතින බැවිණි.

ඔවුන් මෙම ප්‍රහාරය ගැන හරිහමන් තොරතුරු නොදනිති. ගෝනගල ශෝකාන්තයේ උච්චතම අවස්ථාවටද අපි සහභාගි වූයෙමු.

ඒ 19 දින මළ හිරු බැසයන හැන්දෑවේ පොදු සුසාන භූමියේ සමූහ මිනී වළක එම මළසිරුරු එකට මිහිදන් කිරීමේ සෝචනීය හෝරාවය. එවැනි දසුනක් දකින්ට අපේ දෑස් පාපතර විය.

එදා සිරුරු මිහිදන් කළ අවස්ථාවේ රැස්ව සිටි ජනපදවාසීන් නැඟූ විලාප හඬ විනාඩි කීපයක් එක දිගට පැවතිණ. ගෝනගල ශ්‍රී සුමංගලාරාමාධිපති රන්සෑගොඩ මිත්තසිරි හිමියෝ අතිවිශාල ජනකාය පංසිල්හි පිහිටුවන ලදී. පසුව පිං අනුමෝදන් කොට ආගමික කටයුතු සිදුකෙරිණි.

ප්‍රියන්ගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති තල්ගමුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි වීරගොඩ ශ්‍රී සම්බුද්ධ ජයන්ති විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති රූපහ විමලානන්ද හිමි බුද්ධංගල ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති කළුතර ධම්මානන්ද හිමි ඇතුළු හිමිවරු අනුශාසනා පැවැත්වූහ. ගෝනගලට එල්ල වූ ප්‍රහාරයෙන් පසුව එවකට සිටි වරාය පුනරුත්තාපන අමාත්‍ය එම්.එච්.එම්. අෂ්රොෆ් මහතා අලාභ, හානිවූ සෑම නිවසකටම රුපියල් 25000/- බැගින් හා මියගිය අය වෙනුවෙන් රුපියල් 50000/- වන්දි ගෙවීමට පුනරුත්තාපන අමාත්‍යංශයට නියෝග කර තිබිණ.

මෙම ගමට යන ප්‍රධාන පාරද එදා මෙන්ම අදත් ගමන්කළ නොහැකි තත්ත්වයේ පවතී. ඒ ගැන අදහස් දැක්වූ ආර්.ඇම්. ඩිංගිරිබණ්ඩා මහතා අප සමග මෙසේ කීය.

එදා මේ ගමේ සිදුවුණ ඛේදවාචකය දැකගන්න මැති ඇමතිවරුන් විශාල පිරිසක් මේ පාරේ ආවා ගියා. ඒත් පාර හැදුවේ නෑ. 1977 අවුරුද්දේ තමයි පාර හැදුවේ. ඒ ආණ්ඩුව පෙරළුනා. 28 හන්දිය දක්වා පාර නැවත තාර දාලා පාර හදන්න කෙනෙක් නැතිව ගියා. බලයට ආපු ආණ්ඩුවෙනුත් පාර ටිකක් හැදුවා. ඒත් සාර්ථක වුණේ නැහැ. දැන් පාරේ යන්න බැහැ. කොටි ගහලා අනාථ වුණ පවුල් ඇතුළු අනෙකුත් පවුල් අදත් කොටින්ට ශාප කරනවා.

මෙම ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරයෙන් මියගිය ජනපද වැසියන් වෙනුවෙන් විහාරාධිපති රන්සෑගොඩ මිත්තසිරි හිමියන්ගේ අනුශාසනාව පරිදි ප්‍රදේශවාසීන්ගේ සහය මත ඉදිකළ ස්මාරකයක් ගෝනගල ගමේ ඇත. මෙම ප්‍රහාරයෙන් මියගිය අයගේ ඥාාතීන් ඇතුළු එගම් වැසියන්ගේ අනාගත දියුණුවට රජයේ හෝ වත්මන් දේශපාලන අධිකාරියේ අවධානය යොමුකොට කිසියම් වැඩපිළිවෙළක් ඇති කළයුතු බව එගම්වාසීහු වැඩිදුරටත් යෝජනා කරති.

(මුද්‍රිත මාධ්‍ය වාර්තා ඇසුරිනි)

සුදුකොඩි කථාව වැනිම ඉතා නින්දිත ප්‍රකාශයක් ඔබ නැවත කළේය. මිලේනියම් සිටි කුප්‍රකට මහා පාවා දීම සිදු වී දැනට වසර දහසයක් පමණ ගතවී ඇත.එවකට හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් ලයනල් බලගල්ල සහ හමුදා බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා වූ බ්‍රිගේඩියර් කපිල හෙන්දාවිතාරණගේ ඍජු අධීක්ෂණය යටතේ ක්‍රියාත්මක දුරදිග විහිදුම් බළකායේ බුද්ධි මූලස්ථානය පොලිස් සුනඛ අංශයේ පොලිස් අධිකාරි කුලසිරි උඩුගම්පල විසින් මාධ්‍යයට හෙළිකිරීම තුළින් සිදු වූ විනාශය රටම දන්නේ ය.

මෙය මාධ්‍යයට හෙළි නොකරන ලෙසත් එහි වගකීම තමන් භාර ගන්නා බවත් මෙය ජාතික ආරක්ෂාවට සම්බන්ධ ඉතා සංවේදී ස්ථානයක් බවත් හමුදාපතිවරයා සහ බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා පුනපුනා කීවත් එවකට පැවති එජාප රජයේ දේශපාලන හයිය හිතට ගත් උඩුගම්පොල ඒ කිසිවක් නොසලකා එය මාධ්‍යයට හෙළි කළේය.එම බුද්ධි තොරතුරු මූලස්ථානයට එවකට අණ දුන් කපිතාන් නිලාම් සහ තවත් සාජන් වරයෙකු ද ද්‍රවිඩ ජාතික ඔත්තුකරුවන් රැසක්ද ගෙනගොස් කටුගස්තොට පොලිසියේ කූඩුවට දැම්මේය.

එම අංශයට සම්බන්ධව සිටි ද්‍රවිඩ සහ මුස්ලිම් ජාතික තොරතුරු සහ ඔත්තු සපයන්නන් විශාල පිරිස් නම් හෙළිදරව් කළේය.

අද ෆීල්ඩ් මාර්ෂල්වරයා එම බුද්ධි ඒකකය තුට්ටු දෙකට දමා කතා කළේය.. එතන ප්‍රධානියා අඟල් 48 ක 50ක බඩත් තිබෙන තමා යටතේ සිටි සාජන් කෙනෙක් යැයි ඔහු උපහාසයෙන් පැවසීය. ඒක දේශපාලන කණ්ඩායමක ඒකකයක් යැයි අපහාස කළේය.නමුත් ඔහු හමුදාපතිවරයා කාලයේ මිලේනියම් සිටි බුද්ධි අංශය හෙළිකිරීම මහා පාවාදීමක් ලෙස ප්‍රකාශ කළ බව අපට මතකය.ඒ ඔහු හමුදා නිලධාරියෙක් ව සිටි කාලයේය .හමුදාවට ආදරය කළ කාලයේ ය.
මිනීමරු එල්ටීටීඊ දේශපාලන අංශය වූ ද්‍රවිඩ ජාතික සංවිධානයේ සහාය ලබාගෙන 2009 ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ දින සිට ඒ රටට ආදරය කළ වීරෝදාර සෙන්පතියා මිය ගියේය.

ඉන්පසු බිහි වූයේ ද්‍රවිඩ සන්ධානයට කෘතගුණ දැක්වීමේ වගකීමෙන් බැඳී සිටින රටක් ජාතියක් පාවා දෙන දීන දේශපාලනඥයෙකි.

නොඑසේනම් වන්නියේ කැලෑ තුල කිලෝ මීටර් තිහක් හතළිහක් ඇතුලට කොටි බළ පෙදෙස් වලට ගොස් ශංකර් වැනි කොටි නායකයන් ඝාතනය කළ ප්‍රභාකරන්ට වන්නි කැලයේ ඇවිදීමට මර බිය ඇති කළ දුරදිග විහිදුම් බළකායේ වීරෝදාර සෙබලුන් හට අවශ්‍ය තොරතුරු සහ ඉලක්කයන් තිතටම ලබාදුන් එම විශිෂ්ට බුද්ධි ඒකකයට මෙසේ අපහාස නොකරනු ඇත.

එතුමා කියන ආකාරයට මිලේනියම්සිටි බුද්ධි අංශය වැඩකට නැති දේශපාලන ඒකකයක් නම් කුලසිරි උඩුගම්පොල නැමති දේශද්‍රෝහී නිලධාරියාගේ හෙළිදරව්වෙන් පසු එම බුද්ධි අංශයට අනුයුක්තව සේවය කළ හැත්තෑවකට ආසන්න ද්‍රවිඩ සහ මුස්ලිම් තරුණයන් පිරිසක් එල්ටීටීඊ මිනීමරු ත්‍රස්තයන් විසින් ඝාතනය කර දැම්මේ ඇයි.?


එදා මැරුම්කෑ බොහෝ තරුණයන් සිංහලයන් නොවේ.. ද්‍රවිඩ හා මුස්ලිම් ජාතිකයන් ය.නමුත් ඔවුන් හමුදා බුද්ධි අංශ වෙතට හරවා ගනිමින් ඔත්තු සපයන්නන් බවට පත්කර ගැනීමට තරම් එම බුද්ධි අංශය ප්‍රබල විය.ඔවුන් එදා සිය ජීවිත පූජා කළේ අපට නිදහස් රටක් බිහිකිරීමට අවශ්‍ය පදනම සකස් ගැන ගැනීමේ ක්‍රියාවලියකට දායක වීම නිසාය.

ඔවුන් එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව නොබියව සිය මවුබිම වෙනුවෙන් සිය යුතුකම ඉටු කල වීරයන්ය.
එම විරුවන්ට අපහාස කිරීම තුළින් සරත් ෆොන්සේකා මැතිතුමනි, ඔබතුමා, ඔබතුමා විසින්ම ඔබතුමා කවරෙක්දැයි නැවත වතාවක් හඳුන්වා දී ඇත.ඔබ ඒ විරුවන්ට අපහාස කරද්දී ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ මන්ත්‍රී සුමන්දිරන් මන්ත්‍රීවරයා සිනාසෙමින් එය රස විඳින ආකාරය දැක ගැනීමට තරම් අප අපේම රටේ අවාසනාවන්තයන් වී ඇත.

මේ ඡායාරූපයේ ඉන්නේ පොලිස් නිලධාරියෙක්. හැබැයි ඔහු නියම පොලිස් නිලධාරියෙක් නම් නෙමෙයි. LTTE සංවිධානය පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස පුහුණුකර, මුලතිව් පොලිස් ස්ථානයට එල්ල කළ ප‍්‍රහාරයෙන් පසු ලබා ගත් නිල ඇඳුමකින් සරසා වව්නියාව උසස් පොලිස් නලධාරීන් විසින් සාකච්ඡාවක් පවත්වනු ලබන අවස්ථාවක එම සාකච්ඡාවට කඩා වැදී සිය ගතෙහි දවටා ගෙන සිටි බෝම්බ කට්ටලය පුපුරවා සියලූ පොලිස් නිලධාරීන් ඝාතනය කිරීමට සූදානම් වූ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු වූ ”සෙල්වා” යි.

එවකට වව්නියාව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා වශයෙන් කටයතු කළේ කීර්තිමත් පොලිස් නිලධාරියකු වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයකු ලෙස විශ‍්‍රාම ලැබූ ගාමිණි ද සිල්වා මහතායි. ”සෙල්වා” පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වුණේ වව්නියාව සිට ආපහු යාපනයට යෑමට ඕමන්තේ පොලිස් මුරපොළ හරහා යද්දියි. පොලිස් මුරපොළේ රඳවා සිටි පුහුණුවලත්, පසුව අත්අඩංගුවට පත් වූ LTTE සැකකරුවකු තමයි ඔහු සමග පුහුණු වූ අයකු ලෙස සෙල්වාව හඳුනාගත්තේ. ”සෙල්වා” ගේ ගම චාවකච්චේරිය. අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම මැරිලා. අක්කලා තුන් දෙනෙක් ඉන්නවා. තුන්දෙනාම අවිවාහකයි. මේ තුන්දෙනා ජීවත් කළේ ‘‘සෙල්වා” කුලී වැඩ කරලා. මෙහෙම ඉද්දි තමයි LTTE ය ”සෙල්වා” තම කාඩරයකු ලෙස බඳවා ගත්තේ. මූලික පුහුණුව ලැබුවේ පූනරීන්වල. පූනරීන්, මුලතිව් හා මුහමාලේ වැනි ප‍්‍රධාන ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයන් කිහිපයකට ‘‘සෙල්වා” ඉතා ක‍්‍රියාශීලීව සහභාගී වුණා. මේ දක්ෂතා හින්දා කෙටි කාලයකින් ”සෙල්වා”ව කළුකොටි අංශයට උසස් කළා.

LTTE ය සිය මරාගෙන මැරෙන කාඩරයන් හඳුනාගනු ලබන්නේ කළුකොටි අතරිනුයි. ටික කලකින් සෙල්වාට LTTE යෙන් අපූරු යෝජනවාක් ආවා. ඒ තමයි මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුවීමට. සෙල්වා මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු ලෙස පුහුණුව ලැබුවා. මේ අතරම සෙල්වාට මානසික අල්ලසක් දීමට LTTE ය පසුබට උනේ නැහැ. ඒ ඔහුගේ කැපවීම වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයේම පණ වගේ හිටපු අක්කලා තුන්දෙනා බලා ගන්නවා කියලා. කෙසේ වෙතත් සෙල්වා තමාට ලැබුණු ඉලක්කයත් අරගෙන වව්නියාවට අවා.

”රත්නම්” වව්නියාවේ රාජ්‍ය ආයතනයක පියන් කෙනෙක්. රත්නම්ගේ බිරිඳ ජයලක්ෂ්මී, ඔහුගේ දියණියන් දෙදෙනා කුඩා කාලේදීම පිළිකාවක් හැදිලා මිය ගියා. ජීවා සහ ලක්ෂ්මී යන දියණියන් දෙදෙනා සමග වව්නියාව, පුන්තෝට්ටම් ප‍්‍රදේශයේ කරදරයක් නැතුව ජීවත් වුණා. රත්නම්ගේ අයියා ජේසුදාසන් හිටියේ චාවකච්චේරියේ. ජේසුදාසන්ගේ පෙරත්තවට එක් දීපවාලී උත්සව කාලයකදී තම ඇස්දෙක වගේ ඉන්න දියණියන් දෙදෙනා සමග අයියව බලන්න චාවකච්චේරියට ගියා. එහිදි ඔවුන්ට ලොකු අකරතැබ්බකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා. රත්නම් දියණියන් දෙදෙනා සමග සිය අයියාගේ නිවසේ සිටින එක් රාත‍්‍රියක LTTE යේ ජීප් රථයක් නිවසට පැමිණියා. රත්නම් සහ දියණියන් දෙදෙනා විලාප නඟද්දී රත්නම්ගේ වැඩිමහල් දියණිය වූ ජීවාව LTTE විසින් පැහැර ගත්තා. රත්නම් එදා ?ම ජේසුදාසන් එක්ක චාවකච්චේරි LTTE කඳවුර ළඟට ගිහිල්ලා එළිවෙනකම් හිටියා. ඒ වුණාට ඔවුන්ට කඳවුර ඇතුළට යන්න හම්බවුණේ නැහැ. රත්නම් මේ විදියට දවස් තුනක් නොකා නොබී සිය බාල දියණිය සමග LTTE ගේට්ටුව ළඟ හිටියා. අවසානයේ දින තුනකින් පසු චාවකච්චේරි LTTE කඳවුරේ ප‍්‍රධානියා හමුවෙන්න අවස්ථාවක් රත්නම්ට ලැබුණා. ඔහු හරිම සැර පරුෂ පුද්ගලයෙක්. ඔහු කිව්වා.

”උඹලා හොඳට කාලා ඇඳලා ඉන්නවා. අපි මේ කැලෑවට වෙලා විමුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කරනවා. අපිට ඒකට ඉඩ දෙන්න බැහැ. අපි උඹට එක චාන්ස් එකක් දෙන්නම්. අපි එවනවා අපේ එකෙක් උඹේ ගෙදරට. එයා උඹේ ගෙදර තියා ගන්න ඕනේ. උඹේ අයියගේ පුතා කියලා. නැත්තම් උඹලගේ දුවල දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් LTTE එකට බැඳෙන්න ඕනේ.”

ප‍්‍රධානියාගේ නියෝගය පිළිගන්නවා හැරෙන්න රත්නම්ට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ. ඒ අනුව තමයි සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ. සෙල්වා රත්නම්ගේ ගෙදරට ආවේ අයියගේ පුතෙක් විදියට පිටරට යන්න අවශ්‍ය වැඩ ටික කර ගන්න කියලා. ටික දවසක් යද්දි හරි පුදුම දෙයක් වුණා. LTTE විසින් ලබා දෙන දැඩි පුහුණුව හේතුවෙන් ගලක් වෙලා තිබ්බ සෙල්වාගේ හිතට රත්නම්ගේ වැඩිමහල දුව ජීවා එබිකම් කරන්න ගත්තේ මේ දවස්වල. සෙල්වා නිතරම රත්නම්ගේ දියණියන් දෙදෙනා එක්ක වව්නියාව නගරයේ චිත‍්‍රපට ශාලාවල සැරිසරන්න ගත්තා. LTTE සංවිධානය සිය මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් මෙහෙයුමකට යෙදෙවුවොත් ඔහුගේ ක‍්‍රියාකාරකම් පරීක්ෂා කරන්න වෙනම කිහිපදෙනකු යොදවනවා. ඒ පොට්ටුඅම්මාන්ගේ ”ටොසී” ඔත්තුසේවාවේ ඔත්තුකරුවන්. ඔත්තුකරුවන් සෙල්වාගේ වෙනස්වීම පොට්ටුඅම්මාන්ට වාර්තා කළා. පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලයේ ඉලක්කය සම්පූර්ණ කර ගැනීමට LTTE සංවිධානය සෙල්වාව කිහිප අවස්ථාවකදී සූදානම් කරත් ඒ වනවිට සෙල්වා මිනිස් බෝම්බයක් වී කෑලී කෑලී වලට කැඞී යෑමේ අදහසින් ඉවත්වයි හිටියේ. ඒ වෙනුවට ජීවාගේ ආදරයට මැදිව මහත් උභතෝකෝටියක තත්ත්වයට මැදිව සිටියා. මේ වනවිට සෙල්වාගේ මරාගෙන මැරෙන ජැකට්ටුව සහ පොලිස් ඇඳුම් සියල්ල පොලිස් අධිකාරි කාර්යාලය ඉදිරිපිට පිහිටි තේක්ක කැලෑවෙ LTTE සංවිධානයේ හිතවතකුගේ නිවස තුළ සඟවා තිබුණා. අවසානයේ පොට්ටුඅම්මාන් තීරණය කළා සෙල්වා නැවත කැඳවන්න. කෙසේ හෝ සෙල්වා නැවත ජීවාගෙන් වෙන්ව යන රාත‍්‍රීය ඉතා වේදනාත්මක රාත‍්‍රියක් වුණා. සෙල්වා බලාපොරොත්තු වුණේ ඕමන්තේ මුරපොළ හරහා ගිහිල්ල කෙසේ හෝ වෙනත් කෙටි පාරකින් පැමිණ ජිවා ද සමග කොහේ හෝ ගොස් ජීවත් වීමටයි. එහෙත් සෙල්වා ඕමන්තේ මුර පොළේදී හඳුනාගෙන අත්අඩංගුවට පත් වුණා. සෙල්වාව ප‍්‍රශ්න කරන්න අවස්ථාව හම්බවුණේ මට. ඔහු එහිදි කිසි දෙයක් කිව්වේ නැහැ. හැබැයි සෙල්වාව බලන්න රත්නම් සිය දියණියන් දෙදෙනා පැමිණෙන සෑම අවස්ථාවකදීම සෙල්වා ජීවා සමග ඇසින් කතා කළ ඉඟි තේරුම් ගැනීමට යම්තම් යොවුන් විය පසු කරපු මට තේරුම් ගැනීමට අමාරු වුණේ නැහැ. අවසානයේ සෙල්වා සහ ජීවා සම්මුඛ කර ප‍්‍රශ්න කිරීමේදී සියල්ල හෙළි වුණා. පස්සේ සෙල්වා අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළා. අධිකරණයට යන දවසේ සෙල්වා පැය 01 ක කාලයක් ඇඬුවා. ඒ වනවිට ඔහු අපේ කාර්යාලයේ බොහෝ දෙනා සමග ඉතාමත් කුළුපග වෙලා හිටියා. ඔහුගේ වෙන්වීම ඔහුට මෙන්ම අපටත් දරාගත නොහැකි වුණා. මේ වන විට සෙල්වා හෝ ජීවා කොහේ ඉන්නවද දන්නේ නැහැ. හැබැයි මගේ ප‍්‍රාර්ථනාව සෙල්වා ජීවා සමග කොහේ හෝ තැනක පුංචි කුරුලූ කැදැල්ලක් තනලා ජීවත් වනු දැකීමයි.

මිනිස් බෝම්බයක් වූ සෙල්වාගේ මෙහෙයුමේ සැලසුම වී තිබුණේ මන්නාරමේ සේවය කරන ද්‍රවිඩ පොලිස් නිලධාරියෙක් ලෙස උසස් පොලිස් නිලධාරීන්ගේ රැස්වීම් පැවැත්වෙන අවස්ථාවේ පොලිස් අධිකාරි සංකීර්ණයට ඇතුළු වී සාකච්ඡා පැවැත්වෙන ස්ථානයට ගොස් සිය බෝම්බ කට්ටලය පුපුරා ගැනීමයි. මෙහිදී ඔහු අපූරු හැඳුනුම්පතක් සූදානම් කරගෙන තිබුණා. ඒ හැඳුනුම්පතේ එක පසක ජාතික හැඳුනුම්පත ලෙසත් අනෙක් පස කහ පාට පසුබිමේ කළුපාට අකුරින් ”මගේ ඇෙඟ් බෝම්බ හයිකරලා තිබෙනවා. මට යන්න දීපන්, නැත්තම් මෙතනම පුපුරවා ගන්නවා.” ලෙසත් සඳහන්ව තිබුණා. සෙල්වාගේ ඉලක්කය වී තිබුණේ කෙසේ හෝ බෝම්බය පුපුරවා හැරීමටය. සෙල්වා ජීවා සමග ඇතිකර ගත් පේ‍්‍රම සබඳතාවය මා ඇතුළු පොලිස් නිලධාරීන් රාශියකගේ ජීවිත බේරා ගැනීමට හැකි වූ බව සිතීමේ මහත් ආශ්චර්යක් බව හැෙඟ්.

(මෙහි එන සියලූ නම් ගම් මන:කල්පිතයි…)

(මෙම සත්‍ය කතාව ඇසුරෙන් ”මොහාන් නියාස්” විසින් ”කළු සුදු මල්” චිත‍්‍රපටය නිර්මාණය කරන ලදි. එහෙත් එය අප සිතූ තරම් පේ‍්‍රක්ෂක ප‍්‍රතිචාරයට ලක් නොවූ බව කනගාටුවෙන් සඳහන් කරමි.)

කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත් වන ලෙසට ඉහළින් ආ නියෝගයක්‌ මත කොටින්ට යටත්වූ නිරායුධ පොලිස්‌ නිලධාරීන් හයසියයකට ආසන්න පිරිසක්‌ 1990 ජුනි මස 11 වැනිදා වෙඩි තබා ඝාතනය කෙරිණි.

කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත්වූ පසු නිරායුධ පොලිස්‌ නිලධාරීන් පොලිස්‌ ස්‌ථානවල සිට බස්‌ රථවලින් කැලෑවට ගෙන ගොස්‌ අත් බැඳ මුහුණු වසා ඔවුන්ගේ හිස්‌වලට වෙඩි තබන ලද අතර වෙඩි තැබීමට පෙර ඔවුන් විවිධ ආකාරයේ කෲර වධ හිංසාවලට ලක්‌ කරන ලද බවද පසුව අනාවරණය විය.

මෙම මහා ඛේදවාචකය සිදුවූයේ කංචිකුඩිච්චිආරු කැලෑවේය. අම්පාර දිස්‌ත්‍රික්‌කයට අයත් ප්‍රදේශයක්‌ වූ මෙය එදා කොටින්ගේ රාජධානියක්‌ව තිබිණි.

මෙම බිහිසුණු අවස්‌ථාවේ කොටින්ට යටත් නොවී ඔවුන්ගේ වෙඩි උණ්‌ඩවලින් ජීවිතය බේරා ගත් පොලිස්‌ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක්‌ද සිටිති. මරණයේ දොරටුව අභියසටම පා තබා යළි ජීවිතය ලැබූ එවැනි පොලිස්‌ නිලධාරියකු පසුගියදා අපට හමුවිය.

කුරුණෑගල, කුඹුක්‌ගැටේ පදිංචිකරුවකු වන කුරුණෑගල පොලිස්‌ සේවාස්‌ථ පුහුණු ආයතනයෙහි සේවයෙහි නියුතු පොලිස්‌ සැරයන් ආර්. එම්. තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර (37692) මෙම බිහිසුණු අත්දැකීමට මුහුණ දුන් නිලධාරියාය.

සැරයන් තෙන්කෝන් බණ්‌ඩාර එවකට රාජකාරි කරමින් සිටියේ කල්මුණේ පොලිස්‌ ස්‌ථානයේ පොලිස්‌ කොස්‌තාපල්වරයකු වශයෙනි. එදා ඔහු 23 වියෑති තරුණයෙකි.

ඔහු සිය ලොමු ඩැහැගැන්වෙන කතාව මෙසේ ආරම්භ කළේය.

එදා 1990 ජුනි 11 වැනිදා මට අද වගේ මතකයි.

එදින උදේ සිටම හතර වටින්ම වෙඩි හඬ හා බෝම්බ පුපුරණ හඬ ඇසුණා.

උදේ 9.30 සිටම එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්‌තවාදීන් 150 ක්‌ විතර අපේ පොලිස්‌ ස්‌ථානයට වටකරගෙන සිටියා. මා හට රාත්‍රි රාජකාරිය නියමිතව තිබූ බැවින් මා තනිකඩ නිවාසයේ රැඳී සිටියා.මෙම වේලාව වනවිට මඩකලපුව පොලිසියද ත්‍රස්‌තවාදීන් විසින් වටකරගෙන සිටින බැව් අපට දැන ගන්නට ලැබුණා.

අප අනෙකුත් නිලධාරින් සමග සාකච්ඡා කොට කොටින් සමග සටනට සූදානම් වී සිටියා. 9.45 ට විතර අම්පාර පැත්තෙන් වෙඩි ශබ්ද සහ බෝම්බ පුපුරණ හඬ එක දිගටම ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. තත්ත්වය දරුණු අතට හැරීගෙන එන බව පෙනී ගිය නිසා මා ආරක්‌ෂාව සඳහා අංක 03 මුරපළට ගියා.

හිටිහැටියේම ත්‍රස්‌තවාදීන් පොලිසියට මෝටර් ප්‍රහාර එල්ල කරන්න පටන් ගත්තා. පැය තුනක්‌ පමණ සටන පැවතුණා. මෙම ප්‍රහාරවලින් අංක 01 මුරපළේ සිටි පොලිස්‌ නිලධාරීන් හය දෙනාම මිය ගියා.

ත්‍රස්‌තවාදීන්ට යටත් වන ලෙස ඉහළින් නියෝගයක්‌ ආ බැව් යුද්ධය අතර දී ආරංචි වුණා. ඒ අනුව සියලුම පොලිස්‌ නිලධාරින් අවි බිම තබා යටත් වීමට තීරණය කළා. ප්‍රථමයෙන් උ.පො.ප. ආනන්ද සහ උප සේවා උ.පො.ප. රණවීර යන නිලධාරීන් දෑත් ඔසවාගෙන ඉදිරියට ගියා. අනෙකුත් නිලධාරීන් ඔවුන් පසුපස ඒ අයුරින්ම ගමන් කළා. ඒ සමගම ත්‍රස්‌තවාදී ප්‍රහාර නතර වුණා.

කලපුවට පැන මිය ගියත් කොටින්ට යටත් නොවීමට මම දැඩි ලෙස අදිටන් කර ගත්තා. මා භාරයේ තිබුණු ටී 56 ගිනි අවිය බංකරයේ වහලයේ සැඟවූ මම තමිල්නාඩු බැරැක්‌කය නමින් හඳුන්වන තනිකඩ නිවාසය පිටුපසට දුවගෙන ගියා. ආනන්ද, සෙනෙවිරත්න, දළුවත්ත සහ සරත් යන නිලධාරීන්ද එතැන සිටියා. ඔවුන්ටද යටත් නොවන ලෙස කී මම කලපුව දෙසට බඩ ගා ගෙන ගියා. ඉන්පසු මඩකලපුවට පැන්නා. මා සමග තවත් කිහිප දෙනකු පැන්නා. මෙය දුටු ත්‍රස්‌තවාදීන් අපට නැවත වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. එවිට කලපුවට පැන සිටි අනෙක්‌ සියලු දෙනාම බියට පත්ව නිකම් වෙඩි කාලා මැරෙන්න බැ අපි යටත් වෙමු කියා මා තනිකර දමා කලපුවෙන් ගොඩට අවුත් අත් ඔසවාගෙන ඉදිරියට ගියා.

මම කලපුව මැද්දට පිහිනා ගෙන ගියා. කලපුවේ විශාල කූඩැල්ලන් සිටියා. දිය බරිද සිටියා. මට කිහිප විටක්‌ම මඩ වතුර පෙවුණා.

පාසි පිරුණු කලපුවේ පීනන එක හරිම අමාරුයි. පැය කීපයක්‌ කලපුවේ සිටි මා පීනා ගොස්‌ එගොඩ වී පාරක්‌ දිගේ බඩ ගාගෙන ගිය විට වෙල් යායක්‌ හමුවුණා. වෙල්යායේ ගොයම් අතරින් බඩගාගෙන යන විට මට ඈතින් විශාල ගිනි ගොඩක්‌ පෙනුණා. ඒ ගිනි ගනිමින් තිබුණේ හමුදා වාහනයක්‌. වෙල්යාය දිගේ ගිය මා යළිත් වැටුණේ වෙනත් කලපුවකටයි. එය එතරම් විශාල නැහැ. ඒ කලපුව දිගේ පීනාගෙන ගිය විට යළිත් වෙල් යායක්‌ හමුවුණා. පොල්ලක්‌ කර තියාගත් මා ගොවියෙක්‌ උදෑල්ලක්‌ කර තියාගෙන යන ආකාරයට ගමන කළා. එවිට මට ගොවීන් දෙදෙනකු හමුවුණා. මා කවුද කියා ඔවුන් විමසුවා. මා ඔවුන්ට සිද්ධිය විස්‌තර කළා. මම ඔවුන්ගෙන් කෑමට යමක්‌ ඉල්ලුවා. කලපුව අසල නවතා තිබූ ඔරුවක්‌ අසලට ගිය ඔවුන් මට බත් ටිකක්‌ දුන්නා. අඳින්න දෙන්න නම් දෙයක්‌ නැහැයි කිව්වා. ඔවුන් මට අම්පාර මධ්‍යම කඳවුරට යන පාර පෙන්නුවා.

ඒ අනුව මා ඉදිරියට යන විට මුස්‌ලිම් ජාතිකයන් කිහිප දෙනකු හමුවුණා. ඔවුන් මා කැටුව ගොස්‌ කන්න බොන්න දී සරමක්‌ සහ කමිසයක්‌ද දුන්නා. ඔවුන් මගේ තනියට තරුණයන් දෙදෙනකුද එව්වා.

මම ඔවුන් සමග මධ්‍යම කඳවුරට ගියා. පසුවදා එම කඳවුරේ නිලධාරින් මා අම්පාර රෝහලට යෑව්වා.

කොටින්ගේ වෙඩි පහරවල් කාගෙන බේරී ආ කිහිප දෙනෙකුම රෝහලේදී මට හමුවුණා. ඔවුන්ගේ අත් පාවලට වෙඩි වැදි තිබුණා. කල්මුණේ සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරි බොතේජු ඇතුළු අනෙකුත් සියලුම නිලධාරින් කොටි උණ්‌ඩයට ගොදුරු වූ බැව් ඔවුන් කියා සිටියා.

සිය බිහිසුණු කතාව මෙසේ අවසන් කළ සැරයන් තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර එවැනිම තවත් අත්දැකීම් කිහිපයක්‌ පිළිබඳව ද අපට පැවැසීය.

1989.11.17 දින සිට 1989.11.23 දින දක්‌වා පුරා දින හතක්‌ තිස්‌සේ ත්‍රස්‌තවාදීන් කල්මුණේ පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කළා. එම ප්‍රහාරයේදී යුද හමුදා නිලධාරීන් හය දෙනෙකු සහ ත්‍රස්‌තවාදීන් දාහත් දෙනෙකු මිය ගියා. මෙම ප්‍රහාරය මැඩ පැවැත්වීමට අනෙකුත් නිලධාරීන් සමග මාද දායක වුණා.

මෙවැනි ප්‍රහාර ගණනාවකට මුහුණ දී සිටි තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර එවැනි හපන්කම් කිසිවකුගේ ඇගයීමකට ලක්‌ නොවීම නිසා කළකිරීමට පත්ව 1996.12.15 වැනි දින රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍රලේඛ අංක 44/90 යටතේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගත්තේය. ඔහු යළිත් 1999.05.16 වැනි දින පොලිස්‌ සේවයට බැඳුනේය.

ඔහුගේ දීර්ඝ සේවා කාලය පදනම් කරගෙන ඔහුට 2006.01.01 දින සිට පොලිස්‌ සැරයන් තනතුරට උසස්‌ වීමක්‌ ලැබුණි.

විශ්‍රාම ලත් ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරි ටාසි සෙනෙවිරත්න විසින් නොබෝදා ප්‍රකාශයට පත් කළ “HUMAN RIGHTS AND POLICING නමැති ග්‍රන්ථයෙහිද සැරයන් තෙන්නකෝන් බණ්‌ඩාර පිළිබඳව විශේෂ සටහනක්‌ ඇතුළත් කර තිබේ.

කල්මුණේ පොලිස්‌ නිලධාරින්ගේ ඝාතනය එම පොතේ සඳහන් කර ඇත්තේ පොලිස්‌ ඉතිහාසයේ අතිශයින්ම ශෝකජනකවූ දිනය වශයෙනි.

ඉහළින් ආ නියෝගයට අවනතවීම නිසා අවසානයේ පොලිස්‌ නිලධාරීන් හයසියයක පමණ සිය ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවීමට සිදුවිය. දුරදිග නොබලා ගත් එවැනි තීන්දු තීරණ නිසා ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමට සිදුවූ ඒ පොලිස්‌ නිලධාරින් අවාසනයේ මිය ගියේ මිනිසෙකුට ඉසිලිය නොහැකි දරුණු දුක්‌වේදනා විදිමිනි.

මැරුම් කෑ කොටින් වෙනුවෙන් තවමත් කිඹුල් කඳුළු හෙලන අය මෙවැනි ම්ලේච්ඡ ක්‍රියා ගැන කියන්නේ කුමක්‌ද? ඉහලින් ආ නියෝගයක්‌ නිසා සිය ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවීමට සිදුවූ පොලිස්‌ නිලධාරින් සිහිකර ඔවුන්ට උත්තමාචාර පිරිනැමීමටත් එම ප්‍රහාරවලින් දිවි ගලවාගෙන තවමත් සේවයෙහි යෙදී සිටින නිලධාරීන්ට ඔවුන්ගේ සේවය හා නිර්භීතකම ගැන සලකා බලා උසස්‌ වීම් ලබාදීමටත් වගකිව යුත්තන් විසින් නොපමාව පියවර ගත යුතුව ඇතැයි මධ්‍යස්‌ථ මතධාරි පොලිස්‌ නිලධාරීහු පෙන්වා දෙති.

රණවීර මනුකුලසූරිය

පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ
නිලධාරීන් අතර ඔහු ප්‍රසිද්ධව සිටියේ “යුද්දේ” යන අනවර්ථ නාමයෙන්ය. තිස්‌ස රත්නායක මහතාට ඒ අනවර්ථනාමය පටබැඳුණේ ඔහු යුද්ධය තම ජීවිතය කරගෙන සිටි නිර්භීත නිලධාරියකු වීම නිසාය.

අන්සියල්ලටම දෙවැනි තැන ලබාදී රට, ජාතිය බේරා ගැනීමේ උදාර කාර්යය වෙනුවෙන් සිය ජීවිතය කැප කළ ඒ උදාර විරුවා පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායට මහත්වූ ආඩම්බරයක්‌ එක්‌ කළ නිලධාරියකු විය. 2000 වර්ෂයේ අරලගංන්විල දී සිදුවූ ත්‍රස්‌ත ප්‍රහාරයකින් ඒ මහතා ජීවිතය පූජා කළේය.

1987 වර්ෂය වනවිට තිරික්‌කෝවිල් විශේෂ කාර්ය බළකා කඳවුරේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස කටයුතු කළේ තිස්‌ස රත්නායක මහතාය. එවකට තිරික්‌කෝවිල් කඳවුරේ නියෝජ්‍ය අණදෙන නිලධාරියා ලෙස කපිල ජයසේකර මහතා රාජකාරි කළේය. යාපනය ටික්‌කම්හි බෝම්බ පිපිරීමෙන් බරපතළ තුවාල ලබා සිටි කපිල ජයසේකර මහතා සුවය ලැබීමෙන් පසු නැවතත් විශේෂ කාර්ය බළකායට එක්‌ව සිටියේය.

නැගෙනහිර පළාතේ ක්‍රියාත්මක වූ සියලුම ත්‍රස්‌ත කණ්‌ඩායම් අභිබවායමින් එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානය ඉතාම ප්‍රබල තත්ත්වයකට පත්වෙමින් සිටියේ මේ කාලසීමාවේදීය.ඒ වනවිට නැගෙනහිර පළාතේ ප්‍රධානම පෙළේ ත්‍රස්‌ත කණ්‌ඩායම් 5 ක්‌ ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවැතිණි. ඊ. පී. ආර්. එල්. එµa., ටෙලෝ, ඊ රෝස්‌, ප්ලොට්‌ සංවිධාන නැගෙනහිර පළාතේ සිය බලය ව්‍යාප්ත කරගෙන සිටියද එල්. ටී. ටී. ඊ. සවිධානයෙන් ඔවුන් වෙත එල්ල වූයේ දැඩි තර්ජනයකි.

ඔවුන් සිය ප්‍රතිවිරුද්ධ ත්‍රස්‌තවාදී කණ්‌ඩායම්වල නායකයන් සහ සාමාජිකයන් ඝාතනය කිරීමට පටන් ගත්තේ එල්. ටී. ටී. ඊ. නායක වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ගේ නියෝග මතය. ඒ වනවිට නැගෙනහිර පළාතේ එල්. ටී. ටී. ඊ. නායකයා ලෙස කටයුතු කළේ ඩේවිඩ්ය.ඩේවිඩ්ගේ නියෝග මත ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙමළ සංවිධානවල සාමාජිකයන් විශාල පිරිසක්‌ එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයන් අතින් ඝාතනයට ලක්‌විය. එල්. ටී. ටී. ඊ. ය නැගෙනහිර පළාතේ ප්‍රබලම ත්‍රස්‌ත සංවිධානය බවට පත්කිරීමට අවශ්‍ය සියලු දේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට පසුබට වුණේ නැත.

මේ කාල සීමාව වන විට කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරය ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ තෝතැන්නක්‌ බවට පත්ව තිබිණි. ත්‍රස්‌ත කණ්‌ඩායම් පහකට අයත් කුඩා ප්‍රමාණයේ කඳවුරු වනාන්තරය මධ්‍යයේ පිහිටා තිබුණේ ඉතාම රහසිගත ස්‌ථානවලය.
එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානය ගෙනයමින් තිබූ ආත්මාර්ථකාමී ප්‍රතිපත්තිය අනෙකුත් ත්‍රස්‌ත සංවිධානවල දැඩි දොaෂදර්ශනයට ලක්‌ වෙමින් තිබිණි. එම ත්‍රස්‌ත සංවිධාන එල්. ටී. ටී. ඊ. ය කෙරෙහි මොනතරම් වෛරයකින් පසු වූයේ ද යත් ඔවුහු ආරක්‍ෂක අංශ වෙත එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයන් පිළිබඳව ඔත්තු ලබා දීමට පවා පෙළඹී සිටියහ.

මේ තත්ත්වය පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායට දැඩි වාසිසහගත තත්ත්වයක්‌ ගෙන දුන්නේය. බුද්ධි අංශ සාමාජිකයෝ සිය රාජකාරිය අකුරටම ඉටු කළහ. විරුද්ධ ත්‍රස්‌තවාදී කණ්‌ඩායම්වලින් ලබාගත් තොරතුරු මත එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ කටයුතු විශාල වශයෙන් සිදු කිරීමට විශේෂ කාර්ය බළකාය සමත් වූහ.

තිරික්‌කෝවිල් ප්‍රදේශයේදී ප්‍රබල පෙළේ එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්‌තවාදියකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ට හැකි වූයේ ඔය අතරදීය. යෝගරාජා නමැති මේ ත්‍රස්‌තවාදියා සතුව එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානයේ පණිවුඩ හුවමාරු යන්ත්‍රයක්‌ද තිබිණි.යෝගරාජාගෙන් දීර්ඝ ලෙස ප්‍රශ්න කීරීම් ඇරැඹිණි. කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරය තුළ නිර්මාණය වෙමින් පවතින එල්. ටී. ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව ඉතාම වැදගත් තොරතුරු රැසක්‌ යෝගරාජා හෙළි කළේය.

ත්‍රස්‌තවාදියා සතුව තිබී සොයාගත් පණිවුඩ හුවමාරු යන්ත්‍රයට සවන් දීමෙන් එල්. ටී. ටී. ඊ. කඳවුරු පිහිටා තිබෙන ස්‌ථාන පිළිබඳවද වැදගත් තොරතුරු ලබා ගැනීමට විශේෂ කාර්ය බළකායේ බුද්ධි නිලධාරීන්ට හැකි විය.කන්චිකුඩිච්චිආරු කැලේ එල්. ටී. ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරකම් මර්දනය නොකළොත් අපිට ඉදිරියේදී ලොකු ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්න වෙනවා.
තිරික්‌කෝවිල් කඳවුරේ අණදෙන නිලධාරි පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක තිස්‌ස රත්නායක මහතා සිය ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් සමඟ මේ පිළිබඳව සාකච්ඡා කළේ ඒ වෙනුවෙන් ගතයුතු ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳව සැලසුම් කිරීම සඳහාය. ඉතාම ශීඝ්‍ර ලෙස වර්ධනය වෙමින් පවතින එල්. ටී. ටී. ඊ. බලය සුන්නද්දූලි කිරීම සඳහා කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරයේ දැවැන්ත මෙහෙයුමක්‌ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අවශ්‍යතාව මතු වෙමින් තිබිණි.

එවකට පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණදෙන නිලධාරියා වූ ලයනල් කරුණාසේන මහතාගෙන්ද මෙම මෙහෙයුම සඳහා අනුමැතිය ලැබී තිබිණි.මෙහෙයුම සඳහා සියලු සැලසුම් සකස්‌ කළේ තිරික්‌කෝවිල් අණදෙන නිලධාරි තිස්‌ස රත්නායක සහ එහි නියෝජ්‍ය අණදෙන නිලධාරි කපිල ජයසේකර යන මහත්වරුන්ගේ පූර්ණ අධීක්‍ෂණය යටතේය.

1987 වර්ෂයේ ජූනි 27දා කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරයට ඇතුළු වී එල්. ටී. ටී. ඊ. කඳවුරු විනාශ කිරීමේ දැවැන්ත මෙහෙයුම සඳහා සියලුම සැලසුම් සකස්‌ කෙරිණි.මෙහෙයුම සඳහා විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු 30 දෙනෙකු සූදානම් වූහ. ඊට නායකත්වය දීම සඳහා එක්‌ව සිටියේ තිස්‌ස රත්නායක මහතාය. මෙම මෙහෙයුම සඳහා එවකට කීර්තිමත් දක්‍ෂ තරුණ නිලධාරීහු රැසක්‌ම සූදානමින් සිටියහ.

පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක කපිල ජයසේකර මෙහෙයුමේ නියෝජ්‍ය නායකයා ලෙස කටයුතු කිරීමට සූදානම් වූයේය. එවකට උප පොලිස්‌ පරීක්‍ෂකවරුන් වූ අජිත් සිල්වා (අම්පාර 5 කණුව ප්‍රදේශයේදී සිදුවු බිම්බෝම්බ පිපිරීමකින් දිවි පිදුවේය.) විදානගම (ඇමැති අෂ්රොµa මහතා සමග හෙලිකොප්ටර් යානා අනතුරින් ජීවිතක්‌ෂයට පත්වූයේය.) උපාලි සිල්වා (හිටපු ජනාධිපති ප්‍රේමදාස මහතා වෙත එල්ල වූ මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාරයෙන් ජීවිතක්‍ෂයට පත්වූයේය.) දසනායක (තිරික්‌කෝවිල් ප්‍රදේශයේදී ත්‍රස්‌ත ප්‍රහාරයකින් දිවි පිදුවේය.) සහ ලයනල් ගුණතිලක (වර්තමානයේ හැටන් පොලිස්‌ අධිකාරිවරයා ලෙස කටයුතු කරයි.) යන අභීත නිලධාරීහුද මෙම මෙහෙයුමට එක්‌ව සිටියහ.

කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරයට ඇතුළු වීම ඉතාම භයානක ප්‍රතිඵල ගෙන දිය හැකි බව තිස්‌ස රත්නායක මහතා මෙන්ම සෙසු නිලධාරීහුද දැන සිටියහ. එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානයේ කඳවුරුවලට අමතරව තවත් ත්‍රස්‌ත කණ්‌ඩායම් 4 කට අයත් කඳවුරු වනාන්තරයේ පිහිටා තිබීම තත්ත්වය තව තවත් දරුණු කළේය. ඒ ඕනෑම අභියෝගයකට මුහුණ දීමේ අරමුණු ඇතිව තිස්‌ස රත්නායක මහතා ඇතුළු නිලධාරීහු මෙහෙයුමට සූදානම් වූහ. දින දෙකකට පමණ අවශ්‍ය ආහාරපාන ඔවුහු සූදානම් කර ගත්හ. ප්‍රහාර සඳහා සුළු අවි, බර අවි මෙන්ම බෝම්බ රැගෙන යැමට උපදෙස්‌ ලැබී තිබිණි.

කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරය මධ්‍යයේ විශාල ප්‍රමාණයේ වැවක්‌ විය. එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානයේ ප්‍රධානම කඳවුර පිහිටා තිබෙන්නේ මෙම වැව ආසන්නයේ බව බුද්ධි තොරතුරු මගින් විශේෂ කාර්ය බළකාය සොයාගෙන තිබිණි. මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කිරීමට සැලසුම් කරගෙන සිටියේ අලුයම් කාලයේදීය. මෙහෙයුම ආරම්භ කිරීමට නියමිතව තිබූ දිනට පෙර දින තිස්‌ස රත්නායක මහතා සියලුම නිලධාරීන් කැඳවා ඔවුන්ට උපදෙස්‌ ලබාදීමට ක්‍රියා කළේය.

මේක බොහොම අවදානම් තත්ත්වයේ මෙහෙයුමක්‌. අපි හැම මොහොතකම අවදියෙන් සිටිය යුතුයි. කැලෑවට ඇතුළු වුණාම අපි ටෙරොරිස්‌ට්‌ලා ගෙ ඉලක්‌ක වෙනවා.මෙහෙයුම භාර නිලධාරියා ලබාදුන් උපදෙස්‌ ඉතාම වැදගත් විය. ඒ වනවිට විශේෂ කාර්ය බළකායට අලුතින් එක්‌ව සිටි තරුණ නිලධාරීන් තිස්‌ස රත්නායක මහතාගෙන් උගත් පාඩම් බොහෝය.”අපි පුළුවන්තරම් පාන්දර මේ ඔපරේෂන් එක පටන් ගන්න ඕනේ. එහෙම ගියොත් සිවිල් මිනිස්‌සුන්ටයි ඉන්ෙµdaමන්ලටයි (ඔත්තුකරුවන්) නොදැනෙන්න අපිට කැලේට ඇතුළු වෙන්න පුළුවන්. අපි එන බව ටෙරොරිස්‌ට්‌ලා කලින් දැන ගත්තොත් අපේ මහන්සියේ ප්‍රතිඵල හරියාකාරව ලබාගන්න අපට බැරිවෙනවා.

තිස්‌ස රත්නායක මහතාගේ පූර්ණ අධීක්‍ෂණය යටතේ පසුදා අලුයම 3.00 ට පමණ මෙහෙයුම ආරම්භ කෙරිණි. ඩිපෙන්ඩර් ජීප් රථවල නැගුණු නිලධාරීහු කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරය ආසන්නයට ගමන් කර ඉන් බැසගත්හ. පසුව ඔවුහු පා ගමනින්ම ඉදිරියට ගමන් කළහ. කොන්චනඩකුඩා සහ සංගමන්කන්ද ප්‍රදේශ අතරින් වූ ස්‌ථානයකින් ඔවුන් කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරයට ඇතුළු වනවිට අලුයම 5.30 පමණ වී තිබිණි.කණ්‌ඩායම් තුනකට බෙදුණු විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු ඝන වනාන්තරය මැදින් ඉදිරියට ගමන් කරන්නට වූහ. කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරයේ රූස්‌ස ගස්‌ අතරින් අරුණලු උදාවෙමින් තිබිණි.

ත්‍රස්‌තවාදීන් කුමන ස්‌ථානයක සැඟවී සිටින්නේදැයි කිසිවකු දැන සිටියේ නැත. කුමන මොහොතක හෝ තමන් වෙත ප්‍රහාරයක්‌ එල්ලවන බව පමණක්‌ ඔවුහු දැන සිටියහ. ඉදිරියට තබන සෑම පියවරක්‌ පියවරක්‌ පාසාම මරණයේ අඳුරු සෙවණැලි හොල්මන් කරන්නට විය.එහෙත් තිස්‌ස රත්නායක ඇතුළු නිලධාරීන් කිසිවකු ඉන් සැලුණේ නැත. ඔවුහු නොබියව සිය ඉලක්‌කය වෙත ගමන් කරන්නට වූහ. පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක්‌ වනාන්තර මැදින් එක සීරුවට ගමන් කළ නිලධාරීහු වැව්තාවුල්ල ආසන්නයට පැමිණියහ.වැව් බැම්මට නුදුරින් එල්. ටී. ටී. ඊ. කඳවුරක්‌ පිහිටා තිබෙන බව විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු කලින්ම දැන සිටියහ. එහෙත් ත්‍රස්‌තවාදියකු පෙනෙන තෙක්‌මානයේ නැත. කඳවුරක සේයාවක්‌ද නැත.

අපි කොයි එකටත් සූදානමින් ඉමු. එල්. ටී. ටී. ඊ. කාරයො බොහොම භයානකයි. උන් කොහේ හරි හැංගිලා ඇති.
කොයිතරම් ආරක්‍ෂක ක්‍රමවේද අනුගමනය කරමින් කැලෑවට ඇතුළු වුවත් විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු තමන්ට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කිරීම සඳහා පැමිණ සිටින බව එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයෝ දැන සිටියහ.කන්චිකුඩිච්චිආරු එල්. ටී. ටී. ඊ කඳවුරේ ප්‍රධානියා ලෙස කටයුතු කළේ ඩේවිඩ්ය. ඔවුහු විශේෂ කාර්ය බළකාය වෙත ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කිරීමට සූදානම් වූහ.ගතවූයේ නිමේෂයකි. මුළු වනාන්තරයම දෙදරුම් කවමින් විශේෂ කාර්ය බළකාය වෙත ත්‍රස්‌තවාදීන්ගෙන් ප්‍රහාර එල්ලවන්නට විය. සුළු අවි මෙන්ම එල්. එම්. ජී. ගිනි අවිවලින් පිටවූ ගිනිපුලිඟුවලින් මුළු වනාන්තරයම ආලෝකවත් විය. විනාඩි 15 – 20 ක්‌ යනතුරුම ත්‍රස්‌තවාදීහු නොනවත්වාම ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට වූහ.

ප්‍රහාර එල්ලවීමත් සමඟම ආරක්‍ෂිත ස්‌ථාන වෙත ගිය විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයන් වෙත ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන්නට පටන් ගත්හ.එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්‌තවාදීන් සියයකට වැඩි පිරිසක්‌ කඳවුර තුළ වූහ. පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක්‌ තිස්‌සේ මේ බිහිසුණු සටන ඇවිළී ගොස්‌ තිබිණි. විශේෂ කාර්ය බලකායේ නිලධාරීන් ක්‍රමක්‍රමයෙන් සිය වෙඩි බලය වැඩි කරන්නට වූහ. එම ප්‍රහාරවලට මුහුණදීම ත්‍රස්‌තවාදීන්ට ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක්‌ නොවීය.

ඔවුහු එකා දෙන්නා පසුබසින්නට වූහ. පැයක්‌ ගතවන්නට පෙර ත්‍රස්‌තවාදීන් සිය කඳවුරද අතහැර දමා කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරයට වැදී සැඟවී ගියේ සිය ජීවිත ආරක්‍ෂා කරගැනීම සඳහාය.

විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීහු කෙමෙන් කෙමෙන් කඳවුර දෙසට ඇදෙන්නට වූහ. කඳවුර භූමිය පුරා ත්‍රස්‌තවාදීන්ට අයත් අවි ආයුධ ඇතුළු නොයෙකුත් බඩුබාහිරාදිය පිපිරී ගොස්‌ තිබිණි.ප්‍රහාරයට ලක්‌ව තුවාල ලැබූ ත්‍රස්‌තවාදින්ගේ සිරුරුවලින් ගලා ගිය රුධිරයෙන් කඳවුර භූමිය තෙත්ව ගොස්‌ තිබිණි.එහෙත් මියගිය තුවාල ලැබූ එකදු ත්‍රස්‌තවාදියකු හෝ කඳවුර භූමියේ සිටියේ නැත. ඔවුන් සියලු දෙනාව සෙසු සාමාජිකයන් විසින් ආරක්‍ෂිත ස්‌ථානවෙත ගෙන ගොස්‌ තිබිණි.

කන්චිකුඩිච්චිආරු ඝන වනාන්තරයේ තිබූ ප්‍රධානම පෙළේ එල්. ටී. ටී. ඊ. කඳවුර අත්පත් කරගත් පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකාය එහි ඉදිකර තිබූ නිවාස සහ අනෙකුත් ඉදිකිරීම්වලට ගිනි තබා විනාශ කළහ.මේ සියලු සිදුවීම් ගලායද්දී හතර අතින් ඝන අන්ධකාරය පැතිර යමින් තිබිණි.

මේ වෙලාවේ අපි ආපසු යන එක හොඳ නැහැ. කොටි දැන් මරුවිකලෙන් ඉන්නෙ. ඒ නිසා අපි හෙට උදේම තව ටිකක්‌ ඉදිරියට යන්න බලාගෙන මෙතන නතර වෙමු. (එදින රාත්‍රිය වනාන්තරයේ ගත කිරීමට තිස්‌ස රත්නායක මහතා තීරණය කළේය.රාත්‍රිය ඉතාම බියකරු විය. පලා ගිය ත්‍රස්‌තවාදීන් කොයි මොහොතක හෝ පැමිණ තමන්ට ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කරති යන සැකයෙන් සියලුම නිලධාරීහු නිදිවර්ජිතව රැය පහන් කළහ.අනාරක්‍ෂිත වනාන්තරය මැද රාත්‍රිය පහන් කරද්දී විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ට කිසිදු බියක්‌ දැනුණේ නැත. හිමිදිරි පාන්දර ඇතිවූ සීතල ඔවුන් පීඩාවක්‌ කර ගත්තේ නැත. සියළුම දුක්‌ කම්කටොලු විඳ දරාගෙන සිටියේ රට, ජාතිය බේරා ගැනීමේ උදාර කාර්යය පෙර දැරි කරගෙනය.

කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරයේ ඇති ත්‍රස්‌ත කඳවුරු විනාශ කිරීමේ මෙහෙයුම පසුදා අලුයම නැවතත් ක්‍රියාත්මක කෙරිණි. ඝන වනාන්තරය හරහා ගමන් කිරීම ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක්‌ නොවීය. එහෙත් සිය ඉලක්‌කයන් ජය ගැනීම සඳහා යන ඒකායන පරමාර්ථයෙන් නිලධාරීහු සියලු දෙනා ඉදිරියට ගමන් කළහ.

පැයකට ආසන්න කාලයක්‌ නොනැවතී ඉදිරියට යද්දී නැවතත් ත්‍රස්‌තවාදීහු විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට වූහ. එම ප්‍රදේශයේ තවත් කඳවුරක්‌ තිබෙන බව හඳුනාගත් නිලධාරීහු ත්‍රස්‌තවාදීන් වෙත ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන්නට පටන් ගත්හ.දරුණු සටන් ඇති වී අඩහෝරාවක්‌ පමණ ගතවිණි. විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් එල්ල කළ ප්‍රහාරවලට මුහුණ දීගත නොහැකි වූ එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයෝ පැන දුවන්නට වූහ. නිලධාරීන්ද ඔවුන් පසුපස පන්න පන්නා ප්‍රහාර එල්ල කළේ ත්‍රස්‌තවාදීන් අන්දමන්ද කරමින්ය. මියගිය සහ තුවාල ලැබූ ත්‍රස්‌තවාදීන්ද රැගෙන සෙසු සාමාජිකයෝ කැලෑවේ සැඟවුණහ. එම ප්‍රදේශයේ පිහිටුවා තිබූ ත්‍රස්‌ත කඳවුරද ගිනි තබා විනාශ කළ විශේෂ කාර්ය බළකායේ තිස්‌ස රත්නායක මහතා ඇතුළු නිලධාරීහු සෝදිසි මෙහෙයුමක්‌ද ක්‍රියාත්මක කළහ.

අපි අදට මෙතනින් නතර කරමු. තව දවසක අපි මීට වඩා ලොකු ඔපරේෂන් එකක්‌ කරමු.තිස්‌ස රත්නායක මහතා සිය සහෝදර නිලධාරීන්ට කීවේය. ත්‍රස්‌තවාදීන් සොයා ඉදිරියට යැම නතර කළ නිලධාරීහු තමන් පැමිණි මාර්ගය ඔස්‌සේ ආපසු යැමට පිටත් වූහ. ඔවුන් කන්චිකුඩිච්චිආරු වැව ආසන්නයට එද්දී දහවල උදාවී තිබිණි. මෙහෙයුම නිමා කිරීම නිසා සෑම නිලධාරියකුම සිටියේ තරමක සැහැල්ලුවෙන්ය.

එහෙත් සිදුවූයේ අනපේක්‍ෂිත දෙයකි. වැව් ඉවුර ඈතින් සැඟවී සිටි එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්‌තවාදීහු විශාල පිරිසක්‌ එක්‌වරම විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට පටන්ගත්හ.නොසිතූ මොහොතක එල්ලවූ ප්‍රහාරයෙන් නිලධාරීහු අන්දමන්ද වූහ. කණ්‌ඩායමේ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කළ කොස්‌තාපල් වර්ණකුලසූරිය වෙඩි ප්‍රහාරයකට ලක්‌ව වැව් තාවුල්ලේ ඇද වැටිණි.ඔහු වේදනාවෙන් කෑගසන්නට වුවේය. නොනවත්වාම ප්‍රහාර එල්ල වෙමින් තිබූ නිසා කිසිදු නිලධාරියකුට වර්ණකුලසූරිය වෙත ළඟාවීමට නොහැකි තත්ත්වයක්‌ උද්ගත වී තිබිණි. වේදනාවෙන් කෑගසන සිය සගයා කෙසේ හෝ බේරා ගැනීම කළයුතු විය. වර්ණකුලසූරියගේ හොඳම මිතුරා වූයේ කොස්‌තාපල් විමලරත්න නොනවත්වා එල්ල වන ප්‍රහාර ගණනකට නොගත් විමලරත්න බිමදිගේ බඩගාගෙන ගොස්‌ වර්ණකුලසූරිය සමීපයට ගියේය.

මම ඔයාව කොහොමහරි බේරගන්නවා. ඔයා කිසිදේකට බය වෙන්න එපා විමලරත්න සිය මිතුරාගේ සිත සනසන්නට උත්සාහ කළේය. ඒ සමගම ත්‍රස්‌තවාදීන් එල්ල කළ වෙඩි ප්‍රහාරයක්‌ විමලරත්නගේ සිරුර විනිවිද ගියේය. එය ගණනකට නොගත් විමලරත්න බරපතළ තුවාල ලබා විලාප නගමින් සිටි සිය කල්‍යාණ මිතුරා බිමදිගේ ඇදගෙන ගොස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් සිටි ස්‌ථානයට පැමිණියේය.

ඒ වන විට මෙම ප්‍රහාරය පිළිබඳව තිරික්‌කෝවිල් කඳවුර වෙත දැනුම් දීමට තිස්‌ස රත්නායක මහතා කටයුතු කර තිබිණි.
කලබල වෙන්න එපා මම චොපර් එකක්‌ මෙහාට ගෙන්න ගන්න දැනුම් දුන්නා. අපි වර්ණකුලසූරියව චොපර් එකෙන් හොස්‌පිට්‌ල් එකට අරිමු.තිස්‌ස රත්නායක මහතා කීවේය. බිහිසුණු සටන නොනවත්වාම සිදුවෙයි. කැලෑවේ සිටි සියලුම එල්. ටී. ටී. ඊ. සාමාජිකයන් එක්‌ ස්‌ථානයකට පැමිණ ප්‍රහාරය එල්ල කරන බව විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ට වැටහී තිබිණි. මරාගෙන මැරෙනවා හැරෙන්න කළ යුතු වෙනත් යමක්‌ නොමැති බව කවුරුත් තේරුම් ගෙන සිටියහ.

බරපතළ තුවාල ලබා ඉතාම අසාධ්‍ය තත්ත්වයෙන් සිටි වර්ණකුලසූරිය සිය මිතුරාගේ උකුලේ හිස තබාගෙන කෙඳිරි ගෑවේය.මචං මම ජීවත්වෙන එකක්‌ නැහැ. මම නැති උණොත් මගේ පවුලම අනාථයි. අම්මයි, තාත්තයි හුඟාක්‌ වයසයි. නංගියේ අනාගතේ ගැන බලන්න කෙනෙක්‌ නැහැ. මම නැති උණාම ඒ හැම දෙයක්‌ම උඹ බලාගන්න ඕනේ.
වර්ණකුලසූරිය කෙඳිරි ගාමින් සිය කල්‍යාණ මිතුරා වූ විමලරත්නට කීවේය.

උඹ මගේ සහෝදරයෙක්‌. කිසිදේකට බය වෙන්න එපා. ඒ හැම දෙයක්‌ම මම බලා ගන්නම් ඉස්‌සර වෙලා අපි හොස්‌පිට්‌ල් එකට යමු. විමලරත්න කීවේය. වර්ණකුලසූරියගේ සිරුරෙන් අධික ලෙස රුධිරය වහනය වෙමින් තිබිණි. හෙලිකොප්ටර් යානය කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරයට ආවේ සෑහෙන වේලාවක්‌ ප්‍රමාද වීය. යානයේ නියමුවන් ලෙස කටයුතු කළේ රුසියානු ජාතිකයන් දෙදෙනෙකි. දැවැන්ත ප්‍රහාර එල්ලවෙද්දී ඔවුහු හෙලිකොප්ටර් යානය විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් ආසන්නයට පහත් කළහ.බරපතළ තත්ත්වයෙන් සිටි වර්ණකුලසූරිය සහ තුවාල ලැබූ විමලරත්න හෙලිකොප්ටර් යානයට ඇතුළු කළේ ඔවුන් හැකි ඉක්‌මනින් රෝහල කරා රැගෙන යැමටය.

පැය කීපයක්‌ තිස්‌සේ පැවැති බිහිසුණු ගැටුම හමාර වූයේ විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්ට ජයග්‍රහණය හිමිකර දෙමින්ය. ත්‍රස්‌තවාදීන් පළා ගියේ තුවාලකරුවන්ද රැගෙනය. කන්චිකුඩිච්චිආරු වනාන්තරයේ සිය සාර්ථක මෙහෙයුම නිමා කළ තිස්‌ස රත්නායක. කපිල ජයසේකර ඇතුළු අභීත නිලධාරීන් තිරික්‌කෝවිල් කඳවුරට එද්දී එය එකම මළගෙයක්‌ වී තිබිණි.අසාධ්‍යය තත්ත්වයෙන් සිටි වර්ණකුලසූරිය රෝහල් ගත කිරීමට රැගෙන යද්දී අතරමගදී ඔහු ජීවිතයෙන් සමුගෙන තිබිණි.

ඔහුගේ අහිමි වීම මුළු කඳවුරම කම්පාකරවනසුලු සිදුවීමක්‌ විය. වර්ණකුලසූරියගේ වියෝව දරාගත නොහැකිව ඔහුගේ කල්‍යාණ මිතුරාවූ විමලරත්න හඬා වැටුණේය. වර්ණකුලසූරියගේ උපන් ගම බදුල්ල ප්‍රදේශයට ඔහුගේ සිරුරු රැගෙන ගියේ විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් විසින්ය. කන්චිකුඩිච්චිආරු බිහිසුණු ගැටුමේ අතුරු කථාව පටන් ගත්තේ එතැන් සිටය.ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයෝ ඉතාම දුෂ්කර ජීවිතයක්‌ ගත කරමින් සිටියහ. තම මිතුරාගේ අවසාන ඉල්ලීම විමලරත්නගේ සිතේ දෝංකාර දෙන්නට විය. ඔහු තම මිතුරා වෙනුවෙන් කළ හැකි උසස්‌ම පරිත්‍යාගය කිරීමට සූදානම් වූයේය.

“මගේ පවුල බලා ගනින්. උන් අසරණයි. වර්ණකුලසූරිය අවසන්වරට කියූ වදන් විමලරත්නගේ සිතේ හොල්මන් කරයි.
මම උඹලාව බලා ගන්නවා. ඒ ඉල්ලීම අකුරක්‌ නෑර ඉෂ්ට කරනවා. විමලරත්න සිත දැඩි කර ගත්තේය.
වර්ණකුලසූරියගේ අවසන් කටයුතු පොලිස්‌ ගෞරව මධ්‍යයේ සිදු කෙරිණි. ඔහුගේ මහලූ මව්පියන් හඬා වැටුණේ ඔවුන්ට අනාගතයක්‌ ගැන සිහින මැවීමට නොහැකි නිසාය.වර්ණකුලසූරියගේ නැගණිය අන්ත අසරණ වී සිටියාය. පවුලේ එකම ගැලවුම්කාරයා වූ සිය සොහොයුරා අහිමි වීම ඇයට දරාගත නොහැකි සිදුවීමක්‌ විය. අවමඟුල් කටයුතු අවසන් වී දින කීපයක්‌ ගතවෙද්දී වර්ණකුලසූරියගේ කල්‍යාණ මිතුරාවූ විමලරත්න ඔහුගේ නිවස වෙත ආවේය.

අම්මේ ඔයාගේ පුතා නැති වුණා කියලා දුක්‌වෙන්න එපා. අද ඉඳලා මම ඔයාලගෙ පුතා වෙනවා. අනාගතේ ගැන ඔයගොල්ලො බයවෙන්න එපා.

සිය පුත්‍රයාගේ මිතුරා ඉෂ්ට දේවතාවකු මෙන් පෙනී සිටීම මහලු දෙමාපියන්ටත් නැගණියටත් ගෙන දුන්නේ මහා ශක්‌තියකි. වසර කීපයක්‌ ගෙවී ගියේය. ඒ වනවිට විමලරත්නත් වර්ණකුලසූරියගේ නැගණියත් අතර ප්‍රේමසම්බන්ධතාවක්‌ ගොඩ නැගී තිබිණි.

මම ඔයාව කසාද බඳිනවා. එතකොට ඕගොල්ලන්නට කිසිම ප්‍රශ්නයක්‌ වෙන්නේ නැහැ. අයියාගේ අන්තිම ඉල්ලීමත් මට ඉෂ්ටකරන්න ලැබෙනවා.

විමලරත්න සිය පෙම්වතියට කීවේ දෙපාර්ශ්වයේම ආශිර්වාදය මැද මේ විවාහ මංගල්‍යයට දින නියම කර ගත්තේය. ඒ 1989 වර්ෂයේ එක්‌තරා දිනයකි. විමලරත්නගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ මාවනැල්ල පොලිස්‌ වසමේ මාකෙහෙල්වල ප්‍රදේශයේය. විවාහ මංගල්‍යය කෙරුණේ මාකෙහෙල්වල නිවසේය.

මේ කාල සීමාව වන විට රට පුරා මහා භීෂණකාරීත්වයක්‌ පැතිර ගොස්‌ තිබිණි. දේශප්‍රේමී සංවිධාන විසින් දකුණේ දියත්කර තිබූ භීෂණය මුළු රටම වෙළාගෙන තිබිණි.

විමලරත්නගෙත් වර්ණකුසූරියගේ නැගණියගේත් මංගල උත්සවය චාම් අන්දමින් කෙරිණි. ඔවුන් දෙදෙනා මංගල රාත්‍රිය ගත කිරීමට හෝටල්වලට ගියේ නැත. එදින රාත්‍රිය මාකෙහෙල්වල නිවසේම ගත කිරීමට ඔවුහු යොදා ගත්හ. එහෙත් එදින රාත්‍රියේ සිදුවූයේ මහපොළොව නුහුලන අපරාධයකි. එදින අලුයම 1.00 ට පමණ මාකෙහෙල්වල නිවසට කඩා වැදුණු දේශප්‍රේමී සංවිධානයක පිරිසක්‌ විමලරත්න නිවසින් පිටතට ඇදගෙන ගියහ.

වර්ණකුලසූරියගේ නැගණිය විලාප නගන්නට වූවාය.

අනේ මේ ඉන්නේ අපිට ජීවිතේ දුන්න දෙවියා. එයාට මොකුත් කරන්න එපා.

මහලු මව්පියන්ටත් නැගණියටත් දෙවියකු වූ විමලරත්න ඔවුන්ගේ දැස්‌ ඉදිරිපිටදීම දේශප්‍රේමී තරුණයන් පිරිසක්‌ විසින් වෙඩිතබා ඝාතනය කළේ ඉතාම කෲර ආකාරයටය.

රට, ජාතිය බේරාගැනීමේ උදාර කාර්යයට අතගසා දිවිහිමියෙන් කටයුතු කළ විමලරත්න දේශෙද්‍රdaහියකු යෑයි කියමින් ඝාතනය කිරීම මොනතරම් පාපතර ක්‍රියාවක්‌ද?

වර්ණකුලසූරියගේ මහලු මව්පියන්ට ඔහු පුත්‍රයකු විය. නැගණියට සොහොයුරකුවූ ඔහු පසුව ඇගේ අනාගතය භාර ගත්තේ මිතුරාගේ ඉල්ලීමට ගරු කරමින්ය. එහෙත් අවසානයේ සිදුවූයේ කව්රුත් නොසිතූ මහා ඛේදවාචකයකි.

හේමන්ත රන්දුණු